Γέφυρα

Για δες το Cristinάκι χαρές. Είναι με τον λατρεμένο και εναλλακτικό πρόεδρο της Ουρουγουάης, ο οποίος είναι σούπερ ατομάκι. Βρέθηκαν να πιούνε ένα mate (άλλη φορά θα σου πω για αυτό) και να δουν τι θα κάνουν με το θέμα του εργοστασίου. Μεγάλη ιστορία. Ακου να δεις τι γίνεται στον κόσμο: Εδώ και μερικά χρόνια μια φινλανδική χαρτοβιομηχανία με το όνομα Botnia έφτιαξε ένα εργοστάσιο στις όχθες του ποταμού Uruguay που χωρίζει τις δύο χώρες. Εννοείται ότι σε χρόνο-ρεκόρ εμείς δεν θέλαμε να βλέπουμε το εργοστάσιο ούτε ζωγραφιστό, με το σκεπτικό ότι τα απόβλητα πέφτουν στον ποταμό. Στη δική μας πλευρά βρίσκεται η Gualeguaychú, γνωστή και για το Καρναβάλι της. Αμ τι νόμιζες, μόνο οι Βραζιλιάνοι έχουν καρναβάλι; Αλήθεια, μπορείς να προφέρεις το όνομα της πόλης; Αν το πεις με τη μία, εγώ σου κόβω 4 μονάδες έλλειμμα.
Και ενώ εσύ προσπαθείς να το προφέρεις, το ξεκατίνιασμα και ο καβγάς για την παρουσία του εργοστασίου συνεχιζόταν. Τα Φινλανδά αφεντικά έβαλαν μία εταιρεία να κάνει περιβαλλοντική έρευνα που τελικά απέδειξε ότι το εργοστάσιο δεν μολύνει. Και άντε εγώ να σε πιστέψω Φινλανδέ μου, γιατί δεν είσαι λαμόγιο. Αλλά, βρε μανίτσα μου, και εσύ έβαλες να κάνει την έρευνα Ινστιτούτο που χρηματοδοτήθηκε από την Παγκόσμια Τράπεζα, η οποία -όλως τυχαίως- χρηματοδότησε και το εργοστάσιο; Φταίνε τώρα οι πατριώτες που δεν σε πίστεψαν;
Αποτέλεσμα: Αγώνας διαρκείας. Εδώ και χρόνια έχει κλείσει η Γέφυρα San Martίn που ενώνει (ή χωρίζει) τις δύο χώρες και από την οποία μπορείς να βγάλεις ωραιότατες φωτογραφίες με θέα το εργοστάσιο χαρτιού. Σε όλες τις πόζες.
Αυτά είναι μπλόκα. Όχι τρακτέρ, Μεγάλη Βρετανία και Λιμάνι Πειραιά. Και μιλάμε για γέφυρα χιλιομέτρων, όπως την βλέπεις δίπλα. Και η ζημιά για την Ουρουγουάη τεράστια, αφού έχει κλείσει μια σημαντική εμπορική οδός. Και τουριστική.
Υπήρξε και ένα σχετικό χάπενινγκ. Πριν από μερικά χρόνια σε μια Σύνοδο Κορυφής Ν.Αμερικής-ΕΕ έσκασε μύτη η βασίλισσα του καρναβαλιού της πόλης (που ακόμα προσπαθείς να προφέρεις) με ένα πλακάτ στο χέρι. Κάνε κλικ να δεις τη φωτό. Αν το μάτι σου ξεκολλήσει από τα οπίσθια, ρίξε μια ματιά πάνω αριστερά. Σου λέει κάτι η φάτσα; Έσπαγα το κεφάλι μου και τελικά τον θυμήθηκα. Είναι εκείνος που ήταν εδώ στην παράγκα μας πρωθυπουργός για 6 χρόνια και όπου πήγαινε είχε τα ίδια ανέκφραστα μούτρα. Μωρέ καλά τα λέει ο ανεκδιήγητος Αλέκος. Στους πρωθυπουργούς πρέπει να απαγορεύεις την έξοδο από τη χώρα, διότι με τέτοια φάτσα, τι να τους κάνεις; Αλέκο, δεν θέλω να σε βγάλω από τη νιρβάνα σου, αλλά σε πρόλαβαν οι Βρετανοί. Η γλυκιά μου η Ελισάβετ η Βου που έχει ορκίσει 450 πρωθυπουργούς (τουλάχιστον) με το που τους ορκίζει, τους παίρνει το διαβατήριο. Βέβαια, στην περίπτωση του Μπλερ θα έπρεπε να είχε κλείσει και τη γυναίκα του στον Πύργο του Λονδίνου, αλλά δεν βαριέσαι.
Πάμε πίσω στο εργοστάσιο. Κάποια στιγμή λοιπόν σκέφτηκε η πατρίς Argentina να πάει το ζήτημα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με το σκεπτικό ότι πολιτισμένοι άνθρωποι είναι εκεί, θα μας καταλάβουν. Μας βλέπεις τι αθώοι τύποι που είμεθα. Ο θεός της Argentina μας έκανε κούκλους, αλλά δεν μας έδωσε λίγη πονηριά.
Και σκάει πριν από λίγες μέρες η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου: «κοιτάξτε, σας καταλαβαίνω, χίλια δίκια έχετε, αλλά καλώς υπάρχει το εργοστάσιο. Ασφαλώς και η Ουρουγουάη παραβίασε μία κάποια Συνθήκη, αλλά η φάμπρικα δεν κλείνει». Αυτά τα ολίγα είπε ο δικαστής και πήρε την περούκα του και πήγε να φάει κινέζικο σε ένα καταπληκτικό εστιατόριο της Χάγης. Αφού μας τάισε εμάς φαρμάκι.
Κατάλαβες; Εσύ να τα βλέπεις που θέλεις να πάμε Χάγη για την υφαλοκρηπίδα. Βέβαια, όπως είναι γνωστό, στο Διεθνές Δικαστήριο πας αφού προηγουμένως έχεις λύσει πολιτικά τη διαφορά σου, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της. Αλλά αυτά δεν τα ξέρουμε εμείς εκεί κάτω. Είπαμε, όμορφοι μεν, απονήρευτοι δε.
Υπόψη ότι και οι Ισπανοί ήθελαν να φτιάξουν ένα εργοστάσιο στο ίδιο μέρος, αλλά πήγαν αλλού. Βλέπεις ο Ισπανός έχει στο DNA του τον conquistador, οπότε σου λέει θα πάω εγώ να μπλέξω να με βρίζουν και να καταλαβαίνω και τη γλώσσα που με βρίζουν; Ενώ ο Φινλανδός σου λέει και που με σκυλοβρίζουν δεν καταλαβαίνω τίποτα. Θα τους βρίσω και εγώ στα φινλανδικά, θα τους στείλω και τον Όλι Ρεν να τους πει να μειώσουν το έλλειμμα 500% στην επόμενη μισή ώρα να δούνε τι ωραία που θα περάσουν.
Για αυτό το βλέπεις το Cristinάκι να γελάει με τον γείτονα-πρόεδρο. Τι να του πει του εναλλακτικού; Να κλείσει το εργοστάσιο; Αφού μόνοι μας τραβηχτήκαμε στις Χάγες.
Ασε που τον έχει και ανάγκη. Ο σύζυγος του Cristinακίου (Νéstor Kirchner τέως πρόεδρος και επόμενος πρόεδρος) θέλει να γίνει γενικός γραμματέας της UNASUR. Η οποία είναι κάτι σαν την ΕΕ της Νοτίου Αμερικής, χωρίς τα ξυνά μούτρα της Μέρκελ. Προσπάθησε μία φορά να γίνει, αλλά η Ουρουγουάη έβαλε βέτο, λόγω του θέματος με το εργοστάσιο και κυρίως λόγω του μπλόκου στη Γέφυρα. Τώρα όμως ο σύζυγος καίγεται με την UNASUR για να έχει κύρος εν όψει των προεδρικών εκλογών. Αρα η ψήφος του εναλλακτικού προέδρου μετράει. Για αυτό βλέπεις και τα γέλια. Βρε τι μας κάνατε, άτιμοι Ουρουγουανοί.
Και άντε τώρα να τους μαζέψεις όλους αυτούς από τη Γέφυρα. Και έχουμε και γιορτή σε 25 μέρες...

Ένωση

Ακριβώς σε ένα μήνα γιορτάζουμε. Ήθελα να σου το θυμίσω για να μην το ξεχάσω. Κάτι σου ετοιμάζω, κάνε λίγη υπομονή. Μέχρι τότε, οι ονειρεμένοι Βajofondo. Tα σπουδαιότερα σύγχρονα μουσικά μυαλά από τις δύο ακτές του Rίo de la Plata ένωσαν τις δυνάμεις τους. Τι άλλο να ζητήσεις...

Aire

Ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς είναι το δημόσιο χρέος ή το έλλειμμα. Μια ζωή άσχετος με την οικονομία. Αν μου πεις ότι το δολάριο είναι 1,40 ευρώ και μετά με ρωτήσεις πόσα δολάρια είναι 100 ευρώ, θα μπλοκάρω. Λιγότερα ή περισσότερα;
Τελικά όμως και να μην θέλεις μαθαίνεις. Και εγώ αυτό που έμαθα είναι το χρέος είναι το ποσοστό ανευθυνότητας μιας γενιάς προς στην επόμενη. Το πόσο αδιάφορος είναι ένας γονιός για τον κόσμο στον οποίο θα ζήσει το παιδί του. Αν ενώσεις όλους αυτούς τους γονείς μαζί, φτιάχνεις το χρέος μιας ολόκληρης χώρας. El resto es aire. Τα υπόλοιπα είναι αέρας.
Σκέψου το: έχεις το σπιτάκι σου και ζεις by far πάνω από αυτά που βγάζεις. Δάνεια, κάρτες, ταξίδια, αυτοκίνητα για τα παιδιά, λεφτά για τη Δωρεάν παιδεία και υγεία και πάει λέγοντας. Και κάθε μήνα που έρχεται η κάρτα, βλέπεις δύο κουτάκια στο χαρτί: το κάτω δεξιά με το συνολικό ποσό που χρωστάς και το πάνω δεξιά με την ελάχιστη καταβολή. «Τι καλή που είναι η τράπεζα» λες. Σου επιτρέπει να ζεις με δανεικά -εσύ, η γυναίκα και τα δύο σου καλό/κωλόπαιδα- για πολλά χρόνια.
Στην τελική, τι είναι η ελάχιστη καταβολή; Και να μην έχεις -που λέει ο λόγος- θα τσοντάρεις από τη σύνταξη της γριάς από την οποία έτσι κι αλλιώς πληρώνεις κοινόχρηστα και το Hondos Center της κόρης και του γιου (ιδίως του γιου). Σε κάθε σπίτι και μια γριά. Στα Τρίκαλα Κορινθίας το λένε part of the furniture. Έχεις το σύνθετο, τον χρυσό καναπέ, την LCD full screen (με το σεμέν) και δίπλα η γριά. Ηθικό αυτουργό του σεμέν. Ακόμα και εκείνοι που σου λένε «μαζέψου με τα έξοδα», ακούγονται γραφικοί στα αφτιά σου. «'Ελα μωρέ. Έχει ο θεός», απαντάς. Και αυτός ο θεός, ΜΙΑ φορά δεν άνοιξε το στόμα του να σου πει «βρε μανίτσα μου, και εγώ με την ελάχιστη καταβολή ζω».
Και όταν η γριά -40 χρόνια χήρα από τον συμμοριτοπόλεμο- πάει να βρει τον γέρο της, δεν έχεις να πληρώσεις ούτε την ελάχιστη καταβολή. Αλλά κάτι πρέπει να κάνεις, γιατί τα καλλυντικά στο Hondos Center ακριβαίνουν. Και κάποια μέρα στην πόρτα εμφανίζονται οι δοσάδες και ζητούν τα λεφτά τους. Και τι κάνεις; Δεν ανοίγεις; Θα την σπάσουν.
Αν το δεις σε μεγέθυνση, αυτό συμβαίνει σε όλη τη χώρα. Ήρθαν οι δοσάδες και ζητάνε τα λεφτά τους. El resto es aire.
Ο δοσάς (γνωστός και ως κερδοσκόπος) τα λεφτά του θέλει να πάρει. Σου λέει κάτσε εσύ να το συζητάς μέρες, ίσως και αιώνες: ποιος φταίει, ποιος έκλεψε, πόσο θα δουλέψεις, αν θα έχεις τη δικτατορία του προλεταριάτου ή δημοκρατικό σοσιαλισμό ή στρατιωτική δικτατορία. Τα λεφτά εμένα μπορείς να μου τα δώσεις;
Και εκεί εμφανίζεται ο κύριος με το παπιγιόν. Πάρε εδώ τα λεφτά σου, λέει στον δοσά και θα τα βρούμε εμείς με τον κύριο. Τη χώρα ολόκληρη.
Και εκεί αρχίζουν τα δάκρυα. Και τα κροκοδείλια μαζί. Ειδικά τα τελευταία. «Τι να κάνουμε έτσι όπως τα έκαναν οι προηγούμενοι», η επωδός. «Τι από όσα λέει ο κύριος με το παπιγιόν δεν πρέπει να κάνουμε από μόνοι μας» αναρωτιέται ο άλλος. Έλα ντε. Σου είπε ποτέ κανένας να δημιουργήσεις προσδοκία στη μισή Ελλάδα ότι πρέπει να διοριστεί στο Δημόσιο; Ότι ο άλλος μπορεί να πάρει σύνταξη στα 50; Τώρα το θυμήθηκες;
Δεν ξέρω πόσο πιο φτωχός θα γίνεις. Εγώ έτσι κι αλλιώς, έχω φέρει τη συνταγή από την Argentina. Με ελάχιστα ζούσα, με ελάχιστα θα ζω. Πάντα έλεγα ότι δεν θα με πείραζε να θεωρούμαι φτωχός πολίτης ενός πλούσιου κράτους: που θα δίνει καλές συντάξεις, θα έχει καλά νοσοκομεία και καλούς μισθούς. Κανένα πρόβλημα. Τουλάχιστον να ξέρω πού πατάω.
Αλλά ούτε καν αυτό. Το μόνο που ήξερες είναι να κοροϊδεύεις τον Γερμανό που ψώνιζε μία τομάτα, δύο πιπεριές και ένα πορτοκάλι. Να σε δω τώρα και εσένα να ψωνίζεις ένα αγγούρι.
Έτσι που λες. Για ένα τέτοιο κράτος, κανείς ποτέ δεν έκανε κάτι. Ούτε οι μεγάλοι που κυβερνούν, ούτε βέβαια τα ελεεινά ανθρωπάκια που παριστάνουν τους οργισμένους επαναστάτες.
Έναν βασικό όρο πρέπει να μας βάλει ο κύριος με το παπιγιόν: να κλείσουμε οριστικά την τηλεόραση. Να σβήσουν στην ασημαντότητά τους όλοι αυτοί οι τιμητές των πάντων.
Και να μάθουμε να θυμώνουμε σωστά. Κάπου το διάβασα και μου άρεσε. Ούτε αυτό δεν μάθαμε να κάνουμε.
To πάρτι με δανεικά τελείωσε. Ο κύριος με το παπιγιόν έκανε τη δουλειά του. Ασε τη μουσική να παίζει και φέρε τη σκούπα. Μην βγάζεις το μέικ απ. Λεφτά για Hondos Center δεν υπάρχουν.
El resto es aire.

Σιωπή

Υπάρχει μια κατηγορία αθλητικών εφημερίδων που -αν δεν κάνω λάθος- αποκαλούνται «οπαδικές». Δηλαδή: ο Ολυμπιακός κερδίζει την Barcelona στον τελικό του Champions League (το παράδειγμα τυχαίο) και εσύ ανοίγεις την άλλη μέρα την αντίπαλη «οπαδική» και διαβάζεις: «ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΥΛΑ Ο ΣΙΣΕ. Αποκλειστικές δηλώσεις του πατέρα του.»

Αν ο ιστορικός του 2030 πάρει αυτή την εφημερίδα στα χέρια του δεν θα μάθει ότι μια ελληνική ομάδα πήρε το Champions League (είπαμε, το παράδειγμα τυχαίο). Αλλά θα γνωρίζει με κάθε λεπτομέρεια πόσο ΚΑΥΛΑ ήταν ο Σισέ.

Αντίστοιχα, αν το 2030 κάποιος πάρει στα χέρια του την «Ελευθεροτυπία» της 20ής Απριλίου 2010 (πιθανότατα σε flashάκι), δεν θα μάθει ποτέ για την επιχείρηση της Αστυνομίας στο διαμέρισμα όπου βρέθηκαν όπλα ανταρτών, ένα κακόγουστο πάπλωμα και ένα αρκουδάκι. Θα μου πεις, είχα μια σκασίλα.

Το θέμα θα είχε τελειώσει στη σκασίλα, αν δεν διάβαζα τη συνέχεια. Αυτό είναι το κακό με κάτι τέτοιες ιστορίες. Πάντα έχουν και μια συνέχεια, η οποία φλερτάρει μεταξύ γραφικότητας και γελοιότητας. Εξαιρώ την παρέμβαση των εργαζομένων, οι οποίοι έπρεπε στοιχειωδώς να υπερασπιστούν τη δουλειά τους. Θα μπορούσαν ίσως να είναι πιο τολμηροί στην αντίδρασή τους, αλλά υποθέτω ότι οι εποχές είναι δύσκολες για περαιτέρω ηρωισμούς.

Υπήρχε όμως και η επιστολή του εκδότη (ή κάτι τέτοιο), ο οποίος έγραψε ένα ολόκληρο κείμενο εξηγώντας τους λόγους της σιωπής. Και στο τέλος άφησε τον αναγνώστη να κρίνει.

Έγραψε λοιπόν ο εκδότης ότι δεν υπήρχε επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας για την έρευνα στο διαμέρισμα με το αρκουδάκι. Προφανώς ο άνθρωπος για να στείλει τους δημοσιογράφους περίμενε χάρτινη πρόσκληση τύπου «Την 10η βραδινή θα γίνει έφοδος σε σπίτι. Ενδυμασία περιπάτου. Θα ακολουθήσει κοκτέιλ και κλήρωση με πλούσια δώρα. Παρακαλώ Απαντήστε μέχρι τις 20:00».

(Αν οι δημοσιογράφοι που αποκάλυψαν το Watergate περίμεναν πρόσκληση, ο Nixon ακόμα θα ήταν πρόεδρος).

Στη συνέχεια, δίνοντας το νέο ορισμό της δημοσιογραφίας, δικαιολογεί τη σιωπή ως άμυνα και μάλιστα με πολιτικό στόχο. Σου λέει δεν θα γίνω εγώ όργανο των ΜΜΕ για να πανηγυρίζει η Αστυνομία. Αραγε το Mega, στο οποίο είναι μέτοχος, δεν τον πειράζει που γίνεται «όργανο για να πανηγυρίζει η Αστυνομία»;

Ήθελε επίσης να απέχει από την «κατασκευή σεναρίων που οδηγούν στη φυλακή ανθρώπους χωρίς να γίνονται σεβαστά τα δικαιώματά τους».

Βρε καλώς τα δικά μας παιδιά, που έλεγε και ο ανεκδιήγητος Αλέκος. Μόνο που αν το τεκμήριο της αθωότητας παραβιάζεται, είναι και δική του ευθύνη να το αποκαλύψει. Για αυτό δεν τον λένε Τέταρτη Εξουσία;

By the way, σε αρκετές χώρες του κόσμου -συμπτωματικά του Δυτικού- όσοι κόπτονται για το τεκμήριο της αθωότητας, συνήθως δείχνουν και κάποιο σεβασμό στα θύματα των όσων ζητούν να απολαύσουν το τεκμήριο της αθωότητας. Λεπτομέρεια αυτό, ας μην το συζητήσουμε.

Ασφαλώς είναι δικαίωμα του οποιουδήποτε να υπερασπίζεται τον οποιονδήποτε. Ακόμα και ο βιαστής, ο παιδόφιλος, ο μητροκτόνος, όλοι είναι αθώοι μέχρι να καταδικαστούν. Αλλιώς σε τίποτα δεν διαφέρουμε από κάτι «παραδείσους» (με τόσους θαυμαστές στην Ελλάδα) όπου οι κατηγορούμενοι λιθοβολούνται, εκτελούνται ή απαγχονίζονται με συνοπτικές. Ενίοτε στο όνομα του λαού ή κάποιου ηγέτη-χασάπη.

Αν θέλεις από την εφημερίδα σου να υπερασπίζεσαι το αντάρτικο πόλης, καλά κάνεις. Απλά κάντο με συνέπεια. Tο χρωστάς σε αυτούς που πληρώνουν για να σε διαβάσουν. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέπεια είναι να γίνεις εσύ η φωνή του κατηγορούμενου. Να αποκαλύψεις όσα θεωρείς ότι του στερούν. Όχι να λουφάξεις σε μια γωνίτσα, πετώντας πετρούλες και κάνοντας μαθήματα.

Ακόμα και ο άλλος που σου μιλάει για την ΚΑΥΛΑ του Σισέ, είναι πιο συνεπής.

ΥΓ Και να μην ξεχάσω: Υπήρξε και δεύτερη παρέμβαση από την Ιδιοκτησία. Δεν ξέρω πώς λειτουργεί η ιεραρχία εκεί πέρα, αλλά η Ιδιοκτησία έγραψε: «Όταν μεθαύριο θα έρθει η πληροφόρηση μέσω MEGA ότι προσγειώθηκε ο πρώτος Αρειανός στον πλανήτη, ποιος συντάκτης της 'Ε' θα την επωμισθεί;»

Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, μανίτσα μου, αλλά το θέμα το χάσατε. Ο πρώτος Αρειανός έχει ήδη προσγειωθεί στον πλανήτη.

Σωτηρία

Σου έχω πει πόσο έχω βαρεθεί το ρήμα rescatar*; Στα ισπανικά σημαίνει σώζω. Εδώ και πέντε μήνες όποια ισπανική εφημερίδα και αν ανοίξω, επάνω της πέφτω. Και όλο με εμάς έχει να κάνει: την Ελλάδα με τα ελλείμματα. Όπου διαβάζεις rescate, δίπλα είναι η λέξη Grecia. Πακέτο.

Από προχθές όμως άλλαξε το τροπάριο. Δίπλα στο rescate διαβάζω turistas. Οι φουκαράδες που ξεκίνησαν να πάνε ένα ρημαδοταξίδι και έπεσαν πάνω στο μεγαλύτερο ανέκδοτο όλων των εποχών: ένα ηφαίστειο με αντιπαθητικό όνομα που τα τίναξε όλα στον αέρα. Τώρα μεταξύ μας το ηφαίστειο τι φταίει. Εμένα καλά θα μου είχε κάτσει. Αν ήμουν Argentina, θα έμενα παραπάνω. Αν ήμουν Ευρώπη ή Αμερική, θα πήγαινα στα σόγια να αράξω. Μέχρι τελευταίας ρανίδας λάβας.

Μια χαρά τη δουλειά του έκανε το ηφαίστειο: έδειξε για μια ακόμα φορά ότι σε ορισμένα θέματα το European Union είναι το μεγαλύτερο joke ever, που λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας.

Και μετά απορούμε που δεν μπορούν να σώσουν το ευρώ. Εδώ δεν μπορούσαν να βρουν άκρη με τη στάχτη. Έβγαινε ο Βρετανός, έκλεινε τον ουρανό. Μετά ο Γερμανός, μετά ο Βησιγότθος και μετά ο Οστρογότθος. Με ωράριο. Εσείς 5-7 και εμείς 8-10. Και αφού περάσανε τέσσερις μέρες και στα αεροδρόμια ο κόσμος είχε πιεί και τις κολόνιες από τα duty free, κατάλαβαν ότι τα έκαναν σαν τα μούτρα τους. Και βγήκε ένας ταλαίπωρος που παριστάνει τον Επίτροπο Μεταφορών με κάτι άθλια αγγλικά να σου εξηγήσει γιατί είναι ρομαντικό να ξυπνάς πρωί στο ράντζο με θέα το Passport Control του Heathrow.

Πόσο γελάνε με τα χάλια μας στην Αμερική. Μπορεί για τους αμετανόητους αντι-αμερικανούς αμερικανόφιλους Έλληνες η χώρα του Obama να είναι το ύψιστο κακό, αλλά εκεί υπάρχει αυτό που λένε Federal. Αμα μιλήσει το Federal, o Επίτροπος με τα άθλια αγγλικά πάει για πέστροφες στο Κεντάκι. Κατάλαβες;

Εξαιρώ τους Αγγλους, οι οποίοι έστειλαν το Βασιλικό Ναυτικό να μαζέψει τους τουρίστες από την Ισπανία. Και άντε τώρα να πείσεις εσύ τον Βρετανό ότι είναι καλό πράγμα η Ευρώπη. Περιττό να σου πω τι θα έγινε πάνω στο αεροπλανοφόρο με τους τουρίστες. Πλωτή pub με ολίγη από τα club της Ibiza. Ελπίζω να ξεκρέμασαν το κάδρο της βασιλίσσης να μην βλέπει τα αίσχη. Είναι και μεγάλη γυναίκα.

Και να δεις που τώρα θα αρχίσουν να κλαίγονται οι αεροπορικές εταιρείες ότι η στάχτη τους έκοψε τα φτερά. Και να ζητάνε επιδοτήσεις σαν τους αγρότες στον Κάμπο. Για τις οποίες επιδοτήσεις η Κατερίνα Merkel Μπατζελή θα πείσει τους συμπατριώτες της να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Μην σου πω ότι θα πληρώσει και η ίδια που έκανε 18 ώρες με το ΚΤΕΛ να γυρίσει σπίτι της να βάλει μια παντόφλα.

Έτσι είναι μανίτσα μου: για τη Lufthansa να πληρώσω, σου λέει ο Γερμανός. Αλλά για το λαμόγιο τον Έλληνα; Και δεν ρίχνω τα λεφτά μου στο ηφαίστειο με το αντιπαθητικό όνομα;

Κοίτα όμως άλλη σύμπτωση: 21 Απριλίου και το ρήμα rescatar κόλλησε πάλι με τη λέξη Grecia. Η επέτειος που ένας θίασος ήλθε να σώσει τη Φρειδερίκη και την Ελλάδα από τον κομμουνισμό. Θα σε στεναχωρήσω, το ξέρω, αλλά δεν ξέρω τι είναι πιο αστείο: ο κομμουνισμός ή να σώσεις την Ελλάδα από τον κομμουνισμό;

Είναι που εσύ και εγώ δεν τα ζήσαμε. Αλλά είχαμε στοιχειωδώς υπόψη μας να μελετήσουμε. Ώστε να αντιμετωπίζουμε με χιούμορ ηφαιστείου τις βλακώδεις ανακοινώσεις όλων των κομμάτων. Γεμάτες μοναδικές αλήθειες και ναρκισσισμό. Ψωμοτύρι για κάθε (χαμογελαστό) μελλοντικό δικτάτορα.

* ρεσκατάρ (με διπλό ρ στην αρχή).

Gotan

Καλώς τους. Οι Gotan Project επανήλθαν με νέο άλμπουμ (ο τίτλος είναι «Tango 3.0»). Δεν ενθουσιάστηκα που το άκουσα με εξαίρεση λίγα τραγούδια, όπως το Tu misterio που ερμηνεύει ο πιο αγαπημένος τρελλός της πατρίδας, ο Daniel Melingo.
Κόλλησα όμως με αυτό το τραγούδι: La Gloria. Καταπληκτική ιδέα της «ποδοσφαιρικής» μετάδοσης των συντελεστών του συγκροτήματος, η οποία θα περίμενες να καταλήξει σε εκείνο το μακρόσυρτο GOOOOOL!!! που ακούς στα γήπεδα όλης της Νοτίου Αμερικής. Τελικά όμως καταλήγει σε ένα μοναδικό GOOOOTAN!!! Η φωνή είναι του πολύ γνωστού στα γήπεδα Victor Morales. Kαι καταπληκτικό video. Πρόσεξε τη λεπτομέρεια με το πρόσωπο του Carlos Gardel στο σώμα του χορευτή. Έχει γούστο να το αντιγράψουν τίποτα εγχώρια τεμάχια. Έτσι και δω το πρόσωπο του Carlos Gardel στο κορμί καμιάς απόλυτης σταρ, θα πέσει μήνυση. Ξηγηθήκαμε.
Να μου το θυμηθείς, αυτό το τραγούδι θα γίνει ο ύμνος μου το καλοκαίρι, στο δρόμο για να κατακτήσει η λατρεμένη μου albiceleste την Κούπα του Mundial. Και μην ξεχάσεις. Οι Gotan έρχονται τον Ιούνιο. Προς το παρόν, το άσμα. Δικό σου...

Παρελθόν

Έχεις ακούσει για τον δικαστή Baltasar Garzón; Περίεργος τύπος και με μανίες. Αν τον ρωτούσες τι του αρέσει να κάνει στον ελεύθερο χρόνο του, θα σου έλεγε: να κυνηγάω δικτάτορες. Πριν από πολλά χρόνια είχε ακούσει ότι ο Χιλιανός Augusto Pinochet πέρασε μια βόλτα από τα Λονδίνα να πιει τσάι με την μανδάμ Θάτσερ. Και γυάλισε το μάτι του δικαστή. Σου λέει, για πέρασε από εδώ πουλάκι μου να σου τραβήξω μία δίκη για κάτι Ισπανούς που δολοφόνησες τα χρόνια της θλιβερής σου δικτατορίας. Φυσικά δεν πέτυχε την έκδοσή του, καθότι η μανδάμ Θάτσερ δεν θα συμφωνούσε ποτέ. Ξέρεις τι βοήθεια είχε δώσει η Χιλή στη Βρετανία τους μήνες του Πολέμου των Malvinas? Είχε λοιπόν ένα γραμμάτιο να ξοφλήσει.

Αλλα χόμπι του δικαστή ήταν να κυνηγά την τρομοκρατία της ΕΤΑ, αλλά και την κρατική τρομοκρατία στην προσπάθεια να πιάσει την ΕΤΑ. Μεγάλη και πονεμένη ιστορία, θα στα πω άλλη φορά.

Επίσης, πιο πρόσφατα ο κυρ Baltasar τα είχε βάλει με τη δικτατορία του Φράνκο. Έψαχνε να βρει άκρη με εγκλήματα, ομαδικούς τάφους και άλλα τέτοια. Κοινώς, το είχε ρίξει στο «σκάλισμα». Έλα όμως που αυτό το «σκάλισμα» δεν είναι σαν του Farmville που δεν ενοχλείς κανέναν και άμα λάχει κονομάς και μια αζαλέα δώρο από τον γείτονα. Στην Ισπανία αυτό το σκάλισμα εξακολουθεί να ενοχλεί. Μην κοιτάς που στο Retiro της Μαδρίτης δύο αγόρια μπορούν να κόβουν βόλτες αγκαλιά. Η Ισπανία στην πραγματικότητα είναι δύο χώρες. Μην σου πω και παραπάνω. Και φυσικά η συντηρητική ενοχλήθηκε από το «σκάλισμα». Και του τράβηξαν οι συνάδελφοι δικαστές το μπορντοκανελοκεραμιδί χαλί κάτω από τα πόδια. Μόνο το χαλί; Στο εδώλιο θα τον καθίσουν. Το φανταζόσουν;

Διάβαζα ότι έγινε μια εκδήλωση υπέρ του Garzón σε ένα από τα πιο σπουδαία Πανεπιστήμια της Μαδρίτης. Καταρχήν μελαγχόλησα όταν σκέφτηκα ότι σε ελληνικό πανεπιστήμιο -όπου προστατεύεται το άσυλο και άλλα τέτοια φαιδρά- δεν θα μπορούσε να αντέξει ούτε τρία λεπτά εκδήλωση υπέρ δικαστικού. Κάποιοι αγωνιστές θα είχαν μπουκάρει μέσα και θα τους είχαν στείλει όλους στο διάολο. Έτσι είναι. Μπορεί να γεννήθηκε εδώ η Δημοκρατία, αλλά τη δίδυμη αδελφή της, την Ανοχή, τη χάσαμε στη θερμοκοιτίδα.

Και μετά συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι τελικά για πολλούς λαούς να συμφιλιωθούν με το παρελθόν τους. Ή έστω να αντέξουν στην ιδέα ότι στην πίσω αυλή τους, στο απέναντι πεζοδρόμιο, σε μια πλατεία, σε ένα υπόγειο, σε κάποιο ξερονήσι ή ένα δάσος, κάποιοι που μιλούσαν την ίδια γλώσσα με αυτούς, έσφαζαν στο όνομα μιας ιδέας.

Μπορεί τελευταία να έχει γίνει μόδα να μην χωνεύεις τη Merkel, αλλά οι Γερμανοί κοίταξαν το παρελθόν τους. Πήραν μια φωτογραφία με λιωμένα πτώματα εβραίων (και όχι μόνο εβραίων) και την κόλλησαν στους τοίχους των σχολείων. «Ιδού τι ήμασταν» είπαν στα παιδιά τους.

Ακόμα και οι Σέρβοι -σχεδόν 20 χρόνια μετά- είπαν συγγνώμη για τη Σφαγή στη Σρμπρένιτσα. Μπορεί σε ορισμένους να μην λέει τίποτα μια συγγνώμη, αλλά είναι προτιμότερη από τη σιωπή ή την έπαρση για το μεγαλείο μιας ιδέας.

Αν γίνονταν καλλιστεία μη συμφιλίωσης με το παρελθόν, το βραβείο θα κέρδιζε χαλαρά η Τουρκία. Και το πρώτο, και το δεύτερο, και το τρίτο. Και δωρεάν ένα DVD. Ακούν Γενοκτονία Αρμενίων και βγάζουν αφρούς από το στόμα. Σιγά μωρή βαλιδέ σουλτάνα, μόνο το δικό σου το παιδί είχε ψυχή;

Χειρότερο όμως από το να τραβάς ζόρι είναι να είσαι τόσο τυφλωμένος από τη μοναδική σου αλήθεια, που να αρνείσαι τα πάντα. Δες εκείνο τον τύπο στο Ιράν (με τους τόσους θαυμαστές στην Ελλάδα) που αρνείται ακόμα και το Ολοκαύτωμα.

Και ακόμα χειρότερο είναι να έχει καεί ο κώλος σου σε κάποια Γενοκτονία και τώρα να καις εσύ τον κώλο του άλλου. Αυτό δεν κάνουν οι Ισραηλινοί; Μην με παρεξηγήσεις, δεν θα φόραγα ποτέ παλαιστινιακό μαντήλι αλληλεγγύης. Μακριά από μένα αυτές οι ανόητες και ανέξοδες εκδηλώσεις συμπάθειας. Αγαπώ εξίσου και τους δύο. Δυστυχώς, όμως, τυφλωμένοι από μοναδικές αλήθειες υπάρχουν και στα δύο στρατόπεδα. Αλλά βρε αδελφέ, όπως έλεγα μια φορά σε έναν αγαπημένο μου φίλο Ισραηλινό, εσύ έχεις δύο iPOD και ο άλλος πεινάει. Τι περιμένεις;

Υπάρχει όμως και η εκδοχή της ηλιθιότητας. Τη θυμήθηκα με αφορμή το δυστύχημα του Πολωνού προέδρου, ο οποίος πήγαινε στη Ρωσία για να τιμήσει τους χιλιάδες συμπατριώτες του, οι οποίοι σφαγιάστηκαν στο Κατίν το 1940 σε μια νύχτα με μπόλικη ομίχλη. Πρόσεξε όμως τι θα πεις για το ποιοι τους έσφαξαν, γιατί μπορεί να βρεις τον μπελά σου. Αήττητη ηλιθιότητα.

Ευτυχώς που οι ελάχιστοι επιζήσαντες εκείνης της σφαγής –αλλά και κάθε άλλης σφαγής του 20ού αιώνα- είναι πολύ ηλικιωμένοι για να παρακολουθήσουν τέτοιες ηλίθιες συζητήσεις. Που συνήθως γίνονται από χορτασμένους και αραγμένους σε αναπαυτικούς καναπέδες.

Σκέψου όμως: δειλά ανθρωπάκια αρνούνται να συμφιλιωθούν με το όποιο παρελθόν τους.
Και ο επιζών μιας τέτοιας λαίλαπας, αυτός που δεν θάφτηκε βιαστικά σε έναν ομαδικό τάφο, να δίνει μια ολόκληρη ζωή τη μάχη με τους εφιάλτες του μέχρι να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι έζησε.
Ανατριχιάζω.