Kανονικά δεν χρειάζεται να πεις τίποτα. Ας είναι καλά το παιδάκι που έντυσε με αυτή την εικόνα το καταπληκτικό τραγούδι της Rupa. Μόνο το βιβλίο να μην ξεχάσω να πάρω και βουρ με τη γνωστή πολυεθνική παρέα-θεσμό για τις καλοκαιρινές διακοπές. Είναι η εποχή του χρόνου που τα ελληνικά μπαίνουν στο συρτάρι. Χωρίς ναφθαλίνη.
Τώρα που το σκέφτομαι, παίζει να είναι αυτός ο ύμνος των φετινών διακοπών.
Αντε και καλή μας αντάμωση.
Babette's Feast (1987) του Gabriel Axel. Μαγική ταινία σαν τις δύο ηλικιωμένες Δανές που πρωταγωνιστούν. Δεν ήταν όμως πάντα ηλικιωμένες. Υπήρξαν και νέες, έκαναν και πάταγο. Αλλά θυσιάζουν όνειρα και έρωτες, για να βάλουν πάνω από όλα τον πατέρα-αρχηγό μιας προτεσταντικής (αν θυμάμαι καλά) ομάδας. Μένουν πιστές σε εκείνον μέχρι το τέλος του, το οποίο συμπίπτει με τα δικά τους γεράματα. Και εκεί στα γεράματα, τούς χτυπά την πόρτα μια κυνηγημένη Γαλλίς με το όνομα Babette ή αλλιώς η σπουδαία ηθοποιός (πάταγο έκανε στα νιάτα της) Stéphane Audran. H οποία -ας πούμε- αναλαμβάνει οικονόμος. Και μετά από χρόνια, η Γαλλίς κερδίζει μια περιουσία. Και αντί να γυρίσει στην πατρίδα της, αποφασίζει να διοργανώσει μια Γιορτή προς τιμήν των δύο ηλικιωμένων γυναικών. Ένα δείπνο με καλεσμένους από το παρόν, αλλά και το παρελθόν. Και αν η «αμαρτία» των εδεσμάτων τρομάζει τους καλεσμένους, η Babette καταφέρνει να γλυκάνει τον ουρανίσκο και την ψυχή (κυρίως αυτή) τους. Ιδιώς όταν τους αποκαλύπτει ότι όλα τα χρήματα της περιουσίας τα ξόδεψε για αυτό το ένα και μοναδικό δείπνο... 
El laberinto del Fauno (2006) του Guillermo del Toro. Τοποθετημένη λίγα χρόνια μετά το τέλος του Ισπανικού Εμφυλίου, καταπιάνεται με το φασισμό. Ο ίδιος ο Del Toro λέει: «Ο φασισμός είναι πάνω απ' όλα μια μορφή διαστροφής της αθωότητας και της παιδικότητας».
Requiem for a dream (2000) του Darren Aronofsky. Βρε μανίτσα μου, ΑΥΤΗ την ταινία; Ε ναι λοιπόν, αυτή. Φοβερή σκηνοθεσία που δένει τόσο πολύ με τη μουσική. Να πεις για τις ερμηνείες; Εκείνη η Helen Burstyn δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι όντως είχε πάρει τα χάπια για να αποδώσει τόσο ρεαλιστικά την τρέλα στην οποία βυθιζόταν. Η ταινία απλά επιβεβαιώνει το ρητό «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις». Ανθρωποι με «καθημερινά» όνειρα για εύκολο χρήμα, δόξα, δημοσιότητα ή απλά ένα combo καλού γαμού-δουλειάς για το βλαστάρι τους, αφήνονται να σαπίσουν στην εξάρτηση που συνοδεύει μερικές φορές ακόμα και τα πιο αθώα όνειρα. Και μέσα σε τρεις εποχές του χρόνου, όλα θα σβήσουν με τον πιο σκληρό (αλλά τόσο ρεαλιστικό) τρόπο.
Jackie Brown (1997). Ο καλύτερος Quentin Tarantino. Σεμνά και ταπεινά. Δεν λέω, καλά και τα Pulp Fiction και τα Reservoir και τα Kill Bill, αλλά εδώ μου κολλάει καλύτερα: Λίγο θρίλερ, λίγο film noir, λίγο black humour. Κυρίως όμως, πρωταγωνιστεί ένα τρελό παρεάκι από good guys και bad guys με ολίγη από ναρκωτικά, εκβιασμούς, μπόλικα όπλα και δολάρια. Και όλοι τους είναι αυτό που λέμε, τύποι. Και η κουλ αρχι-τύπισσα Τζάκι Μπράουν, μια χυμώδης αεροσυνοδός (ο θεός να την κάνει), αποδεικνύεται «μανούλα» για να κάνει το μεγάλο κόλπο. Αμα έχεις τέτοιες αεροσυνοδούς, τι να τους κάνεις τους πιλότους; 
Historias Mínimas (2002) του Carlos Sorín. Η ταινία είναι λατρεμένη. Και πολύ απλή: Με φόντο το ατελείωτο τοπίο της Patagonia, τρεις διαφορετικοί άνθρωποι ξεκινούν για τον ίδιο προορισμό. Μπορεί να μην έχουν τίποτα -μα τίποτα- κοινό μεταξύ τους, όμως, στην πορεία ανακαλύπτεις ότι έχουν: τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες και τις πονεμένες εκκρεμότητες. Τις οποίες πρέπει να ανακαλύψουν ή απλά να κλείσουν. Ο γέρος με σούπερ μποτάκι -ειδικό για trekking στην Patagonia, σου μιλάω εκ πείρας- είναι όλα τα λεφτά.
Πες μου ειλικρινά: δεν είναι τελείως γελοία αυτή η συζήτηση; Ο τέως καταλληλότερος πρωθυπουργός απειλεί ότι «θα μιλήσει όταν θέλει να μιλήσει».
Για την ακρίβεια, αυτό μεταφέρουν οι «συνεργάτες» του και εγώ ειλικρινά έχω την απορία σε τι ακριβώς είναι «συνεργάτες» του. Γενικά, όταν ακούω τη λέξη «συνεργάτες» το μυαλό μου πάει σε απλήρωτους που δουλεύουν σαν σκλάβοι για μια φίρμα.
Αλλά άντε να το δεχθώ ότι είναι «συνεργάτες» του. Αντε να δεχθώ ακόμα ότι «θα μιλήσει όταν θέλει να μιλήσει». Τι ακριβώς θα πει;
Σου θυμίζω ότι πριν από λίγους μήνες βγήκαν τα ζόμπι, τα βαμπίρ, οι νυχτερίδες και οι γριές από τα μνήματα και τον μαύρισαν. Ακόμα και ο Ράλλης το 1981 καλύτερο ποσοστό είχε πάρει. Και μην ξεχνάς: Τότε ερχόταν ασταμάτητη στην εξουσία η παντελώς άγνωστη σε θυρωρούς πράσινη «Σέχτα».
Αντε να πάρει φόρα να μιλήσει. Να σου πει τι; Τα βλέπεις κάθε μέρα τα «μπουμπούκια» του να κάνουν ντεφιλέ σε 50 Εξεταστικές: Όλα εκείνα τα ατομάκια που ήρθαν το 2004 να μας σώσουν από την πράσινη «Σέχτα» και τελικά απλώς εγκατέστησαν μια γαλάζια «Σέχτα», ακόμα πιο φαύλη, ακόμα πιο αδίστακτη. Λίγο ακόμα να έμεναν στην εξουσία και η απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων θα είχε βγάλει και σένα υπάλληλο σε υπουργείο, μην το γελάς καθόλου. Είναι δυνατόν σε μια χώρα 11 εκατομμυρίων να υπάρχουν 750 χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι; Πιο πολλοί και από τα μοναστήρια; Το φανταζόσουν;
Αντε να πάρει φόρα να μιλήσει. Να σου πει τι; Γιατί επί 6 χρόνια είχε εκείνα τα μονίμως δυσοίωνα μούτρα; Γιατί επαναλάμβανε κάθε δεύτερη κουβέντα εκείνη την απίθανη φράση «αυτή είναι η πραγματικότητα». Έλα εδώ μανίτσα μου να σου δείξω εγώ ποια είναι η πραγματικότητα.
Έχεις εσύ άλλη εξήγηση, γιατί εγώ ένα υποψιάζομαι: Το έχει το DNA αυτής της οικογένειας. Θέλουν πάντα να επιστρέψουν για να μας σώσουν. Ας είναι καλά, βέβαια, οι καλοθελητές που τους λιβανίζουν μέρα-νύχτα.
Μόνο αν είναι να επιστρέψει για να μας σώσει, να στο πει εγκαίρως να ξυπνήσεις τον στρατηγό Γκιζίκη να τον ορκίσει πρωθυπουργό.
Εγώ θα αναλάβω να το φέρω λάου-λάου στη Φρειδερίκη μην αρχίσει πάλι τα βουντού.
Θα το έχεις διαβάσει το ποίημα υποθέτω. Θυμήσου μια στροφή του:
«Μπολιβάρ! Όνομα από μέταλλο και ξύλο, είσουνα ένα λουλούδι μέσα στους μπαχτσέδες της Νότιας Αμερικής. Είχες όλη την ευγένεια των λουλουδιών μεσ’ την καρδιά σου, μεσ’ τα μαλλιά σου, μέσα στο βλέμμα σου […] Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας».
Τον βλέπεις εδώ δίπλα τον Σιμόν Μπολίβαρ. Ομορφόπαιδο, έτσι; Τώρα, αν θυμίζει Έλληνα, είναι μια άλλη ιστορία. Η δική μας ιστορία είναι ότι ο φουκαράς μπήκε σε μπελάδες. Εκεί που έριχνε τις ξάπλες του στη σαρκοφάγο και περνούσαν τα λεφούσια οι τουρίστες και οι ντόπιοι για να τον χαιρετήσουν, ο γνωστός πρόεδρος της Venezuela, Hugo Chávez, αποφάσισε να τον αναστατώσει.
«Σήκω, πρέπει να πας στους γιατρούς» του είπε και πριν καλά-καλά προλάβει ο άλλος να αντιδράσει, είχαν πιάσει δουλειά στο Μαυσωλείο οι μπουλντόζες. Να ο Έλληνας, που είπε και ο ποιητής. Αμα ακούς μπουλντόζα, το μυαλό σου πάει πάντα σε greek αυθαίρετο ή δημόσιο έργο, δηλαδή πάλι αυθαίρετο.
Και μετά ο Chávez, άνοιξε τον υπολογιστή του και ενημέρωσε τα πλήθη από το twitter. Να πάλι ο Έλληνας. Μα τόση ομοιότητα πια! Από το twitter ενημερώνει ο Χρυσοχοΐδης, το υπουργείο Εξωτερικών (για αυτό θα χάσουμε το μισό Αιγαίο) και ο Γιώργος (επειδή όλο σε άλλη χώρα βρίσκεται).
Ο Chávez λοιπόν μας κελάηδησε στο twitter ότι θα κάνει test DNA στον Μπολίβαρ για να διαπιστώσει από τι πέθανε. Σου λέει, τι παραμύθια μου λέτε ότι πέθανε από φυματίωση. Σιγά μην μου πείτε ότι πέθανε επειδή έκοψαν τη σύνταξη από τις 32 άγαμες θυγατέρες του. Θύμα συνωμοσίας έπεσε ο άνθρωπος. Και κουβάλησε στο Καράκας καμιά 50αριά μέλη του CSI να κάνουν έρευνες.
Βρε σε τι μπελάδες μπήκε κοτζάμ Μπολίβαρ. Μεταξύ μας, ο «Ελευθερωτής» εδώ και χρόνια έχει μπει σε μπελάδες με τον Chávez. Μέρα νύχτα τον λιβανίζει, υποσχόμενος να αλλάξει τη χώρα στο όνομά του. Προς το παρόν έχει αλλάξει μόνο το όνομα της χώρας σε «Βολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας». Για τα υπόλοιπα, βλέπουμε. Luego, που λέμε.
Ένας φίλος venezolano μού είχε πει κάποτε ότι με τον Chávez δεν πλήττεις ποτέ. Είναι σαν το τσίρκο που εκεί που νομίζεις ότι έχεις δει όλα τα αλλόκοτα νούμερα, ξαφνικά σκάει μύτη και το πιο αλλόκοτο.
Για την ιστορία, ο Μπολίβαρ υπήρξε γόνος αριστοκρατικής και εξαιρετικά εύπορης οικογένειας. Φιλελεύθερος στις ιδέες και θαυμαστής της Αμερικανικής Επανάστασης για την Ανεξαρτησία, με εξαίρεση τη δουλεία. Κοινώς, μάλλον δεν θα του άρεσε ιδιαίτερα η Σκάρλετ Ο’ Χάρα στο Όσα Παίρνει ο Ανεμος.
Επιπλέον πίστευε ότι η Δημοκρατία ήταν πιο εύκολο να λειτουργήσει σε μια χώρα όπως οι ΗΠΑ, παρά στη Νότιο Αμερική, όπου βασίλευε η τυραννία, η άγνοια και η διαφθορά.
Για τις ιδέες του, εξακολουθούν να τσακώνονται δύο αιώνες τώρα. Αν κρίνω από τα σχόλια που διαβάζω στα ισπανόφωνα sites που ανέφεραν την είδηση της εκταφής, μόλις βρέθηκε νέο πεδίο τσακωμού.
Και να φανταστείς ότι μιλάμε την ίδια γλώσσα, έχουμε τους ίδιους προγόνους, τους ίδιους τύραννους, τους ίδιους σωτήρες, τους ίδιους Μεσσίες. Και όμως, ακόμα τσακωνόμαστε. Τα ακούς Μπολίβαρ;
ΥΓ Εμείς του κάτω μαγαζιού (δηλαδή της Argentina) έχουμε και τη δική μας ιστορία με μια διάσημη σορό που για πολλά χρόνια δεν έβρισκε ησυχία. Επειδή όμως δεν είμαι καλός στους Βίους Αγίων, σου συνιστώ αυτό το βιβλίο: Τομάς Ελόι Μαρτίνες, Σάντα Εβίτα (εκδ. Ωκεανίδα).
Μπορεί και να μην σε ενδιαφέρει πολύ σαν είδηση, αλλά είναι ο ορισμός της. Η Argentina έγινε η δεύτερη χώρα σε όλη την Αμερικανική Ήπειρο που αναγνωρίζει πλήρη δικαιώματα σε όλων των ειδών τα ζευγάρια. Αυτό τώρα υποθέτω ότι για λόγους συντομίας και μόνο αποκαλείται gay γάμοι, γιατί στην πραγματικότητα γάμος δεν υπάρχει. Ούτε καν μέχρι τα σκαλοπάτια της Εκκλησίας, εκτός και αν πέσεις σε «προχώ» παπά που είχε δει στον ύπνο του την Virgen ως Lady Gaga. Αλλά ψιλοαπίθανο το κόβω, τι λες και εσύ;
Ουσιαστικά ο νόμος προεκτείνει τα δικαιώματα των μεν και στους δε. Και δεν μιλάμε για κοινές φορολογικές δηλώσεις και τέτοια. Αυτά είχαν ήδη ρυθμιστεί. Μιλάμε για τα πιο δύσκολα: όσο δικαίωμα έχει ο Gonzalo και η Ceci να υιοθετήσουν παιδί (δηλαδή, να παιδευτούν μέχρι να απορριφθεί η αίτηση), άλλο τόσο το έχει το δικαίωμα ο Gonzalo και ο Leo. Ή η Cristina με την Ingrid. Σου δίνω ένα παράδειγμα για να καταλάβεις γιατί πράγμα μιλάμε.
Μην φανταστείς ότι ήταν εύκολη απόφαση για μια χώρα αυστηρά Καθολική. Έξω από το κτίριο του Congreso (φωτογραφία) είχαν μαζευτεί τα αντίπαλα στρατόπεδα. Από τη μία οι ουρσουλίνες της Καθολικής Εταιρείας (σε συμμαχία με τους Ευαγγελιστές, που σε άλλη περίπτωση, ούτε να τους φτύσουν) και απέναντι οι γνωστές πολύχρωμες οργανώσεις. Οι μεν με σταυρούς και rosariοs να φωνάζουν για τις αξίες, οι δε με μπαλόνια και χιουμοριστικά πλακάτ να ζητούν ισότητα.
El esplendor de la Democracia, σχολίασε ένας δημοσιογράφος. Και μέσα στη Γερουσία, το Honorable Senado de la Nación, συνεδρίαζαν live για να πάρουν την απόφαση.
Για περίπου 15 ώρες είχαν ακουστεί αυτονόητες αλήθειες, υπερβολές, τερατολογίες. Μέχρι και κλάματα έπεσαν όταν ένας γερουσιαστής σχεδόν αποκάλεσε μια συνάδελφό του «ναζί». Η δε ναζί συνάδελφος έβαλε τα κλάματα και επειδή έκλαιγε άσχημα, ο άλλος αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη.
Κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Σοβαρά στο λέω. Όχι σαν εδώ που βρίζουν το Μνημόνιο και μετά πάνε και το ψηφίζουν.
Ειδικά στη Γερουσία της Argentina το πράγμα είναι αλλιώς. Ως γνωστόν οι Γερουσίες σε όλο τον κόσμο ουσιαστικά βάζουν τη σφραγίδα στους νόμους που πριν έχει ψηφίσει η Βουλή. Υποτίθεται ότι εκεί τα μέλη είναι πιο σοφά για να αποφασίσουν. Δεν έχει ας πούμε όψιμες κουμουνίστριες και γραφικούς υπερπατριώτες. Τώρα που το σκέφτομαι, φαντάζεσαι να είχαμε ακόμα στην Ελλάδα Γερουσία; Εκτός από τους «υπαλλήλους της Βουλής», θα είχαμε και τους «υπαλλήλους της Γερουσίας» με 38 μισθούς και 40 επιδόματα. Χώρια οι συντάξεις. Ούτε άλλα τρία Μνημόνια δεν θα μας έφταναν για να τα βγάλουμε πέρα.
Για να μην στα πολυλογώ, ο νόμος είχε ήδη ψηφιστεί στη Βουλή και υποτίθεται ότι τα «κουκιά» στη Γερουσία έβγαιναν για να τελειώσει το ζήτημα. Οι περονιστές που έχει το Cristinάκι μου (el oficialismo, όπως λέμε) ήταν αρκετοί, δεδομένου ότι και από την Αντιπολίτευση υπήρχαν θετικές ψήφοι.
Ωστόσο, οι πιέσεις που ασκούνταν όλο αυτό το διάστημα στους γερουσιαστές ήταν αφόρητες: Καθολική Εταιρεία, Οργανώσεις και Παραεκκλησιαστικά Malls απειλούσαν να πάνε τον ΦΠΑ στο 50% και τον γερουσιαστή που θα ψήφιζε «ναι» να τον στείλουν στη Ρηγίλλης να ακούει διάλεξη με την Κατερίνα Παπακώστα. Χειρότερα και από την Κόλαση του Χρήστου Δάντη. Πόσο να αντέξει και ο σοφός γερουσιαστής; Αμα είναι και στα 90φεύγα, σου λέει να ψηφίσω και να φάω πόρτα την άλλη εβδομάδα από τον San Pedro?
Τελικά όμως, την πόρτα την έφαγαν τα Malls και η Καθολική Εταιρεία. Οι γερουσιαστές με μικρή έστω διαφορά ψήφισαν υπέρ. Και το Παραπέτασμα του Ναού δεν έχει ακόμα ανοίξει στα δύο.
Αν με ρωτήσεις τι γνώμη έχω, θα σου πω ότι χάρηκα για την ήττα που έφαγε το εκκλησιαστικό κατεστημένο. Διότι το θράσος δεν το θέλει ούτε ο θεός. Δεν γίνεται μανίτσα μου να σε πιάσει ο πόνος για το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά τώρα! Για τα χιλιάδες παιδιά των οποίων οι γονείς «εξαφανίστηκαν» την περίοδο της δικτατορίας (που με χαρά στήριζες και ευλογούσες) γιατί δεν σε έπιασε ο πόνος; Εκείνα δεν είχαν ψυχή; Ή μήπως δεν είχαν ψυχή τα χιλιάδες παιδιά που έτρωγαν από τα σκουπίδια την περίοδο της οικονομικής κρίσης; Ασε μας λοιπόν στην ησυχία μας και άντε να ραφτείς.
Για το θέμα των γάμων, τι γνώμη να έχω; Όταν ένας πολιτικός ογκόλιθος επιπέδου Σωτηρίου Χατζηγάκη έχει αποφανθεί ότι η «ελληνική κοινωνία δεν είναι ώριμη για τέτοια ζητήματα», τι γνώμη να πω;
Σοβαρά τώρα: τι γνώμη να έχω; Αν δεν μεγαλώνεις παιδιά, είσαι έξω από το χορό και μπορείς να περιφέρεις δόγματα και αρλούμπες. Όπως εγώ, οι καθολικοί ιερείς και οι ορθόδοξοι μητροπολίτες.
Απάντησε όμως εσύ αν ξέρεις: Πώς μεγαλώνουν σήμερα τα παιδιά; Με μπαμπά και μαμά που ξυπνούν το πρωί και τρώνε βιτάμ σοφτ; Με χωρισμένη μητέρα μόνο; Με celebrity μαμά; Με πολυάσχολο μπαμπά; Με δύο απελπισμένες μανάδες; Με ολίγη από μεσόκοπη γιαγιά; Με φιλιππινέζα μόνο; Με το playstation μόνο; Με το Facebook on line μόνο; Με Goody's κλαμπ sandwich σαλόνι μόνο;
