Κουλτούρα

Στον ευρωπαϊκό Τύπο διαβάζεις κυρίως μία κατηγορία άρθρων: αυτά που σε «στολίζουν» για την ανικανότητά σου να κολυμπήσεις μέσα στην κρίση και ας είσαι ναυτικός λαός.
Υπάρχει όμως και μια άλλη μερίδα άρθρων που βλέπει πιο ψύχραιμα τα πράγματα. Δεν σε «στολίζει» ακριβώς, αλλά ούτε σε χαϊδεύει. Προσπαθεί να δει πιο ξεκάθαρα τη μεγάλη εικόνα.
Σε ένα τέτοιο έπεσα προχθές (από την El País) χάρη σε σένα. To έγραψε μία καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης. Τίτλος: Οι Έλληνες θυσία στο βωμό της Ευρώπης.
Ξεκινά με μια φράση που είπε πρόσφατα, ενώπιον της γαϊδάρας Μέρκελ, η ψηλόλιγνη πρωθυπουργός της Δανίας: «Ο κόσμος είναι διατεθειμένος να κάνει θυσίες, αλλά όχι και να θυσιαστεί». Και συνεχίζει -η αρθρογράφος- προσπαθώντας να αναλύσει στους αναγνώστες τις θυσίες των Ελλήνων: τις περικοπές μισθών, την ακριβή βενζίνη, το 40% ακριβότερο σούπερ-μάρκετ και πάει λέγοντας.
Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση -λέει- η Γερμανία ζητά από την ΕΕ να διορίσει και αρμόδιο που θα επιτηρεί το τεφτέρι εξόδων-εσόδων των Ελλήνων.
Η αρθρογράφος θυμάται στη συνέχεια αυτό που έγραψε ο Τόμας Φρίντμαν στους New York Times: «Μπορούν οι Έλληνες να γίνουν Γερμανοί;»
Μέσα σε μια τέτοια ελαφρώς παράλογη συζήτηση, ίσως τελικά οι Έλληνες και οι Γερμανοί να μοιάζουν περισσότερο από όσο φαντάζονται: οι Έλληνες είναι αθεράπευτα περήφανοι και ατομιστές και οι Γερμανοί (τουλάχιστον μερίδα τους), καταφεύγουν σε αυτό το στερεότυπο των τεμπέληδων Ελλήνων, που πίνουν καφέ, χορεύουν και φιλοσοφούν, προκειμένου να δικαιολογήσουν την αποστροφή τους στο να πληρώσουν και άλλους φόρους για δαύτους. Εξίσου περήφανοι και ατομιστές δηλαδή.
Πού θέλει να καταλήξει η αρθρογράφος; Ότι οι θεωρίες περί «κουλτούρας» κάθε λαού, δεν οδηγούν σε ασφαλή συμπεράσματα. «Αν η 'κουλτούρα' ήταν το παν, τότε οι Ισπανοί ακόμα θα έσκιζαν τις σάρκες στους σε Εμφύλιο» λέει. Όποιος έχει πάει στην Ισπανία, ξέρει ότι έχει δίκιο.
«Η τύχη μιας χώρας δεν είναι γραμμένη εξαρχής στην κουλτούρα του λαού της. Οι πολιτικές αποφάσεις παίζουν ρόλο στο πώς μια χώρα βγαίνει από μια δύσκολη συγκυρία. Και υπάρχουν διαφορές στο πώς θα βγεις από μία δύσκολη κατάσταση.»
Και εδώ ξεκινά το ζουμί του άρθρου: Όταν οι πολιτικές αποφάσεις είναι που κάνουν τη διαφορά, τι κίνητρο έχουν τελικά οι Έλληνες να κάνουν θυσίες; Όσες και να κάνουν, η κατάσταση επιδεινώνεται και κανείς δεν τους έχει δώσει να πιστέψουν ότι υπάρχει ελπίδα. Και όσο ζητούνται περισσότερα, όπως για παράδειγμα να παραχωρήσουν την κυριαρχία τους, τόσο αποδυναμώνεται το Κράτος τους. Σε κανέναν δεν προκαλεί εντύπωση -συνεχίζει- που στο youtube υπάρχουν δεκάδες βιντεάκια πώς να μην πληρώσεις το χαράτσι της ΔΕΗ και να μην σου κόψουν το ρεύμα ή πως να το ξανασυνδέσεις.
Όταν λοιπόν τα μέτρα είναι άδικα και παράνομα, η απάτη μεγαλώνει. Παράλληλα δημιουργείται μια ανοχή έναντι αυτών που παρανομούν. Ακόμα και ο ΟΟΣΑ έχει βρει σχέση μεταξύ της δημοσιονομικής πίεσης και της απάτης.
Τα ίδια τα μέτρα -συμπεραίνει- λόγω της φύσης τους, αποδυναμώνουν την εθνική κυριαρχία. Οι Έλληνες είναι διατεθειμένοι να κάνουν θυσίες. Αλλά ούτε εκείνοι ούτε κανένας άλλος έχουν διάθεση να θυσιαστούν. Την στιγμή μάλιστα που προσπαθούν να επιβιώσουν σε αυτή τη θλιβερή κατάσταση.
Και η καθηγήτρια καταλήγει νοσταλγώντας τις εποχές που ο μόνος που φλέρταρε την Ευρώπη ήταν ο Δίας. Κάνοντας και αυτός -συμπληρώνω εγώ- τη δική του πολιτική...

Αυτού του είδους τα άρθρα, αποτελούν μειοψηφία. Τα βρίσκεις συχνά σε ισπανικές εφημερίδες, ίσως γιατί οι αρθρογράφοι τους ανησυχούν και για τη δική τους μοίρα. Ειδικά τώρα που ο πρωθυπουργός τους, στην προσπάθειά του να αποφύγει το μνημόνιο, κάνει ό,τι θα έκανε αν υπήρχε μνημόνιο.
Τα άρθρα που σε «στολίζουν» έχουν περίοπτη θέση στα ελληνικά τηλεοπτικά παράθυρα, γιατί ταΐζουν το συλλογικό απωθημένο ότι φταίνε μόνο οι άλλοι.
Φυσικά, οι περισσότεροι από αυτούς που σε «στολίζουν» στρέφονται κατά των πολιτικών σου. Εσένα προσωπικά δεν σε ξέρουν. Τους πολιτικούς όμως τους ξέρουν, γιατί τους βλέπουν τουλάχιστον δύο φορές το μήνα.
Και «στολίζουν» εσένα, γιατί και αν ακόμα εσύ βολικά το ξεχνάς- τους ψήφισες. Τους «παντρεύτηκες»: in sickness and in health, for richer and for poorer. Until debt do you part. Μέχρι να σας χωρίσει το χρέος.

Κάποτε ήταν ο έρωτας του Δία προς την Ευρώπη που μας απασχολούσε. Τώρα είναι ο έρωτας της Ευρώπης στο χρέος. Until debt do you part. Μέχρι να μας χωρίσει το χρέος. Ο θάνατος.

Μαρμότα

Ειλικρινά στο λέω, θα αρχίσω να τραβάω τις κοτσίδες που δεν έχω. Δύο χρόνια τώρα ζω τη μέρα της μαρμότας. Γίνεται ακριβώς το ίδιο πράγμα με σχεδόν τις ίδιες φάτσες: Όλοι προσπαθούν να με σώσουν, απειλώντας με ότι αν δεν σωθώ, θα αναγκαστούν να με σώσουν με πιο δύσκολο (για μένα) τρόπο. Και αν πάλι δεν θέλω να σωθώ και αρχίσω να κατρακυλώ, θα αναγκαστούν πάλι να με σώσουν με δυσκολότερο (για μένα) τρόπο.
Δεν θα την αντέξω τόση προσπάθεια. Πότε στην ιστορία αυτής της χώρας-παράγκας δεν προσπάθησαν τόσοι πολλοί άνθρωποι να την σώσουν: από το έδρανο, το δρόμο, το μικρόφωνο, τα ερτζιανά, τα φλας, τις κάμερες, τη βολή του καναπέ ή του πληκτρολογίου τους.
Στο τέλος όμως εθίζεσαι. Ίσως και να το ρίχνεις στην πλάκα. Βλέπεις τους «πολιτικούς αρχηγούς» στο ακριβό τραπέζι του Μαξίμου και αναρωτιέσαι. Σχεδόν ξέρεις τι σκέφτονται μέσα τους.
Ο trendy και fit Γιώργος έχει το ipad και προφανώς βλέπει ταινίες. Μάλλον κατεβάζει και το νέο single της Madonna από το iΤunes store. Mεταξύ μας, καλύτερα να ασχολείται με το ipad, παρά να κάνει οτιδήποτε άλλο.
Ο Αντωνάκης πάλι κοιτά γύρω-γύρω να μάθει το χώρο, θεωρώντας ότι θα είναι ο επόμενος ένοικος. Σου λέει, από εδώ η τουαλέτα, δεξιά τα γραφεία και αριστερά η αίθουσα που θα σπιτώσω την Πολιτική Ανοιξη. Και στο βάθος ο καθρέφτης, μπροστά στον οποίο θα στέκομαι για να διαπραγματευτώ σκληρά με την τρόικα.
Αυτό πάλι που στην Πολιτική Ανοιξη πιστεύουν ότι θα γίνουν εκλογές, το εξηγείς κάπως; Μήπως να ρωτούσαν καλύτερα τη Λίτσα Πατέρα; Είκοσι χρόνια στον «Καφέ», έχει μια εγκυρότητα. Εξαιρώ που έχει βγάλει τίμια το ψωμί της.
Υπάρχει και ο ΛΑΟπρόεδρος, ο οποίος σκέφτεται την επόμενη πιασάρικη ατάκα που θα πει, ενώ το μάτι του παίζει να ανακαλύψει σε ποιο υπόγειο του Μαξίμου βρίσκεται το δωμάτιο για τα δουλικά. Σε κάτι τέτοιο ελπίζει μετά τις εκλογές, που έτσι κι αλλιώς δεν θα γίνουν. Αλλά αν γίνονταν θα έμπαινε ως experienced εταίρος στο Μαξίμου, έστω και στο υπόγειο και θα κούναγε το δάχτυλο στη ζηλιάρα Ντόρα.
Και όσο εθίζεσαι με αυτές τις εικόνες, άλλο τόσο εθίζεσαι και με τους άλλους, τους «απ' έξω», στους οποίους ξέρεις τι εκτίμηση έχω.
Η μία περιμένει να βγάλει ο λαός συμπεράσματα και να πάει για τη «ριζική λύση». Η οποία προφανώς είναι το Αρθρο 99, όπου μπήκε και η επιχείρησή της. Στην οποία -άκου να γελάς- τυπώνονταν κυρίως δεξιές φυλλάδες, που μπατίρησαν αφήνοντας απλήρωτους εκατοντάδες ανθρώπους. Κοίτα ειρωνία. Και αν την ρωτήσεις γιατί μπήκε στο Αρθρο 99, θα σου πει ότι έπεσε έξω λόγω και του γνωστού πόλεμου που γίνεται στο κόμμα, γιατί έχει και μια μανία καταδίωξης. Μπερδεύτηκες; Εγώ πάλι όχι. Αν είχα έστω και ένα χιλιοστό αμφιβολίας ότι μας ψεκάζουν, όταν ακούω τέτοιες μπαρούφες, βεβαιώνομαι απόλυτα: μας ψεκάζουν.
Είπα μπαρούφες και θυμήθηκα τον άλλον τον άεργο που ακούει στο όνομα Αλέξης. Να παίξουμε -λέει- το χαρτί της άτακτης χρεοκοπίας. Να πετάξει δηλαδή o ίδιος την κλανίτσα του να μυρίσει η Ευρώπη και να μας σώσει. Να μας χαρίσει και τα δανεικά, να μας δώσει και περίοδο χάριτος και να μπαίνουμε και δωρεάν στο Allou fun Park.
Και αν όλα αυτά δεν συμβούν, απλά εμείς όλοι θα πεινάσουμε κι άλλο. Ο ίδιος δεν θα πεινάσει, γιατί δεν είχε ποτέ σκοπό της ζωής του να πεινάσει. Το πολύ-πολύ να καταγγείλλει μετά την Ευρώπη ότι έκλεψε στα χαρτιά και πεινάσαμε. Εμείς, όχι αυτός.
Έχει όμως και καλύτερο: να απελάσουμε και τους τροικανούς. Σου θυμίζω ότι την απέλαση την είχε τάξει στους ιθαγενείς της περιφέρειας Αττικής και ο ανεκδιήγητος Αλέκος ως υποψήφιος το 2009. Πόσο πήρε; 2,16%. Από τότε, είπε βέβαια και μια σωστή κουβέντα: «η Αριστερά δεν πρέπει να είναι στη Βουλή». 'Επεσαν όμως να τον φάνε, γιατί τους χάλασε την πιάτσα. Σύντροφοι, σου λέει ο άλλος. Και μετά τους πειράζει που αποκαλούνται σύντροφοι οι ΠΑΣΟΚ plus.
Είπα ΠΑΣΟΚ plus και θυμήθηκα. Υπάρχει και το απάγκιο του κάθε πικραμένου «πασόκου» που ακούει στο όνομα ΔΗΜΑΡ. Λες, δεν μου πάει το χέρι να ψηφίσω αυτούς τους κηπουρούς που με τσάκισαν στους φόρους, οπότε τώρα που δεν με βλέπει κανείς μέσα στο παραβάν, ας ρίξω λίγο παραπέρα την ψήφο μου. Και τα βρίσκουμε μετά. Που δεν θα χρειαστεί, γιατί εκλογές δεν θα γίνουν, αφού δεν υπάρχουν λεφτά. Καλύτερα: Να μην ξεσπιτώνουμε και τις γριές με τα «Π» να τρέχουν να ψηφίζουν.

Και να πεις ότι δεν στα έλεγα: τότε που μπορούσαμε έπρεπε να χρεοκοπήσουμε. Αλλά δεν είχαμε έναν άνθρωπο με cojones να το κάνει. Λύσσαξαν να μας σώσουν.
Στο τέλος λοιπόν, εθίζεσαι. Όταν, όμως, δεν έχεις τίποτα να χάσεις, δεν φοβάσαι όποια και να είναι η νέα σωτηρία.
Ένα είναι βέβαιο: αν όσοι βρίσκονται μέσα και έξω από το Μαξίμου ζούσαν -ας πούμε- την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης, η Μαρία Αντουανέτα δεν θα είχε χάσει το όμορφο κεφαλάκι της.

FAQ: Μνημόνιο

Επειδή πολλά ακούς και μπερδεύεσαι, έλα εδώ να λύσουμε τις κυριότερες απορίες για το Μνημόνιο:

Τι ακριβώς είναι το Μνημόνιο;
Κανείς δεν ξέρει γιατί ποτέ κανείς δεν το είδε. Ο θρύλος λέει ότι φανερώθηκε στους Εβραίους κατά την Έξοδό τους από την Αίγυπτο της Σούζαν Μουμπάρακ. Εκείνοι όμως αρνήθηκαν να το αντικρύσουν γιατί είναι ξύπνιοι άνθρωποι και κυρίως γιατί ήταν Σάββατο. Είχε προηγηθεί το άγριο κυνηγητό τους από τη μούμια καλής θελήσεως της UNESCO, η οποία τούς ζητούσε για χιλιοστή φορά λεφτά σε τηλεμαραθώνιο. Εννοείται ότι στον τηλεμαραθώνιο δεν έδωσαν ούτε αιγυπτιακή πιάστρα.

Ποια είναι η επικρατέστερη εκδοχή για την ύπαρξή του;
Ακριβώς επειδή ποτέ κανείς δεν το είδε, έγκυροι επιστήμονες (στα Τρίκαλα Κορινθίας αποκαλούνται scholars) καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι προήλθε με τη μέθοδο της άμωμου συλλήψεως. Ορισμένοι την αποκαλούν και «σνιφάρω τον κρίνο». Για το θέμα ετοιμάζεται σχετικό ντοκιμαντέρ στον ΣΚΑΙ. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον Αρη Πορτοσάλτε και καλεσμένους γύρω στα 80 άτομα. Παρεμβαίνουν: Σία Κοσιώνη και ο γνωστός Μπάμπης.

Για ποιο λόγο εμφανίστηκε το Μνημόνιο;
Για τη σωτηρία της πατρίδας. Να σωθούν δηλαδή οι κάμποι, τα βουνά, τα λαγκάδια, μερικές ΔΕΚΟ, κάποιοι καλλικρατικοί Δήμοι, ο Πηνειός, τα Ανώγεια όπου δεν σηκώνουν και πολλά, η Μάνη όπου σε σφάζουν στο γόνατο για θέματα τιμής, η Θεσσαλονίκη για να τρώμε σούβλες σε σάντουιτς και η Κέρκυρα για να γινόμαστε ντίρλα με κουμ-κουάτ.

Για τη σωτηρία των κατοίκων δεν είχε πρόβλεψη;
Πλάκα μου κάνεις; Είπαμε να σωθεί η πατρίδα, όχι οι ψηφοφόροι της. Σε λίγο θα μου πεις ότι ήθελε να δοκιμάσει ο θεός (με Θ) τους ανθρώπους. Να είμαστε και λίγο σοβαροί σε αυτό το FAQ.

Μπορούσε κανείς να διαβάσει το Μνημόνιο σε έντυπη μορφή;
Η αλήθεια είναι ότι υπήρξε το πρώτο κείμενο που τύπωσε ο Γουτεμβέργιος, αλλά είπαν ότι ήταν η βίβλος (με Β) για λόγους marketing. Δυστυχώς, το μελάνι ήταν χάλια και επειδή κανείς δεν έβγαζε νόημα, αποφάσισαν να πάνε όλοι για ψάρεμα. Υπάρχουν κάποιες αναφορές ότι θα κυκλοφορούσε με την ακριβή έκδοση κυριακάτικης εφημερίδας, αλλά τελικά προτιμήθηκαν κουπόνια σούπερ μάρκετ. Σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, το Μνημόνιο μοιράστηκε σε φακελάκια σε όλες τις πολυκατοικίες. Το κείμενο ξεκινούσε με τη φράση «Αγιε μου Νεκτάριε αγνέ και θαυματουργέ» και κατέληγε με την εξής προτροπή: «γράψε αυτό το κείμενο 40 φορές και μοίρασέ το σε 40 φιλικά σου πρόσωπα. Μην το αμελήσεις. Ένας που δεν το έκανε, του έμεινε στο χέρι το πόμολο και κλείστηκε για πάντα στην τουαλέτα. Ένας άλλος έχασε το σήμα από τον ΟΤΕ TV και δεν είδε ποτέ τα ξεφτιλίκια της διαιτησίας στην Ξάνθη.»
Υπάρχουν πάντως και ορισμένοι που ξεκίνησαν να το διαβάζουν, αλλά τελικά είχαν άλλες δουλειές, ρούχα να απλώσουν, μωρό να ξεσκατίσουν, ασημικά να γυαλίσουν, υποψηφιότητα για ένα κόμμα να βάλουν.

Υπάρχει τρόπος να απαλλαγούμε από το Μνημόνιο;
Θεωρητικά κυκλοφορούν κάτι «αριστερές» μπαρούφες περί αυτού, αλλά είναι σαν να υπόσχεσαι σε ΑΕΚτζή ότι θα πάρει πρωτάθλημα. Το ερώτημα δεν είναι και τόσο FAQ γιατί έτσι κι αλλιώς, όλοι μια μέρα θα πεθάνουμε.

Και μέχρι τότε υπάρχει κάποια προσωρινή λύση;
Ένας πλούσιος γάμος, η μετανάστευση, υποψηφιότητα με το κόμμα του Πάνου (εντελώς) Καμμένου, το youtube με τα video από την Αθήνα 2004, το ντιμπέιτ Καραμανλή-ΓΑΠ του 2009 και φυσικά να μπεις στον καταψύκτη και να βγεις μετά από 40 χρόνια. Τότε (θεωρητικά) θα βγει και η χώρα στις Αγορές.

Εναλλακτικά, μπορεί να δει κανείς με θετικό τρόπο το Μνημόνιο;
Μωρέ με δυο-τρία μπουκαλάκια τσίπουρο και την Ντενίση στο Mamma Mia! βλέπεις. Eντελώς μεταξύ μας: αν δεν είχες το Μνημόνιο, θα είχε σκάσει ένα άλλο Βατοπαίδι, ένας άλλος Ακης θα έπαιρνε προμήθειες, ένας άλλος τύπος θα κουβάλαγε βαλίτσες με λεφτά στα κόμματα, ένας άλλος θα πλούτιζε με δομημένα ομόλογα, ένας άλλος θα έπαιρνε μίζες από Siemens, μαχητικά, φρεγάτες και F-16. Και το πιο βασικό: αν δεν είχες Μνημόνιο, δεν θα είχες μάθει ποτέ ότι κόντεψες να έχεις πρωθυπουργό τον Πετσάλνικο.

Αυτό και αν είναι FAQ
Aυτό για την ακρίβεια είναι FUCK.

Calle 13

Mάλλον δεν θα τους ξέρεις τους Calle 13. Mεγάλη ιστορία. Τρία περίπου αδέλφια από το Puerto Rico μεγαλωμένα σε μια πλούσια οικογένεια, έφτιαξαν ένα από τα πιο πετυχημένα συγκροτήματα σε όλη την Κεντρική και Νότιο Αμερική. Ο τραγουδιστής Visitante, o αδελφός του Residente και η αδελφή τους Ιleana ή PG-13. Kαι γιατί οι δύο πρώτοι πήραν αυτά τα ονόματα; Ο ένας ζούσε σε ένα ιδιωτικό συγκρότημα κατοικιών στο Puerto Rico, στην Οδό 13 (Calle 13). Όταν ο άλλος αδελφός πήγαινε να τον επισκεφθεί, ο σεκιουριτάς τον ρωτούσε ως επισκέπτη (Visitante), ποιον μόνιμο κάτοικο (Residente) πήγαινε να επισκεφθεί. Απλά.
Στο πρώτο άκουσμα θα πεις ότι το στυλ τους είναι reggaeton. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι δεν είναι μόνο αυτό (που από μόνο του είναι πολλά μαζί), αλλά ακόμα περισσότερα. Είναι θέμα αφτιού. Και επειδή μιλάμε για το αφτί, οι Calle 13 σατιρίζουν τους πάντες και τα πάντα με τους στίχους τους, ενώ φτιάχνουν και εξαιρετικά βίντεο κλιπ. Η σάτιρά τους συχνά ενοχλεί κυβερνήσεις και πολιτικούς. Σε όλη την ήπειρο. Είναι όμως γοητευτική. Όσο και η χαρακτηριστική «κεντροαμερικάνικη» προφορά τους.

Ιδού το πλέον πρόσφατο και πολυβραβευμένο στα Latin Grammys τραγούδι με τίτλο Latinoamérica. Στην αρχή του κλιπ ένας συμπαθητικός τύπος μιλά στη γλώσσα quechua. Στη συνέχεια ξετυλίγεται όλο αυτό που είναι η Κεντρική και Νότιος Αμερική με πολύ ωραίες (αλλά και σκληρές) εικόνες. Συμμετέχουν η περουβιανή Susana Baca, η κολομβιανή Totó la Momposina και η βραζιλιάνα Maria Rita.



Ένα από τα πιο αγαπημένα μου: Εl baile de los Pobres (o χορός των φτωχών). Την κλασική ιστορία (που θυμίζει λίγο σαπουνόπερα) που θα παρακολουθήσεις, την γνωρίζεις ήδη. Οι Αμερικανοί την αποκαλούν The Lady and the Tramp. Στην Κεντρική Αμερική βέβαια την είδαν λίγο διαφορετικά...



To πιο αγαπημένο: Εl tango del pecado (το τάνγκο της αμαρτίας). Εδώ η παραπάνω κλασική ιστορία έφτασε στο γάμο. Με τα χίλια ζόρια, με δεκάδες ευτράπελα και μπόλικη καψούρα. Αυτά κάνει το tango...

Quiz: Πόσο ΠΑΣΟΚ είσαι;

Ξέρω πόσο αγαπάς τα quiz, αλλά αυτή τη φορά πρόσεξε, δεν είναι αστείο το θέμα. Απτεται του κοινοβουλευτισμού, της δημοκρατίας, της πολυφωνίας και της λειτουργίας των Starbucks. Όπως κατάλαβες, αφορά το ΠΑΣΟΚ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά όταν σκέφτομαι το Kίνημα το μυαλό μου πάει στα Starbucks.

1. Πόσο σε απασχολούν οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ;
A. Μένω ξύπνιος και τα βράδια. Από το άγχος έχω βγάλει έναν καλόγερο. Στο χωλ.
B. Δύο σκασίλες είχα. Η μία αν η Καίτη Grace είχε μιλήσει άσχημα στην ανιψιά Αγγελική Ηλιάδη και η άλλη ποιος θα βγει αρχηγός του ΠΑΣΟΚ.
Γ. Πάντως περισσότερο από όσο απασχολούν τους ίδιους. Σκέψου ότι έβαλε υποψηφιότητα μέχρι και ο Καστανίδης.
Δ. Εντάξει μωρέ, η ώρα να περνάει. Γουστάρω και ΠΑΣΟΚ plus.

2. Πιστεύεις ότι πρέπει να είναι και πάλι υποψήφιος ο trendy και fit Γιώργος;
Α. Μην μου τα λες έτσι απότομα, γιατί θα σπάσουν τα ράμματα από τα γέλια.
Β. Το θέμα είναι τι πιστεύει η mother και τα αδελφάκια του.
Γ. Ασφαλώς. Σε σχέση με τους υπόλοιπους έχει και λιγότερα λιπαρά.
Δ. Εντάξει μωρέ, η ώρα να περνάει. Γουστάρω και ΠΑΣΟΚ plus.

3. Συμφωνείς με το μοντέλο της διαρχίας;
Α. Εγώ συμφωνώ με τη μοναρχία, αρκεί να είναι βασίλισσα η λατρεμένη μου Ελισάβετ.
Β. Όταν λέμε διαρχία; Ο Γιώργος και τα αδέλφια του ή ο Γιώργος και οι κηπουροί του;
Γ. Όχι, γιατί θα μπλέξουμε και ποιος από όλους θα τρέχει στα Ζάππεια το βράδυ της ήττας.
Δ. Εντάξει μωρέ, η ώρα να περνάει. Γουστάρω και ΠΑΣΟΚ plus.

4. Ποιο μοντέλο θα πρότεινες εσύ για τις επόμενες εκλογές;
Α. Σε αντρικό τον Gerard Butler πριν αρχίσει τα ξύδια, σε γυναικείο την Diane Kruger τώρα που ακόμα είναι φυσική.
Β. Γιώργος αρχηγός, Βαγγέλης αντιπρόεδρος (το έχει), Πετσάλνικος πρωθυπουργός (εκκρεμότητα), Μιλένα στο τηλεφωνικό κέντρο (άνθρωπος δεν θα καλέσει), Κίμωνας στο μακιγιάζ (μονόδρομος), Ακης στο Ταμείο (καρά-μονόδρομος), Νταλάρα στα deck (πίκρα).
Γ. Sólo Γιώργος παρέα με το iPhone, το iPad, το iPod και έναν Caramel Macchiato από τα Starbucks.
Δ. Εντάξει μωρέ, η ώρα να περνάει. Γουστάρω και ΠΑΣΟΚ plus.

5. Τι ποσοστό θα πάρει το ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές;
Α. Καταρχήν εκλογές δεν θα γίνουν, γιατί κοστίζουν 300 μύρια που δεν υπάρχουν. Τ' ακούς Αντωνάκη;
Β. Λίγο πάνω από τον Βασίλη Λεβέντη και λίγο κάτω από τους Οικολόγους του Δημοσθένους Βεργή.
Γ. Περίπου όσο και η τηλεθέαση της ΕΤ3. Με εξαίρεση την «Κυριακή στο χωριό».
Δ. Εντάξει μωρέ, η ώρα να περνάει. Γουστάρω και ΠΑΣΟΚ plus.

6. Τι πρέπει να κάνει το ΠΑΣΟΚ για να συνδεθεί και πάλι με τους πολίτες;
Α. Να διατάξει την Εθνική να δώσει δάνεια στον Ψυχάρη, στη Μάνια, στον Γιαννίκο με τα ζουζούνια και στον Κουρή για να βγάλει πάλι τον Φίλαθλο να μεγαλουργήσει ο Γεωργίου.
Β. Να βρει φτηνά δανεικά να διορίσει τους πάντες, να αποζημιώσει τον Ακη που τον πήραμε τζάμπα στο λαιμό μας και μετά να παραδώσει την εξουσία σε έναν τεχνοκράτη.
Γ. Να βρει φτηνά δανεικά για όλα τα παραπάνω και επίσης να νομιμοποιήσει το αυθαίρετό μας, να σβήσει εκείνες τις κλήσεις στην Τροχαία και να μας δώσει πίσω με τόκο ό,τι πληρώσαμε σε χαράτσι τα τελευταία δύο χρόνια.
Δ. Αν είναι να διορίσει, να το χέσω και το ΠΑΣΟΚ plus.

7. Ιστορικά, ποια είναι η πιο cult φυσιογνωμία του Κινήματος;
Α. Ο Γιώργαρος ο Κατσιφάρας. Αθελά του προέβλεψε το μέλλον: από ανθρώπους που δεν τους αναγνωρίζει ούτε ο θυρωρός τους, τι χαΐρι να δει μια χώρα;
Β. Θέλει και ρώτημα; Ο Κίμων. Στην τελική και να πάτησε έναν αστυνομικό, τι πειράζει; Τώρα σας πήρε ο πόνος για την αστυνομία και το νόμο;
Γ. Ο Βαγγέλας ο Γιαννόπουλος. Ειδικά τότε που έστειλε στο διάολο τις πατσαβούρες Πετραλιά και Ψαρούδα-Μπενάκη... προσκυνώ.
Δ. Αλλη (πρότεινε εσύ...)

Αποτελέσματα

Περισσότερα Α: Διακρίνω μια ειρωνία. Μάλλον έμεινες έξω από το φαγοπότι και το παίζεις υπεράνω. Χλωμό να είσαι.
Περισσότερα Β: Διακρίνω έναν κυνισμό, που μου θυμίζει την Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της τη στιγμή που ανακοινώνουν ότι δεν θα γίνουν ποτέ εκλογές, γιατί ο κουακέρος Παπαδήμος είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει στο γνωστό Σύμπαν. Μια χαρά είσαι.
Περισσότερα Γ: Διακρίνω τον αγνό ΠΑΣΟΚτζή. Έχεις λιώσει εκείνη τη βιντεοκασέτα με την επιστροφή του Ανδρέα από το Λονδίνο το 1988. Τότε που έκανε το νεύμα να κατέβει από το αεροπλάνο η Δήμητρα, η Λιάνη, το λαχούρι στο πουκάμισο και η βάτα στον ώμο.
Περισσότερα Δ: Θέλει και ρώτημα; Δαγκωτό Αννούλα και τα μυαλά στα κάγκελα.

Φεύγοντας, πιάσε και ένα καλαμάκι για τον Caramel Macchiato.

Ανάρρωση

Για πάρε μάτι τον ωραίο Granadero δίπλα. Στέκεται άγρυπνος φρουρός στην Casa Rosada, παρά το γεγονός ότι το μαγαζί θα παραμείνει κλειστό τις επόμενες εβδομάδες. Η ένοικός του -το αγαπημένο μας Cristinάκι- έχει πάρει αναρρωτική άδεια.
Όπως έμαθες, μας χτύπησε και εμάς ο καρκίνος. Βέβαια μην φανταστείς, στη Νότιο Αμερική όλοι οι πρόεδροι καρκίνο έχουν, αλλά κανείς δεν πεθαίνει.
Δες για παράδειγμα τον Fidelito στην Cuba: 500 χρόνια Comandante και άλλα 500 είναι άρρωστος. Τώρα, καρκίνο έχει, λουμπάγκα έχει, ουρία έχει, γεράματα έχει, κανείς δεν ξέρει. Είπα γεράματα και τι θυμήθηκα: δεν ξέρω αν το έχεις προσέξει, αλλά αυτές οι γριές που μπαίνουν στα τρόλεϊ πάντα στο ± 2 πετυχαίνουν το νούμερο. «Το 6 είναι αυτό;» ρωτά η γριά τον οδηγό. «Το 4» απαντά ο οδηγός. Προχωρά η χελώνα με τις κεραίες στην επόμενη στάση, να' σου πάλι η γριά: «Το 3 είναι αυτό;» ρωτά. «Το 1 είναι γιαγιά!» απαντά ο οδηγός. Πάντα στο ± 2. Aν το έπαιζαν over-under δεν θα είχαν ανάγκη τα ψίχουλα που τους δίνει για σύνταξη ο κουακέρος Παπαδήμος.
O Fidelito λοιπόν έχει φάει ό,τι κυκλοφορεί σε ασθένεια. Εκεί που λες, μάλλον πέθανε και δεν το έμαθα γιατί παρακολουθούσα το τουρκικό σίριαλ «Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ», σκάει μύτη με μια φόρμα αθλητική, λέει κανά δυο ιστορίες για σοσιαλισμούς και άλλες ηλιθιότητες και εξαφανίζεται. Αλλά πάντως είναι ζωντανός. Κοντεύει να ζήσει πιο πολύ και από την Ζωζώ Σαπουτζάκη, που είχε δει τον Κολόμβο (ή τον Sinatra) με πιτζάμες.
Θες άλλο παράδειγμα; Ο Hugo Chávez, ο οποίος αφού κοντεύει να ξεχάσει και ο ίδιος πόσα χρόνια είναι πρόεδρος, ανακοίνωσε ότι έπαθε καρκίνο. Η μόνη παρενέργεια που εμφάνισε ήταν ότι του ήρθε έμπνευση να ξεθάψει τον Libertador Simón Bolívar για να ανακαλύψει από τι πέθανε. Ακου να δεις τώρα τι μπορείς να πάθεις πεθαμένος άνθρωπος. Μετά εμφανίστηκε με look Γιουλ Μπρίνερ και ανακοίνωσε ότι θεραπεύτηκε. Αν όλο αυτό λέγεται ασθένεια, εγώ είμαι ΠΑΣΟΚ Plus.
Aν πας λίγο προς Βραζιλία, έχεις κοτζάμ «Ντζιούλμα», η οποία υποτίθεται ότι είχε αντίστοιχα θέματα. Για πολλά χρόνια μάλιστα φορούσε περούκα, λόγω θεραπείας. Και ο καρκίνος εξαφανίστηκε, αλλά άφησε (δυστυχώς) κληρονομιά την περούκα. Για την ακρίβεια, είχε πάρει μια φτηνή από το ΙΚΑ τύπου Γερασιμίδου στη Γυναικάρα από το Κιλκίς. Και προκειμένου να μην καταλάβει ο μέσος Ronaldinho ψηφοφόρος ότι κοτζαμάν πρόεδρος φόραγε περούκα, αποφάσισε να κρατήσει και στην κανονική της ζωή το στυλ '80s. Ο μόνος που πραγματικά σοκαρίστηκε από αυτό το χάλι ήταν ο Ronaldo, o οποίος για να το ξεπεράσει πήρε γύρω στα 50 κιλά, κατεβάζοντας πάστες.
Λίγο πιο κάτω έχεις ένα ακόμα περιστατικό. Ο μουρντάρης πρόεδρος της Paraguay επίσης έπαθε καρκίνο, αλλά σώθηκε. Και ξέρεις πώς; Προτού γίνει πρόεδρος ήταν επίσκοπος. Ανθρωπος της Εκκλησίας δηλαδή, αλλά σοβαρός με την έννοια ότι δεν έτρεχε στην Κουμουνδούρου να μαζεύει κασέτες από τις ξεπέτες που έκανε με Ιρακινούς, ούτε βέβαια έφτιαχνε off-shore για την ανταλλαγή ακινήτων προκειμένου να σωθεί η ψυχή του κάθε σαχλαμάρα πολιτικού. Απλά σκόρπισε μερικά εξώγαμα, κατά το «αυξάνεσθαι και πληθύνεσθαι», και γλίτωσε. Τίμια πράγματα.
Και φτάνουμε στο Cristinάκι μας, το οποίο χτυπήθηκε στον θυρεοειδή. Το τι βιβλίο έχω διαβάσει αυτές τις ημέρες για αυτό το θέμα, ούτε εξετάσεις να έδινα. Θέλω να πιστεύω ότι την ημέρα που ο ΛΑΟπρόεδρος θα γίνει πρωθυπουργός, θα είμαι σε θέση να κάνω και την πρώτη μου επέμβαση.
Προς το παρόν, το Cristinάκι αναρρώνει. Δεν ξέρω εσύ τι λες, εγώ απλά ελπίζω να ακολουθήσει το παράδειγμα των υπολοίπων.

Λίγη υπομονή, γλυκέ μου Granadero. Η ένοικος θα επιστρέψει.

ΥΓ Και για να μην σου χαλάσω τελείως τη διάθεση, ιδού ένα video με την τελευταία χορευτική επιτυχία του Cristinaκίου από τη βραδιά του εκλογικού θριάμβου. Τα βλέπεις; Εδώ οι ανίκανοι πολιτικοί περιγράφουν απλώς τα προβλήματα και στο τέλος επειδή δεν υπάρχουν φτηνά δανεικά να διορίσουν, αποχωρούν καταγγέλοντας τους «νταβατζήδες» και τον... Ψυχάρη που ήθελε -λέει- δάνειο. Που αν τους έδινες έναν πάγκο με κουλούρια, δεν θα κατάφερναν να πουλήσουν ούτε έναν κόκκο σουσάμι.
Αντίθετα, στην Argentina το Cristinάκι λύνει τα προβλήματα και το εκλογικό βράδυ χορεύει. Δικαίως. Ο έτερος τυπάς που χτυπιέται δίπλα είναι ο αντιπρόεδρος. Που προσωρινά εκτελεί χρέη προέδρου. Ροκ τύπος με συγκρότημα. Θεός.

(το τραγούδι που ακούγεται: Arde la ciudad από το συγκρότημα La mancha de Rolando)

Τραγούδι

Tι περίεργο που ήταν το όνειρο. Με είδα σε εκείνο το ένα και μοναδικό δευτερόλεπτο που έρχεται μία φορά το χρόνο: όταν κλείνουν τα φώτα για να υποδεχθούμε το Νέο Έτος.
Με είδα να ταξιδεύω στο σκοτάδι. Να σε ρωτάω τι σκέφτεσαι. Αν σε απασχολούν όσα ήδη τελείωσαν, αν φοβάσαι ή ελπίζεις σε όσα θα έρθουν.
Με είδα να μπαίνω στη σκέψη σου, να ξεφυλλίζω το βιβλίο σου, να σε κοιτάζω στα μάτια. Με είδα να ακούω την καρδιά σου να χτυπά, να νιώθω την υγρασία από την ανάσα σου, όταν μου ψιθύριζε όσα δεν μοιράστηκες μαζί μου τις προηγούμενες 365 μέρες, γιατί δεν είχες χρόνο ή γιατί νόμιζες ότι δεν ήθελες.
Και κάπου στο βάθος ακουγόταν ένα τραγούδι.
Μετά άνοιξαν τα φώτα και είχε έρθει το Νέο Έτος. Εγώ κοιτούσα γύρω να καταλάβω αν τα ονειρεύτηκα όλα αυτά σε εκείνο το ένα και μοναδικό δευτερόλεπτο που έρχεται μία φορά το χρόνο. Σχεδόν σαστισμένος έβλεπα ανθρώπους να ανταλλάσουν ευχές, να με αγκαλιάζουν και να με φιλάνε.
Για τίποτα δεν ήμουν σίγουρος μέχρι που στο βάθος ακούστηκε ένα τραγούδι. Ήταν το ίδιο τραγούδι.
Και χάρηκα γιατί όλα αυτά είχαν συμβεί. Και έστησα αφτί να ακούσω επιτέλους αυτό το τραγούδι. Είχε τόση φασαρία που με δυσκολία συγκράτησα ένα στίχο: «μου 'γνεφε η καρδιά, πάρε μυρωδιά το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι».

Έτσι άρχισε ο Νέος Χρόνος.