Κάστρο

Έπεσε στα χέρια μου τις προάλλες και έκατσα να την δω. Μεξικάνικη ταινία του 1973 με τίτλο El Castillo de la pureza (Το Κάστρο της Αγνότητας).
Πρόσεξε τώρα σκηνικό, αγαπημένη πενταμελής οικογένεια ζει σε αυτό το «Κάστρο». Μην φανταστείς, ένα τυπικό μεξικάνικο σπίτι από αυτά που δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Ή για είμαι πιο ειλικρινής, είχα δει άλλο ένα τέτοιο στη Frida: Διώροφο με μεγάλα δωμάτια και ένα υπέροχο patio (αυλή). Πισίνα δεν είχε, αλλά έβρεχε σε όλη την ταινία, οπότε το ίδιο ήταν.
Η οικογένεια λοιπόν ζει μέσα στο σπίτι και ασχολείται με την παρασκευή ποντικοφαρμάκων. Τα παιδιά (o Porvenir, η Voluntad και η Utopia) γεμίζουν σακουλάκια δηλητήριο και ο πατέρας (Gabriel) βγαίνει να τα πουλήσει. Η μητέρα (Beatriz) είναι λίγο femme fatale, τύπου «για δούλα σου με έχεις και δεν με αγαπάς». Αν είχε γυριστεί η ταινία λίγα χρόνια αργότερα, η μάνα έκανε χαλαρά καριέρα με τον Φοίβο, αλλά έτσι είναι η ζωή.
Πάμε παρακάτω: τα παιδιά λοιπόν και η μητέρα ζουν ως τρόφιμοι σε αυτό το «Κάστρο». Μέσα μαθαίνουν γράμματα, μέσα παίζουν, μέσα κάνουν γυμναστική, μέσα σκίζουν ο ένας τις σάρκες του άλλου. Και αν κάνουν καμιά κουτσουκέλα, ο πατέρας τα ρίχνει σε μια απομόνωση, τύφλα να έχει το Alcatraz. Όλα μέσα. Έξω κόσμος δεν υπάρχει. Και η βρόχα να πέφτει στρέιτ θρου.
Κάποια στιγμή ο πατέρας, εκεί που πουλά τα ποντικοφάρμακα και ψιλοφλερτάρει και μια άσχημη, του την πέφτει η αστυνομία. Μπορεί και το ΣΔΟΕ, θα σε γελάσω. Υποτίθεται ότι δεν είχε άδεια πώλησης φαρμάκων, δεν έκοβε αποδείξεις και στήριζε και το Μνημόνιο. Τρία κακουργήματα, όχι αστεία.
Αποτέλεσμα; Να καεί να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή. Δηλαδή, το «Κάστρο». Η αστυνομία του χτυπά την πόρτα και το «Κάστρο της Αγνότητας» γεμίζει φλόγες, κόσμο, υστερίες, περίεργους γείτονες, αστυνομία, περιπολικά.
Και εκεί που λες ότι η οικογένεια θα λυτρωθεί που θα δει -επιτέλους- τον έξω κόσμο, πέφτουν επάνω να τον στηρίξουν. Λογικό το βρίσκεις. Τι ήξεραν από τον έξω κόσμο; Ποιος θα πάει να πουλήσει τα ποντικοφάρμακα; Ποιος θα τους τιμωρεί; Ποιος θα τους αντιμετωπίζει ως τρόφιμους; Ποιος θα τους διδάσκει αυτή την αλλόκοτη ζωή; Είμαστε τώρα για να κάνουμε αντίσταση στο Μνημόνιο με τον γραφικό Αλέκο του 2,16%;
Έτσι που λες, τον μάζεψαν οι Αρχές τον πατέρα Gabriel. Και την ώρα που εκείνος ετοιμάζεται να μπει στο περιπολικό, αναφωνεί: «Αχ Κούλα, ο Κυνόδοντας μετά από 38 χρόνια θα χάσει το Όσκαρ».
Λόγω τιμής.

Περάστε

Δεν ξέρω αν το έχεις προσέξει, αλλά ο κόσμος να χαλάσει αυτό το ραντεβού δεν ακυρώνεται με τίποτα. Στα γενέθλια αναφέρομαι, τα οποία ήρθαν και πάλι. Πέρυσι, αν θυμάσαι, μου έκλεισαν πονηρά το μάτι. Φέτος, διακρίνω μια χαιρεκακία στο βλέμμα, αλλά δεν δίνω σημασία. Αλλωστε όπως είπε και η ανεπανάληπτη Pastaflora, κάθε τρία χρόνια κλείνω τα 26. Ωραιότατο ακούγεται.
Υπόψη ότι η συγκεκριμένη δεν είναι μια τυχαία μέρα: Ήταν 24 Φεβρουαρίου 1946, όταν ο Juan Domingo Perón γινόταν για πρώτη φορά πρόεδρος της Argentina. Τυχαίο;
Aσε δηλαδή που πριν από λίγες μέρες είχε γενέθλια ΚΑΙ το Cristinάκι... Ακόμα πιο τυχαίο;

Τώρα ξέρω ποια ερώτηση στριφογυρίζει στο μυαλό σου: καλή όλη αυτή η φλυαρία, αλλά ΦΑΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΣΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ???
Και απαντώ: Ασφαλώς και θα έχει! Σε άφησα ποτέ χωρίς γλυκό; Καταρχήν ιδού ένα Rogel (Ροχέλ) από την Argentina. Στο έχω φέρει ο ίδιος από την Mar del Plata. Δεν ξέρω αν είναι του γούστου σου, γιατί έχει υπερβολική ποσότητα σαντιγί και dulce de leche.
Υπάρχει βέβαια και η κλασσική συνταγή σε σοκολάτα. Το παρακάτω μοιάζει με brownie, αλλά μπορείς να αφήσεις τη φαντασία σου να οργιάσει. Το ταψί είναι ατελείωτο, οπότε help yourself, που λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας. Και τώρα έχω εγώ την ερώτηση: καλά στουμπώθηκες με τα γλυκά, ΦΙΛΙ ΘΑ ΠΑΡΩ?

Αν έχεις ήδη δώσει, δεν θα σε αφήσω έτσι. Κάνε κλικ στο τραγούδι και θα αναλάβει ο Κουβανός Raúl Paz να σου δώσει ένα φιλί (El Beso) με την υπέροχη φωνή του.
Αντε και του χρόνου.

Χρώμα

Θυμάσαι τότε που πήγες να υπηρετήσεις την πατρίδα; Θυμάσαι το πρώτο επισκεπτήριο μετά από καμιά 15αριά μέρες εγκλεισμού; Εγώ το θυμάμαι: σκάει μύτη η trendy αδελφή μου και με το που την αντικρίζω λέω: «χρώμα!» Ο θαυμασμός είχε να κάνει με το πολύχρωμο μπουφάν της, το οποίο έσπαγε -μετά από 15 μέρες- τη μονοτονία του χακί.
Στη θέση της βρέθηκα τις προάλλες. Επίσκεψη σε στρατόπεδο για μια αγαπημένη ύπαρξη. Μόνο που ξέρεις τι λένε όταν επαναλαμβάνεται η ιστορία: πρόκειται για φάρσα.
Έτσι, αντί ο πηγμένος στο χακί να αναφωνήσει «χρώμα!», πρόλαβα και το είπα εγώ: Χρώμα από δεκάδες τάπερ στα χέρια της Ελληνίδας μάνας. Διαχρονική αξία σαν τις γριές στα ΕΛΤΑ με λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ (των πέντε ευρώ).
Τρεις ώρες επισκεπτηρίου ισοδυναμούν με 12 τάπερ/μάνα. Και ο χακί κανακάρης καλείται να καταναλώσει το περιεχόμενο με ρυθμό 4 τάπερ/ώρα. Επιλογή δεν υπάρχει. Θέλεις να πικράνεις κι άλλο τη μανούλα; Που είναι ήδη ένα ράκος, επειδή η πατρίδα τής πήρε τον μονάκριβό της. Τελικά ξέρεις τι γίνεται; Οι μανάδες αρχικά τα βάζουν με την πατρίδα. Και όταν ο λεβέντης απολυθεί, ποια μένει για να εισπράξει την περιφρόνηση; Η νύφη. Αυτή η «ακαμάτρα» που ούτε ένα πιάτο φαί δεν ξέρει να του φτιάξει.
Έτσι που λες: 4 τάπερ/ώρα. Και εκεί που χαζεύεις το σκηνικό, εκεί που βλέπεις δεκάδες Οιδιπόδεια συμπλέγματα να περιφέρονται τριγύρω, σκάει σχεδόν στα μούτρα σου το absolut παρατράγουδο.
Το σκηνικό: δέκα άτομα επίσκεψη σε ένα και μοναδικό χακί ατομάκι. Πρώτη σκάει μύτη στο εστιατόριο η comandante να ενώσει δύο τραπέζια. Όπως στη χασαποταβέρνα τις Κυριακές. Από πίσω η subcomandante σέρνει βαλίτσα με ρόδες. Η subcomandante είναι 1.50 ύψος και η βαλίτσα 1.45 και τρισδιάστατη. Ακολουθούν πέριξ του τραπεζιού οι υπόλοιποι guests, οι οποίοι πιάνουν θέσεις.
Comandante και subcomandante ανοίγουν τη 3D βαλίτσα και αρχίσουν να αδειάζουν το περιεχόμενο. Έχουμε και λέμε: δύο πλήρεις μπόμπες (με ομπρελίτσα στην κορυφή), τρία τάπερ κοψίδια, κανά δύο τάπερ τυροπιτάκια, σπανακοπιτάκια, κεφτεδάκια, πατάτες και ένα ωραιότατο παστίτσιο. Με την άκρη του ματιού μου τσέκαρα και ένα γαλακτομπούρεκο. Και συνεχίζω: φουλ εξάρτηση σε πλαστικά ποτήρια, πιάτα, πετσέτες, πιρούνια, μαχαίρια, λάδι, ξύδι, αλάτι, πιπέρι και δεκάδες αναψυκτικά σε οικογενειακή συσκευασία. Last but not least, ολίγη από σόδες (λογικό).
Υπόψη ότι αυτά πρόλαβα να δω εγώ. Στην άλλη άκρη του τραπεζιού ένας ηλικιωμένος άνοιγε σακουλάκια με σαλάτες, τις οποίες σκόρπιζε σε ένα πιάτο και μετά τις ανακάτευε με τα χέρια. Προφανώς για να απλωθεί παντού η νοστιμιά.
Στη συνέχεια, όλο αυτό το υπερθέαμα άρχισε να τρώει. Περιττό να σου πω ότι κανείς δεν μίλαγε σε κανέναν. Αγνωστοι μεταξύ αγνώστων έτρωγαν. Πιο περιττό ακόμα να σου πω ότι άδικα κουβάλησαν τα πλαστικά πιρούνια, αφού σχεδόν όλοι έτρωγαν με τα χέρια.
Και να μην το ξεχάσω: στη μία άκρη του τραπεζιού καθόταν το κίνητρο για όλο αυτό το έγκλημα: το γνωστό χακί ατομάκι. Το οποίο είχε πάρει αγκαλιά μια δυσοίωνη και την πασπάτευε.
Αν έβλεπες το ύφος της, ήταν πιο απελπισία και από του Καραμανλή τα πέντε χρόνια που παρίστανε τον πρωθυπουργό. Ήταν προφανές ότι η στρατιωτική θητεία του τύπου είχε σκάσει σαν βόμβα. Ακόμα το φύσαγε και δεν κρύωνε που έπρεπε να περάσει εννέα μήνες με μηνύματα και τηλέφωνα. Εμ, μανίτσα μου, εκτός από το Ε9 ενίοτε ζητάμε και πιστοποιητικό στρατολογικής κατάστασης.
Το χακί ατομάκι πάντως αρμένιζε σε πελάγη ευτυχίας με τέτοιο χρυσό και πρόσχαρο κορίτσι που του έτυχε. Εμένα πάλι αν με ρωτήσεις θα σου πω ότι ούτε τον κουτσο-Φλέβαρο δεν βγάζει με τη δυσοίωνη. Παίζει και τώρα που μιλάμε να έχει σκάσει το sms του χωρισμού. Τζάμπα οι σόδες και οι 3D βαλίτσες.
Και η ατραξιόν της ημέρας: ο αγορανομικός υπεύθυνος του καταστήματος (στη χακί ορολογία ονομάζεται διοικητής του στρατοπέδου) να κάνει δημόσιες σχέσεις με τις μανάδες και τα τάπερ τους. Σαν τους νιόπαντρους στη δεξίωση, γυρνούσε και αυτός τα τραπέζια και επαναλάμβανε τις ίδιες κοινοτυπίες. Με το στυλ που θυμόμουν πριν από καμιά 15αριά χρόνια: τα χέρια σταυρωτά στη μέση, απαραίτητο αξεσουάρ το κομπολόι και στη μασχάλη η ατζέντα. Αλλη διαχρονική αξία και αυτή.
Η απορία για το τι μπορεί να γράφει σε αυτή την ατζέντα είναι ίδια με την απορία για το τι περιέχει η τσάντα που κρατά η λατρεμένη μου Ελισάβετ.
Η απάντηση είναι κοινή και στις δύο περιπτώσεις: τίποτα.
Τιμή και δόξα στην Ελληνίδα μάνα-τάπερ. Αυτό τελικά να θυμάσαι.

Μαχαίρι

Κάποτε μου έβαλες το μαχαίρι στο λαιμό για να σου πω τις πέντε ταινίες που θα διάλεγα να είχα μαζί μου σε ένα ερημικό νησί. Παιδεύτηκα λίγο, αλλά τις βρήκα. Είναι εδώ, αν δεν το θυμάσαι.
Πολύ πιο δύσκολο θα ήταν αν είχα να επιλέξω πέντε τραγούδια. Ακούγεται σχεδόν εφιαλτικό: μόνο πέντε τραγούδια! Θα έβρισκα όμως τρόπο: Θα έφτιαχνα τουλάχιστον 50 διαφορετικές λίστες με πέντε τραγούδια. Και μετά θα κοιτούσα ποια πέντε εμφανίζονται σχεδόν σε όλες. Και το αποτέλεσμα θα ήταν αυτό. Ξεκινώ ανάποδα για να μην σκάσει μύτη πρώτο το ισπανόφωνο:
Το πρώτο είναι εύκολο. Μεγάλωσα με Cure, ακόμα και αν δεν έβαψα ποτέ τα νύχια μου. Το ανεπανάληπτο τραγούδι λέγεται Lullaby. Και φοβερό video clip. Και πάνω από όλα ο στίχος: spiderman is having me for dinner tonight.



Δεύτερο σχετικά εύκολο. Prodigy. Δεν υπάρχει αυτό το συγκρότημα, oύτε αυτό το τραγούδι: Breathe. Όσο αναπνέω, ελπίζω να το ακούω. Για το video clip, είναι απαραίτητη η γονική συναίνεση, καθότι είναι φουλ στην κατσαρίδα. Για τον κροκόδειλο στο κρεβάτι δεν έχω πρόβλημα, έχουν συμβεί και χειρότερα. Υπόψη, το breathe βοηθά να σου περνάνε και τα νεύρα. Διαπιστωμένο.



Πάμε παρακάτω. Η Αλκηστις είναι σταθερή αξία ό,τι και να τραγουδάει. Αστους να λένε και να γκρινιάζουν. Και σπάνιος άνθρωπος. Αυτό το τραγούδι είναι το αγαπημένο: Παραμύθι. Ακου στίχο: «Παίρνω τη φαρέτρα μου, πόσο απέχει -μέτρα μου- η τρέλα». Πόσο να απέχει άραγε η τρέλα;



Περνάμε στα δύσκολα. Τα ισπανόφωνα. Όποιον και να αφήσω απέξω θα με κυνηγάει στον ύπνο να μου ζητάει τα ρέστα. Θα με βρίζει στα ισπανικά, στα αργεντίνικα ισπανικά, στα μεξικάνικα ισπανικά και πάει λέγοντας. Έχετε δίκιο, αλλά στον δικό μου λαιμό ακουμπάει το μαχαίρι.
Οπότε επιλέγω καταρχήν το Dos Gardenias. Πιάσε λίγο το στίχο: dos gardenias para ti, con ellas quiero decir ‘te quiero te adoro’. Λιτά και μεγαλόπρεπα τα έχεις πει όλα. Ξεκαθάρισες τη θέση σου, είσαι κύριος, είσαι ρομαντικός και η μπάλα έχει περάσει στο απέναντι στρατόπεδο. Θα διαλέξω την εκδοχή με τους Amparanoia, λόγω συμπάθειας στην τραγουδίστρια.



To καλό το φυλάμε για το τέλος. Αν έπρεπε να ακούω μία και μόνο φωνή από την Argentina, η επιλογή είναι απλή: Ο Roberto Goyeneche και ο ορισμός του θρυλικού τραγουδιού. Vuelvo al Sur. Και το bandoneón του Astor να σου τρυπά το αφτί. Σε αυτό το τραγούδι υπάρχει μια λέξη που σπάνια ακούγεται πλέον: dignidad (αξιοπρέπεια). Όταν την προφέρει ο Goyeneche με τον δικό του μοναδικό τρόπο, συνειδητοποιείς ότι σου λείπει ακόμα περισσότερο. Και ο Goyeneche και η αξιοπρέπεια.

Miedo (el)

Είμαι ανίκανος να μιλήσω για τον φόβο. Αδιανόητο, όσο υπάρχει ο Μεξικανός Guillermo del Toro και η ταινία του El laberinto del Fauno (2006). Τοποθετημένη λίγα χρόνια μετά το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου, η ταινία καταπιάνεται με το φασισμό. Η ιστορία είναι πάντα ίδια, μην σε μπερδεύει αν στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο φασισμός. Θα μπορούσε να είναι και οποιοσδήποτε άλλος «–ισμός»: ο νικητής θα επιβάλλει τους κανόνες του με τη φωτιά, το στιλέτο, τη σφαίρα και πάνω από όλα, τον φόβο. Και αν υποταχθείς πλήρως, σε περιμένει ένα κουπόνι για λίγο ψωμί, λίγο φαί και μπόλικη προπαγάνδα. Όση ώρα περιμένεις στην ουρά για να εξαργυρώσεις το φόβο σου, ένας λοχαγός θα στο λέει κατάμουτρα: España es una, grande y libre.
Μην σε μπερδεύει που μιλά για το μεγαλείο της Ισπανίας, όπως τη φανταζόταν ο caudillo Francisco Franco. Στη θέση του θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος λοχαγός, οποιοσδήποτε άλλος δικτάτορας: χαμογελαστός, αινιγματικός, εκκεντρικός, «πατερούλης», γυναικάς, «τιμονιέρης», βαψομαλλιάς.
Το είχε πει άλλωστε πολύ νωρίτερα ο Νικολό Μακιαβέλι, ψιθυρίζοντας στο αφτί του Ηγεμόνα του: Μην σε ανησυχεί αν οι υπήκοοι δεν σε αγαπούν. Ας μην σώσουν ποτέ να σε αγαπήσουν. Το παν είναι να μην αγαπήσουν ο ένας τον άλλο. Το παν είναι να φοβούνται. Γιατί αν δεν φοβούνται, αν τελικά αγαπήσουν ο ένας τον άλλον, τότε θα σε μισήσουν. Και τότε εσύ τελείωσες.
Στην ταινία του Guillermo del Toro υπάρχει και η μικρή Ofelia. Μια διαφορετική Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Η δική της Χώρα είναι ένας Λαβύρινθος. Ένας Λαβύρινθος, που μόλις τον αντικρύσεις, κυριεύεσαι από φόβο. Και διάθεση να γυρίσεις στον αληθινό κόσμο, στον άλλο φόβο με αντάλλαγμα λίγο ψωμί, λίγο φαί και μπόλικη προπαγάνδα.
Η Ofelia όμως είναι ένα ακόμα περίεργο παιδί. Και μπαίνει βαθιά στον Λαβύρινθο για να γνωρίσει τον Fauno, ένα τρομακτικά περίεργο, αλλά τόσο ευγενικό πλάσμα, το οποίο την καλεί να δώσει σάρκα και οστά σε έναν παλιό θρύλο. Ένα παραμύθι που ήθελε την Ofelia να είναι πριγκίπισσα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να περάσει τρεις δοκιμασίες: θάρρος, εγκράτεια, αυτοθυσία.
Τι ειρωνικό. Τρεις δοκιμασίες που μοιάζουν να είναι τα τέλεια αντίδοτα στο φόβο. Θα τρόμαζαν και τον ίδιο τον Ηγεμόνα του Μακιαβέλι. Θα ήταν ικανά να κουρελιάσουν το οποιοδήποτε κουπόνι για λίγο ψωμί, λίγο φαί και μπόλικη προπαγάνδα.
Όπως είπε και ο ίδιος ο Del Toro, o φόβος που φορά τη μάσκα του κάθε «–ισμού» είναι πάνω από όλα η διαστροφή της αθωότητας. Είναι ένα τέρας που σε καταβροχθίζει, κομμάτι-κομμάτι, σαν το Τέρας στη δεύτερη δοκιμασία που κλήθηκε να περάσει η Ofelia.

ΥΓ Βλέποντας τη φωτογραφία επάνω, θα υποθέσεις ότι αναγνώρισες το Τέρας. Λάθος. Το αληθινό Τέρας κρύβεται αλλού. Είμαι σίγουρος ότι ξέρεις πού. Ξέρουμε όλοι πού.

Επίσκεψη

Την αναγνώρισες υποθέτω. Η «Ντζιούλμα» (Dilma), η καινούργια πρόεδρος της Βραζιλίας. Ξέρεις, εκείνη που μέχρι να εκλεγεί κυκλοφορούσε παντού και πάντα με τον τέως πρόεδρο «Λούλα» προκειμένου να καταλάβουν όλοι ότι αν την ψηφίσουν, θα είναι η φυσική συνέχεια.
Δηλαδή, όσο στόκος και να είσαι, όσες ώρες και αν περνάς χαζεύοντας κορμιά στην Ιpanema, στο τέλος το έχεις: Λες, τούτοι οι δύο ή έχουν δεσμό ή είναι ο ένας συνέχεια του άλλου. Σαν Δέσποινα Νικολαΐδη-Βανδή/Φοίβος ένα πράγμα, αλλά στο έντεχνο. Πολιτικά έντεχνο. Όπως Τόλης (με αναστολή)-Αντζελα Γκερέκου. Το έχεις, νομίζω.
Μην στα πολυλογώ, η «Ντζιούλμα» είπε αφού έγινα πρόεδρος, δεν αρχίζω και τα ταξίδια να με μάθει η Οικουμένη; Έβαλε λοιπόν το χάρτη κάτω και είπε να ξεκινήσει από τα εύκολα. Καλά η Uruguay δεν πιάνεται. Εκεί θα πεταχτεί μετά την caipirinha της Παρασκευής. Σου λέει, ας πάω στη φίλη Argentina. Φίλη, my ass, εμένα ρώτα να σου πω.
Πάνω αριστερά μόλις έχει προσγειωθεί και ο Patricio από πίσω παρουσιάζει όπλα. Εμένα άμα με ρωτήσεις, νομίζω ότι αποστρέφει το βλέμμα, διότι άλλο να σου έχουν πει ότι σήμερα το πρόγραμμα έχει επίσημη άφιξη προέδρου Βραζιλίας και άλλο να δεις ΑΥΤΟ το θέαμα μπροστά σου. Εντάξει, το χαμόγελο το έχουν όλοι, ρώτα και τον Ronaldinho. Αλλά αυτό το μακό, εσύ θα το φόραγες για να βγεις στον πηγαιμό για τη φίλη (my ass) Argentina? Βλέπεις που τελικά έρχεσαι στα λόγια μου; Σου λέει η «Ντζιούλμα», ας πεταχτώ απέναντι στο στοκατζίδικο που δίνουν τέσσερα μακό/20 Reais να κάνουμε τη δουλειά μας. Και την έκανε. Και το φόρεσε. Και ο Patricio το πουλάκι μου, υποφέρει.
Εδώ τα βλέπεις. Οι γνωστές οικογενειακές πόζες στο Salón Blanco της Casa Rosada (Προεδρικό Μέγαρο) με το Cristinάκι. Όπως βλέπεις με το ίδιο μακό. Το ένα από τα τέσσερα. Το Cristinάκι pretty woman in black, καθότι υπάρχει ακόμα πένθος. Μην ξεχνάς ότι έχει και εκλογές φέτος. Να τα λέμε όλα.
Πάντως, μου κάνει εντύπωση που γελά η δική μου. Όταν η «Ντζιούλμα» πήρε το μικρόφωνο, την αποκάλεσε «Κρστσίνα». Είπαμε, εύκολη γλώσσα τα πορτογαλικά: μιλάς ισπανικά σαν βλάχος που κατέβηκε από τα βουνά όπου γυρίστηκε το 1821 του ΣΚΑΙ, τρως όλα τα φωνήεντα, γκρινιάζεις σαν να φταίει η διαιτησία, και είσαι fluent. Όχι όμως να αποκαλέσεις την Sra Presidenta de la Nación, «Κρστσίνα»! Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας;Πάμε παρακάτω. Την είδε έτσι όπως την είδε το Cristinάκι, σου λέει έλα εδώ «Ντζιούλμα» μου να δεις ζωάρα στο Capital Federal. Έλα να σου δείξω θέα από το μπαλκόνι της Casa Rosada. Η άλλη πείστηκε, διότι νόμιζε ότι θα έβλεπε τον Maradona με το γκρίζο κοστούμι (τη βλέπεις την πονηριά στο μάτι) και βγήκε. Με το ίδιο μακό. Δίπλα, στη φωτογραφία, η 83χρονη πλέον Hebe de Bonafini, εκ των ιδρυτριών της Madres de la Plaza de Mayo.
Kαι την έβγαλε έξω. «Εμείς εδώ ζωάρα και εκεί στο βάθος είναι η Ελλάδα του GAP με το ΔΝΤ» της λέει το Cristinάκι και η άλλη κοιτάει με τον όλεθρο στο μάτι. Με το ίδιο μακό. Τώρα, εντελώς μεταξύ μας, μακάρι στην παράγκα μας εδώ να είχαμε μια «Ντζιούλμα» και ας ψώνιζε από τα πανέρια της Αιόλου. Διότι προτού γίνει πρόεδρος ήταν μία ικανότατη τεχνοκράτης. Που έλυνε προβλήματα, δεν τα διαχειριζόταν επικοινωνιακά για το δελτίο των 8 με την Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της. Αλλά τι τα θέλεις; Αλλους ο θεός τούς έπλασε και άλλους τους έκλασε.
Μην ξεχάσω: αριστερά με το ροζ η Estela Barnes de Carlotto, επικεφαλής της Abuelas de la Plaza de Mayo. Σου χρωστάω ένα post για το θέμα.
Επίσης μην ξεχάσω: το μπαλκόνι που βλέπεις είναι ιστορικό. Από εκεί εκφωνούσε (μέχρι το θάνατό του) τις ομιλίες ο Juan Perón. Από την πρώτη, το 1946, μέχρι και την τελευταία, το 1974.
Για να ξέρεις, αγαπημένη «Ντζιούλμα» ότι η «Κρστσίνα» στα καλύτερα σε είχε.
Ε, μετά μιλήσανε λίγο για τις εθνικές ομάδες που σέρνονται, υπογράψανε και κάτι συμφωνίες και σχόλασε η επίσκεψη.
Να μας ξανάρθεις «Ντζιούλμα». Με το ίδιο μακό.