Απολογισμός

Είναι σχεδόν αδύνατον να θυμηθείς τις κορυφαίες ατάκες μιας χρονιάς που μέχρι σχεδόν την τελευταία της ημέρα μάς χάριζε άφθονο γέλιο. Διότι όπως σωστά παρατήρησε πρόσφατα κάποιος, ο Έλληνας έχει την μοναδική ικανότητα να μετατρέπει σε κωμωδία ακόμα και το μεγαλύτερο δράμα.

Βγαίνουμε από τα Μνημόνια

Ο πρωθυπουργός του success story και του free wifi fucking everywhere, πρόβαρε αρκετές φορές την ατάκα με την οποία θα τράταρε τα παιδάκια που θα του έλεγαν τα κάλαντα. Αλλά η ζωή τα έφερε αλλιώς. Διότι στην Ευρώπη που έχουν τα δανεικά -τα μόνα δανεικά σε λογική τιμή- κατάλαβαν (επιτέλους) τι καφενείο είμαστε εδώ στην μπανανία και του την έφεραν. Σου λέει, βγάλτε πρώτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που δεν σας άρεσε η λατρεμένη μου Φρειδερικη, και μετά ελάτε να συζητήσουμε για τα Μνημόνια. Τώρα ποιος θα έρθει μετά, δεν έχει σημασία. Καμία απολύτως.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αναγνωρίσει καμία συμφωνία

Η άλλη λατρεμένη ατάκα της χρονιάς που επίσης πήγε στον πάτο, για τους ίδιους λόγους με τους παραπάνω. Συμφωνία δεν υπάρχει για να μην την αναγνωρίσει ο αποκαλούμενος και Τσίπρας με την πολυπληθή γραφική παρέα του. Περάστε την πρώτη του μηνός στις Βρυξέλλες να εξετάσουμε το αίτημά σας. Μόνο μην ξεχάσετε να φέρετε μαζί σας και τη Φωτάρα τον Κουβέλη να τραβά τις κόκκινες γραμμές. Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ ειλικρινά τον λυπάμαι τον αποκαλούμενο και Τσίπρα. Φαγώθηκε και αυτός να γίνει πρωθυπουργός σε μια χώρα χρεοκοπημένη. Μερικές φορές αναρωτιέμαι: είναι ρομαντικός, αφελής ή απλά ηλίθιος; Πιστεύει ότι θα καταφέρει να επιβιώσει πάνω από λίγους μήνες σε αυτό το απίστευτο κωλοχανείο; Ας πρόσεχε. Και μαζί όσοι τον ψηφίσουν στις 25 Ιανουαρίου.

Είμαι απέναντι στο σύστημα

Τάδε έφη Γιάννα whatever Αγγελοπούλου. «Τα καρφωμένα φρύδια» που έλεγε κάποτε και ο έτερος αντισυστημικός Λάκης. Κρίμα που δεν ζει και εκείνος ο Ανδρέας να μοιράσει συντάξεις σε αντισυστημικούς, όπως μοίραζε κάποτε σε αντιστασιακούς. Τελικά είναι απλό πράγμα να είσαι αντισυστημικός σε αυτή την παράγκα. Το βασικό που πρέπει να έχεις είναι μια καρτέλα από το ΙΚΑ με μηδέν ένσημα, ενδεχομένως μια ΜΚΟ που κάνει μπίζνες με το Κράτος. Ακόμα καλύτερα, να έχεις ο ίδιος κάνει απευθείας μπίζνες με το Κράτος, δηλαδή με τα λεφτά του ηλίθιου φορολογούμενου. Δεκτοί και συνδικαλιστές του Δημοσίου με την ντουντούκα τους. Άμα το καλοσκεφτείς, και η μούμια καλής θελήσεως της UNESCO, αντισυστημική είναι. Θα πρόσθετα και τον Σάκη, αλλά φοβάμαι ότι θα ανεβάσει πάλι πίεση η Διαβάτη.

Ο ένοικος του τάφου

Ήξερες εσύ ότι οι τάφοι έχουν ένοικους ή ισχύει μόνο για την Αμφίπολη; Ήξερες εσύ ότι οι τάφοι έχουν εκπροσώπους Τύπου ή ισχύει μόνο για την Αμφίπολη; Εν τω μεταξύ, αυτός ο ένοικος, πόσο ΕΝΦΙΑ θα πληρώσει; Είσοδος, χωλ, ψηφιδωτά με μια Περσεφόνη να φασκελώνει, υπνοδωμάτιο με play room στο υπόγειο. Και στην ταράτσα ένα λιοντάρι. Μια περιουσία θα σκάσει. Και στη μέση μια αρχαιολόγος με μαύρο μπερέ. Και στην απόξω διάφοροι πικραμένοι αρχαιολόγοι να λένε ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι, κυρίως επειδή ζήλωσαν τη δόξα της αρχαιολόγου με τον μαύρο μπερέ. Τέτοιο σήριαλ με τάφο, τόση ίντριγκα, τόσο μαλλιοτράβηγμα, το φανταζόσουν; Αλλά αυτές υπήρξαν ανέκαθεν οι αρετές του περιούσιου λαού. Διότι όταν εμείς ανακαλύπταμε ενοίκους σε τάφους, οι άλλοι έτρωγαν τα νύχια τους. Και τώρα τα τρώμε εμείς. Εν τω μεταξύ, πότε θα μάθουμε το όνομα του ενοίκου; ΤΙ ΣΚΑΡΩΝΟΥΝ ΠΑΛΙ;

Η Ευρώπη των πουσταριών

Η ατάκα ανήκει σε εκπρόσωπο στη Βουλή-τσίρκο που εξέλεξε ο σοφός ελληνικός λαός και η οποία διαλύθηκε Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Ο εν λόγω εκπρόσωπος ξίνισε τα μούτρα του, επειδή ξένος πρωθυπουργός είναι gay. Μετά βέβαια που τον έκραξε το σύμπαν για το σχόλιό του, ο εν λόγω εκπρόσωπος του σοφού λαού θεώρησε σωστό να φερθεί ως Έλλην και να τιμήσει όσους τον ψήφισαν: δεν πήρε τίποτα πίσω και προσπάθησε να βγει από πάνω. Προσωπικά, τον ευχαριστώ, διότι επιβεβαίωσε μια σοφή ρήση: οι μεγαλύτεροι πούστηδες σε αυτή τη ζωή δεν είναι gay.

Συνεργάτες ΓΑΠ

Θρυλική φράση που επανερχόταν όλο το 2014, όποτε ο εν λόγω ξίνιζε τα μούτρα του, αλλά δεν ήθελε να μας το πει ο ίδιος, αλλά έβαζε «συνεργάτες». Ερώτημα: ο ΓΑΠ είναι πιο θλιβερός από τον Κουβέλη; Νομίζω, πως όχι ακόμα. Διότι η Φωτάρα έφαγε τη ροχάλα της από το εκλογικό σώμα και τώρα τρέχει εκεί που έφτυνε (και τον έφτυναν) για να σώσει το τομάρι του. Ενώ ο ΓΑΠ, θα φτιάξει τώρα κόμμα για να φάει τη ροχάλα του στις 25 Ιανουαρίου. Εύχομαι μετά να καταλάβει ότι η δική του εκδοχή για τα πράγματα, με την οποία παραμυθιάζεται από τον Νοέμβριο του 2011, δεν είναι απαραίτητα η σωστή εκδοχή. Ειλικρινά εύχομαι να το καταλάβει, διότι οι «συνεργάτες» του δεν θα τον βοηθήσουν να το καταλάβει. Και αν έχει λίγη αξιοπρέπεια στο DNA του από εκείνη που είχε ο παππούς του, να πάει οριστικά σπίτι του. Έχει άλλωστε τόσα καλύτερα πράγματα να κάνει. 

Εκεί μας κατάντησαν οι αλήτες

Διαχρονική φράση-ψωμοτύρι του κυρίαρχου και σοφού ελληνικού λαού, την οποία χρησιμοποιεί ως άλλοθι για την κουτουράδα που έκανε στο εκλογικό τμήμα που πήγε να ψηφίσει. Οι «αλήτες» είναι αυτοί που ο ίδιος επέλεξε, πίστεψε, στήριξε, παρακάλεσε και έγλειψε. Τι τα θες μανίτσα μου; Όσο οι «αλήτες» σε αποκαλούν «ελληνικό λαό», δεν έχεις καμία ελπίδα. Όταν τους ακούσεις να σε αποκαλούν «πολίτη», κάτι μπορεί να γίνει. Αρκεί βέβαια και εσύ να θέλεις να γίνεις πολίτης. Σιτουαγιέν, που έλεγαν και οι Γάλλοι. Βουζ αβέ κομπρί;

Ατομάκι

Το βλέπεις το ατομάκι δίπλα. Σκέψου τώρα να ήταν στην Ελλάδα αυτή η φωτό και τι θα ακολουθούσε: ουτιδανοί τηλεκάφροι θα άφριζαν για την «ταλαιπωρία του κόσμου» στις ουρές του ΙΚΑ, ενώ σε διπλανά παράθυρα «αριστεροί» επαγγελματίες και λαϊκοδεξιοί πατριώτες θα κατήγγειλαν μνημόνια και άλλα τέτοια χαριτωμένα.
Για καλή του τύχη όμως ο κύριος δίπλα δεν είναι στην Ελλάδα, αλλά στην μακρινή «Ανατολική Δημοκρατία της Ουρουγουάης». Μην με ρωτήσεις γιατί την λένε «Ανατολική», διότι το έχουμε ξαναπεί.
Η μικροσκοπική αυτή χώρα, η «παρεξηγημένη συγγένισσα της Argentina», όπως μου την είχε πει ένας uruguayo, βρίσκεται ανατολικά του Río de la Plata, του λασπωμένου ποταμού που χωρίζει την Argentina από την Ουρουγουάη. Και που όταν τον διασχίζεις με το πλοίο, εντυπωσιάζεσαι για το πόσο κοντά τελικά βρίσκονται. Πάνω που έχεις αρχίσει να χάνεις από τον οπτικό σου ορίζοντα τους ουρανοξύστες του Buenos Aires, εμφανίζεται η απέναντι ακτή. Το μόνο που μένει σταθερό είναι το mate που με πάθος καταναλώνουμε αμφότεροι σε όλη τη διαδρομή. Εκεί δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση.
Όπως επίσης δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση αν πας στα εξωτερικά ιατρεία και ξαφνικά δεις τον πρόεδρο της χώρας σου να κάθεται στην διπλανή καρέκλα με το πέδιλο να περιμένει τη σειρά του. Αυτός ήταν ανέκαθεν ο Pepe Mujica και τίποτα δεν μπόρεσε να τον αλλάξει. Αυτή άλλωστε είναι και η διαφορά του Αριστερού στον τρόπο ζωής από τον «αριστερό» ελληνικής κοπής, αυτή την άθλια κατηγορία ανθρώπου που περιφέρεται ανάμεσά μας.
O Pepe ολοκλήρωσε την προεδρική του θητεία και ετοιμάζεται να παραδώσει τη γνωστή προεδρική κορδέλα στον άνθρωπο από τον οποίο την παρέλαβε, το 2010. Αν βέβαια βρει πού την έχει βάλει τη ρημάδα την κορδέλα. Διότι ο Pepe το πρωί ήταν πρόεδρος και το απόγευμα αγρότης. Και έκοβε και τσάρκες με Ι.Χ. φίνο και στυλάτο, γαλάζιο και συλλεκτικό. Σκαραβαίος πρώτης τάξης, αγορασμένος σχεδόν με ρεφενέ από φίλους. Και το ραδιόφωνο με κόκκινη βελόνα, ξέρεις από εκείνα τα παλιά -δεν ξέρω αν τα πρόλαβες- που κέντραρες να πετύχεις στη συχνότητα του ΣΚΑΙ να σου εξηγεί ο Μπάμπης γιατί οι δανειστές είναι καλοί άνθρωποι, έστω και αν πεθάνετε όλοι.
Θα μου πεις, ωραία τυπάκια και στην Ουρουγουάη. Ο νυν παραδίδει στον τέως πρόεδρο. Κοίτα να δεις, δέκα νοματαίοι είναι όλοι και όλοι στην χώρα. Τρία εκατομμύρια ψυχές. Πού να τρέχουν τώρα να βρούνε άλλους; Εν τω μεταξύ, σκέψου να έκανε εκεί καριέρα η οικογένεια του Επιτίμου. Θα είχαν πιάσει όλα τα πόστα τόσοι που είναι. Σαν κάτι νησιά στην άγονη γραμμή που βλέπεις παντού το ίδιο επίθετο: Μητσοτάκης το ξενοδοχείο, το rooms to let, το μπακάλικο, το πρακτορείο εφημερίδων, το βενζινάδιο, το rent a car (το ένα και μοναδικό Ι.Χ. που έχει το νησί), το πρακτορείο για τα εισιτήρια, το καΐκι που σε πάει απέναντι και πάει λέγοντας.
Προεδράρα που λες ο Pepe. Αριστερός με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα, με ανοικτό μυαλό. Χωρίς γελοίες αγκυλώσεις για το πώς νοείται η «ανάπτυξη», χωρίς υπερβολές, χωρίς κόμπλεξ ακόμα και να περάσει την πόρτα του Λευκού Οίκου, που λέει ο λόγος. Και αθυρόστομος. Δεν σου λέω για την Argentina, εντάξει τα είπαμε αυτά. Άμα είσαι η «παρεξηγημένη συγγένισσα», θα πεις και μια κουβέντα παραπάνω. Δηλαδή, τι μία; Εκατοντάδες. Σκέψου ότι κάποτε στα χρόνια της χρεοκοπίας του 2001 είχε βγει ένας προκάτοχος του Pepe και είχε πει ότι όλοι οι argentos είμαστε κλέφτες. Το μαθαίνουν τα πατριωτάκια μου και γίνονται έξαλλα. Να μας πει κλέφτες; Και δεν μας έλεγε καλύτερα φίλους του ΓΑΠ; Μια και δυο, πήρε το καΐκι ο πρόεδρος και διέσχισε τον Río de la Plata, φτάνει στο προεδρικό μέγαρο του Buenos Aires (ένα τσιγάρο δρόμος από εκεί που σε αφήνει το  καράβι, ΤΥΧΑΙΟ;) και ζητά ταπεινά συγγνώμη. Με δάκρυα στα μάτια.
Η αλήθεια είναι ότι και ο Pepe πέταξε κάτι χοντράδες, αλλά μετά ζήτησε συγγνώμη. Δεν βαριέσαι. Το θέμα είναι να μην το πεις, άπαξ και το πεις τι να την κάνω τη συγγνώμη. Είναι σαν τον ΕΝΦΙΑ, άπαξ και τον έβαλες, πάει θα σε μισήσει ο νοικοκυραίος. Τόσο πολύ, που μέχρι και Χρυσούλα Τζάκρη Γιαταγάνα ψηφίζει.
Μόνο για ένα πράγμα δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη ο Pepe. Που στόλισε κανονικά την FIFA για την τιμωρία που έριξε στον Suárez στο Mundial που διοργάνωσε η φίλη μου η «Ντζιούλμα» στη Βραζιλία. Θυμάσαι: που δάγκωσε έναν άσχημο Ιταλό στον λαιμό, αν θυμάμαι καλά. Ασχολίαστο αφήνω που και εκείνος κοτζάμ άντρας έκανε ολόκληρο ζήτημα για μια δαγκωματιά. Αλλά τι να περιμένεις από δαύτους; Από τον Μπερλουσκόνι ψήφισαν Γκρίλο και τελικά τούς έκατσε Ρέντσι.
Διότι στην Ουρουγουάη ο Suárez είναι θεσμός. Κάτι σαν την μούμια καλής θελήσεως της UNESCO που έχουμε και εμείς και μαθαίνουμε καθημερινά τα νέα της. Για να σου δώσω να καταλάβεις.
Και πώς ακριβώς την στόλισε την FIFA;  Την αποκάλεσε mafia και hijos de puta. On camera όλο αυτό. Και δεν πήρε τίποτα πίσω.
Τέτοιο ατομάκι ήταν ο πρόεδρος Pepe και σε όλους θα λείψει. Τυχεροί οι orientales που θα τον πετυχαίνουν σε ουρές, καβάλα στο τρακτέρ ή παρέα με τα ζώα του και το mate ανά χείρας.
Αλί σε εμάς που μείναμε με τους επαγγελματίες «αριστερούς» και τις αντισυστημικές πλούσιες να απειλούν να μας σώσουν από τους άλλους σωτήρες. Όταν δεν μπορούν να σώσουν ούτε το τομάρι τους.

Εκλογές

Μπορεί να έχουμε βαρέσει διάλυση εδώ μέσα, να κοντεύει να σηκωθεί να φύγει το ίδιο το blog, αλλά δεν θα σε άφηνα σε καμία περίπτωση χωρίς ενημέρωση για τις εκλογές που έρχονται. Ξέρεις, αυτές που 21 τυχεροί άνθρωποι θα πάνε στο Ευρωκοινοβούλιο να παίρνουν ένα σκασμό λεφτά για πέντε χρόνια και να πίνουν τον καφέ τους στην Petite France του Στρασβούργου. Αν δεν έχεις πάει, να το προγραμματίσεις.

Νέα Δημοκρατία (aka Πολιτική Άνοιξη): Ψηφίστε μας γιατί σας βγάλαμε στις λαϊκές αγορές. Όχι άλλα μέτρα, όχι άλλοι φόροι, όχι άλλα χαράτσια. Μόνο αγάπη. Στους ένστολους, στις ένστολες και στα ενστολόπουλα. Και στους τράγους της ενορίας σας. Ψηφίστε μας να φέρουμε ανάπτυξη, να έρθει πάλι εδώ να κατσικωθεί η Μέρκελ να λυσάξει ο Τράγκας από το κακό του. Και μην ξεχνάτε και το fucking free wi-fi παντού. Ψηφίστε μας, λέμε. Σταυρό στη Μαρία Σπυράκη και τον Γιώργο Αμυρά. Μόνο. Και αγάπη. Και βιντεοκασέτες με τον Μπαλτάκο να καπνίζει λουλά με το παρεάκι του γιου του. Kαι πρωτογενές πλεόνασμα, ε; Και μεταρρύθμιση του Συντάγματος θα σας κάνει τώρα ο Αβραμόπουλος με την Ελίζα Βόζεμπεργκ, το πουλάκι μου. Πού θα βρείτε άλλους σαν εμάς;
Σύνθημα: Με εντολή Σαμαρά. Πάντα. 

ΣΥΡΙΖΑ (aka το φαύλο ΠΑΣΟΚ): Έρχεται η ώρα της ανατροπής στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον Γανυμήδη και τον Πλούτωνα. Η Μέρκελ έχει ήδη χάσει πέντε κιλά που ο Αλέξης ως νέος Βλαντ Τσέπες θα παλουκώσει στις όχθες του Δουνάβεως και του Ρήνου τους απολογητές της λιτότητας. Γιατί εμείς δεν είμαστε αντίπαλοι του Ευρώ που δεν θέλουμε να έχουμε και να είμαστε. Και θα διαπραγματευθούμε τη δανειακή σύμβαση με δημοψήφισμα που δεν θα βγάζει τη χώρα από το Ευρώ που δεν θέλουμε να μην έχουμε και να λέμε ότι θέλουμε να έχουμε. Άλλωστε και η κρίση είναι δική μας που δεν είναι ελληνική στην ΕΕ που είναι κρίση, αλλά δεν είναι στην Ελλάδα. Και το επαχθές χρέος είναι περίπου 3% για να το διαγράψουμε άμεσα που δεν πρέπει να διαγραφεί όλο, αλλά έμμεσα πάνω από το μισό που θέλουμε να χρωστάμε. Το καταλάβατε ή να φωνάξουμε τον Λαφαζάνη; Ψηφίστε μας. Δώρο ένας διορισμός στο Δημόσιο, δωρεάν φάρμακα, δωρεάν εισιτήρια για τη Lady Gaga, δωρεάν και ένα αυτοδιαχειριζόμενο στέκι. Οι πέντε πρώτοι που θα μας ψηφίσουν, δώρο ένα εφάπαξ σαν του Τσουκαλά. Οι επόμενοι πέντε, δώρο μια βραδιά με τον Γαβριήλ. Οι επόμενοι kinky πέντε, δώρο μια βραδιά  με την Ζωή. Οι επόμενοι πέντε, δώρο τα γενόσημα της Ζωής.
Σύνθημα: Για τη διασκέδασή σας και μόνο.

Ελιά (aka o Bενιζέλος και ο Λοβέρδος): Άγιε μου Νεκτάριε πιστεύω σε σένα. Παρακαλώ στείλε υγεία στην οικογένειά μας και ένα ψηφοδέλτιο της Ελιάς με σταυρό στην Αφροδίτη την Αλ την Σάλεχ. Προσοχή! Ένας που δεν ψήφισε Ελιά, του έπεσε η κυβέρνηση. Ένας άλλος δεν του ξανασηκώθηκε. Ένας άλλος είδε τον λεγόμενο ΓΑΠ να γελά σατανικά παρέα με του κηπουρούς του. Ένας άλλος είδε να κάθεται στη Βουλή παρέα με τον Κουκουλόπουλο και τον Κακλαμάνη. Ένας άλλος είδε κομήτη να πέφτει στο αυθαίρετό του. Ένας άλλος είδε τον Κρίτωνα Αρσένη ντυμένο πέστροφα. Ένας άλλος ξύπνησε και του είχαν πέσει τα μαλλιά. Ένας άλλος ξύπνησε και είχε πλατινέ μαλλί και τα κιλά Ρούλας Κορομηλά και Παπαρίζου μαζί. Ένας άλλος είχε την Παπαρίζου σκέτη. Μην τυχόν και δεν ψηφίσετε Ελιά, Άγιε μου Νεκτάριε, θα γίνει της κολάσεως. Άντε μπράβο.
Σύνθημα: ΕΓΩ, ο Βαγγέλης Βενιζέλος. ΕΓΩ.

Το Ποτάμι (aka εκείνο μωρέ το τραγούδι των Calexico): «Έφυγα από το καφενείο με εκείνη την αίσθηση της ικανοποίησης. Τι είναι τελικά αυτό που κάνει τους ανθρώπους να ανοίγονται αληθινά over coffee and cigarettes? Γιατί στην απέραντη σιωπή της ελληνικής επαρχίας οι άνθρωποι ανοίγουν την ψυχή τους; Τι ήταν αυτό που οδήγησε την μικρή Μαρία στην απόφαση να επαναστατήσει μέσα της και να απελευθερώσει τη δημιουργικότητά της; Πόσο μακριά βρίσκονται αυτοί που πιστεύουν ότι νομοθετούν για να αλλάξουν τη χώρα που έχει αλλάξει ήδη; Να είναι αλήθεια αυτό που είχε πει ο Μακρυγιάννης για την ιστορία που κρύβουν ετούτα εδώ τα μάρμαρα; Καλή σας νύχτα.»
Σύνθημα: Σακίδιο να πάρεις. Και ζακέτα.

ΔΗΜΑΡ-Προοδευτική μπλα μπλα μπλα (aka δεν έχει. Για την ΔΗΜΑΡ μιλάμε): Είμαστε ο αληθινός τρίτος προοδευτικός πόλος με καλούς ανθρώπους. Που είναι προοδευτικοί και λίγο ΠΑΣΟΚΟΙ, αλλά καλοί γιατί όπως λέει και η λέξη είναι προοδευτικοί. Και άνθρωποι. Που είναι προοδευτικοί, αλλά πάνω από όλα άνθρωποι. Που ανήκουν στον τρίτο πόλο, που όπως λέει  και η λέξη είναι ο τρίτος πόλος μετά τον δεύτερο και τον πρώτο. Σταυρό στη Μαριλένα Κοππά που είναι και φίλη του λεγόμενου ΓΑΠ και θα μας φέρει και ένα ποτήρι νερό στα γεράματα.
Σύνθημα: ΖΖΖzzzzzz

KKE: Ψήφο στον Κουτρούμπα να γίνει λαϊκή εξουσία. Αυτά. Στους πέντε πρώτους, δώρο μια δερματόδετη σοβιετική εγκυκλοπαίδεια με το παράρτημα. Και όποιος θέλει, ας περάσει να βάλει καμιά σκούπα στα γραφεία, γιατί τους απολύσαμε όλους. Επίσης, αν κάποιος σύντροφος ξέρει βουντού σε κουκλίτσα Τσίπρα, ας κοπιάσει. Είμαστε 5 λεπτά από τον σταθμό του Περισσού. Ας πάρει και τσιγάρα ερχόμενος. Αμερικάνικα.
Σύνθημα: Λαέ ακούμπα στις πλάτες του Κουτρούμπα.

Ανεξάρτητοι Έλληνες (aka Νεοδημοκράτες που κάνουν μούτες): Παλιολαμόγια ρε προδότες ρε πουλημένοι στους Ραϊχμπάχερ με τα μνημόνιά σας ρε. Ψηφίστε εμάς πριν φύγουν και οι τελευταίοι ρε. Κρεμάλες για όλους που μας πήρατε τη Χρυσούλα τη Γιαταγάνα ρε. Θα τα διαγράψουμε τα χρέη τα επονείδιστα που ανάθεμα και αν ξέρουμε ρε τι θα πει η λέξη ρε. Απατεώνες με την τρόικα ρε όλοι στα δικαστήρια ρε. Ή καλύτερα, όλοι στα κάγκελα ρε με φτηνά αθλητικά από πάγκο λαϊκής σαν της Ραχήλ.
Σύνθημα: Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα. Ρε.

Αυτοί με τα μούσκουλα (aka μην σου πω, αυτές): Σε περιμένω στον Κορυδαλλό. Πας με το μετρό (αυτό που πάει κάτω από το έδαφος και μπαίνεις από κάτι σκάλες) μέχρι το Αιγάλεω (στην πλατφόρμα έχει μια ταμπέλα που λέει προς Αγία Μαρίνα, αλλιώς ρώτα τον μπάτσο). Κατεβαίνεις και βγαίνεις έξω (πάλι με τις σκάλες, όχι τις κυλιόμενες σαν τις αδερφές) και μπαίνεις στο λεωφορείο. Τσεκάρεις αν έχει τίποτα παράνομους λαθρομετανάστες (αυτούς που είναι σκούροι) και κατεβαίνεις στη στάση που θα σου πει ο οδηγός (αυτός που κάθεται μπροστά-μπροστά στο λεωφορείο και κρατά το τιμόνι). Φέρε και τσιγάρα. Φέρε και έναν φίλο σου. Ψηφοδέλτια θα φέρω εγώ.
Σύνθημα: Είναι πολλά τα δρώμενα

Μην πεις λοιπόν ότι δεν ήξερες. Με το καλό να βρεις τον δρόμο.

Κροκοδειλάκι

Στις περισσότερες χώρες του κόσμου, όταν ένας πρωθυπουργός φάει «μαύρο» πάει σπίτι του. Αν έχει καλά κονέ, μπορεί να κάνει σταδιοδρομία σε κανέναν διεθνή οργανισμό ή να ξεφωνεί λόγους σε φοιτητές. Στη Γαλλία, συνήθως επιστρέφουν στα δημαρχιακά τους καθήκοντα για να συμπληρώσουν ένσημα.
Εδώ στην παράγκα ξεχωρίζουμε και σε αυτό. Αν εξαιρέσεις τον πρώην καταλληλότερο-ανιψιό-«εθνάρχη» που απλά συνέχισε να βαριέται όπως πριν, οι υπόλοιποι σχεδόν μας κρατάνε μούτρα που τους στείλαμε σπίτι τους, παριστάνουν τους τιμητές των πάντων, τύπου i told you so, αναζητώντας την ευκαιρία να βγουν στο προσκήνιο.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο λεγόμενος ΓΑΠ, είχε και τη γιορτή του το πουλάκι μου. Ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι τόσο ο ίδιος που νομίζει όσα νομίζει ή του φουσκώνουν τα μυαλά οι κηπουροί του. Εκείνη η απίθανη παρέα που έχει αναλάβει να ρίχνει λίπασμα στις τριανταφυλλιές της mother Μάργκαρετ.
Δεν τους αδικώ. Ξέρουν άλλωστε ότι έχουν να κάνουν με έναν λαό που έχει μνήμη χρυσόψαρου. Ο χθεσινός προδότης είναι ο αυριανός σωτήρας. Και αντίστροφα.
Μόνο κάτι μυστήριοι σαν εμένα δεν ξεχνούν τα έργα και τις ημέρες του εν λόγω. Από πού να στο πιάσω; Θέλεις από τα μέσα του 2009, όταν κέρδισε τις ευρωεκλογές εκείνης της χρονιάς; Τότε είδε και αυτός τη μεγάλη ευκαιρία. Άρχισε λοιπόν να περιοδεύει σε όλη την παράγκα και να υπόσχεται στους πάντες καλύτερες μέρες. Φράγκα με το φτυάρι και ας γινόταν του κουτρούλη ο γάμος με το crisis. Στον ΟΤΕ, για παράδειγμα, υποσχέθηκε κρατικοποίηση. Στον ΟΛΠ τα ίδια. Όπως καλή ώρα οι Στρατούληδες και οι Σκουρλέτηδες που θα κάνουν κρατικές τις τράπεζες για να μοιράζουν τα λεφτά της Μοnopoly.
Τόση ήταν η πρεμούρα του λεγόμενου ΓΑΠ να πάρει και την τελευταία ψήφο για την πολυπόθητη αυτοδυναμία. Που αν με ρωτήσεις, δεν υπήρχε καν λόγος, δεδομένου ότι είχαν βγει και οι γριές από τα μνήματα για να μαυρίσουν τον Κωστάκη, που τα είχε κάνει σαν τα ξινά μούτρα του. Μόνο εκείνος ο γραφικός Αντώναρος είναι περήφανος για το γαλάζιο έπος.
Έδωσε λοιπόν ο θεός να βγει ο λεγόμενος ΓΑΠ πρωθυπουργός να του περάσει. Να νιώσει περήφανη και η mother Μάργκαρετ. Και μόλις βγήκε, «ανακάλυψε» ότι το πλοίο είχε πέσει στα βράχια και δεν υπήρχε φράγκο ούτε για να φουσκώσει το λάστιχο στο ποδήλατο.
Ιδέα δεν είχε για το χάλι, διότι σου λέει εμείς ζούσαμε εκεί που ζει ο Κουτρούμπας του Περισσού: μεταξύ στρατόσφαιρας και Σείριου. Ως γνωστόν, έλλειμμα δεν υπάρχει στη στρατόσφαιρα. Ούτε  χρέος. Με το που προσγειώθηκε να ορκιστεί πρωθυπουργός τα βρήκε όλα μπροστά του.
Είναι αυτό που λέει το ανέκδοτο, αχ το καημένο το κροκοδειλάκι...
Και μετά τι έκανε; Άρχισε να περιφέρεται και να λέει κάτι κλασικές ελληνικές σαχλαμάρες -ως άλλος Πάνος (εντελώς) Καμμένος- για το πώς όλοι είναι σχεδόν υποχρεωμένοι να μας δώσουν τα φράγκα που δεν μπορούμε να δανειστούμε, διότι αλλιώς θα γίνουμε Κούγκι. Είχε πει βέβαια και για το Ευρω-ομόλογο που όντως θα έσωζε τα πράγματα, αλλά αυτό ήταν απλά wishful thinking. Κάτι σαν το world peace, που λένε οι υποψήφιες στα καλλιστεία.
Και πού καταλήξαμε; Στο Καστελόριζο που απογείωσε (sic) την καριέρα (sic) της Βάνας Μπάρμπα. Aπό εκεί μάθαμε ότι μας ρημαδο-έδωσαν μερικές εκατοντάδες δισ. ευρώ. Όχι βέβαια για τα ωραία μάτια της Λούκας Κατσέλη, αλλά γιατί σου λέει, έχετε ένα σκασμό χρέη να ξεπληρώσετε.
Άκου τώρα να δεις κάτι πράγματα: μας δάνεισαν και ήθελαν οι άθλιοι να τα πάρουν και πίσω! Μα είναι δυνατόν να δανείζεις τον περιούσιο λαό και να τα θες και πίσω;
Άκου τώρα να δεις και κάτι άλλα πράγματα: πείστηκαν οι άνθρωποι από τον λεγόμενο ΓΑΠ ότι θα γίνουν μεταρρυθμίσεις. Σε μια χώρα που για να δουλέψει μισή ώρα παραπάνω δημόσια υπηρεσία χρειάζεται «σύσταση επιτροπής» και «διάλογος» 20 χρόνια, το απίθανο παρεάκι του λεγόμενου ΓΑΠ θα έκανε μεταρρυθμίσεις. Σε μια χώρα με κομματικό κράτος, θα έκαναν μεταρρυθμίσεις. Σε μια χώρα που ο Πολύδωρας γίνεται πρόεδρος Βουλής για δύο ώρες και διορίζει την κόρη του, θα γίνουν μεταρρυθμίσεις. Πού να τα πεις αυτά και να μην σπάσουν τα ράμματα από τα γέλια;
Αλλά μην γελάσεις ακόμα, θα σου πω εγώ πότε. Ο λεγόμενος ΓΑΠ είχε έτοιμη την εξήγηση: τον πολέμαγε η Αντιπολίτευση της Πολιτικής Άνοιξης του Σαμαρά και η «συντηρητική Ευρώπη» της κυρά Μέρκελ. Τώρα μπορείς να γελάσεις με την ησυχία σου. Διότι είπαμε: ο λεγόμενος ΓΑΠ και η παρέα του ζούσαν μεταξύ στρατόσφαιρας και Σείριου και δεν ήξεραν ότι στην Ελλάδα 40 χρόνια η εκάστοτε αντιπολίτευση πολεμά λυσσαλέα την εκάστοτε κυβέρνηση. Ούτε είχαν ακούσει ότι στην ΕΕ κάνουν κουμάντο οι Γερμανοί.
Είναι αυτό που λέει το ανέκδοτο, αχ το καημένο το κροκοδειλάκι...
Μην στα πολυλογώ, έκατσε λοιπόν αυτό το απίθανο παρεάκι και επί μία διετία παρακολουθούσε την παράγκα να γίνεται ακόμα πιο παράγκα. Και ΕΝΑΣ άνθρωπος δεν βρέθηκε να αναρωτηθεί, μήπως βρε μανίτσες μου, όλο αυτό δεν πάει κάπου; Τίποτα. Σου λέει, στο τέλος θα κερδίσουν οι καλοί. Όπως στο Χόλιγουντ.
Αλλά επειδή τράβαγε το έργο, η ύφεση είχε φτάσει 50% και η ανεργία 400%, σου λέει: δεν τραβάω μια ιδέα για δημοψήφισμα; Μην βάλεις ακόμα τα γέλια. Είναι σαν να έχεις πεθάνει στην πείνα, να κόβεις λωρίδες το χαλάκι του μπάνιου για να το βάλεις στο γκριλ και να σου λέει: να ψηφίσεις αν θέλεις να συνεχίσεις να πεινάς ή όχι. Μην γελάσεις ακόμα. Τα ίδια λέει τώρα και ο Τσίπρας: δημοψήφισμα, αλλά με ευρώ. Τώρα μπορείς να γελάσεις με την ησυχία σου.
Είναι αυτό που λέει το ανέκδοτο, αχ το καημένο το κροκοδειλάκι...
Μην στα πολυλογώ, και αφού άρχισαν να τα παίρνουν στο κρανίο με τον λεγόμενο ΓΑΠ από την Ευρώπη μέχρι τα Νησιά Βανουάτου, σου λέει ο ίδιος φεύγω. Και εκεί πάνω πετάει την καλύτερη ιδέα: θα σας βάλω πρωθυπουργό τον Πετσάλνικο. Σηκώθηκαν οι ιθαγενείς στα Νησιά Βανουάτου και άρχισαν να καταπίνουν τις καλαμιές. Πάλι καλά που βρέθηκε ο κουακέρος Παπαδήμος και σώθηκαν τα προσχήματα.
Και βέβαια ξέρεις την συνέχεια: όλα αυτά τα απίθανα ατομάκια πέριξ του λεγόμενου ΓΑΠ άρχισαν το γνωστό: «τον έριξε ο Βενιζέλος», ο «αλήτης ο Σαμαράς» και άλλα τέτοια. Οι ίδιοι δεν είχαν καμία ευθύνη για το ότι απλώς θέρισαν ό,τι έσπειραν. Και έφτασαν το ΠΑΣΟΚ σε ποσοστά παράταξης ταξιτζήδων σε εκλογές του ΣΑΤΑ.

Για να μην με παρεξηγήσεις: είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα υπερασπιστώ τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, τους «Αγανακτισμένους» και την κατά φαντασίαν αριστερά αυτής της παράγκας.
Αλλά όπως λέει και ο λαός μας, για να είναι κάποιοι λύκοι, πρέπει και κάποιοι άλλοι να είναι πρόβατα. Και ζητάω ταπεινά συγγνώμη από τα πρόβατα, διότι είναι άλλο πράγμα να είσαι άκακος και άλλο να είσαι υπερφίαλος ηλίθιος.
Και τώρα τι του έμεινε του λεγόμενου ΓΑΠ; Να κάνει παρέα -ομού μετά των κηπουρών του- στον μπαρμπά Φώτη Κουβέλη.
Ούτε καν χρήσιμος ηλίθιος.

Απολογισμός

Προσπαθείς να μαζέψεις κάπου τις ατάκες της χρονιάς και έχεις την ελπίδα ότι ό,τι εξωφρενικό ήταν να ειπωθεί σε μια χρονιά ειπώθηκε. Ελπίζω. Αυτές, πάντως, είναι οι κορυφαίες ατάκες που μπορώ να θυμηθώ:

Γαμώ το κεφάλι μου, μαλάκα

Ο πρωθυπουργός του success story και του free wifi fucking everywhere σε ζωντανή μετάδοση ανακοινώνει τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση. Έτσι είναι, μανίτσα μου, τα ζωντανά προγράμματα, ρώτα και την Τατιάνα Στεφανίδου. Κάτι θα συμβεί, κάτι θα σου ξεφύγει και θα την φας την χλαπάτσα. Θα μου πεις, αφού θέλεις διάγγελμα για κάτι τόσο... mundane που λένε και στη χώρα της λατρεμένης μου Ελισάβετ, τι περίμενες;

Ήρθα να σας ανακοινώσω ότι το 2014 είναι χρονιά αλλαγής

Ο Αλέξης ανακοινώνει σε μια παρέα κομμάτων του 2% ότι στην Ελλάδα εντός του έτους έρχεται η Δευτέρα Παρουσία, ήτοι ο ίδιος στην κυβέρνηση με ό,τι άλλο βρει πρόχειρο μπροστά του. Βασικά με τον Λαφαζάνη με τον οποίο θα τσακώνονται αν τα ΑΤΜ θα βγάζουν ευρώ ή δραχμές. Τα οποία μετά θα μοιράσει σε κάθε απελπισμένο που έχει ακουμπήσει επάνω του, αναμένοντας. Τι αναμένει; Μεγαλεία επιπέδου Τσουκαλά με το εφ' άπαξ του ενός εκατομμυρίου ψωρο-ευρώ. Μακάρι να δώσει ο θεός να γίνει και αυτός ο χριστιανός πρωθυπουργός να ησυχάσει. Κάπως έτσι την πάτησε και ο Fernando de la Rúa στην πατρίδα μου: με το στανιό να σώσει την Argentina από τους κακούς περονιστές και κατέληξε στην ταράτσα της Casa Rosada να κάνει σινιάλο στο ελικόπτερο. Αλλά μην γινόμαστε αυστηροί: στην πρωθυπουργία χίλιοι καλοί άεργοι χωράνε.

Οι υδατάνθρακες στο Αιγαίο

Να γελάσω ή να κλάψω; Να ζήσω ή να πεθάνω σε ένα φλαμένκο απάνω; Θα ψεκάσεις τώρα ή μετά; Θα μιλήσει πρώτα η Χρυσούλα Γιαταγάνα ή ο Καπερνάρος; Ο Χαϊκάλης σε ποιο κουδούνι βγαίνει; Είναι ωραίο το T-Shirt της Ραχήλ; Ο Νότης Μαριάς κυκλοφορεί πράγματι ανάμεσά μας; Ο πρόεδρος Πάνος (εντελώς) Καμμένος πού θα πάει φέτος με το φουσκωτό; Και τελικά η Δήμητρα Παπαδοπούλου πότε θα γίνει μάνα;

Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης

Να σου πω κάτι; Δεν φταίει ο Παναγιώταρος. Φταίνε εκείνα τα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ με τους «Μεγάλους Έλληνες». Τον Κολοκοτρώνη τον πήρε α λα μπρατσέτα η Σία Κοσιώνη, τον Καποδίστρια η Πέμη Ζούνη και πάει λέγοντας. Ασε που μετά έγινε και τηλεοπτική εκπομπή, όπου μαζεύτηκαν οι συγγενείς των «Μεγάλων» με συντονιστή -δεν θα το πιστέψεις- τον Αρη Πορτοσάλτε. Πολύ θέλει ο άνθρωπος να τα μπλέξει;

Κάποιοι βουλευτές κάνουν το σκατό τους παξιμάδι για να ζήσουν

Ο Δάνης Τζαμτζής, ο απουσιολόγος των «300» δίνει ιδέες για γρήγορο σνακ. Συγκινήθηκα κύριε Δάνη μου με το δράμα σας. Είδα μετά και τα «πόθεν έσχες» και έκλαψα. Τόσα ακίνητα, τόσο μετρητά, τόσες κληρονομιές. Εγώ πάλι με τόσους συγγενείς σε όλο τον κόσμο, γιατί δεν έχω κληρονομήσει τίποτα; Θα το κοιτάξω. Όσο εσείς, Δάνη μου, θα βάζετε λίγη φέτα στο παξιμάδι σας. Και αλάτι στις πληγές σας.

Ο τρίτος πόλος της Κεντροαριστεράς

Ο γνωστός Φώτης-Φανούρης έφυγε από την κυβέρνηση συνευθύνης γιατί δεν άντεξε τόση συνευθύνη. Και έβαλε μικρή αγγελία να φτιάξει τρίτο πόλο, διότι είναι πασέ να ζούμε μόνο με βόρειο και νότιο.  Και μέχρι στιγμής μόνο ο Ανδρέας Λοβέρδος ανταποκρίθηκε, άντε στο τσακίρ κέφι και η Ροζίτα Σώκου, την οποία είδα τις προάλλες στην ΤV και νόμιζα ότι είναι η κόρη της. Μην στα πολυλογώ, μετά τράβηξε δύο κόκκινες γραμμές και δήλωσε «παρών». Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, Φώτη μου Φανούρη μου, αλλά να σε δω έτσι και πρέπει να συνεργαστείς με τον «κορμό» ΣΥΡΙΖΑ για καμιά κυβέρνηση. Να μου θυμίσεις να σου πάρω έναν μαρκαδόρο να τραβάς γραμμές. Κόκκινες.

Πολυ σημιτίλα αυτοί οι «58»

Φυσικά το γνωστό Libro D' Oro του Παγκάλου είναι ανεξάντλητο. Εννοείται ότι όλο το 2013 έβριζε χυδαία τον Τσίπρα, χωρίς κανένας να τον ρωτήσει. Και πάλι χωρίς κανένας να τον ρωτήσει είχε άποψη για την Κεντροαριστερά που μαζεύτηκε στο θέατρο Ακροπόλ, όπου κάποτε μεγαλουργούσε η Μιμή Ντενίση. Την βρήκε πολύ «σημιτική», διότι πήρε μάτι στις πρώτες σειρές την Σώτη, τον Μπίστη και τον Γιάννη Μπέζο. Και ποιον ήθελες στην Κεντροαριστερά, χρυσέ μου άνθρωπε; Εμένα που είμαι περονιστής; Ένα χωριό και ένα κρεββάτι είναι όλη η παράγκα μας, οι ίδιοι θα κάνουν παιχνίδι. Και η Ντενίση μόνη της ανέβαζε τις υπερπαραγωγές στο Ακροπόλ. Λασκαρίνα, Καρένινα, Θεοδώρα και αντίστροφα: Σώτη, Μπίστης, Μπέζος.

Φέτος αποκτήσαμε πρωτογενές πλεόνασμα

Ειλικρινά ανακουφίστηκα. Που το αποκτήσαμε, διότι το είχαμε ένα απωθημένο. Τέτοια χαρά είχα να πάρω από τότε που ο Μικρούτσικος έδινε λύσεις στα ψυχολογικά των παικτών του Big Brother. Και είναι τόσο πλεόνασμα που στο εξωτερικό αυτοί που μας δανείζουν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκαν είναι you are too good to be true. Τώρα πες μου ειλικρινά: αν χτυπήσει το κινητό σου και το σηκώσω εγώ και σου πω ότι σε ζητάει ο Mάικλ Φασμπέντερ, θα με πιστέψεις; Στα λόγια μου έρχεσαι.

Έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα

Κάποτε ο Δημήτρης Χορν είχε πει ότι θαυμάζει τη Μελίνα Μερκούρη, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει πώς έμπλεξε με αυτή τη συμμορία (ΠΑΣΟΚ). Το ίδιο θα έλεγα και εγώ για τον Πέτρο Τατσόπουλο, ο οποίος έχει πολύ περισσότερο ταλέντο από την μακαρίτισσα, αλλά εξίσου έμπλεξε με συμμορία. Ελπίζω να το καταλάβει έγκαιρα και να φύγει. Θα βρει καλύτερα πράγματα να κάνει.

Η ΕΡΤ ήταν φυτώριο διαφθοράς

Τάδε έφη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ρίχνοντας άπλετο σκοτάδι με το πάτημα ενός κουμπιού. Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα υπερασπιστεί τη φαυλότητα της ΕΡΤ, της ΠΟΣΠΕΡΤ, τις γραφικές επαναστάτριες που έκαναν γελοία σόου στα κάγκελα, αλλά διάολε, τόσο χαμηλά θα πέσουμε; Ο Κεδίκογλου να σου λέει ότι η ΕΡΤ ήταν φυτώριο διαφθοράς; What's next? Ο Δρ Μένγκελε να λέει ότι είναι απαράδεκτο να πονάνε τα πειραματόζωα από τις ενέσεις;

Δεν έφυγα από την Ελλάδα, τα Σκόπια μισή ώρα δρόμος είναι

Τάδε έφη Χρυσόστομος Ψωμιάδης, απολογούμενος σε δικαστήριο, νομίζω για τα στημένα στο ποδόσφαιρο. Δεν ξέρω αν την απολογία Χρυσοστόμου θα την ζήλευε ο Πλάτων, αλλά ο Μάκαρος δεν κορόιδεψε κανέναν. Όταν ζεις σε παράγκα, φέρσου σαν να ζεις σε παράγκα. Ο Μπίθουλας δεν γίνεται Κολωνάκι. Εκτός και αν είσαι η Μαντάμ Σουσού. Και ο Μάκαρος δεν είναι ούτε Μαντάμ, ούτε Σουσού.

Έσφαλα και τώρα θα πληρώσω

Son Altesse Royale, Μιχάλης Λιάπης, σε επικές στιγμές. Σε αντίθεση με τον άρχοντα Μάκαρο, το έριξε στην κουτοπονηριά και στις γελοίες δικαιολογίες. Καλά τα έχει πει ο μεγαλύτερος (μετά τον Καστοριάδη) σύγχρονος φιλόσοφος, Γιώργος Γεωργίου: «ο κλασσικός, ο μαλάκας, ο Έλληνας». Μικροαστός μέχρι το κόκκαλο. Τσοπάνης πήγε στα Παρίσια, τσοπάνης γύρισε. Καταδικασμένος να ζει στον Μπίθουλα και στο πεζοδρόμιο η Touareg με τις μαϊμού πινακίδες. Τις οποίες βίδωσε με δανεικό κατσαβίδι. Ξέρετε τι θα ήθελα από εσάς Μισέλ μου; Να βγείτε και να πείτε, "το έκανα γιατί μπορώ". Να χαρεί και η Ελίζα η Βόζεμπεργκ, που πολύ μου το στεναχωρήσατε το πουλάκι μου. Βουζ αβέ κομπρί;

Μισέλ

Κάποτε είχα διαβάσει το εξής: οι Ευρωπαίοι μετανάστες που πήγαν στη Νότιο Αμερική χωρίστηκαν σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που ήθελαν να δουλέψουν, οι οποίοι πήγαν στη Χιλή και σε αυτούς που είχαν μια ροπή στη ρέκλα, οι οποίοι πήγαν στην Argentina. Οι τελευταίοι θα μπορούσαν βέβαια να έχουν έρθει Ελλάδα να αγωνίζονται για το «δημόσιο χαρακτήρα» οτιδήποτε, οπουδήποτε και οποτεδήποτε.
Εμένα αν με ρωτήσεις, μια χαρά λαός είναι οι Χιλιανοί -έχουμε βέβαια τα θέματά μας εμείς οι Argentos με διάφορες «μανούρες» που μας έκαναν κατά καιρούς- αλλά δεν βαριέσαι. Κανείς δεν είναι τέλειος. Αλλωστε, τη μεγαλύτερη «μανούρα» την έκαναν στον εαυτό τους, που άφησαν ατιμώρητο τον χασάπη Πινοτσέτ και τον έφαγαν στα μούτρα ως ισόβιο γερουσιαστή μέχρι να πεθάνει.
Μην στα πολυλογώ, στη Χιλή είχαν εκλογές για νέο πρόεδρο. Η οποία εκλογή εξελίχθηκε σε γυναικεία υπόθεση: από τη μία η τέως πρόεδρος Μισέλ Μπατσελέτ (καμάρωσέ την στη φωτό) και από την άλλη μια κυρία από σαλόνι (ελαφρώς γλωσσού) με το όνομα Έβελιν Ματέι. Η Μπατσελέτ είναι της Κεντροαριστεράς, που λέμε και στην παράγκα μας. Αλλά μιας πιο σοβαρής κεντροαριστεράς όχι σαν την εγχώρια που την αποτελούν παλιάτσοι επιπέδου Τσίπρα, Βενιζέλου, Κουβέλη και Κουτσούμπα.
Η κεντροδεξιά στη Χιλή δυσκολεύτηκε λίγο να βρει υποψήφιο, καθώς έπεσε μια περίεργη κατάρα και όλοι έπεφταν σαν τις μύγες. Τελικά τούς έκατσε η Έβελιν Ματέι, γέννημα-θρέμα της δεξιάς των νοικοκυραίων. Ενδεχομένως πιο hardcore νοικοκυραίων από τον Πολύδωρα και τον Δάνη Τζαμτζή. Για τον Αδωνη, δεν παίρνω όρκο, καθότι κάθε χώρα έχει τον Αδωνη που της αξίζει. Όπως και την Ραχήλ που της αξίζει, ενδεχομένως και το όνειδος Ζωή Κωνσταντοπούλου που της αξίζει. Μπορείς να την googlάρεις την Evelyn Matthei και να μου πεις τη γνώμη σου. Παίζει και πιάνο, σε προειδοποιώ.
Μην στα πολυλογώ, τις εκλογές κέρδισε η Μισέλ της κεντροαριστεράς και το μόνο που μένει είναι μια επαναληπτική εκλογή, για τα μάτια του κόσμου στις 15 Δεκεμβρίου, αλλά τυπικά πράγματα. Είναι αυτό που λέμε, ένα γκολ και φύγαμε για Βραζιλία.
Η Μισέλ υπήρξε πρόεδρος και το διάστημα 2006-2010, αλλά το Σύνταγμα εκεί δεν επιτρέπει δεύτερη συνεχόμενη θητεία. Εμένα αμα με ρωτήσεις, όλοι αυτοί είναι βλάκες που δεν έχουν υιοθετήσει το ελληνικό μοντέλο, «εκλογές κάθε χρόνο να φύγει σε όλους η κάψα να γίνουν πρωθυπουργοί». Εξαιρούνται βέβαια ο Φώτης που απλά είναι «παρών» με τις κόκκινες γραμμές και ο Αβραμόπουλος, ο οποίος δεν είναι ποτέ δυνατόν να γίνει πρωθυπουργός σε κάτι λιγότερο από όλο τον πλανήτη.
Θα με ξαναρωτήσεις τώρα: και το διάστημα που η Μισέλ δεν ήταν πρόεδρος, τι έκανε; Πάντως, δεν έκανε αυτό που κάνουν κάτι ντόπιοι losers, μην λέμε ονόματα και θίξουμε οικογένειες. Λοιπόν, η Μισέλ με το παρέδωσε το κλειδί του ιστορικού προεδρικού μεγάρου La Moneda (=το νόμισμα, εκεί έκοβαν και τις δραχμές τους) έγινε επικεφαλής του ΟΗΕ για θέματα κακοποίησης των γυναικών. Κοντολογίς, η γυναίκα συνέχισε να δουλεύει. Ούτε πιτόγυρα ούτε lectures σε ξένα πανεπιστήμια που διψούν να δουν τη μουτσούνα που έδωσε τη χαριστική βολή στη χώρα του. Με την ψήφο των πολιτών της, βέβαια.
Γύρισε όμως η Μισέλ το καλοκαίρι στην πατρίδα για να διεκδικήσει και πάλι την προεδρία. Σάρωσε στις εκλογές, διότι πρόκειται για πραγματικά χαρισματικό άνθρωπο, ικανότατο, εργατικότατο και σοβαρότατο. Που κατάφερε να πάρει μαζί της (έστω και με γκρίνιες) ακόμα και το ΚΚ της Χιλής, τα μέλη του οποίου βγήκαν το 1973 νεκρά από το προεδρικό μέγαρο, παρέα με τον Σαλβαδόρ Αλιέντε.
Η Μισέλ κατέβηκε στις εκλογές με ριζοσπαστικές προτάσεις για τα δεδομένα μιας χώρας που σε πολλά θυμίζει ακόμα τη Χιλή του Πινοτσέτ. Θέλεις παραδείγματα; Υποσχέθηκε συνταγματική αναθεώρηση ή αλλαγές στο εκπαιδευτικό και φορολογικό σύστημα.
Για να καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι να μιλήσει υποψήφιος στη Χιλή για τα παραπάνω, είναι σαν να λέμε ότι Έλληνας πολιτικός θα προτείνει να μειωθούν οι βουλευτές σε 100 και να λαμβάνουν 1.000 ευρώ το μήνα και ένα κιλό παξιμάδια. Υπάρχει ποτέ περίπτωση να γίνουν αυτά στην παράγκα μας, χωρίς να καεί τουλάχιστον η Αθήνα;
Κατάλαβες λοιπόν τι έταξε η Μισέλ; Όχι πίπες τύπου «θα σας ξαναπροσλάβουμε όλους και θα απαγορεύσουμε τις απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα», ούτε φλερτ με τους Πελεγρίνηδες και τους Φωτόπουλους αυτού του πλανήτη. Ούτε καραπίπες τύπου δωρεάν wifi παντού.
Θα μου πεις: και γιατί μπορεί η Μισέλ και όχι η κεντροαριστερά των «58», οι Φώτηδες, οι Λοβέρδοι, οι Αλέξηδες, οι Στρατούληδες και τα καμμενάκια τους;
Ξέρω και εγώ; Τράβα ρώτα τον Σαμαρά που μιλάει με την Παναγία (του).

Μόρφωμα

Aσφαλώς και αναγνώρισες την εικόνα από την ταινία. El laberinto del Fauno του Guillermo del Toro με πρωταγωνίστρια τη μικρή Ofelia. Ένα περίεργο παιδί που αφήνει τον σκληρό κόσμο του ισπανικού εμφυλίου και μπαίνει σε έναν Λαβύρινθο. Εκεί την περιμένει ο Fauno, ένα τρομακτικό πλάσμα, το οποίο την καλεί να ζωντανέψει έναν θρύλο. Αυτόν που ήθελε την Ofelia να είναι πριγκίπισσα.
Το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να περάσει τρεις δοκιμασίες: θάρρος, εγκράτεια, αυτοθυσία. Τρεις δοκιμασίες που μοιάζουν να είναι τα τέλεια αντίδοτα στο φόβο.
Όπως είχε πει και ο ίδιος ο Del Toro, o φόβος που φορά τη μάσκα του κάθε φασισμού είναι πάνω από όλα η διαστροφή της αθωότητας. Είναι ένα τέρας που σε καταβροχθίζει, κομμάτι-κομμάτι.
Πάντα επίκαιρη η ταινία του Del Toro και μια από τις αγαπημένες μου, το ξέρεις. 
Αξίζει να την ξαναδείς. Ειδικά τώρα που πέφτουν όλοι από τα σύννεφα. Που ανακαλύπτουν και πάλι την Αμερική, που σαστίζουν επειδή γύρω τους υπήρχε ένα «νεοναζιστικό μόρφωμα». Που υστεριάζουν στα κανάλια, που αναλαμβάνουν -λέει- θεσμικές πρωτοβουλίες.
Που συναγωνίζονται για το ποιος θα αρπάξει πιο γρήγορα τη ρομφαία του αγγέλου για να τσακίσει τους φασίστες.

Να με συμπαθάς, αλλά πότε προσγειώθηκαν όλοι στην παράγκα μας; Χθες; Είχανε καλή πτήση; Τους καθυστέρησαν στο Τελωνείο; Εκείνη την κρέμα max factor θυμήθηκαν να την φέρουν;
Because, last time I checked, το «μόρφωμα» αντιμετωπίζονταν ως καλαμπούρι με ολίγη από lifestyle: το δαχτυλίδι της κυρά τέτοιας, οι κοιλιακοί του κλαρινογαμπρού, ο κατρουλής, το τζέρτζελο στη Βουλή, ο έτσι και ο αλλιώς. Θέαμα με nachos τίγκα σε αυτό το απαίσιο τυρί, ανάθεμα τη χοληστερίνη του.
Κουτσοβολεύονταν όλοι, μην νομίζεις. Τάχα μου ξύπνησε μέσα τους ο Γλέζος στα 19 που κατέβαζε σβάστικες. Ο ένας επειδή έκοβε ψήφους από εδώ, ο άλλος επειδή έκοβε ψήφους από εκεί, ο τρίτος γιατί είχε να λέει. Η ώρα να περνάει, δεν έχει και ελληνικές σειρές στα κανάλια, είναι και ο κόσμος θυμωμένος, ας ξεσκάσει και λίγο.
Ξέρεις καλά ότι όλα είναι θέμα Παιδείας. Στην οικογένεια, στο σχολείο, στην παρέα, στη συναναστροφή, στα social media (τρομάρα τους), στα δελτία των 8, ακόμα και στα μπουζούκια φτιάχνονται συνειδήσεις και «μορφώματα». Καλοί, κακοί, δράκοι, άγγελοι, «σακάτηδες» σαν τον Σόιμπλε, «ευλογημένοι σαν Έλληνες» και άλλα χαριτωμένα. Κάπως έτσι γεννιέται (ή πέθαίνει) το τέρας που όλοι κρύβουμε μέσα μας.
Κάθε φορά που βλέπεις τον Fauno να αγγίζει την Ofelia, να θυμάσαι μια λεπτομέρεια: την αποκαλούσε alteza (υψηλοτάτη). Όσο τρομακτικός και αν ήταν, δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να τσαλαπατήσει την αθωότητά της. Δεν είχε ποτέ σκοπό να την κάνει να φοβηθεί, αλλά να την κάνει να νικήσει το φόβο.
Με κόπο. 

Αξιοπρέπεια

Ό,τι και να πεις, δίκιο έχεις. Χάθηκα. Τον βρήκα όμως τον δρόμο, γιατί ελάχιστοι μείναμε να φυλάμε αυτές τις Θερμοπύλες.

Και η ειρωνία: βρήκα τον δρόμο για να σου λύσω τις απορίες για την Βραζιλία. Το φανταζόσουν; Εγώ, αργεντινός άνθρωπος να κάνω post για τον «εχθρό». Λέμε τώρα, γιατί μόνο εχθρός δεν είναι.

Κοίτα τώρα να δεις παλιοκατάσταση: λες, Βραζιλία και το μυαλό σου πάει σε κάτι ομορφόπαιδα τύπου Ροναλντίνιο, κάτι κώλους καρναβαλιού, παραλίες γεμάτες κορμιά, μπαλίτσα και  χαβαλές. Ως εκεί. Αμ δε!
Η Βραζιλία είναι η υπερδύναμη στη γειτονιά μου, γνωστά αυτά. Για την ακρίβεια, έγινε υπερδύναμη, επειδή μπορούσε.
Έκανε πολλές υπερβάσεις, όπως για παράδειγμα, εξέλεξε πρόεδρο  έναν συνδικαλιστή. Μην πάει το μυαλό σου στα δικά μας συνδικαλιστικά αποβράσματα. Μιλάμε για αληθινό συνδικαλιστή. Τον Ινάσιο ντα Σίλβα, γνωστό και με το παρατσούκλι «Λούλα».
Αυτά είναι ονόματα σωστά και αριστερά για να βγάλεις το παιδί σου, Αλέξη μου και Τσίπρα μου. Όχι Ορφέας και Ερνέστο Βαλβέρδε. Πες το παιδί «Λούλα» να δεις χαΐρι και προκοπή.
Μην στα πολυλογώ, η Βραζιλία έκανε και μία ακόμα υπέρβαση, εκλέγοντας πρόεδρο μια αντάρτισσα. Μην πάει το μυαλό σου στους δικούς μας γιαλαντζί «αντιστασιακούς». Μιλάμε για αντάρτισσα με cojones. Ή όπως λένε και στα πορτογαλικά, bolas.

Σου μιλάω για την γνωστή «Ντζιούλμα», φιλενάδα του Cristinaκίου, η οποία κάνει τιτάνιο αγώνα να βελτιωθεί στυλιστικά και της το αναγνωρίζω.
Της έλαχε επίσης ο κλήρος να διοργανώσει Mundial και Ολυμπιακούς Αγώνες. Κυρίως όμως της έλαχε ο κλήρος να συνεχίσει την πολιτική του «Λούλα» να μειώσει το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό φτώχειας.
Το όνειρο του «Λούλα», όταν ανέλαβε πρόεδρος, το 2002, ήταν «ένα πιάτο φαΐ για κάθε βραζιλιάνο». Κατάφερε αρκετά, όχι όσα θα ήθελε. Είναι βέβαιο ότι στα 8 χρόνια της δικής του προεδρίας δεν έφτασε ένα πιάτο σε κάθε συμπολίτη του. Αυτή όμως η πολιτική συνεχίζεται χωρίς «αριστερές» παρωπίδες. Για αυτό και η Βραζιλία μαζί με την Argentina είναι οι χώρες της Νοτίου Αμερικής, όπου η μεσαία τάξη αυξήθηκε περισσότερο τα τελευταία δέκα χρόνια.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο διαχρονικό προβληματάκι στη Βραζιλία: η διαφθορά. Το πολιτικό σύστημα της χώρας δουλεύει με έναν περίεργο τρόπο. Το εκάστοτε κυβερνών κόμμα εξασφαλίζει πολιτικές συμμαχίες, ανάλογα με το ζήτημα που κρίνεται. Υπάρχουν σταθεροί σύμμαχοι και εταίροι στην κυβέρνηση, αλλά παίζει και πολύ νταραβέρι, τύπου «τόσα δίνω πόσα θες, στα λαδάδικα πουλάνε αυτό που θες». Θα μου πεις, και τι να κάνουν; Να τρέχουν κάθε δύο μέρες με το τρόλεϊ στο Μαξίμου;
Καταλαβαίνεις όμως τι φαγοπότι πέφτει και τι έχει συμβεί με αφορμή τη διοργάνωση των Ολυμπιακών και του Mundial. Και να τα Στάδια, και να οι αναπλάσεις, και να το τσιμέντο, και πάει λέγοντας. Δεν ξέρω αν σου θυμίζουν κάτι όλα αυτά, γιατί εμένα μου θυμίζουν.
Και εκεί που η ζωή συνεχιζόταν στη Βραζιλία, βγαίνει ο τοπικός «βαγγελοφανούρης που στηρίζει την κυβέρνηση εθνικής ευθύνης» και πετάει μια αύξηση στην τιμή των εισιτηρίων στα λεωφορεία.
Κάτσε βρε μανίτσα μου: ένα σκασμό φάγατε για Στάδια, για το ολυμπιακό ιδεώδες και τώρα μου ζητάς και τα ρέστα; Αντί να φτιάξεις κανένα νοσοκομείο ή σχολείο;
Έτσι, οι νέοι βγήκαν στους δρόμους. Από τα κοινωνικά δίκτυα ορμώμενοι. Πρόσεξε: βγήκαν κυρίως αυτοί που έχουν τα περισσότερα. Που ζουν ήδη καλύτερα. Που έχουν περισσότερες ευκαιρίες σήμερα από όσες είχαν οι νέοι πριν από 15 χρόνια.
Διότι όταν κόβει το μυαλό, δύσκολα ανέχεσαι την κάθε Γιάννα whatever Δασκαλάκη να σου μιλάει για «το ωραίο, το μεγάλο, το αληθινό» με το δικό σου πορτοφόλι. Πολύ λιγότερο ανέχεσαι την κάθε Γιάννα whatever Δασκαλάκη να εμφανίζεται μετά από 10 χρόνια και να σου λέει για το drama που έζησε εξαιτίας μας. Πόσο το κουράσαμε και το ταλαιπωρήσαμε το χρυσούλι μου. Εμείς όλοι και οι αχάριστοι πολιτικοί μας.
Έτσι που λες. Και τώρα κάθονται και παρατηρούν ολίγον απορημένοι στη Βραζιλία τις διαδηλώσεις. Δεν ξέρω πόσο θα ξυπνήσει και θα αλλάξει το «σύστημα» με όλα αυτά που συμβαίνουν, αλλά δίνω περισσότερες πιθανότητες στην «Ντζιούλμα» να το χειριστεί σωστά από όσες θα έδινα σε έναν οποιονδήποτε άλλον ηγέτη. Βλέπεις, στη Βραζιλία δεν έχουν και το ΣτΕ να πάρει μια απόφαση.
Και μια λεπτομέρεια: η φίλη μου η «Ντζιούλμα» έβγαλε στο δρόμο τα στρατά για να εμποδίσει τις λεηλασίες και τα λοιπά παρατράγουδα που συμβαίνουν σε τέτοιες περιπτώσεις. Η αριστερή «Ντζιούλμα» το έκανε αυτό. Και δεν άνοιξε μύτη.
Αν το είχε κάνει κανένας άλλος, πρώτοι εδώ οι Έλληνες κατά φαντασίωσή τους «αριστεροί» θα είχαν μπει στα αεροπλάνα να τρέξουν συμπαρασταθούν στον δοκιμαζόμενο λαό της Βραζιλίας. Χώρια οι συγκεντρώσεις, οι πορείες, τα ψηφίσματα διαμαρτυρίας και η τσίκνα.
Αλλά τι τα θες; Αλλού έχουν «Λούλα» και «Ντζιούλμα», αλλού έχουν απλά «λούλες».
 

Τεστοστερόνη

Για δες που την χάσαμε και την Maggie, πάνω που είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ξέμεινε για πάντα, προκειμένου να πάει μια κόντρα με την λατρεμένη Ελισάβετ Β' και τον σύζυγο-μούμια, ο οποίος έχει πλέον περάσει στη φάση του κροκόδειλου. Τελικά όμως τερμάτισε, με καλό χρόνο. Jolly good, που θα λέγανε και στο Νησί.
Υποθέτω ότι ξέρεις πόσο πολύ την συμπαθούσαμε εμείς στην Argentina. Παθολογική λατρεία. Τέτοια λατρεία της είχαμε μόνο εμείς, o IRA, οι εργατοπατέρες, τα χουλιγκάνια και τα παιδιά της.
Θα μου πεις, εδώ έχουμε να κάνουμε με κοτζάμ θατσερισμό και εσείς ααχολείστε μαζί της για δύο κωλο-νήσια;
Το θέμα της οικονομίας είναι μια άλλη ιστορία. Αν και καταντά λίγο αστείο να έχουν άποψη για την Θάτσερ άνθρωποι που θαυμάζουν δικτάτορες ή που συνοψίζουν την οικονομική τους πρόταση στο πώς θα ανακαλύψουν το θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ στη Λιμνούπολη για να μοιράσουν λεφτά στον όχλο. Ας είναι. Γούστα είναι αυτά.
Είναι πάντως ειρωνεία, όχι της τύχης, γιατί αυτά τα πράγματα δεν γίνονται τυχαία: η Θάτσερ ήρθε στην εξουσία όταν η Βρετανία ήταν χρεοκοπημένη και στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Τόσο χρεοκοπημένη που λίγα χρόνια νωρίτερα σκέφτονταν να αναβάλουν τις εκδηλώσεις για τα πρώτα 25 (από τα 2.500) χρόνια βασιλείας της λατρεμένης Ελισάβετ Β'. Έτρεμαν ότι ο κόσμος θα τους πάρει με τις ντομάτες πράγμα που δεν συνέβη τελικά.
Καλό είναι πάντως να θυμόμαστε ότι η Maggie εξελέγη χωρίς ποτέ να ξεγελάσει κανέναν για τις προθέσεις της. Χωρίς να κρύψει το πρόγραμμα και τις ιδέες της. Μακρία από τη λογική της διαχείρισης. Αυτό σπάνια το συναντάς. Διαχρονικά.
Σου υπενθυμίζω ότι τα ίδια χρόνια, εμείς εδώ παραδίναμε τη χώρα στην πεινασμένη συμμορία του Ανδρέα για να αποθεώσει το αραλίκι του Δημοσίου, τη λαμογιά και την εξαχρείωση.
Και από τότε πέρασαν 40 χρόνια, η Βρετανία είναι αυτή που είναι και εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε: χρεοκοπημένοι και τελειωμένοι.
Αλλο είναι όμως το θέμα μας: Για εμάς τους Argentos η Maggie θα είναι πάντα το κυνικό τέρας που βύθισε αναίτια ένα καταδρομικό σε εκείνο τον ηλίθιο Πόλεμο του 1982, στέλνοντας στο βυθό του Νότιου Ατλαντικού 323 ναύτες. Και δεν το μετάνιωσε ποτέ. Ούτε έκατσε στο εδώλιο για Εγκλήματα Πολέμου. Αυτό το συγκεκριμένο περιστατικό πονάει περισσότερο και από την ίδια την (αναμενόμενη) ήττα σε εκείνη τη σύρραξη. Κανείς ποτέ δεν θα συγχωρέσει και δεν θα ξεχάσει αυτό το αίσχος.
Θα είναι επίσης πάντα το κυνικό τέρας που πρόσφερε άσυλο στον Χιλιανό χασάπη Pinochet, στα χρόνια που ο Ισπανός δικαστής Garzón τον κυνηγούσε να λογοδοτήσει για τα δικά του εγκλήματα. Και ήταν πολύ περήφανη για εκείνο το άσυλο που του πρόσφερε.
Για όλα αυτά θα παραμένει ένα από τα πιο μισητά πρόσωπα στην Argentina. Τελεία και παύλα.
Κατά τα άλλα, η Maggie, όπως και ο Τσώρτσιλ πολύ νωρίτερα, έβλεπε με καχυποψία το Βερολίνο. Ήταν αντίθετη ακόμα και με την γερμανική ενοποίηση, τότε που σχεδόν όλοι πανηγύριζαν. Ακόμα και τα εγχώρια ανθρωπάκια που σήμερα παίζουν εμβατήρια ή βγάζουν λογίδρια της πεντάρας για να δείξουν πόσο κακιά είναι η Μέρκελ.
Εξίσου απεχθανόταν το κοινό νόμισμα. Υπήρξε προφητική, έστω και αν τα κίνητρά της ήταν απόλυτα ιδιοτελή. Καλύτερα έτσι από το να ανεμίζεις περιχαρής ένα κοινό νόμισμα, το οποίο δεν αξίζεις ούτε αντέχεις.
Η Βρετανία σήμερα εξακολουθεί να είναι η χώρα της Θάτσερ. Και οι υπόλοιποι ολοένα και περισσότερο προσχωρούμε στον ευρωσκεπτικισμό της, ψηφίζοντας γελοίους φωνακλάδες. Επειδή την Ευρώπη την κυβερνούν πολιτικοί νάνοι και διαχειριστές της πλάκας.
Τους οποίους αν είχε μπροστά της η Θάτσερ θα τους βάραγε μία στο κεφάλι με την τσάντα.
Αλλά για να είμαι ειλικρινής, πάντα θα ευγνωμονώ την Maggie γιατί απέδειξε ότι cojones και τεστοστερόνη δεν πάνε ποτέ μαζί.

Παραμύθι

Αχ βρε Μafa, εσύ την είχες την απορία χρόνια πριν: «τι να έχουν κάνει κάποιοι φτωχοί νότιοι για να αξίζουν ορισμένους βόρειους;»
Φανταζόσουν ποτέ ότι θα ζήσουμε το corralito, το τρισ-κατάρατο corralito στην Ευρώπη;
Σε σένα που ίσως δεν το θυμάσαι, corralito ήταν ο περιορισμός στην ανάληψη μετρητών που επιβλήθηκε στην Argentina to 2001. Φυσικά ξεσηκώθηκαν και οι πέτρες, οπότε δεν άργησε να έρθει το ελικόπτερο.
Είδες, Αλέκα μου, πόσο απλό ήταν; Αμα θέλεις να γίνει επανάσταση, βάλε περιορισμό στις αναλήψεις. Και μην το πάρεις πίσω. Μαύρο φίδι που σε έφαγε. Μόνο ένα ελικόπτερο μπορεί να σε γλιτώσει από την οργή του νοικοκυραίου. Αλάνθαστη μέθοδος.
Τώρα, δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο, αλλά εκεί πίσω στις αρχές του 2001, υπήρξαν μερικοί ελάχιστοι τύποι που έτρεμαν στην ιδέα του κοινού νομίσματος. Δεν σου μιλώ απαραίτητα για ιδεολόγους. Σου μιλώ για ανθρώπους με τον κοινό νου. Αυτό το τόσο σπάνιο πράγμα που λέγεται κοινός νους.
Ήμουν ένας από αυτούς, αλλά βλέπεις τότε δεν με ήξερες. Και καθόλου δεν με είχε συγκινήσει το 2002 και 2003 η ζήλεια που μου έδειχναν οι συμπατριώτες μου Argentos. Εκείνοι έδιναν μάχη να πάρουν τα υποτιμημένα λεφτά τους από την τράπεζα και μου έλεγαν «che, vos tenés el euro».
Αμ δε! Διότι ο κοινός νους ψιθύριζε κάτι πολύ απλό σε καθηγητάκους σαν τον Σημίτη που πανηγύριζαν όταν το ΑΤΜ ξέρασε το πρώτο 20εύρω: Πού πας ξεβράκωτος στα αγγούρια; Έφτιαξες ομοσπονδία με μια στοιχειώδη δημοσιονομική ομογένεια, ώστε να έρθει να «κουμπώσει» το κοινό νόμισμα; Όχι. Γίνεται να το κάνεις ανάποδα; Όχι.
Και αν δεν πιστεύεις εμένα -αντιδραστικό με έλεγαν τότε- ρώτα τον ηγούμενο Εφραίμ που ξέρει πιο πολλά οικονομικά από τους τελευταίους δέκα υπουργούς οικονομικών μαζί. Εξαιρώ τον Βενιζέλο, που τα ξέρει όλα έτσι κι αλλιώς.
Όταν το κάνεις ανάποδα, είναι απλά θέμα χρόνου να επικρατήσει ο νόμος της ζούγκλας. Με την πρώτη στραβή, ο καθένας θα κοιτάξει την πάρτη του. Και ο ισχυρός, ο οποίος εν τω μεταξύ θα έχει μαζέψει όλο το χαρτί, θα χορεύει τους υπόλοιπους στο ταψί.  
Στο δικό μας παραμύθι, ο ισχυρός είναι η Γερμανία. Το γνωστό ευρωπαϊκό παρατράγουδο. Ανοιξε και κανένα βιβλίο ιστορίας. Γνωστή η τακτική της, η ξιπασιά της, αλλά και η παντελής έλλειψη διπλωματίας.
Έτσι είναι ο Γερμανός. Αυτό που έχει να σου πει, θα στο πει ωμά. Χωρίς γαλλικές αβρότητες, και βρετανικές ευγένειες.
Πολύ σπάταλο για τα γούστα του το ελληνικό Δημόσιο. Επιπλέον, είναι προτεστάντης, οπότε μισεί τα ανήθικα κόλπα των ιρλανδικών και κυπριακών τραπεζών. Του βρωμάει το ισπανικό jamón και βρίσκει εντελώς μίζερα τα πορτογαλικά fados. Και όλα αυτά, για αρχή. Ορεκτικό. Ένας θεός ξέρει ποιος θα πάρει σειρά. Και έτσι, γέμισε ο τόπος μνημόνια. Γερμανικός καταμερισμός εργασίας. Διότι ο πληρώνων και διατάζων.
Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, ο Γερμανός όσο άκομψα και αν στο λέει, μια αλήθεια την κρύβει: μην τα βάζετε μαζί μας, βάλτε τα με τους πολιτικούς σας. Που τους επιτρέψατε να σας πάνε εκδρομή στην Πομπηία, ενώ στο βάθος το ηφαίστειο φόρτωνε.
Αλλά, επειδή το λέει η μουτσούνα του κάθε Σόιμπλε, δαιμονοποιείται. Και σαν από ένστικτο τρέχουμε στο άλλο άκρο. Κάνοντας χαβαλέ, μουτζώνοντας και ψηφίζοντας γραφικούς επιπέδου Γκρίλο. 
Και τώρα τι γίνεται; Ο κοινός νους θα σου έλεγε ότι το καλύτερο για όλους εμάς είναι να την κάνουμε με ελαφρά από το κοινό νόμισμα.
Αλλά το θέμα είναι πού θα πάμε.Υπάρχει κανένα σχέδιο της προκοπής; Ακουσες εσύ κάτι; Γιατί χωρίς σχέδιο, το να φύγεις είναι εξίσου εγκληματικό με το να μείνεις.
Όσο ηλίθιος είναι ο κάθε ΓΑΠ που υπογράφει Μνημόνια για λίγα δανεικά πιστεύοντας ότι θα εφαρμόσει όσα συμφώνησε, άλλο τόσο απατεώνας είναι και ο κάθε φωνακλάς που σε προτρέπει να φύγουμε με βάρκα την ελπίδα.
Αλλά, η ελπίδα δεν μου ακούγεται σαν καλό Plan B. Ασε που αυτή πεθαίνει πάντα τελευταία, άρα εσύ και εγώ θα πεθάνουμε πρώτοι.
Οπότε, φιλούθκια. Kαι η κηδεία, προτεσταντική: χωρίς στεφάνια και καφέδες. Παξιμάδι και αυτό μισό.

Frankie

Tα είδες πάλι τα χαΐρια μας; Όποια πέτρα και να σηκώσεις, ένας Argento είναι από κάτω. Καταρχήν έχεις αυτό τον άτιμο τον Messi, ο οποίος πιάνει  και βάζει ένα σκασμό γκολ για πλάκα στους Ιταλούς του Μπερλουσκόνι.
Και δεν περνάει ένα 24ωρο και εμφανίζεται στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου, έτερος Argento να κοιτά ολίγον σαν αγγούρι το πλήθος. «Ρε συ, αυτός είναι ο Βergoglio!» φώναξαν οι περισσότεροι.
Μάλιστα κύριοι. Από σήμερα ο πλανήτης έχει δύο περονιστές στην εξουσία. Το Cristinάκι στην Argentina και τον Frankie στο Βατικανό. Κράτος είναι και το Βατικανό.
Κλασικά νούμερα οι συμπατριώτες μου. Βγήκαν στα κανάλια και στα μικρόφωνα, όπως κάποτε η γιαγιά της Κατερίνας Θάνου με την καραμπίνα για να πανηγυρίσει το χρυσό μετάλλιο της εγγονής.
Στη γειτονιά του Frankie, στο Buenos Aires, μέγα πλήθος να εξηγεί: εδώ έπινε καφέ, εδώ είναι η στάση του λεωφορείου που περίμενε, αυτό είναι το διαρκείας για το γήπεδο και πάει λέγοντας. Πρώτο τραπέζι πίστα η αδελφή του, αν και βγήκε λίγο άλουστη στην κάμερα. Μια τρίτη ξαδέλφη είχε περισσότερο χρόνο στη διάθεσή της, έφτιαξε το μαλλί και βγήκε να πει ότι ο Frankie ήταν τόσο βέβαιος ότι δεν θα βγει που έκλεισε και το εισιτήριο επιστροφής, φυσικά με Aerolineas Argentinas.
Μεταξύ μας, καλύτερα που έγινε Πάπας, γιατί δεν θέλεις να πας στην Αrgentina με πτήση από Ρώμη. Ρώτα και μένα: το ταξίδι κρατάει μία αιωνιότητα και μια μέρα. Μέχρι να φτάσεις, έχει βγει και η Ελλάδα από την ύφεση, που λέει ο λόγος.
Εξαιρώ που το αεροπλάνο είναι φουλ στους Argentos: γλώσσα δεν βάζουν μέσα, οι περισσότεροι είναι όρθιοι πάνω από το κεφάλι σου, γκρινιάζουν για τα πάντα. Ή κάνουν ουρά για την τουαλέτα.
Βγήκε και μια άλλη ντάνα στα κανάλια με καταπληκτικό μαλλι λάχανο, διότι σε κάθε γειτονιά του Buenos Aires έχει τουλάχιστον ένα κομμωτήριο και ένα locutorio, να μας πει ότι της είχε κάνει πρόταση γάμου ο Frankie στα 12.
Κάτσε να το σκεφτώ λίγο: πρόταση γάμου πριν από 60 χρόνια, δηλαδή το 1953. Μάλιστα. Τότε στην Argentina κυβερνούσε ο Juan Perón, η Eva Perón είχε πεθάνει και οι εργαζόμενοι περνούσαν καλά. Ο ίδιος ο Frankie ήταν οπαδός του Perón, όπως δήλωσε άλλος γείτονας, επομένως τώρα κατάλαβα γιατί απορρίφθηκε η πρόταση γάμου στην 12χρονη. Η μάνα της κοπέλας δεν τον ήθελε γιατί ήταν περονιστής. Καλό δεξιόμουτρο θα ήταν και αυτή και σου λέει, σιγά μην δώσω την κόρη μου σε γιο εργάτη-περονιστή. Και ο άνθρωπος έγινε παπάς.

Τώρα για να μιλήσουμε και λίγο πιο σοβαρά, αν υποτεθεί ότι μπορεί κανείς να μιλήσει σοβαρά για ένα μαγαζί σαν την Εκκλησία, ο Frankie είναι ένας διαφορετικού ήθους παπάς. Γεγονός και δεν χρειάζεται κανένας γείτονας να το επιβεβαιώσει.
Φυσικά η απλότητα και η αγάπη στους φτωχούς δεν αποτελούν τίτλο τιμής, αλλά τρόπο ζωής. Τίτλο τιμής αποτελούν μόνο για τους επαγγελματίες ευαίσθητους Έλληνες πολιτικούς, καλλιτέχνες και συνδικαλιστές: από τους Ακηδες και Λάκηδες μέχρι τους Φωτόπουλους του χθες (ΠΑΣΟΚ), του σήμερα (ΣΥΡΙΖΑ) και του αύριο (ΠΑΣΟΚ).
Προφανέστατα ο Frankie είναι συντηρητικός. Δηλαδή, τι άλλο θα μπορούσε να είναι ο Πάπας και ο κάθε Πάπας και παπάς;
Προφανέστατα δεν διατηρεί και τις καλύτερες σχέσεις με την κυβέρνηση της Argentina. Όταν έχεις πρόεδρο το Cristinάκι που νομιμοποιεί τους γάμους ίδιου φύλου και δίνει επίδομα στις μονογονεϊκές οικογένειες, πώς είναι δυνατόν να έχεις καλές σχέσεις;
Όταν βάζει φυλακή δικτάτορες και δολοφόνους, πώς να έχεις καλές σχέσεις; Και οι πέτρες ξέρουν ότι η Εκκλησία (η κάθε Εκκλησία) σπεύδει πρώτη να ευλογήσει το πραξικόπημα. Το κάθε πραξικόπημα ή καθεστώς, μην παρασύρεσαι. Και στην αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ με τους δορυφόρους της, το παπαδαριό μια χαρά περνούσε. Διαβάζοντας.
Ο Frankie -που είναι και περονιστής- είναι και κατά της φτώχειας. Τουλάχιστον θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι στην Argentina τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλά κατά της φτώχειας. Χάρη στο Cristinάκι -επίσης περονίστρια. Όπως έλεγαν και τη δεκαετία του 1950, «για έναν περονιστή δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από έναν άλλο περονιστή».
Γενικώς έχουν γίνει πολλά στη Λατινική Αμερική κατά της φτώχειας την τελευταία δεκαετία. Σύμφωνα μάλιστα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, η μεσαία τάξη έχει αυξηθεί κατά 20%, το οποίο μεταφράζεται σε αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους. Όταν στην Ευρώπη, για παράδειγμα, η μεσαία τάξη εξαφανίζεται. Και μιλάμε για ανθρώπους.
Ας εμπνευστεί λοιπόν από αυτό το παράδειγμα, διότι λεφτά υπάρχουν. Αφού πλέον είναι κάτοικος Βατικανού, ας κάνει τον κόπο να ρίξει μια ματιά στο υπόγειο της επιχείρησης και στα τραπεζικά καρνέ. Πολύ χρήμα. Και ας στείλει στο διάολο όσους από το συνάφι του κάνουν μαθήματα ηθικής, θωπεύοντας παιδάκια.
Φιλιά σε όλους. Και σε όλες. Χωριστά.