Δαίμονες

Το τι έχεις να ακούσεις για τα φορολογικά μέτρα, δεν έχεις ιδέα. Ξαφνικά όλοι θα γίνουν ειδικοί. Χώρια το μαλλιοτράβηγμα που έχει να πέσει για τις αποδείξεις. Κάτω από το ντιβάνι θα τις κρύβουν οι γέροι και οι γριές μέσα στο βιβλιάριο απόρων κορασίδων που τους είχε βγάλει η Φρειδερίκη.

Εννοείται φυσικά ότι άρχισε η γνωστή δυσοιωνία: τα μέτρα είναι άδικα, οι φοροφυγάδες έτσι και οι δημόσιοι υπάλληλοι αλλιώς.

Είναι πραγματικά μοναδικό το ταλέντο μας να ζούμε -ως κοινωνία- με δαίμονες: ο φοροφυγάς, ο τζιπάτος, τα λαμόγια, ο αυθαίρετος, ο τεμπέλης του δημοσίου, ο γιατρός που δεν μας κόβει απόδειξη, ο πουράτος με τα νυχτερινά μαγαζιά και ο αγρότης που κόβει βόλτες στα καφενεία κάνοντας επίδειξη ανδρισμού στη φωτογραφία της Μπατζελή.

Και μόλις πάει να γίνει μια προσπάθεια -ασχέτου κυβέρνησης- αρχίζουμε να ελεεινολογούμε: ο αυθαίρετος γίνεται καημένος, επειδή δεν είχε άλλη επιλογή, ο δημόσιος υπάλληλος βαφτίζεται φουκαράς που δουλεύει έξι επίπεδα κάτω από το φλοιό της Γης, ο αγρότης είναι δύστυχος που σκάβει τη γη που εσύ έχεις δει μόνο στο Farmville. Και από ποιον να ζητήσω απόδειξη, και πού να τρέχουμε να βάζουμε ταμειακές, κανείς δεν μας ενημέρωσε, θα γίνει χάος ίσως μάλιστα εκραγεί και το ηφαίστειο της Σαντορίνης.

Και τελικά γυρίζουμε στο ίδιο σημείο: Δεν αλλάζει τίποτα. Το οποίο στα βιβλία που διάβαζα στο Πανεπιστήμιο ήταν η βασική αρχή του συντηρητισμού. Έχω όμως τη φρικτή υποψία ότι πλέον είναι και η βασική αρχή της προόδου.

Μην πας μακριά: Κάπως έτσι δεν γελοιοποιήθηκε και ο νόμος για το κάπνισμα; Αρχισε η δυσοιωνία, περάσαμε στην ελεεινολογία τύπου «μια χαρά μας έμεινε στη ζωή» και «κανείς δεν μας ενημέρωσε» και τελικά άνοιξαν οι σαμπάνιες των καπνιστών. Δικαιώθηκε το λαϊκό κίνημα που θα έλεγε και η pasionaria Λιάνα.

Ξέρω τι θα λες: από μένα εξαρτάται όταν έχω απέναντι το καρναβαλικό ελληνικό Κράτος; Κάνε μου μία χάρη μανίτσα μου: πλησίασε λίγο κοντά σε αυτό το καρναβαλικό Κράτος και βγάλε του τη μάσκα. Αναγνωρίζεις ποιος είναι; L' État c' est nous, σε περίπτωση που δεν το κατάλαβες.

Πάντως, αν (πάλι) πέσουν έξω τα έσοδα, υπάρχει και η Τελική Λύση. Ιδού ποιους θα φορολογήσει o καλός μου υπουργός για να κολυμπήσει στο χρήμα, να μηδενίσει το έλλειμμα και να στείλει αδιάβαστα το golden boys (δες σχετικό post στην λατρεμένη Pastaflora)

* Τιμητές των πάντων. Με έμφαση σε κάθε είδους Λάκηδες

* Όσους παρακολουθούν ακόμα το διαζύγιο της «Ωραίας» Ελένης

* Όσους έχουν άποψη για το διαζύγιο της «Ωραίας» Ελένης

* Όσους κάνουν «Ένορκη Διοικητική Εξέταση» και πιστεύουν ότι «Θα χυθεί άπλετο φως».

* Όσους αναρωτιούνται «Πού είναι το Κράτος».

Με χρυσά κουτάλια θα φάμε.

Κερκίδα

Δεν ξέρω αν το έμαθες, αλλά το Cristinάκι απέκτησε ανταγωνίστρια. Εκεί στην Costa Rica θα έχουν πλέον γυναίκα πρόεδρο με το όνομα Laura Chinchilla. Πάλι καλά που δεν ήθελε να γίνει τραγουδιάρα, γιατί σε μαρκίζα με τέτοιο επίθετο δεν έμπαινε.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι η Costa Rica έχει ένα μοναδικό ρεκόρ: η Κεντρική Αμερική -με εξαίρεση το Μεξικό- ήταν το πειραματόζωο των «μεγάλων» τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Μην τα ξεχνάς και μου ενοχοποιείς μόνο τους Αμερικάνους, επειδή βολεύει. Μια χαρά καθάρματα ήταν και οι άλλοι. Πείνα και από εδώ πείνα και από εκεί. Λοιπόν η Costa Rica τα γλίτωσε τα μπλεξίματα με αντάρτες και κινήματα. Μετά κατήργησε και τις Ένοπλες Δυνάμεις και ησύχασε. Και τώρα ασχολείται με την «πράσινη ανάπτυξη». Α ρε Γιώργο που θέλεις να μας κάνεις Δανία της Μεσογείου. Δεν μας κάνεις καλύτερα Costa Rica.

Και ενώ εκεί απέκτησαν γυναίκα πρόεδρο, στη Χιλή μια άλλη πρόεδρος, η Michelle Bachelet των Σοσιαλιστών παρέδωσε την εξουσία στον δεξιό μεγιστάνα Sebastián Piñera. Kρίμα που το Σύνταγμα δεν της επέτρεπε δεύτερη θητεία, γιατί θα είχε βγει με τα τσαρούχια. Ο υποψήφιος όμως που στάθηκε απέναντι στον μεγιστάνα ήταν απλά μια πολύ κουρασμένη επιλογή. Και έτσι η δεξιά επανήλθε. Σε μια χώρα που η δημοκρατία λειτουργεί υποδειγματικά. Μπράβο τους. Το μόνο που τους καταλογίζω είναι που δεν τιμώρησαν ποτέ τους πραξικοπηματίες. Κανείς δεν έκατσε στο εδώλιο, όπως στην Argentina, που τους σέρνουν στα γεράματα και καλά τους κάνουν. Στη Χιλή ήταν πιο δύσκολο. Γιατί όσο και αν σε στεναχωρεί, μπορεί για τους μισούς ο Pinochet να ήταν χασάπης, για τους άλλους μισούς όμως δεν ήταν. Οπότε άκρη δεν βρίσκεις.

Εν τω μεταξύ, μόλις θυμήθηκα ότι ένα από τα πιο σούπερ ατομάκια της Νοτίου Αμερικής, θα φορέσει την κορδέλα: ο Pepe Mujica σε λίγες μέρες θα γίνει πρόεδρος της Ουρουγουάης. Μεγάλη μορφή: αντάρτης τη δεκαετία του 1970 παντρεμένος με μια επίσης αντάρτισσα, ζει σε μια φάρμα παρέα το τρακτέρ και τα σκυλιά του. Επιδοτήσεις δεν ξέρω αν παίρνει. Φυλακίστηκε 11 χρόνια στη διάρκεια της δικτατορίας, δύο από τα οποία τα πέρασε στην απομόνωση. Σχεδόν μέσα σε ένα πηγάδι. «Εκεί κατάλαβα ότι τα μυρμήγκια βγάζουν κραυγές» είχε πει κάποτε. Η ζωή συνεχίστηκε και μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας ο Pepe έγινε υπουργός στην πρώτη κεντροαριστερή κυβέρνηση της χώρας και τελικά πρόεδρος.

Ανήκει στο είδος της Αριστεράς που εγώ θαυμάζω. Στην ίδια ανήκει και ο Inacio da Silva, γνωστός με το παρατσούκλι «Λούλα», ο οποίος γεννήθηκε πάμφτωχος, έζησε πάμφτωχος, έγινε κανονικότατος εργάτης, μετά συνδικαλιστής, ίδρυσε κόμμα και τελικά έγινε πρόεδρος της Βραζιλίας. Και τώρα ετοιμάζεται και αυτός να παραδώσει σε μια γυναίκα.

Αυτό οι δύο δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική υστερία της Argentina (το παραδέχομαι). Ούτε με τους θεατρινισμούς του Hugo στη Βενεζουέλα και εννοείται ότι δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τα εγχώρια τεμάχια, που ονειρεύονται κοινωνικά μέτωπα και νέους που εξεγείρονται.

Αλλά βλέπεις, όταν πεινάσεις, θα αρπάξεις την ευκαιρία και θα γίνεις εξουσία. Μπας και αλλάξει τίποτα. Μπας και γλιτώσεις κανέναν χριστιανό από την πείνα που εσύ πέρασες.

Αμα δεν πεινάσεις, απλά κοιτάς τον ταύρο από την κερκίδα, που λένε και οι Ισπανοί.

Και μπαρουφολογείς.

Η «άκρη» 2

Το ήξερα ότι θα μου ζητούσες και άλλες φωτογραφίες από την «άκρη του κόσμου». Δες εδώ μερικές ακόμα με λεζάντα ε; Και αν κάνεις κλικ επάνω στη φωτογραφία θα τη δεις καλύτερα:Αυτό το άτιμο το catamaran. Μέσα είναι φουλ στον τουρίστα που περιμένει υπομονετικά να πλησιάσει όσο περισσότερο γίνεται στον Glaciar Perito Moreno. Το αστέρι των παγετώνων. Mister Παγετώνας παμψηφεί. Δες εδώ αναλογίες: ύψος πάνω από τη λίμνη (την οποία εγώ συνεχώς αποκαλούσα θάλασσα) 74 μέτρα. Βάθος 170 μέτρα, πλάτος 5 χιλιόμετρα και συνολική έκταση 250 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Και μόλις το catamaran σταματήσει, απόλυτη σιωπή για να ακούσεις τι έχει να σου πει ο πάγος. Και ο γαλάζιος όγκος απλά σου στέλνει την παγώμενη του ανάσα.
Αλλος παγετώνας. Glaciar Spegazzini. Δεν θυμάμαι διαστάσεις. Πιο «κοντός» στο ύψος και με τα κομμάτια του να κυκλοφορούν ελεύθερα στη λίμνη (που εγώ συνέχεια αποκαλούσα θάλασσα). Το στιγμιότυπο έχει ιστορική αξία, καθότι κανείς από τους εικονιζόμενους δεν φωτογραφίζει. Περίεργο ειλικρινά. Συνήθως οι περισσότεροι κρατούσαν κάμερες, κινητά, iPhone, άει σιχτίρ, τοστιέρες, ρολόγια, τσιμπιδάκια, ίσως και τη διαθήκη του παππού τους. Ό,τι να'ναι αρκεί να βγάζει φωτογραφίες. Δεν σου περιγράφω πόζα ο κόσμος. Να έχεις τώρα τη Βραζιλιάνα την τουρίστρια (που μέσα της έσκαγε από τη ζήλεια που δεν έχει στη χώρα της τέτοια ομορφιά) να παίρνει πόζα με φόντο το γαλάζιο παγάκι. Και δίπλα ο άσχημος αδελφός της, φτυστός ο Ronaldinho. Και το μπουφάν φουλ στην παγιέτα. Ήθελα να ήξερα αυτοί οι άνθρωποι πού την βρίσκουν τόση παγιέτα...Εδώ δεν υπάρχουν λόγια. Είναι τόσο κρίμα που η φωτογραφία δεν μπορεί να δείξει αυτό το απόκοσμο θέαμα. Αυτή είναι η Lago Onelli. Mια τεράστια λίμνη (εδώ δεν φαίνεται τίποτα) στην οποία καταλήγουν μικρότεροι παγετώνες. Και τα κομμάτια τους όταν σπάνε δημιουργούν αυτό το θέαμα. Σαν ένας γίγαντας να πασπάλισε μια λίμνη με παγάκια. Και κάτω μαύρο βότσαλο. Απίστευτος συνδυασμός. Aξίζει το περπάτημα που πρέπει να ρίξεις μέσα στο δάσος μέχρι να φτάσεις. Ανυποψίαστος για το θέαμα που σε περιμένει... Αλλαγή τοπίου. Κλασσική εικόνα Παταγονίας. Αυτό στο βάθος είναι η λίμνη (που εγώ αποκαλούσα θάλασσα). Έχει και όνομα: Lago Argentino. Ε, καλά πώς θα την έλεγαν; Δες και εδώ διαστάσεις: η επιφάνειά της είναι σχεδόν 1.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το βάθος της από 150 έως 500 μέτρα. Ακόμα πιο κλασική εικόνα. Όχι μόνο της Παταγονίας, αλλά της Argentina ολόκληρης. Πρασινάδα, προβατάκι και φέρε μου Μπατζελή τις επιδοτήσεις. Τα οποία προβατάκια, μην τα βλέπεις έτσι. Ξέρεις τι άτιμα που είναι; Πάρε όμως μάτι και τις Ανδεις στο βάθος και άσε το πρόβατο να μασουλά.Ο εικονιζόμενος παίζει να είναι και ο τυχερότερος άνθρωπος στον πλανήτη: ζει στην Παταγονία, έχει το ωραίο του σπιτάκι, τη γυναικούλα του (πέρυσι ήταν έγκυος, άρα τώρα θα έχει και παιδάκι) και δουλεύει ξεναγός στις σπηλιές Walichu, όπου υπάρχουν δείγματα ανθρώπινης παρουσίας από την παλαιολιθική περίοδο. Οι σπηλιές ανακαλύφθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Βρίσκονται λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη El Calafate, «ορμητήριο» και για τις περιπέτειες στους παγετώνες. Εντελώς ενημερωτικά, στο El Calafate έχει σπίτι και το Cristinάκι.Εδώ είμαστε. Tierra del Fuego και η πόλη Ushuaia. Αν σου θυμίζει λίγο Αγγλία, καλά σου κάνει. Όντως έτσι είναι. Ξέχασα να σου πω ότι εκεί υπήρχε και φυλακή για βαρυποινίτες. Έκλεισε αν θυμάμαι καλά στη δεκαετία του 1950. Σκληρό να είσαι εκεί φυλακισμένος. Και ακόμα πιο σκληρό να σε βάζουν κάθε μέρα σε ένα τρένο για να πας στο δάσος να κόψεις ξύλα. Τα οποία ξύλα αν δεν τα έκοβες, θα σου έπεφταν τα αυτιά από το κρύο. Σήμερα η φυλακή λειτουργεί ως Μουσείο.
Στην Ushuaia υπάρχει και το μνημείο των Πεσόντων του Πολέμου για την Ανακατάληψη των Malvinas με την επιγραφή Volveremos (θα επιστρέψουμε). Με καμαρώνεις που έγινα και εθνικιστής; Και το πιο ωραίο: στο αεροδρόμιο της πόλης (με το όνομα Aeropuerto Internacional Malvinas Argentinas) υπάρχει σε περίοπτη θέση (μέσα σε μια βιτρίνα) η σημαία της Argentina. Και στην πινακίδα που υπάρχει μπροστά γράφει ότι η σημαία βρίσκεται εκεί για να αναρτηθεί, όταν τα Νησιά θα γίνουν και πάλι τμήμα της αργεντινής επικράτειας. Pure and simple, που λέμε και στα Τρίκαλα Κορινθίας.
Βραχονησίδα στο Canal Beagle πήχτρα στο βαριεστημένο ζωντανό. Καμάρωσε τους θαλάσσιους ελέφαντες, αλλά μόνο στη φωτογραφία, γιατί από κοντά δεν λέει. Μπόχα. Αλλά όταν είσαι στο Canal Beagle όλα συγχωρούνται. Ακολουθούσαν οι πιγκουίνοι και ο Φάρος, που είδες στο προηγούμενο post.

Εδώ στο Parque Nacional Tierra del Fuego. Πίσω μου μια αναπαράσταση χωριού των «ιθαγενών». Ξέρεις, αυτών που ζούσαν εκεί πριν πάνε να τους περάσουν το συρματόπλεγμα που σου έλεγα στο προηγούμενο post. Μην με βλέπεις έτσι cool με το ζακετάκι. Κρύο και των γονέων. Ήταν απλά για να βγω φωτογραφία. Την οποία -αν ζούσε η γιαγιά μου- θα την είχε κάνει κορνίζα.
Αυτά. Έχεις παράπονο;

Η «άκρη»

Ξέρεις τι μου τι σπάει; Που αποφάσισε το Mega να βαφτίσει την Παταγονία, «άκρη του κόσμου». Πήγαν μια φορά ένα ταξίδι 453 ώρες με το αεροπλάνο και τους φάνηκε «άκρη του κόσμου»; Εγώ πώς να την πω;

Έλα, όμως, να σε πάω μέχρι εκεί. Λίγο πριν την δεις στην TV και ακούσεις του κόσμου τις κατινιές. Θα στα πω πιο ήρεμα. Όπως τα έζησα δύο φορές μέχρι τώρα. Χωρίς να κερδίσω ούτε ένα ευρώ.

Η Παταγονία μοιράζεται μεταξύ Argentina και Χιλής. Δεν είναι απλά μεγάλη, είναι τεράστια. Έκταση πάνω από 1 εκατομμύριο τετραγωνικά χιλιόμετρα (Γαλλία και Γερμανία μαζί και παίρνεις ρέστα ένα Λουξεμβούργο). Η μερίδα του λέοντος ανήκει στην Argentina. Θα σου εξηγήσω σε λίγο γιατί, πέρα βέβαια από τον προφανή λόγο ότι μας ανήκει διότι είμεθα ομορφότεροι.

Πλούσια, πράσινη, παγωμένη, υγρή, στεγνή. Με τις Ανδεις να σε κοιτούν συνέχεια και τους εξωπραγματικούς Παγετώνες (glaciares) που, αν δεν πας τουλάχιστον δύο φορές, αν δεν τους αγγίξεις κυριολεκτικά, αν δεν τους «ακούσεις» να ανασαίνουν και να ραγίζουν, δύσκολα πιστεύεις ότι είναι αληθινοί.

Ανεξερεύνητη για αιώνες και η Παταγονία. Υπάρχουν όμως αρχαιολογικά ευρήματα για ανθρώπινη παρουσία χιλιάδες χρόνια πριν. Θα το δεις και στις σπηλιές που θα επισκεφθείς. Ακόμα θυμάμαι πώς κοιτούσα σαν έκπληκτος ηλίθιος τα ζωγραφισμένα κόκκινα ανθρωπάκια στους βράχους και τη μαυρίλα. Σκέψου, έλεγα: κάποιοι εδώ πριν από χιλιάδες χρόνια άναβαν φωτιά να ζεσταθούν. Μετά βέβαια την αντίκρυσε ο Μαγγελάνος (ισπανιστί Magallanes, ας μην σου πω καλύτερα πώς προφέρεται).

Kάπου διάβασα ότι την ονόμασε Παταγονία, επειδή οι φουκαράδες που ζούσαν εκεί του φάνηκαν τεράστιοι. Υπήρχε κάποιος ήρωας σε μια παλαιά ισπανική ιστορία, ο οποίος είχε να αντιμετωπίσει έναν τεράστιο κακό με το όνομα Patagόn. Κάτι σαν Hulk. Ξέρεις, τότε ο Ευρωπαίος δεν ήταν και το πρώτο μπόι. Μετά βίας σαν τον Σαλπιγγίδη και πολύ σου λέω. Οπότε με το που είδε ο Μαγγελάνος μπροστά του τον Μπουρούση, έπαθε ένα πρόχειρο εγκεφαλικό. Κοιτάει και στο χώμα, βλέπει και μια πατημασιά από 65 νούμερο αθλητικό παπούτσι, τα έχασε ο εξερευνητής. Βλέπεις, το δικό του το λουστρινάκι, βία 40 νούμερο. Τι να σου κάνει ο άμοιρος; Πάλι καλά που είχε πρόχειρο το υπογλώσσιο.

Δεν ξέρω πόσο αληθεύει η ιστορία. Αυτό που σίγουρα αληθεύει είναι ότι από τότε -μέσα 16ου αιώνα- άρχισε να πηγαινοέρχεται κόσμος ΚΑΙ εκεί. Γνωστά μούτρα της εποχής στο όνομα του ενός και του άλλου Ευρωπαίου Μεγαλειότατου, χώρια κάτι «επιστημονικές» αποστολές. Ευτυχώς δεν υπήρχαν ΜΚΟ και Τηλεμαραθώνιοι, γιατί δεν θα είχε μείνει παγάκι. Και ο κάθε πικραμένος Ευρωπαίος, εκεί ήθελε να πάει. Ακόμα και σήμερα δεν τους ξεχνάς, ας είναι καλά τα τοπωνύμια: Fitzroy, Madryn, Trelew (εκεί πήγαν Ουαλλοί), Beagle.

Μέχρι που γεννήθηκε η πατρίδα μας -και η γειτονική Χιλή- και άρχισε το μαλλιοτράβηγμα. Σε ποιον ανήκει η Παταγονία; Μανίτσες μου, η απάντηση σε αυτή την περίπτωση είναι πάντα απλή: σε όποιον περάσει πρώτος το συρματόπλεγμα και τη δηλώσει στο Κτηματολόγιο.

Έτσι λοιπόν οι Argentinos -εκεί στα τέλη του 19ου αιώνα- έκαναν την λεγόμενη Campaña del desierto. Κοινώς, Εκστρατεία της Ερήμου. Ακόμα πιο κοινώς, aliens με το 61 νούμερο παπούτσι, we come in peace να περάσουμε και επισήμως το συρματόπλεγμα. Tι φαντάστηκες; Αμα ακούς «Εκστρατεία», ξέρεις ότι κάποιος θα πληρώσει το μάρμαρο. Και το μάρμαρο το πλήρωσαν οι άντρες ντόπιοι. Διότι οι γυναίκες και τα παιδιά μεταφέρθηκαν με συνοπτικές στο Buenos Aires, όχι για να δουν τα αξιοθέατα, αλλά για να δουλέψουν ως δουλικά. Και τον τύπο που ηγήθηκε της «Εκστρατείας» τον κάναμε και πόλη: Roca. Μάλλον χρειάζεται ένας «Καλλικράτης» να αλλάξει το όνομα. Θα ενημερώσω σχετικά το Cristinάκι να επιληφθεί. Θα τσακωθεί με κάποιον και θα το λύσει. Αφού το έχει.

Και έτσι χωρίσαμε τις Παταγονίες, αλλά και τη Γη του Πυρός. Αλλη απόλυτη εμπειρία. Το ΤΕΛΟΣ του κόσμου πραγματικά.

Ένα νησιωτικό σύμπλεγμα που κάνει σαν να έχει βγάλει φλας δεξιά με δάση, πάρκα, λίμνες, μοναδική πανίδα και ένα μυθικό κανάλι –Canal Beagle-, για το οποίο το 1984 κόντεψε να γίνει πόλεμος Argentina-Χιλής. Θα μου πεις, εκτός από όμορφοι είστε και τρελλοί. Πόλεμο για ένα στενό; Θέλεις να τσακωθούμε; Εδώ έγινε πόλεμος επειδή η Ωραία Ελένη παράτησε τον Μενέλαο Λάτσιο της Σπάρτης και δεν θα γίνει για το στενό; Όταν μάλιστα κάτω από το στενό έχεις ολόκληρη Ανταρκτική;

Τελικά για να ηρεμήσεις, πόλεμος δεν έγινε, γιατί μπήκε στη μέση ο Πάπας της Ρώμης και το έλυσε. Πόσα ταλέντα πια αυτός ο Αγιος Πατέρας; Και την ψυχή σου σώζει και τον πόλεμο προλαβαίνει. Αντε και με ένα Nobel Ειρήνης.

Είναι όμως φοβερό: εκεί στο τέλος του κόσμου, στο Canal Beagle, βλέπεις μια αργεντινή πόλη -την Ushuaia- που θυμίζει αγγλική επαρχία, ένα φάρο (Faro les eclaireurs), μικρά και μεγάλα νησιά, πιγκουίνους και θαλάσσιους ελέφαντες και στην απέναντι μεριά του Στενού, είναι Χιλή. Το Puerto Williams, μια μικρή στρατιωτική βάση.

Αυτό είναι όλο. Τόσο λιτό, τόσο επιβλητικό. Τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από αυτό που θα αποκαλέσεις «σπίτι». Το μόνο που μένει να κάνεις, είναι να αναλογιστείς. Τι έχεις δει. Πού έχεις φτάσει. Πόσο μικρός είσαι. Πόσο οτιδήποτε άλλο δεν έχει καμία αξία.

Blue Monday

Tanghetto. Ένα από τα σημαντικότερα γκρουπ της νέας tango σκηνής. Όπου συνυπάρχουν οι ήχοι του bandoneόn με την ηλεκτρονική μουσική.
Με ξέρεις πόσο all time λάτρης της ηλεκτρονικής μουσικής είμαι. Και πόσο all time junkie του bandoneόn. Kάποτε πρέπει να το κάνω Post, θύμισέ μου το.
Οι Tanghetto είναι μακράν καλύτεροι από τους Gotan Project, αλλά τι να το κάνεις; Οι μεν ζουν στη Γαλλία, οι δε ζουν στην Argentina...
Tελευταίο album: el miedo a la libertad. Ο τίτλος παραπέμπει στο διάσημο βιβλίο του Erich Fromm, Fear of Freedom.
Αγαπημένο, αν και διασκευή από ένα εξίσου αγαπημένο των New Order: Blue Monday.
Kάποτε διαφωνήσαμε με τον Δημιουργό και την λατρεμένη μου, αν ένα τραγούδι είναι post. Ε, αν πρόκειται για αυτό το τραγούδι, είναι!

Γουρουνάκι

Για δες εδώ το Cristinάκι. Και μην τολμήσεις να μου πεις ότι η Shakira είναι πιο όμορφη, θα σου κόψω την καλημέρα. Τι έκανε αυτή τη φορά και τη θυμήθηκα; Καταρχήν με κάποιον τσακώθηκε, αλλά αυτό έχει γίνει πλέον ρουτίνα. Να φανταστείς ότι με τους αγρότες τσακώθηκε με το που έγινε πρόεδρος. Τύφλα να έχει η Μπατζελή. Μετά τσακώθηκε με τους Ισπανούς, μετά με κάποιον άλλο, μετά με κάποιον άλλο, μετά με τα Μέσα Ενημέρωσης, μετά με κάποιον άλλο και πάει λέγοντας. Τελευταίο θύμα, ο πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας -ο αντίστοιχος Προβόπουλος- τον οποίο έστειλε σπίτι με συνοπτικές. Τώρα οι λόγοι είναι μεγάλη ιστορία και βαριέμαι.
Για άλλο τη θυμήθηκα. Πήγε που λες να βγάλει έναν λόγο στην Ένωση Παραγωγών Χοιρινού ή κάτι τέτοιο. Φουλ άντρες το ακροατήριο, διότι ο γουρουνέμπορος τι άλλο θα ήταν; Η κυρ Αλέκα που μαντάρει κάλτσες;
Και τους λέει το Cristinάκι μου ότι «το χοιρινό από ό,τι ακούω κάνει καλό και στη σεξουαλική δραστηριότητα».
Κοινώς, καλύτερα χοιρινό παρά Viagra. Ασε κάτω το χαπάκι και πιάσε το γουρουνάκι. Και να σου πω εγώ αν θα τρέχουν οι γριές στα ΕΛΤΑ ή θα τους φαίνεται μικρή η σύνταξη πείνας.
Και για όσους δεν το πίστευαν, το Cristinάκι τούς προέτρεψε να δοκιμάσουν. «Δεν κοστίζει τίποτα», τους εξήγησε και έφερε το δικό της παράδειγμα για το «όμορφο weekend» που πέρασε με τον σύζυγο...
Κλείνοντας, τους είπε να τρώνε χοιρινό και όχι βοδινό (το «ευαγγέλιο» της Αργεντινής). «Ξέρω ότι θα με βρίσουν ΚΑΙ για αυτό, αλλά δεν με νοιάζει». Σωστή.
i Adelante Cristina!

Quiz

Επιτέλους ήρθε η ώρα. Να απαντήσεις. Χωρίς να απαιτήσεις. Λύσεις και εξηγήσεις:

Α. Έχεις συνειδητοποιήσει ότι ήρθαν οι Απόκριες;

1. Εκείνες το έχουν συνειδητοποιήσει;

2. Αποκλείεται. Ακόμα δεν έχω τελειώσει τα μελομακάρονα.

3. Καλά οι Απόκριες δεν κόπηκαν τότε που έγινε αρχιεπίσκοπος ο προηγούμενος;

4. Ναι και έχω αρχίσει να την ακούω.

Β. Απόκριες σημαίνει:

1. Αλκης Στέας. Πού χάθηκε αυτή η ψυχή;

2. Ανδρέας Μικρούτσικος. Πού χάθηκε αυτή η ψυχή;

3. Κώστας Βενετσάνος. Πού χάθηκε αυτή η ψυχή;

4. Κώστας Καραμανλής. Πού χάθηκε αυτή η ψυχή;

Γ. Ποιο είναι το πιο ανόητο κλισέ των Αποκριών;

1. «Εμείς είμαστε ντυμένοι όλο το χρόνο».

2. «Μην πετάς χαρτοπόλεμο και τον καταπιεί το παιδί και πνιγεί».

3. «Φέτος το κυνήγι του θησαυρού θα είναι μοναδικό».

4. «Οι Βραζιλιάνες του Μοσχάτου δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις αληθινές Βραζιλιάνες του Ρίου».

Δ. Πήγες ποτέ στο Καρναβάλι της Πάτρας;

1. Στην Πάτρα είχαμε πάει μόνο το 1981 στη μεγαλειώδη συγκέντρωση του Αντρέα. Ακόμα θυμάμαι τον Κατσιφάρα στο μπαλκόνι.

2. Στην Πάτρα έχω να πάω από τότε που η Παναχαϊκή «ζωγράφιζε» στα γήπεδα. Βλέπεις, δεν υπήρχαν παράγκες τότε να παίρνουν τα πρωταθλήματα οι Πατέρες.

3. Στην Πάτρα προσπαθήσαμε να πάμε το 2000, αλλά η ουρά στην είσοδο της πόλης έφτανε μέχρι το Δαφνί, οπότε προτιμήσαμε τη Γιορτή Κρασιού.

4. Στην Πάτρα προσπαθήσαμε να πάμε και το 2008, αλλά μέχρι το Κιάτο είχαμε πληρώσει 50 ευρώ διόδια και γυρίσαμε πίσω.

Ε. Τι ντυνόσουν μικρός;

1. Ξυλοκόπος. Τότε δεν υπήρχαν Οικολόγοι και ο ΣΚΑΙ με την δεντροφύτευση.

2. Σερίφης. Και ο παππούς ο Βρασίδας φώναζε «Έξω αι ΗΠΑ». Μετά ήρθε ο Μαρκεζίνης και τον μάζεψαν και μας έμεινε και η σύνταξη. 1500 μεταλλικές δραχμές τότε.

3. Επίτιμος. Διαχρονικό. Και μόλις έφτανες στον μπουφέ εξαφανίζονταν όλοι.

4. Zorro. Τότε ήταν ακόμα στολή αποκριάτικη.

Ζ. Τι θα ντυθείς φέτος;

1. Spread στα ομόλογα.

2. Αλαβάνος ως απλό μέλος του ΣΥΝ (ή ΣΥΡΙΖΑ, ποιος ενδιαφέρεται;)

3. Γριά που περιμένει να ψηφίσει τον Σαμαρά.

4. Ντόρα σε Αφατη Θλίψη μετά το αποτέλεσμα.

Η. Ποια είναι η πιο εύκολη στολή;

1. Μπιρμπίλη: χρυσό αθλητικό παπούτσι, άλουστο μαλλί και σακίδιο.

2. Παπαρήγα: μίζερο ύφος και μια κάλτσα για μοντάρισμα.

3. Πρωθυπουργός Γιώργος: αν ξέρεις καλά English.

4. ΛΑΟπρόεδρος: μπριγιαντίνη και γραμμόφωνο που παίζει «έξω οι ξένοι».

Θ. Τι κάνεις όταν κορυφώνονται οι Απόκριες;

1. Πάω Λόφο Φιλοππάπου να ακούσω κοινοτυπίες.

2. Πετάω χαρταετό με το σήμα του μ(ΠΑΟΚ) σε γαλάζιο φόντο: όλη η ομάδα είναι Argentinos.

3. Πίνω σόδες να χωνέψω τα μελοκαμάρονα και τον μακεδονικό χαλβά.

4. Αρχίζουμε τις προετοιμασίες για τον οβελία που θα τσακίσουμε προσεχώς.

Ι. Τελικά, ποιο είναι το καλύτερο Καρναβάλι;

1. Της Πάτρας.

2. Της Ξάνθης.

3. Ο εαυτός μου.

4. Της Βουλής.