Νέλσων

Αχ σας παρακαλώ κύριε Νέλσωνά μου Μαντέλα μου. Να χαρείτε τα 91 χρονάκια σας, το Nobel σας, τις τρεις γυναίκες σας και τα 20 εγγονάκια σας.
Βάλτε το χεράκι σας να μην πέσουμε ΠΑΛΙ με την Argentina στο Mundial που θα γίνει στο χωριό σας. Δεν ξέρω αν το μάθατε, αλλά θα σας έρθουμε το καλοκαιράκι. Ναι, τα καταφέραμε και προκριθήκαμε. Είχαμε πάει στην Ουκρανία, όπου έριχνε βροχή και νέα γρίπη. Αλλά εμείς κύριοι. Greek Gods, που λένε. Προκριθήκαμε χάρη στον Σαλπιγγίδη, που God δεν τον λες, αλλά σίγουρα τον λες και τον μοναδικό παίκτη του ΠΑΟ, που αξίζει τα λεφτά του χωρίς να κάνει γελοιότητες με τα μαλλιά του.
Κάντε όμως κάτι μην πέσουμε στην κλήρωση πάλι πάνω στην Argentina, όπως το 1994. Τότε ζούσα στο Λονδίνο και πήγα μαζί με ένα τσούρμο Έλληνες φοιτητές (δυστυχισμένους, κατά δήλωσή τους, που δεν είχε καλή φέτα, καλά μπουζούκια και καλό καιρό) να δούμε το παιχνίδι. Πήρα και μια Καταλανή μαζί μου, την Laura καλή της ώρα. Της λέω, πάμε να δούμε το παιχνίδι, αλλά λέξη δεν θα πούμε ισπανικά γιατί θα φάμε ξύλο. Η Laura βέβαια, άλλο που δεν ήθελε να μην μιλήσει ισπανικά. Το έχουν αυτό οι Καταλανοί. Καλύτερα να τους κόψεις τη γλώσσα, να τους μουτζώσεις τη Sagrada Familia που λέει ο λόγος, παρά να τους βάλεις να μιλήσουν ισπανικά.
Και άρχισε το παιχνίδι. Και άρχισαν να μπαίνουν και τα γκολ. Και ένα και δύο και τρία και τέσσερα. Τρία έβαλε το καλύτερο παιδί που έβγαλε ποτέ η πατρίδα: Gabriel Omar Batistuta. Έβαλε και ένα ο Maradona, όμως τον έστειλαν κακήν κακώς πίσω, καθότι ήταν ντοπέ. Δεν πρόλαβε και αυτός ο φουκαράς να πέσει από μηχανή σε τροχαίο να γλιτώσει τον έλεγχο. Αυτά παθαίνει όποιος έχει μόνο ποδοσφαιρική φαντασία.
Εμείς πάλι δεν βάλαμε κανένα γκολ σε εκείνο το παιχνίδι και δώστου να βρίζουν οι δυστυχισμένοι (κατά δήλωσή τους) Έλληνες φοιτητές το πάσο του Αλκέτα. Και άντε να εξηγήσεις στη Laura τι εστί πάσο. Και τι εστί Αλκέτας.
Για αυτό σας λέω. Κάντε κάτι να μην πέσουμε ΠΑΛΙ στον ίδιο Όμιλο. Να κανονίσω και τις βάρδιες με τις γαλανόλευκες.
ΥΓ1 Εντελώς μεταξύ μας: διπλή ευκαιρία το καλοκαίρι να βγω στους δρόμους. Και αν μου κάτσει;
ΥΓ2 Στη φωτό ο Σαμαράς. Δεν τoν προτίμησα για να την σπάσω στο Dorabak, αλλά γιατί μου θυμίζει λίγο τον Batistuta.

Τanguera

Τους Gotan Project πολύ τους γουστάρω. Εκτός από τη φορά που ήρθαν στην Ελλάδα και έβαλαν το εισιτήριο 50 ευρώ σε εκείνο τον μπουζουκο-χώρο στην Ιερά Οδό.
Τους γουστάρω, πάντως, γιατί μπέρδεψαν γλυκά την ηλεκτρονική μουσική με τον ήχο του bandoneón. Ένας ήχος μελαγχολικός με τεράστια ιστορία, που ξαφνικά γίνεται οίκειος.
Βέβαια η θεία μου, ως δεινή tanguera, έχει και το λέει: Aυτή η μουσική είναι ωραία, αλλά για όσους δεν χορεύουν. Δεκτή η άποψη, tia, αλλά δεν είμαστε όλοι καλοί στο tango.

Αγαπημένο τραγούδι από το CD «Lunático»: Mi confesión. Εδώ ακούγονται οι Koxmoz, ένα (παντελώς άγνωστο σε μένα) hip hop γκρουπ από την Argentina, το οποίο αποτελούν οι Apolo Novax και Chili Parker. Κυκλοφόρησαν και δικό τους CD το 2007 με τίτλο Tarde o Temprano:

Μοιρασιά

Μία και μόνο δήλωση. Αυτή του Προέδρου: «το Πολυτεχνείο είναι για όλους μας σημείο αναφοράς, αιτία συλλογικού αυτοσεβασμού και πεποίθησης ότι από το σκοτάδι μπορεί να έρθει το φως.

» Είναι μία επέτειος που επιβάλει πέρα από τις τιμές στους αγωνιστές της εξέγερσης περίσκεψη και την επιστροφή στο ερώτημα αν το ψωμί φτάνει για όλους, αν η παιδεία είναι αυτή που αξίζει στα παιδιά μας, αν η ελευθερία είναι πλήρης και αδιαπραγμάτευτη για τις μειοψηφίες.
» Οι αγωνιστές του αντιχουντικού αγώνα αποτελούν πρότυπο συμπεριφοράς, στάσης ζωής, αξιακού κώδικα και τους οφείλουμε περισσότερα από όσα καταθέτουμε.»
Αφιερωμένο εξαιρετικά στους επαγγελματίες αγωνιστές με τις μεγάλες κοιλιές, τα μεγάλα πανό, τα κούφια λόγια, τις παρλαπίπες διαφόρων χρωμάτων.
Ειλικρινά θα ήθελα η Επέτειος να τιμάται στο πνεύμα της δήλωσης του Προέδρου. Με μέτρο. Χωρίς χυδαιότητα. Χωρίς εσύ να διεκδικείς περισσότερες επαναστατικές ή δημοκρατικές δάφνες από τον διπλανό σου.

Προφανέστατα αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Έτσι, το Πολυτεχνείο θα ανήκει στη μία πλευρά και οι Εθνικές Παλιγγενεσίες στην άλλη. Έτσι έγινε η μοιρασιά στη χώρα που μισούμε το διπλανό μας, επειδή δεν συμμερίζεται τη δική μας «μοναδική αλήθεια».

ΥΓ Δεν έγιναν επεισόδια φέτος. Μόνο η γνωστή παιδική χαρά στα γύρω στενά. Λογικό. Όταν κλείσεις τους δρόμους από το Λουτράκι μέχρι τη Λαμία και από το Σούνιο μέχρι τη Μονή Οσίου Λουκά, ποιος θα κάνει επεισόδια; Ο Όσιος Λουκάς;

Λύσεις

Δεν ξέρω αν στο έχω πει, αλλά κάποτε υπήρξα συμβασιούχος. Σύμβαση έργου (δηλαδή μηδέν δώρα Χριστουγέννων ή επιδόματα), η οποία ανανεωνόταν κάθε τρεις μήνες. Τι έκανα; Τα γνωστά: κάλυπτα «πάγιες και διαρκείς ανάγκες, ενώ ο διπλανός μου ήταν μόνιμος». Σε καμία περίπτωση δεν θα ισχυριστώ ότι δούλευα περισσότερο από τον μόνιμο διπλανό μου. Αλλοτε δούλευε εκείνος περισσότερο, άλλοτε εγώ. Να είμαστε δίκαιοι.
Όσο ήμουν συμβασιούχος θυμάμαι ότι στο γραφείο ακουγόταν η ίδια φράση: κάποτε θα γίνουμε μόνιμοι. Ορισμένοι μάλιστα έλεγαν να φτιάξουμε «επιτροπή», «να βρούμε κανέναν εργατολόγο» και άλλα τέτοια χαριτωμένα, στα οποία δεν έδινα καμία σημασία. Για μένα ήταν απλά μια δουλειά με ελάχιστα λεφτά, από τα οποία τα περισσότερα έφευγαν σε καφέδες και μεταφορικά.
Η μόνη σοβαρή σκέψη που έκανα τότε ήταν: νέος είσαι, ψάξε να βρεις κάτι άλλο, χρησιμοποιώντας αυτή τη δουλειά σαν εμπειρία, να λες ότι είσαι κάπου. Και αυτό έκανα. Και μετά από τρία χρόνια έφυγα. Γιατί μετά από τρία χρόνια, αναρίθμητες αποστολές βιογραφικών και μερικές δεκάδες συνεντεύξεις, μια «κανονική» δουλειά, τη βρήκα. Στον ιδιωτικό τομέα.
Υποθέτω ότι την ίδια σκέψη θα μπορούσαν να κάνουν και όλα αυτά τα νεαρά παιδιά των Stage που βγαίνουν στους δρόμους. Παρέα με τους επαγγελματίες ευαίσθητους, που τους χαϊδεύουν τα αφτιά για μονιμότητα. Δεν είναι όμως φοβερό; Οι επαγγελματίες ευαίσθητοι είναι συνήθως άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή τους. Μου θυμίζουν τον Κωνσταντάρα-Μαυρογιαλούρο που ρωτά τον Γκρούεζα, τι δουλειά κάνει. «Μα εγώ είμαι του κόμματος, κύριε υπουργέ», απαντά εκείνος. Ασφαλώς.
Δεν κάνω τον έξυπνο, δεν κρίνω κανέναν. Ο κάθενας κάνει την επιλογή του. Και τις επιλογές μας -ιδίως τις λανθασμένες- πάντα μπροστά μας τις βρίσκουμε. Το έχουν αυτό το κακό συνήθειο.
Πώς να λύσεις τη ρημάδα την ανεργία;
Θα σου πουν οι ειδικοί να πάψεις να έχεις κρατικοδίαιτη οικονομία, να ανοίξεις τα κλειστά επαγγέλματα (με εξαίρεση τους ταξιτζήδες, το είπε και ο Σαμαράς), να απλοποιήσεις τις διαδικασίες δημιουργίας επιχείρησης, να κάνεις βιομηχανία πάνω σε κάτι στο οποίο είσαι καλός (τάβλι, φραπέ, αρχαίος κίονας, greek lover), να φτιάξεις ένα μόνιμο φορολογικό σύστημα για να ξέρει ο άλλος με τι έχει να κάνει μπλα μπλα μπλα... Ωραία ακούγονται, ρε γαμώτο, αλλά για τη Σουηδία. Εδώ είναι Ελλάδα και το κάπνισμα επιτρέπεται.

Ο άλλος θα σου πει να ισοπεδώσεις τις γειτονικές χώρες, ώστε να μην υπάρχουν φτηνά εργατικά χέρια και οι Έλληνες πατριώτες επιχειρηματίες να ξαναφέρουν τις δουλειές τους πίσω. Ένας άλλος θα συμπληρώσει να διώξουμε όλους τους ξένους, ώστε να αναβιώσει και πάλι η Ελληνίδα υπηρέτρια στα σπίτια των πλουσίων, ο λεβέντης ο μπρατσωμένος Έλλην στην οικοδομή, η αγνή χωριατοπούλα στον κάμπο, το πιπίνι με τα 40 σκουλαρίκια στο ντιλίβερι και οι ξανθιές πατριώτισσες στα καμπαρέ-πολιτιστικά κέντρα. Παράλληλα, ξηλώνεις τα κλιματιστικά από ασθενοφόρα, νοσοκομεία, ΕΛΤΑ και λεωφορεία, ώστε στον σκληρό καύσωνα να φεύγει και καμιά γριά, να κάνουμε και λίγη οικονομία στις συντάξεις... Πολύ ακραία μου φαίνονται αυτά και εγώ -όπως και το Dorabak- δεν συνεργάζομαι με τα άκρα.

Τις προάλλες άκουσα και μια ακόμα λύση. Να προσλάβουμε 100 χιλιάδες στο Δημόσιο μέχρι το 2014. Εγώ σε πάω πιο μπροστά. Αν ο κόσμος δεν καταστραφεί το 2012, να προσλαμβάνουμε κάθε χρόνο 100 χιλιάδες μέχρι το 2014, οπότε θα έχουμε: τους τωρινούς 700 χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους + 500 χιλιάδες= 1,2 εκατομμύριο δημόσιους υπαλλήλους. Ανάθεμα βέβαια και αν θα βρεθεί ένας να πάει να κάνει τον γιατρό στην Αστυπάλαια ή τον δάσκαλο στον Αη Στράτη. Αλλά σιγά τα λάχανα. Μπροστά στον εθνικό στόχο της μηδενικής ανεργίας θα σκάσεις αν η γριά στη Χώρα της Αστυπάλαιας μείνει χωρίς γιατρό; Ας βράσει λίγη μαντζουράνα.
Έχουμε λοιπόν και λέμε: 1,2 εκατ. δημόσιοι υπάλληλοι και για να το στρογγυλοποιήσουμε θα προσλάβουμε και μια 300άρα χιλιάδες στην ΕΡΤ, ώστε να γίνει ακόμα πιο ανταγωνιστική. Πιάσαμε το 1,5 εκατομμύριο. Συν τα κορόιδα που δουλεύουμε στον ιδιωτικό τομέα, συν τους μαθητές, τις γριές, τους τιμητές των πάντων... κάνεις τη σούμα και δεν μένει κανένας χωρίς δουλειά σε αυτή την υπέροχη πατρίδα.
Σούπερ ιδέα, πραγματικά. Και άσε τον Joaquinito Almunia να σου μιλάει για τις «εσταδίστικας γριέγας» (ελληνιστί greek statistics).
Τι λες; Το βάζουμε και σε δημόσια διαβούλευση;

Διαβάθμιση

Μια χαρούμενη είδηση: η συνέντευξη της Κούνεβα σε εφημερίδα. Την είχε και στην TV, αλλά δεν αντέχω τον συγκεκριμένο δημοσιογράφο ούτε και το τραγούδι που παίζει σε όλες τις εκπομπές του. Χάρηκα που η Κούνεβα είπε ότι ουδέποτε ανακατεύτηκε με κόμματα. Απλά ήλθε στην Ελλάδα γιατί το παιδί της ήταν άρρωστο και αναγκάστηκε να δουλέψει. Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλα εκείνα τα κομματικά ανθρωπάκια που την έκαναν σημαία, για να περιφέρουν την αρλούμπα τους.

Μια αστεία είδηση: Ο γνωστός Αλέκος επανήλθε και κέρδισε λίγο τηλεοπτικό χρόνο, για να σου πει ότι το εκλογικό αποτέλεσμα του Οκτωβρίου ήταν αποτυχία για τον ΣΥΡΙΖΑ. Αν ήταν αποτυχία που το κόμμα είδε την πλάτη του ΛΑΟΣ, συμφωνώ. Αν είναι αποτυχία, επειδή –όπως είπε- οι πολίτες εμπιστεύθηκαν τον «χρεωκοπημένο δικομματισμό», καλύτερα να απαντήσει στο ανάποδο ερώτημα: γιατί οι πολίτες δεν εμπιστεύονται κάτι άλλο πέραν του δικομματισμού; Ε;

Μια αχαρακτήριστη είδηση: ο πρόεδρος της ΕΡΤ παραιτήθηκε του δικαιώματός του να εισπράττει τον μισθό του μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι το έκανε επειδή οι αρμόδιοι υπουργοί δεν απαντούσαν στην επιστολή του για τα επείγοντα προβλήματα της ΕΡΤ. Κοινώς, την πάτησε όπως ο γιος της Φρειδερίκης, ο οποίος το 1974 περίμενε τον (κατά τον Σαμαρά) Εθνάρχη να τον πάρει τηλέφωνο ώστε να γυρίσει ως βασιλέας στην Ελλάδα και ο (κατά τον Σαμαρά) Εθνάρχης δεν τον πήρε ποτέ. Δεν ξέρω ποιοι υπουργοί είναι αυτοί που δεν απάντησαν στον πρόεδρο της ΕΡΤ και τον ανάγκασαν να παραιτηθεί, αλλά τους λατρεύω.

Μια ασχολίαστη είδηση: Η γνωστή Αλέκα υπερασπίστηκε το Τείχος του Βερολίνου. Αφιερωμένο εξαιρετικά στους 136 αχάριστους πολίτες της DDR που προσπάθησαν να δραπετεύσουν στον Δυτικοβερολινέζικο μεσαίωνα και -ασφαλώς- εκτελέστηκαν εν ψυχρώ.

Και μια απορία: Όταν λέει ο Σαμαράς να ψάξουν να βρουν τους ψηφοφόρους της ΝΔ που έφυγαν από κοντά τους, εννοεί ότι θα γυρίζουν πόρτα-πόρτα; Ο ίδιος θα το κάνει αυτό ή θα το αναθέσει στην Pasionaria Κατερίνα Παπακώστα;

Αφιερωμένο

La bien pagá. Αυτό το τραγούδι ακούγεται σε μια ταινία του Almodóvar. Aπό εκείνες της πρώτης περιόδου, που σου έλεγα και μια άλλη φορά. Έψαξα να βρω ποιος το τραγουδά και έπεσα πάνω στον Miguel de Molina. Αυτόν λίγο τον ήξερα. Θρύλος στην Ισπανία τη δεκαετία του 1930, γνωστός ως El rey de la copla. Είναι το είδος της μουσικής που άνθισε στη χώρα εκείνα τα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου.
Ο Μolina ήταν Republicano και ομοφυλόφιλος (γκάι, που λένε στην Ισπανία), με αποτέλεσμα να μπλέξει όταν επικράτησε ο Franco.
Kαι προκειμένου να μην βρεθεί σε κανένα χαντάκι σαν τον Federico García Lorca, έφυγε για την Argentina. Τον κυνήγησαν και εκεί, αλλά τον έσωσαν οι Perón. Στην Αrgentina έζησε σχεδόν 50 χρόνια και εκεί πέθανε το 1993. Στα στερνά του τον τίμησε η Ισπανία με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού Felipe González.
Αυτό το τραγούδι το έχει διασκευάσει το σύμπαν ολόκληρο. Αγαπημένη εκδοχή από τον Diego "El Cigala" (πολύ γνωστός cantaor στην Ισπανία) παρέα με έναν Κουβανό θρύλο: τον Bebo Valdés.
Αφιερωμένο στον Τσαλαπετεινό. Που αγαπά την jazz.

Aτομάκια

Για το Cristinάκι τα κάνεις όλα. Δήθεν ενημέρωση για τη Νότιο Αμερική, αλλά από εκείνη ξεκινάς και σε εκείνη καταλήγεις.

Τι να κάνουμε, έχουμε και τις αδυναμίες μας. Το οποίο Cristinάκι έκλεισε δύο χρόνια στην προεδρία. Εκεί ήμουν στις 28 Οκτωβρίου 2007, όταν κέρδιζε τις εκλογές με χαρακτηριστική άνεση. Εδώ είχαμε παρελάσεις με πρωθυπουργό τον καταλληλότερο (τον θυμάσαι;) και στο Buenos Aires γλέντια και χαρές.

Θα μου πεις και ο καταλληλότερος, αν ήξερε ότι δύο χρόνια αργότερα δεν θα τον ήξερε ούτε ο θυρωρός της Ρηγίλλης, γλέντια και χαρές θα έκανε.

Μιλώντας για τη Ρηγίλλης: μανίτσες μου, μην το χοντρύνετε και άλλο εκεί στη ΝΔ, που πήγατε και μου κάνατε κατάληψη στο νεοκλασσικό και τσακώνεστε ποιος θα ψηφίσει. Θα σηκωθεί από το μνήμα ο ιδρυτής και θα σας πει τίποτα γαλλικά. Ακου τώρα ο Σαμαράς αρχηγός. Είναι σαν να κάνεις πρόεδρο της ΕΕ τον Τόνι Μπλερ.

Τέλος πάντων, σου συνεχίζω τη (δήθεν) ενημέρωση για τη γειτονιά μου, όπου έχουμε ανακατατάξεις: στη Χιλή η Michelle Bachelet ολοκληρώνει τη θητεία της και αποχωρεί. Τις εκλογές μάλλον θα τις κερδίσει ένας τύπος ολίγον πλούσιος, έως πολύ πλούσιος. Κεντροδεξιός, σαν το κόμμα που ονειρεύεται το Dorabak.

Στην Ουρουγουάη έγιναν προεδρικές εκλογές και στον πρώτο γύρο θριάμβευσε το απόλυτα σούπερ ατομάκι: ένας πρώην αντάρτης, ο José «Pepe» Mujica (Μουχίκα), που θυμίζει λίγο τον Ευγένιο Σπαθάρη. Έβγαλε το χακί της παραλλαγής, μπήκε στην πολιτική και έφτασε να διεκδικεί την προεδρία. Στον β' γύρο θα έχει απέναντί του έναν πολιτικό τύπου Αβραμόπουλου. Ξέρεις, χαμόγελα και δημόσιες σχέσεις, ο οποίος κάνει κρύα σχόλια για τον αντίπαλό του, τύπου τι μούτρα είναι αυτά που θέλει να γίνει και πρόεδρος και πώς θα πάει κανένα ταξίδι στο εξωτερικό και τέτοια. Σιγά βρε χρυσέ μου, στην Ουρουγουάη είσαι. Τα μούτρα του τέως καταλληλότερου τα είχες δει όταν πήγαινε ταξίδι στο εξωτερικό;

Ο μόνος τρόπος να χάσει ο δικός μας (ο Pepe) είναι να βάλει τρικλοποδιά στον εαυτό του. Διότι είναι και λίγο όποιον πάρει ο Χάρος άμα ανοίξει το στόμα του. Το έχουν αυτό οι πρόεδροι αυτής της χώρας να πετάνε διάφορα χαριτωμένα. Και φυσικά, επειδή ένα ποτάμι μας χωρίζει, ποιον θα βάλουν στο στόχαστρο; Την Argentina. Ένας προηγούμενος είχε πει (το 2002 νομίζω) ότι οι Argentinos είμαστε όλοι ληστές. Μετά έτρεχε να τα μαζέψει ότι φταίνε τα Μέσα που έκαναν «επιλεκτική μετάδοση των δηλώσεων» (αν σου θυμίζει κάτι) και τέτοια. Μέχρι και τα κλάματα έβαλε.

Αλλά το πιο σούπερ ατομάκι αυτή την περίοδο είναι ο Σελάγια της Ονδούρας. Τόλμησες, χρυσέ μου άνθρωπε, καλοκαιριάτικα να περάσεις νόμο για να διεκδικήσεις δεύτερη θητεία; Φάε ένα πραξικόπημα. Και πήρε το καπέλο του να γυρίζει σαν Μεϊμαράκης να βρει το δίκιο του. Μην φανταστείς τώρα ότι πήγε στην Αμερική του Obama να βρει κατανόηση. Σιγά μην μου πέσει το Nobel Ειρήνης από το χέρι. Εκεί με τα υπόλοιπα αδέλφια της περιοχής τραβήχτηκε, αλλά δίκιο δεν βρήκε. Και στο τέλος κλείστηκε στην πρεσβεία της Βραζιλίας στην Ονδούρα μέχρι να πετύχει το σκοπό του. Και τον πέτυχε. Σου λένε και οι Βραζιλιάνοι, αυτός είναι ικανός να μας κατσικωθεί εδώ μέσα μέχρι τους Ολυμπιακούς του Ρίο. Και μετά σου λένε αρμένικη βίζιτα. Βίζιτα από την Ονδούρα έχεις δει;

Μιλώντας για Βραζιλία. Ο απόλυτος σταρ του πλανήτη, ο πρόεδρος «Λούλα» ολοκληρώνει τη δεύτερη θητεία του και η χώρα ετοιμάζεται να αποκτήσει γυναίκα πρόεδρο. Για τον άνθρωπο αυτό, αλλά και για την πρόεδρο της Χιλής θα στα πω άλλη φορά. Τους θαυμάζω απεριόριστα. Είναι οι Αριστεροί με το Α κεφαλαίο. Από αυτούς που στην Ελλάδα δεν θα δούμε ούτε στον ύπνο μας.

Το τελευταίο δεν ξέρω αν το άκουσες: η Juanita, η αδελφή των Castro ήταν λέει πράκτορας της CIA ή κάτι τέτοιο. Καλά, άμα δεις φάτσα δεν θα σου κάνει εντύπωση. Απλά το έχουν χάσει λίγο τα μέτρο εκεί στην Cuba. Στο τέλος θα μας πουν ότι ο Ernesto Guevara παντρεύτηκε την Μέριλιν και ζούνε στη Νεβάδα σε νοικιασμένο (ο Ernesto είναι κατά της ιδιοκτησίας) τροχόσπιτο που τους παραχώρησε ο Elvis. Α ρε Juanita.

ΥΓ Στη φωτό το Cristinάκι μου σε πρόσφατο ταξίδι στην Ινδία.