Chavela

Το 1919 γεννήθηκε στην Costa Rica η Isabel Vargas Lizano. Το Isabel συνήθως φεύγει από τη μέση και δίνει τη θέση του στο χαϊδευτικό Chavela.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, αυτή η νεαρή κοπέλα με το όνομα Isabel (που έγινε Chavela) Vargas άφηνε τη χώρα που γεννήθηκε, για να βρεθεί λίγο παραπάνω, στο Μεξικό. Ήθελε να γίνει τραγουδίστρια και εκεί οι ευκαιρίες ήταν περισσότερες.
Έζησε σχεδόν έναν αιώνα -ίσως τον πιο ενδιαφέροντα στη σύγχρονη μεξικανική ιστορία. Γνώρισε τους μύθους της νέας της πατρίδας, πέρασε ώρες κουβεντιάζοντας μαζί τους.
«Κάποτε με κάλεσαν στο σπίτι τους η Frida Kahlo και ο σύζυγός της Diego Rivera. Έμαθα όλα τους τα μυστικά. Πολύ ενδιαφέροντα που ποτέ δεν θα αποκαλύψω. Ήμασταν ευτυχισμένοι τότε. Ζούσαμε την κάθε μέρα χωρίς δεκάρα, μερικές φορές δεν είχαμε ούτε τι να φάμε. Αλλά πεθαίναμε στα γέλια» είχε πει κάποτε σε μια συνέντευξή της στην El País.
Η Chavela Vargas ξεκίνησε να τραγουδά στο δρόμο για λίγες δεκάρες. Μέχρι που την ανακάλυψε -στις αρχές του 1950- ο José Alfredo Jiménez, ένας θρύλος της μουσικής. Τής έγραψε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Δοξάστηκε τις επόμενες δεκαετίες, όσο λίγες. Με τη βαθιά της φωνή σφράγισε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είδη της λαϊκής μεξικανικής μουσικής παράδοσης: τις  rancheras. Οι οποίες πέρασαν τα σύνορα του Μεξικού -κυρίως χάρη στον κινηματογράφο- και έγιναν ένα από το πλέον δημοφιλή μουσικά είδη σε όλη τη Νότιο και Κεντρική Αμερική.
Τις τραγούδησε με τον δικό της ριζοσπαστικό, τολμηρό τρόπο. Δύσκολο για εκείνα τα χρόνια.
Η Chavela με τη χαρακτηριστική της φωνή, «έντυσε» επίσης boleros, corridos, ακόμα και το tango. Τίποτα δεν έμενε ίδιο από τη στιγμή που θα το τραγουδούσε εκείνη.
Χάθηκε για κάποιες δεκαετίες, πολλοί πίστεψαν ότι είχε φύγει από τη ζωή. Εκείνη όμως έδινε μάχη με τις εκκρεμότητές της, τα πάθη της.
Γνώρισε μια δεύτερη καριέρα χάρη στον Almodóvar και όχι μόνο. Η φωνή της κόσμησε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του. Και ποιος δεν έχει τραγουδήσει το Piensa en Mí? Και ποιος δεν θυμάται τη συγκλονιστική της ερμηνεία στην Frida, όταν καθισμένη σε ένα μικρό τραπεζάκι, τα πίνει μαζί με την φίλη της, ενώ παράλληλα διηγείται και ζωντανεύει το θρύλο της Llorona?
Γνώρισε την αποθέωση στην Αμερική και στη Γαλλία. Η Ζαν Μορώ βρέθηκε κάποτε στο Olympia για να την ακούσει. Και όταν κάποιος προσφέρθηκε να της μεταφράσει τα λόγια, εκείνη απάντησε: «Αστο, τα καταλαβαίνω όλα».
Ο Joaquín Sabina, ο Ισπανός μουσικός και ποιητής, τής είχε αφιερώσει ένα από τα πιο ωραία του τραγούδια: Por el bulevar de los sueños rotos.
Η αναγνώριση από το Μεξικό άργησε λίγο να έρθει. Εκείνη όμως δεν κράτησε ποτέ κακία σε κανέναν. Συνέχισε μέχρι τα 93 της να τραγουδά. Ακόμα και μόνη. Ξέρεις, αυτό είναι το τραγικό προνόμιο της προχωρημένης ηλικίας: οι φίλοι φεύγουν και μένεις μόνος να περιμένεις.
Εκείνη όμως δεν περίμενε. Γιατί μέχρι την τελευταία στιγμή είχε εκκρεμότητες και ένα ιερό χρέος: να αφιερώσει ένα δίσκο στον Federico García Lorca. Ταξίδεψε μάλιστα στη Μαδρίτη, άρρωστη, για να τον παρουσιάσει.
Και  γύρισε πριν λίγες μέρες στο Μεξικό. Στην πόλη της, το Τepoztlán, όπου έπιανε κουβέντα στο απέναντι βουνό.
Στις 5 Αυγούστου, η Chavela Vargas άφηνε την τελευταία της πνοή. Δεν υπήρχε πλέον καμία εκκρεμότητα.
«Φεύγω. Σας αφήνω κληρονομία την ελευθερία μου. Που είναι το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου», είχε πει κάποτε.

Adiós Chavela. Lindo viaje nos dejó maestra

Calle 13

Mάλλον δεν θα τους ξέρεις τους Calle 13. Mεγάλη ιστορία. Τρία περίπου αδέλφια από το Puerto Rico μεγαλωμένα σε μια πλούσια οικογένεια, έφτιαξαν ένα από τα πιο πετυχημένα συγκροτήματα σε όλη την Κεντρική και Νότιο Αμερική. Ο τραγουδιστής Visitante, o αδελφός του Residente και η αδελφή τους Ιleana ή PG-13. Kαι γιατί οι δύο πρώτοι πήραν αυτά τα ονόματα; Ο ένας ζούσε σε ένα ιδιωτικό συγκρότημα κατοικιών στο Puerto Rico, στην Οδό 13 (Calle 13). Όταν ο άλλος αδελφός πήγαινε να τον επισκεφθεί, ο σεκιουριτάς τον ρωτούσε ως επισκέπτη (Visitante), ποιον μόνιμο κάτοικο (Residente) πήγαινε να επισκεφθεί. Απλά.
Στο πρώτο άκουσμα θα πεις ότι το στυλ τους είναι reggaeton. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι δεν είναι μόνο αυτό (που από μόνο του είναι πολλά μαζί), αλλά ακόμα περισσότερα. Είναι θέμα αφτιού. Και επειδή μιλάμε για το αφτί, οι Calle 13 σατιρίζουν τους πάντες και τα πάντα με τους στίχους τους, ενώ φτιάχνουν και εξαιρετικά βίντεο κλιπ. Η σάτιρά τους συχνά ενοχλεί κυβερνήσεις και πολιτικούς. Σε όλη την ήπειρο. Είναι όμως γοητευτική. Όσο και η χαρακτηριστική «κεντροαμερικάνικη» προφορά τους.

Ιδού το πλέον πρόσφατο και πολυβραβευμένο στα Latin Grammys τραγούδι με τίτλο Latinoamérica. Στην αρχή του κλιπ ένας συμπαθητικός τύπος μιλά στη γλώσσα quechua. Στη συνέχεια ξετυλίγεται όλο αυτό που είναι η Κεντρική και Νότιος Αμερική με πολύ ωραίες (αλλά και σκληρές) εικόνες. Συμμετέχουν η περουβιανή Susana Baca, η κολομβιανή Totó la Momposina και η βραζιλιάνα Maria Rita.



Ένα από τα πιο αγαπημένα μου: Εl baile de los Pobres (o χορός των φτωχών). Την κλασική ιστορία (που θυμίζει λίγο σαπουνόπερα) που θα παρακολουθήσεις, την γνωρίζεις ήδη. Οι Αμερικανοί την αποκαλούν The Lady and the Tramp. Στην Κεντρική Αμερική βέβαια την είδαν λίγο διαφορετικά...



To πιο αγαπημένο: Εl tango del pecado (το τάνγκο της αμαρτίας). Εδώ η παραπάνω κλασική ιστορία έφτασε στο γάμο. Με τα χίλια ζόρια, με δεκάδες ευτράπελα και μπόλικη καψούρα. Αυτά κάνει το tango...

Perfume

Έχεις ακούσει που λένε «όλα σε ένα, νοικυρεμένα;». Ιδού η απόδειξις:



Οι αγαπημένοι Bajofondo και στο video clip του Perfume παρελαύνει ένα σύμπαν αστέρια: η Adriana Varela (δώσε βάση στη φωνή, τι άλλο να σου πω;), ο Gustavo Santaolalla (θεός, τουλάχιστον), ο Javier Casalla με το βιολί του (κυριολεκτικά) και Cristóbal Repetto (δεν υπάρχει αυτή η περίεργη φωνή).

Kαι οι στίχοι. Τρεις αράδες όλες κι όλες, αλλά για να έχουν νόημα πρέπει να έχεις γίνει Ένα με το ταίρι σου. Κατά προτίμηση σε μια παρτίδα tango, όπου αναζητάς το ίχνος, το μονοπάτι και την ηχώ του αρώματός του/της.

Perseguiré los rastros de este afán, como busca el agua la sed. La estela de tu perfume.
(Θα κυνηγήσω το μονοπάτι αυτής της επιθυμίας, όπως η δίψα αναζητά το νερό. Το ίχνος του αρώματός σου)

Me atravesó tu suave vendaval, rumbo a tu recuerdo seguí. La senda de tu perfume.
(Mε ταξίδεψε η γλυκιά σου θύελλα, ακολουθώντας το δρόμο της μνήμης σου. Το μονοπάτι του αρώματός σου)

No hay soledad que aguante el envión, el impulso antiguo y sútil, del eco de tu perfume.
(Δεν υπάρχει μοναξιά που να αντέχει την πίεση, την πρωτόγονη και φίνα ορμή από την ηχώ του αρώματός σου).

Lila

Ξέρεις πόσο πολύ λατρεύει αυτό το blog την Lila Downs. Kαι δεν θα μπορούσε να λείψει από την πρεμιέρα του νέου της άλμπουμ με τίτλο Pecados y Milagros. Δεν μπορείς να πεις, επίκαιρος ο τίτλος: «Αμαρτίες και Θαύματα». Τώρα πού είναι οι αμαρτίες και πού τα θαύματα, δεν έχω απάντηση. 
Το πρώτο τραγούδι που άκουσα είναι ριμέικ μιας τεράστιας επιτυχίας που την έχουν ερμηνεύσει οι πάντες. Με πρώτη και καλύτερη, από τη γυναίκα-θρύλο που ακούει στο όνομα Chavela Vargas. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς την Chavela Vargas. Νομίζω ότι είναι κομμάτι της ιστορίας του México. Δεν ξέρω αν διδάσκεται στα σχολεία μαζί με τους Αζτέκους, την αλητεία των Ισπανών conquistadores και τον ηρωισμό του Zapata, θα έπρεπε όμως. Πρώτη ώρα Chavela Vargas, δεύτερη ώρα Frida Kahlo, τρίτη ώρα Juán Rulfo. Και πάει λέγοντας.
Μην σε κουράζω άλλο. Το πρώτο τραγούδι, το ριμέικ που λέγαμε πριν τη φλυαρία, έχει τίτλο Cruz de Olvido (Σταυρός της Λήθης). Και κάτι στίχους, μαχαίρι. Καλύτερα να μην μας τύχει.

Ιδού και οι δύο εκδοχές (Mε κρυφή αφιέρωση σε σένα και σε σένα...)



H Chavela Vargas τραγουδά στη συνέχεια ζωντανά στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης:

Obrigado

Eυτυχία είναι να είσαι εντελώς κουλός να φτιάξεις ένα music video και να έχεις στήσει καραούλι μέχρι κάποιος άλλος να το κάνει. Και μόλις το κάνει, να το βουτάς.
Ιδού το κόλλημα του 2011 από το νέο álbum του Federico Aubele, «Berlin 13».
Τίτλος: Efemera και τραγουδά μια Βραζιλιάνα με το όνομα Karina Zeviani (τώρα είναι όνομα αυτό;)
Το ομολογώ: η φωνή της κάνει τα βραζιλιάνικα πορτογαλικά (με τα οποία συνήθως γελάω) να ακούγονται γλυκά. Από κοντά και το παιχνίδι των ήχων, στο οποίο ο Federico είναι μάγος. Με λίγα λόγια, Argentina και Brasil συνεργάστηκαν άψογα. Είμαι συγκινημένος.
Όποιος και να είσαι εσύ κύριε dubshelter που το ανέβασες στο Dailymotion, κάτσε να σε ευχαριστήσω όπως σου αξίζει: muito, αλλά πολύ muito OBRIGADO!
Και όπως λέει και η καλλιτέχνις: «nunca me lembrei de ser efemera». Μεγάλη κουβέντα.

Annie

Διαχρονικό, υπέροχο, ατμοσφαιρικό. Καλά για την ερμηνεύτρια, ας μην το συζητήσουμε. Χρειάζεται να ειπωθεί κάτι άλλο;

Το ΥΓ σε αυτό το post θα μπορούσε να είναι: ¡ ánimo Japón!
Πάτα το PLAY...

Federico

Φυσικά και είναι post ένα τραγούδι! Ειδικά αν πρόκειται για τον αγαπημένο μου Federico Aubele, του οποίου το νέο CD κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες. Τέταρτο στη σειρά CD για το «παιδί» των Thievery Corporation. Tίτλος: Berlin 13 και παραπέμπει στην πόλη όπου ο Aubele μετακόμισε από την Argentina στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2001. Είναι αυτό που σου έλεγα: η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες, συνήθως εκτός των τειχών. Μην το ξεχνάς.

Aτμοσφαιρικός πάντα ο Fede, ηλεκτρονικός, ελαφρώς πιο «μπιτάτος» τώρα. Σαφώς πιο ώριμος. Να φανταστείς ότι σουλούπωσε και το afro μαλλί. Τα βλέπεις στη φωτό. Σε ορισμένα τραγούδια συμμετέχει και η σύζυγος Natalia Clavier (εξίσου λατρεμένη).

Πρέπει, τέλος, να στο ομολογήσω: ξεχωρίζω το τραγούδι Efemera το οποίο ερμηνεύει μια Βραζιλιάνα. Κάτι μου λέει ότι το deal έκλεισε στη διάρκεια της επίσκεψης της Dilma («Ντζιούλμα») στο Buenos Aires, όπου έγινε δεκτή -δόξα και τιμή- από το Cristinάκι...

Προς το παρόν, το πρώτο τραγούδι εδώ.
To site του Fede, για να βρεις τα προηγούμενα album, εδώ

Μαχαίρι

Κάποτε μου έβαλες το μαχαίρι στο λαιμό για να σου πω τις πέντε ταινίες που θα διάλεγα να είχα μαζί μου σε ένα ερημικό νησί. Παιδεύτηκα λίγο, αλλά τις βρήκα. Είναι εδώ, αν δεν το θυμάσαι.
Πολύ πιο δύσκολο θα ήταν αν είχα να επιλέξω πέντε τραγούδια. Ακούγεται σχεδόν εφιαλτικό: μόνο πέντε τραγούδια! Θα έβρισκα όμως τρόπο: Θα έφτιαχνα τουλάχιστον 50 διαφορετικές λίστες με πέντε τραγούδια. Και μετά θα κοιτούσα ποια πέντε εμφανίζονται σχεδόν σε όλες. Και το αποτέλεσμα θα ήταν αυτό. Ξεκινώ ανάποδα για να μην σκάσει μύτη πρώτο το ισπανόφωνο:
Το πρώτο είναι εύκολο. Μεγάλωσα με Cure, ακόμα και αν δεν έβαψα ποτέ τα νύχια μου. Το ανεπανάληπτο τραγούδι λέγεται Lullaby. Και φοβερό video clip. Και πάνω από όλα ο στίχος: spiderman is having me for dinner tonight.



Δεύτερο σχετικά εύκολο. Prodigy. Δεν υπάρχει αυτό το συγκρότημα, oύτε αυτό το τραγούδι: Breathe. Όσο αναπνέω, ελπίζω να το ακούω. Για το video clip, είναι απαραίτητη η γονική συναίνεση, καθότι είναι φουλ στην κατσαρίδα. Για τον κροκόδειλο στο κρεβάτι δεν έχω πρόβλημα, έχουν συμβεί και χειρότερα. Υπόψη, το breathe βοηθά να σου περνάνε και τα νεύρα. Διαπιστωμένο.



Πάμε παρακάτω. Η Αλκηστις είναι σταθερή αξία ό,τι και να τραγουδάει. Αστους να λένε και να γκρινιάζουν. Και σπάνιος άνθρωπος. Αυτό το τραγούδι είναι το αγαπημένο: Παραμύθι. Ακου στίχο: «Παίρνω τη φαρέτρα μου, πόσο απέχει -μέτρα μου- η τρέλα». Πόσο να απέχει άραγε η τρέλα;



Περνάμε στα δύσκολα. Τα ισπανόφωνα. Όποιον και να αφήσω απέξω θα με κυνηγάει στον ύπνο να μου ζητάει τα ρέστα. Θα με βρίζει στα ισπανικά, στα αργεντίνικα ισπανικά, στα μεξικάνικα ισπανικά και πάει λέγοντας. Έχετε δίκιο, αλλά στον δικό μου λαιμό ακουμπάει το μαχαίρι.
Οπότε επιλέγω καταρχήν το Dos Gardenias. Πιάσε λίγο το στίχο: dos gardenias para ti, con ellas quiero decir ‘te quiero te adoro’. Λιτά και μεγαλόπρεπα τα έχεις πει όλα. Ξεκαθάρισες τη θέση σου, είσαι κύριος, είσαι ρομαντικός και η μπάλα έχει περάσει στο απέναντι στρατόπεδο. Θα διαλέξω την εκδοχή με τους Amparanoia, λόγω συμπάθειας στην τραγουδίστρια.



To καλό το φυλάμε για το τέλος. Αν έπρεπε να ακούω μία και μόνο φωνή από την Argentina, η επιλογή είναι απλή: Ο Roberto Goyeneche και ο ορισμός του θρυλικού τραγουδιού. Vuelvo al Sur. Και το bandoneón του Astor να σου τρυπά το αφτί. Σε αυτό το τραγούδι υπάρχει μια λέξη που σπάνια ακούγεται πλέον: dignidad (αξιοπρέπεια). Όταν την προφέρει ο Goyeneche με τον δικό του μοναδικό τρόπο, συνειδητοποιείς ότι σου λείπει ακόμα περισσότερο. Και ο Goyeneche και η αξιοπρέπεια.

Διαμάντια

Σου παρουσιάζω τα διαμάντια της σκηνής του tango electrónico: οι Tanghetto και οι Bajofondo. Και τι σύμπτωση: γεννήθηκαν το 2001, τη χρονιά της οικονομικής κρίσης. Οι πρώτοι στο Buenos Aires και οι δεύτεροι νομίζω κάπου μεταξύ Buenos Aires και Montevideo. Πιο γνωστοί οι δεύτεροι σίγουρα, λόγω του αεικίνητου και παγκοσμίως αναγνωρίσιμου Gustavo Santaolalla. Για τον οποίο έπαιρνα όρκο ότι είναι Uruguasho, αλλά τελικά είναι Argento. Αδιάβαστος και εγώ πήγα. Το φανταζόσουν; Όχι ότι έχει διαφορά, αλλά αυτό το τελευταίο ας μείνει καλύτερα μεταξύ μας.

Εδώ οι Tanghetto πάντρεψαν το tango με τους New Order. Tραγουδάρα το Blue Monday, τι να λέμε τώρα…

Και οι Bajofondo στο Pa' bailar για ένα crash course tango. Χωροταξικώς. Διότι το tango δεν είναι χορός, είναι έγκλημα κατ' εξακολούθησιν. Και crime scene, ό,τι φέρνει σε καταγώγι. Ακου και μένα. Κάτι έχει πάρει το μάτι μου.

Lhasa

Ήταν Πρωτοχρονιά του 2010. Ήμουν στη Νέα Υόρκη, όταν άκουσα την είδηση: Η Lhasa, μια εξαιρετική Αμερικανή τραγουδίστρια με μεξικανικές ρίζες, «έφυγε» ξαφνικά σε ηλικία 37 ετών. Ακόμα και σήμερα δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Ένα από τα πιο γνωστά της τραγούδια: Con toda palabra. Μαγική φωνή, μαγική εικόνα στο video clip.

Alternative

Aλλαγή κλίματος. Νόμιζες ότι στον ισπανόφωνο κόσμο δεν υπάρχουν κάλαντα; Ασφαλώς και υπάρχουν: villancicos. Και καλικάτζαροι: duendes. Και μικρός τυμπανιστής: el tamborilero. Και άγια νύχτα: noche de paz. Και φάτνη: pesebre ή portal (με adsl). Kαι τρεις μάγοι: los reyes mayos. Kαι Αη Τέτοιος: Papá Noel. Και παραμονή χριστουγέννων: la noche buena. Kαι παραμονή πρωτοχρονιας: la noche vieja. To κουμ-καν, δεν υπάρχει...
Από τα πιο γνωστά κάλαντα είναι το Los peces en el río (τα ψάρια στο ποτάμι).
Ιδού μια «πειραγμένη» διασκευή. Αlternative. Ελάχιστα χριστουγεννιάτικη.
Τα λόγια αν στα μεταφράσω, θα κάνεις νέο συκώτι από τα γέλια. Αστο. Μην χαλάσω (κι άλλο) το κλίμα. Τα βλέπεις και λίγο καταλαβαίνεις...
¡Felices fiestas!

Nacha

Αγαπημένη Nacha Guevara. Σπουδαία τραγουδίστρια και ηθοποιός γεννημένη στη Mar del Plata (όπως και ο Astor Piazzolla). Tα χρόνια της δικτατορίας έφυγε από την Argentina (κάπου είχα διαβάσει ότι έσκασε βόμβα στο θέατρο που δούλευε) για να κάνει καριέρα στην Ισπανία, το Μεξικό και τις ΗΠΑ. Επέστρεψε το 1984 και από τότε συνεχίζει κυρίως στο μιούζικαλ. Έχει παίξει σε δύο διαφορετικές εκδοχές της Evita: το 1986 και το 2008.
Πάντα τη θυμάμαι όταν γίνονται επεισόδια στην Αθήνα. Είναι ένα τραγούδι της που με κάνει να την θυμάμαι: La canción del odio (το τραγούδι του μίσους), γεμάτο πικρό χιούμορ και μπόλικη ειρωνεία. Μπορείς να το ακούς και να διαβάζεις τη μετάφραση. Είναι εύκολο.
Eδώ το βίντεο από τη δεκαετία του 1980. Κοπελίτσα τότε, τώρα έχει πατήσει τα botox-70. Μην μπεις στον κόπο να αναζητήσεις συγγένεια με τον Ernesto Guevara. Καλλιτεχνικό είναι το όνομά της.

Πόλεμος, αίμα, παντού μίσος. Πότε θα βρούμε πού είναι η αγάπη; Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη, αυτό ψάχνουμε, για αυτό και πιασμένοι από το χέρι θα τελειώσουμε με το μίσος. Αυτή είναι η πίστη μας. Αρκετά με τη βία, τον εγωισμό και την έλλειψη αξιοπρέπειας. Ας μην περιμένουμε αύριο, ας αρχίσουμε το συντομότερο, θα τελειώσουμε με το μίσος.

Θα τελειώσουμε με το μίσος, με το πόδι θα το λιώσουμε. Ας παλέψουμε για τη μέρα που επιτέλους η αγάπη θα χαμογελάσει. Ας ανοίξουμε το δρόμο. Ας αρχίσουμε το συντομότερο, θα τελειώσουμε με το μίσος.

Θα τελειώσουμε με το μίσος. Να του βαρέσουμε μερικές ανάποδες: «Δεν σου αρέσει που σε βαράμε; Τότε ψώφα! Ψώφα! Ψώφα!» Και για να δούμε τι έχει φάει, το στομάχι θα του ανοίξουμε. Θα τελειώσουμε με το μίσος.

Θα τελειώσουμε με το μίσος. Ηλεκτροσόκ θα του κάνουμε. Και αν κλαίει ή διαμαρτύρεται, θα του ξεριζώσουμε τα αυτιά, για να δούμε πώς θα σφαδάζει, πόσο θα διασκεδάσουμε! Θα τελειώσουμε με το μίσος.

Θα τελειώσουμε με το μίσος. Σε ένα όρος θα το ανεβάσουμε. Εκεί το πλήθος θα το καρφώσει σε ένα σταυρό. Και όταν θα ζητά νερό, ξύδι θα του δώσουμε. Θα τελειώσουμε με το μίσος.

Θα τελειώσουμε με το μίσος. Θα βρούμε έναν ναζί να του κάνει μια ένεση που θα το μετατρέψει σε σαπούνι.

Θα τελειώσουμε με το μίσος. Και αν όλο αυτό δεν είναι αρκετό, θα του σκουπίζουμε τα μούτρα με τις μύξες του.

Θα τελειώσουμε με το μίσος. Θα του βάλουμε μια βόμβα, τέσσερις σφαίρες, έξι χειροβομβίδες, δέκα πυραύλους και μια τορπίλη.

Τη γλώσσα θα του ξεριζώσουμε και τα δόντια του θα πουλήσουμε. Θα τελειώσουμε με το μίσος.