Ανακούφιση

Είδες που τελικά βρέθηκε η λύση και ανησυχούσες; Τζάμπα κόπος τόσο καιρό με τους ελεγκτές που έρχονταν με τη μεζούρα να μας πάρουν μέτρα. Και μετά μας πέταγαν στη μούρη το ιλουστρασιόν φυλλάδιο για να διαλέξουμε κάσα: άμα θέλετε καρυδιά θα κόψετε τον 14ο μισθό. Αν πάλι γουστάρετε νοβοπάν κρατάτε το μισθό και απλά μειώνετε τις συντάξεις. Δώρο ο καφές στα 9μερα και το παξιμάδι στα 40. Και για 12 μήνες αναλαμβάνουμε να σας ανάβουμε το καντήλι.

Όλο αυτό χωρίς λόγο και μπορεί επιτέλους να μαζευτεί και σπίτι του ο GAP που τον έχουν φάει τα ταξίδια και οι συνεντεύξεις.

Μπροστά μας την είχαμε τη λύση: γερμανικές αποζημιώσεις. Να ανοίξουν τα σεντούκια τους οι παλιο-γερμαναράδες να μας δώσουν πίσω ό,τι μας πήρανε. Και γρήγορα γιατί δεν αργούν να τους πιάσουν στο στόμα τους οι Λάκηδες. Και μετά ξέρεις τι ακολουθεί: Πατριωτική συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, παρουσία πλήθους τιμητών των πάντων. Και σε τεράστια video wall θα παίζουν οι ελληνικές ταινίες που άφησαν εποχή. Με πρώτη και καλύτερη την Υπολογαχό Νατάσσα.

Γερμανικές αποζημιώσεις λοιπόν. Με τόσο χρήμα θα ζήσουμε καλά και εμείς και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Και άμα γουστάρει και η Αφροδίτη της Μήλου τραβάει μια μήνυση στο γερμανικό περιοδικό για τη φωτογραφία με το κωλοδάχτυλο και τα κονομάμε και από εκεί. Αλλωστε, είναι γνωστό ότι εμείς έχουμε το δικαίωμα να σκυλοβρίζουμε τους πάντες: οι Αγγλοι είναι αδελφές, οι Αμερικάνοι ηλίθιοι, οι Σκανδιναβοί ξενέρωτοι, οι Ιταλοί βλάκες, οι Γάλλοι βρωμιάρηδες και οι Σκοπιανοί γύφτοι. Αλλοίμονο, όμως, αν τολμήσει να πιάσει κανείς στο στόμα του (ή στο εξώφυλλό του) την ελληνική φυλή.

Μπορούμε επίσης να διεκδικήσουμε αποζημιώσεις και από τους μαυραγορίτες. Τόνοι λαδιού κρυμμένοι σε αποθήκες, όλο και κάποια αποζημίωση-επιδότηση μπορούμε να εισπράξουμε. Πώς τον έλεγαν εκείνον τον τύπο που έλεγε το αλησμόνητο «Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας»; Αυτός και οι κληρονόμοι του να πληρώσουν. Τώρα.

Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ από την αρχή το ήξερα. Ότι στο τέλος κάτι θα γίνει και θα αποκαλυφθεί η τρομερή συνωμοσία: Εμείς δεν φταίγαμε σε τίποτα. Ούτε χρειάζεται να πληρώσει την κρίση η πλουτοκρατία. Όλοι μας επιβουλεύονταν. Εμάς. Που το μόνο που κάναμε ήταν να φυλάμε Θερμοπύλες και να θρηνούμε την Αγιά Σοφιά, το μέγα μοναστήρι.

Ανακούφιση. Αραξε τώρα.

Περάστε

Γενέθλια. Έρχονται κάθε χρόνο να σου κλείσουν το μάτι ή να σου βγάλουν γλώσσα. Και μία φορά στα δέκα χρόνια σε παίρνουν από το χεράκι -ενίοτε με το ζόρι- για να σε πάνε στην επόμενη πίστα.
Στη δική μου περίπτωση, ήρθαν και φέτος να μου κλείσουν το μάτι και μου βγάλουν γλώσσα. Η επόμενη πίστα μπορεί λίγο ακόμα να περιμένει. Και επειδή με κοιτάς στα χέρια, κάτσε να ακουμπήσω το δίσκο με τα facturas.

Στην Ισπανία η λέξη αυτή να σημαίνει «λογαριασμοί». Στην Argentina όμως είναι αυτό που βλέπεις. Θα μπορούσα να σου το εξηγήσω λίγο, αλλά μάλλον έχεις μπουκώσει οπότε δεν θα μου έδινες σημασία.

Και αν θέλεις, έστω και με τα δάχτυλα γεμάτα ζάχαρη, πάτα το play. Μια αγάπη μικρή θα σου τραγουδήσει η μέγιστη Τάνια Τσανακλίδου. Σαν τη δική μας. Aντε και του χρόνου.

Nueve Reinas

Εννέα βασίλισσες. (Nueve Reinas). Την είδα πάλι προχθές, γιατί όταν την ξαναδείς, την απολαμβάνεις περισσότερο. Επειδή ξέρεις.

Το στόρι; Δύο τύποι από το Buenos Aires (porteños) την βγάζουν με μικρο-λαμογιές. Στην αρχή χωριστά, αλλά μετά γνωρίζονται και ενώνουν δυνάμεις. Ο ένας δάσκαλος ο άλλος μαθητευόμενος. Τα κόλπα γνωστά: αυτό με το χαρτονόμισμα, το άλλο με τα ρέστα, μετά τα κουδούνια στα σπίτια. Βλέπε να μαθαίνεις. Αλλά το θέμα είναι να γίνει το μεγάλο κόλπο. Γιατί οι τύποι -σαν εμάς εδώ τους μεσογειακούς- θέλουν να πιάσουν την καλή. Ασε δηλαδή που έχουν και υποχρεώσεις: οικογενειακά, κληρονομικά, πατεράδες, αδέλφια. Τα γνωστά.

Και το μεγάλο κόλπο παρουσιάζεται στις Εννέα βασίλισσες. Μια σπάνια σειρά γραμματοσήμων από την εποχή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Αληθινά ή πλαστά, δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να βρεις συλλέκτη να τα αγοράσει, χωρίς να το ψάξει και πολύ. Μα γίνονται τέτοια πράγματα; Στην Argentina της δεκαετίας του 1990, όλα γίνονταν. Βρώμαγε ο τόπος από πωλητήρια και από gallegos (Ισπανούς) με λεφτά.

Και ένας τέτοιος gallego-συλλέκτης βρέθηκε. Απλό; Έλα όμως που δεν είναι. Γιατί τα μεγάλα κόλπα τραβάνε τα λαμόγια από κάθε μεριά. Όλοι έχουν ένα ρόλο να παίξουν και ένα ποσοστό να πάρουν. Και οι αναποδιές; Η μία πίσω από την άλλη. Μέχρι τελικά να έρθει εκείνη η ώρα να πέσει το ζεστό χρήμα. Για τις εννέα βασίλισσες και τα σαράντα λαμόγια. Ή μήπως για τα εννέα λαμόγια και τις σαράντα βασίλισσες; Κανείς δεν παίρνει όρκο πού ξεκινά και πού τελειώνει η απατεωνιά.

Η ταινία γνώρισε τρελή επιτυχία στην Argentina το 2000, όταν στην πατρίδα τελείωνε το πάρτι της ευδαιμονίας και έσκαγαν τα κανόνια της χρεοκοπίας. Όπως εδώ.

Ο εξαιρετικός σκηνοθέτης-σεναριογράφος Fabián Bielinsky δυστυχώς έφυγε πρόωρα από τη ζωή το 2006. Οι δύο πρωταγωνιστές σπουδαίοι, από τους καλύτερους της γενιάς τους: Gastón Pauls και Ricardo Darín. Φάτσες απίστευτες και πειστικότατες. Θα τους είχα ικανούς να μου πουλήσουν χαρτοπόλεμο για έμπλαστρο και μετά να μου τον βουτήξουν από την τσάντα. Τεράστια ταλέντα. Ο Darín πρωταγωνιστεί στην ταινία El secreto de sus ojos, η οποία είναι φέτος είναι υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.
Τώρα που το σκέφτομαι: βασίλισσες στα γραμματόσημα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης; Τόση απατεωνία πια;

Σύμπτωση

Όπου και να γυρίσεις ακούς την ίδια ευχή «Καλή Σαρακοστή». Μετά ανοίγεις την TV και συνειδητοποιείς ότι η σωστή ευχή είναι «καλά σαράντα». Περί αυτού πρόκειται. Από το πρωί μέχρι το βράδυ η ίδια δυσοιωνία: τα οικονομικά μέτρα και πάρτε κι άλλα μέτρα και όχι χρειάζονται και άλλα μέτρα. Κοντεύει να σπάσει η μεζούρα από τόσα μέτρα.

Γέμισε ο τόπος ειδικούς. Τόσοι οικονομολόγοι σε αυτή τη χώρα, το φανταζόσουν; Εγώ νόμιζα ότι είχαμε περισσότερους wanna be τραγουδιστές.

Από τη μία οικονομολόγοι και από την άλλη λαϊκοί δικαστές να απαγγέλουν κατηγορίες κατά των κακών Ευρωπαίων που μας έχουν βάλει κάτω και μας πατάνε. Γιατί κύριε Τρισέ μου δεν πήρατε τηλέφωνο τον GAP να του πείτε να λάβει μέτρα και το είπατε σε όλη την οικουμένη και άνοιξε το spread? Φταίει τώρα η Όλγα με το παρεάκι της να σας καταραστεί; Και εσείς οι παλιο-Αγγλοι δεν ντρέπεστε λίγο να λέτε ότι είναι αμπσολούτελι ριντίκιουλους να δηλώνουν εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ το χρόνο οι γιατροί και οι δικηγόροι; Τι θέλετε τώρα; Να βαρέσουν κανένα εμπάργκο οι τιμητές των πάντων στα Burberrys; Αμ η άλλη η Μέρκελ δεν ντρέπεται λίγο, νοικοκυρά γυναίκα, να μην ανοίγει το πορτοφόλι να βοηθήσει τον GAP;

Εν τω μεταξύ, έχεις ακούσει καθόλου να λένε ότι φταίμε και εμείς για όλο αυτό; Όχι ε; Καλά το υποψιάστηκα. Μεταξύ μας, πώς είναι δυνατόν να φταίμε; Φταίει ποτέ ένας περιούσιος λαός;

Σήμερα έκανα τρελή υπέρβαση: άνοιξα την El País. Την έχω κόψει εδώ και ένα χρόνο, γιατί βγάζει απίστευτη εμπάθεια απέναντι στο Cristinάκι. Τέτοιο πράγμα ούτε η Αλέκα με τον Αλέξη. Μην σου πω ο Αλέκος με τον Αλέξη. Καταλαβαίνεις.

Σήμερα όμως το μάτι μου έπεσε στο άρθρο ενός Αμερικανού Νομπελίστα οικονομολόγου. Αμελητέα τα Nobel βέβαια, όταν από τα παράθυρα των ελληνικών δελτίων ειδήσεων παρελαύνουν κολοσσοί της οικονομικής επιστήμης, αλλά λέμε τώρα. Έγραφε λοιπόν ο άνθρωπος ότι εντάξει, είστε και εσείς οι Έλληνες μεγάλα λαμόγια που τους κοροϊδέψατε και μπήκατε στο ευρώ, αλλά δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Στην τελική, τι είναι η Ελλάδα στην ευρωζώνη; Σταγόνα στον ωκεανό. Το πρόβλημα είναι ότι βιάστηκε η ελίτ της ΕΕ να φτιάξει κοινό νόμισμα πριν φτιάξει πολιτική ένωση. Διότι πού πας κύριε με την ευρωζώνη, όταν από τη μία έχεις τη Γερμανίδα Helga και από την άλλη τους χαβαλέδες που πίνουν φραπέ όλη μέρα; Ειδικά άμα δεν έχεις σκοπό να τους βοηθήσεις στη δύσκολη στιγμή. Και ως Αμερικανός, ο οικονομολόγος φέρνει το παράδειγμα των ΗΠΑ: και εκεί έχει χαβαλέδες, golden boys, φούσκες με τα ακίνητα και λαμόγια. Αλλά στο τέλος της ημέρας έχει και το Φέντεραλ Γκάβερνμεντ που θα βαρέσει το χέρι στο τραπέζι.

Ενώ εδώ σου λέει η Helga, σιγά μην τρέξω εγώ να βοηθήσω. Κόψτε το λαιμό σας. Και τρέχει ο φουκαράς ο GAP από χώρα σε χώρα να βρει άκρη.

Εν τω μεταξύ, κοίτα σύμπτωση. GAP λέμε τον πρωθυπουργό, αλλά GAP είναι και μια μάρκα ρούχων. Στην ίδια εταιρεία ανήκει και μια άλλη μάρκα. Ξέρεις πώς την λένε; Banana Republic.

Αυτό ακριβώς φοβάμαι.

Ρεπό

Εμείς ψηφίζουμε τη Santa María των Gotan. Αν πατήσεις το play θα την δεις να ευλογεί κάθε μορφής ζευγάρι. Αδιαπραγμάτευτο.

Και θα διαπιστώσεις -αν δεν το ξέρεις ήδη- ότι όλοι και όλες το ρίχνουν στις στροφές και τις φιγούρες. Σαγηνεύουν, φλερτάρουν, διεκδικούν, γίνονται ένα με σένα. Μετά κρύβονται, εμφανίζονται, κοροϊδεύουν, διώχνουν, ζητούν (ή απαιτούν) πίσω.

Από το σκοτάδι στο φως. Και από το φως πίσω στο σκοτάδι.

Η Santa María έχει το μαγαζί ανοικτό όλο το χρόνο. Διανυκτερεύει επίσης. Και παίρνει ρεπό στις 14 Φεβρουαρίου. Αδιαπραγμάτευτο.