República de los niños

Λίγα χιλιόμετρα ανατολικά από το Buenos Aires βρίσκεται η πόλη La Plata, η Αθήνα της Νοτίου Αμερικής, όπως την ονομάζουν. Δεν ξέρω ποιος είχε την ιδέα να την ονομάσει Αθήνα, αλλά μάλλον ληγμένα χάπια είχε πάρει: η πόλη είναι καταπράσινη, το πριόνι είναι άγνωστη λέξη, η ρυμοτομία είναι απίστευτη -καλύτερη και από Μανχάταν- εξαιρετικά δημόσια κτίρια, ευγενικοί άνθρωποι και όμορφα χαμηλά σπίτια. Και ωραιότατο παγωτό. Στην πόλη γεννήθηκε το Cristinάκι μου, επίσης έχει πολύ καλό Πανεπιστήμιο (θα τρίβετε τα μάτια σας αν δείτε τις αίθουσές του). Για ορισμένα χρόνια η πόλη ονομαζόταν Eva Perόn, αλλά αυτό πλέον δεν υφίσταται.

Σε μια άκρη της πόλης βρίσκεται η λεγόμενη República de los niños. Η «δημοκρατία των παιδιών». Πρόκειται για ένα θεματικό πάρκο-μικρογραφία μιας χώρας με τα πάντα σε παιδική κλίμακα: Βουλή, δικαστήρια, ναοί, καταστήματα, μουσεία, ζωολογικοί κήποι, σχολεία, σιδηροδρομικοί σταθμοί, αεροδρόμια, γήπεδα, φάρμες, θέατρα, εστιατόρια, ξενοδοχεία. Φυλακές δεν είδα και ευτυχώς δηλαδή, γιατί αν η πόλη είναι η Αθήνα της Ν.Αμερικής, καταλαβαίνετε τι μπουμπούκια θα υπήρχαν στις φυλακές. Σκέτο «ριχτάδικο».

Το πάρκο ήταν ιδέα της Eva Perón και εγκαινιάστηκε το 1951 από τον σύζυγό της και πρόεδρο Juan Domingo Perón. H ίδια δεν μπορούσε να παραβρεθεί, καθότι ήταν ήδη βαριά άρρωστη.

Μία φορά το χρόνο στη Βουλή που υπάρχει εκεί συνεδριάζουν τα μικρά παιδιά. Κάτι σαν τη δική μας Βουλή των Εφήβων, μόνο που δεν βλέπεις τα μούτρα του Σιούφα και δεν ακούς έφηβους να επαναλαμβάνουν τις ανοησίες των μεγάλων με ντύσιμο «πήγαινα για μπουζούκια και το ταξί με πέταξε στο Σύνταγμα, γιατί είχε να πάει και την κυρία στο Λαϊκό».

Όταν επισκέφθηκα τη República de los niños (φωτό) στην αρχή μου θύμισε Walt Disney. Σκέφτηκα μάλιστα -ο κακοήθης- ότι οι συμπατριώτες αντέγραψαν τους Αμερικάνους. Όμως, το έψαξα και είδα ότι ο Walt Disney έκανε εγκαίνια το 1955. Σόρρυ Γκούφι, αλλά ήρθες δεύτερος.

Αγαπημένη μου στιγμή εκεί ήταν η βόλτα στο ζωολογικό κήπο και τη φάρμα: όλα τα ζώα χύμα, από τη μία εσύ ο χαζοτουρίστας και δίπλα σου η στρουθοκάμηλος, το πόνυ, το ελάφι και το llama. Αυτό που μοιάζει με καμήλα και φτύνει. Καθόταν σε μια σκιά και πήγαινα τώρα εγώ γυρεύοντας να το φωτογραφίσω. Και δίπλα μου μια στρουθοκάμηλος να μου τρώει την τσάντα. Να έχω το νου μου στην στρουθοκάμηλο, να τραβάω την τσάντα να την γλιτώσω, να κάνω και ζουμ, να φοβάμαι μην με φτύσει και το llama. Τελικά, γλίτωσα και το φτύσιμο και την τσάντα. Ας είναι καλά ένα κουνέλι που πετάχτηκε και τρόμαξε την στρουθοκάμηλο.

Ιδού ένα video (gracias Mario) με μερικές φωτογραφίες από τo μέρος. Το τραγούδι που ακούγεται είναι της María Elena Walsh, της πιο γνωστής συγγραφέως παιδικών βιβλίων και μουσικού της Αργεντινής.

Το επίσημο site εδώ. Κάτω δεξιά έχει και virtual tour. Αξίζει τον κόπο για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του πάρκου. .

Αυτό το post είναι αφιερωμένο στους λατρεμένους bloggers που έχουν μικρά παιδιά: στη Wilma, στη nostalgic naf και τον Δημιουργό spy, στην αγαπημένη Pastaflora, στην elf, τον thamno και τον Ιρλανδό.

Να με συγχωρήσουν όσοι επίσης έχουν παιδιά και απλά εγώ δεν το γνωρίζω.

Μακάρι η República de los niños να ήταν λίγο πιο κοντά και να τα πήγαιναν μια βόλτα.

9 de Julio

Ξέρω ότι σας έχω κουράσει, αλλά πάλι γενέθλια έχουμε στην Αργεντινή: Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας στις 9 Ιουλίου 1816.

Θα θυμάστε ενδεχομένως εκείνο το post με την Επανάσταση του Μαΐου του 1810. Τότε που ξεφορτωθήκαμε τον Αντιβασιλέα, επειδή το κεντρικό μαγαζί (η Ισπανία) έπεσε στα χέρια του Ναπολέοντα, έγινε Carrefour και έτσι αποφασίσαμε να τη λειτουργήσουμε μόνοι μας την επιχείρηση. Σιγά που θα ήταν τόσο εύκολο. Too good to be true, που λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας. Οι άλλοι με σταυρωμένα χέρια θα κάθονταν; Χώρια που ο Ναπολέων κάποια στιγμή μας τελείωσε, έβαλε λουκέτο στο Carrefour και το 1813 επέστρεψε στην Ισπανία ο βασιλέας. Ο κανονικός. Ο οποίος σου λέει, θα αφήσω εγώ αυτούς τους revolucionarios να μου φάνε τα οικόπεδα; Και πώς θα τρώω μετά εγώ την paella μου; Και με τι λεφτά θα αγοράσω το νέο iPOD για να ακούω Julio Iglesias (ζούσε και τότε). Με λίγα λόγια, The Empire Strikes Back. Όσο άντεχε δηλαδή, γιατί, είπαμε, το μαγαζί ήταν κομματάκι ρημάδι. Αλλά με τα ψέματα, τσούκου-τσούκου, όλο και κέρδιζε (έστω και προσωρινά) τα παλιά του οικόπεδα ο βασιλέας: Μεξικό, Βενεζουέλα, και όλο και κατέβαινε. Μάχες ατελείωτες. Και το όνειρο της Ανεξαρτησίας, μια άναβε και μια έσβηνε. Σε όλη την Ήπειρο.

Εκεί κατά τον Μάρτιο του 1816, είπαν τα Αργεντινόπαιδα το γνωστό «να οργανωθούμε ρε παιδιά, να οργανωθούμε». Κοινώς, να μαζευτούμε να κάνουμε μια Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας να έχουν και οι επόμενες γενιές ένα λόγο να ρίχνουν βαρελότα. Σωστή η σκέψη. Και μαζευτήκανε σε ένα μέρος, πολύ κατσάβραχο που το έλεγαν Tucumán.

Η ιδέα ήταν να μαζευτούν από όλες τις εξεγερμένες περιοχές, αλλά μην φανταστείς ότι πήγαν όλοι. Αλλοι έπαθαν λάστιχο, άλλοι δεν άκουσαν το ξυπνητήρι, άλλοι στο δρόμο βρήκαν ένα κωλομάγαζο που έλεγε «εμείς εδώ καπνίζουμε γιατί δεν μας ενημέρωσε ο Αβραμόπουλος» και κάποιοι άλλοι έκαναν νάζια. Δεν θέλω να είμαι καρφί, αλλά τα νάζια τα έκαναν οι Uruguayos (σιγά που δεν θα τους έδινα στεγνά…)

Τέλος πάντων μαζεύτηκαν στο σπίτι που βλέπετε επάνω και έπιασαν μια τρελή πάρλα. Και πείτε εσείς τα νέα σας και τι κάνουν τα δουλικά στην έπαυλη και πώς την τρώτε εσείς τη σταβλίσια τη μπριζόλα και τέτοια. Και λέγε-λέγε στις 9 Ιουλίου έπεσαν οι υπογραφές για τη Διακήρυξη. Όπου στην αρχή, μην φανταστείς ότι φτιάξανε ενιαίο κράτος. Η κάθε περιοχή ήταν και από ένα μαγαζί. Shops in a shop ένα πράγμα. Χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν 40 χρόνια για να συμφωνήσουν στο σύστημα διοίκησης (μέγας καημός) και να φτιαχτεί Εθνικό Σύνταγμα. Πάλι καλά να λες...

Υπόψη ότι το όνομα 9 de Julio φέρει και η λεωφόρος-σύμβολο της πρωτεύουσας: Avenida 9 de Julio. H δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο με άνοιγμα 140 μέτρα. Είναι αδύνατο να τη διασχίσεις με ένα φανάρι. Το προσπάθησα πολλές φορές και το μόνο που κατάφερα ήταν να εισπράξω μερικά κοσμητικά επίθετα από οδηγούς.

Το σχέδιο ήταν να φτιαχτεί το 1888, αλλά άρχισαν και εκεί να τσακώνονται με τις απαλλοτριώσεις, τους κορμοράνους και τα οικόπεδα και το πράγμα τράβηξε μέχρι το 1936 οπότε άρχισαν τα έργα. Σήμα κατατεθέν της Avenida είναι ο Οβελίσκος, για τον οποίο από ό,τι διάβασα συμμετοχή στην κατασκευή είχε και η Siemens.

Κάτι μου λέει ότι εκεί μέσα είναι κρυμμένες οι μίζες του σκανδάλου και τα λύτρα της απαγωγής του συζύγου της κυρά Κατερίνας.

Για την ιστορία, εκεί στον Οβελίσκο γίνονται οι πανηγυρισμοί για την κατάκτηση του Mundial (δηλαδή, ποτέ), για την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την Boca (δηλαδή, σχεδόν πάντα) και για την εκλογική νίκη των Περονιστών (δηλαδή, ΠΑΝΤΑ).

i VIVA LA FECHA PATRIA !

Σαράβαλα

Σαββατοκύριακο αργεντινού κινηματογράφου. Έχω λιώσει. Ούτε ξέρω πόσες ταινίες έχω δει, ας είναι καλά ο Mario. Και ας μην ψήφισε την περασμένη Κυριακή το Cristinάκι μου. Δύο ταινίες ξεχώρισα και τις προτείνω.
Η πρώτη λέγεται Lluvia (Rain). Μια νεαρή Αργεντινή νιώθει ότι έχει καεί εντελώς από τη ζωή με τον αγαπημένο της και τα παρατάει όλα. Ανοίγει την πόρτα και φεύγει. Απλά πράγματα. Και πού λέτε ότι μετακομίζει; Στο αυτοκίνητο. Ένα σαράβαλο. Βρέχει όμως καταραμένα στο Buenos Aires και η πόλη είναι κόλαση. Κολλημένη εντελώς στην κίνηση η νεαρά. Όπως η ζωή της. Και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του συνοδηγού και μπαίνει μέσα ένας Ισπανός. Με την ωραία του προφορά, την ευγένεια, αλλά και τα δικά του άλυτα θέματα. Και αρχίζει να (ξε)τυλίγεται το κουβάρι: αμηχανία, περιέργεια, παρέα, κουβέντα. Δύο ζωές διαφορετικές που όμως έχουν κοινό σημείο. Με φόντο τη βροχή, την κίνηση, ένα ξενοδοχείο και δυο-τρεις καφετέριες. Και όταν μετά από μερικές μέρες η βροχή σταματά, οι ζωές τους δεν είναι πλέον οι ίδιες.
Μην πω πάλι το τέλος, γιατί θα με βρίζετε. Ωραία ταινία, φωτογραφία απίστευτη. Αυτό που πιο πολύ μου άρεσε είναι ο τρόπος που η σκηνοθέτης Paula Hernández καταφέρνει να κάνει μια θορυβώδη μητρόπολη σαν το Buenos Aires να παρακολουθεί σχεδόν βουβή τη «σχέση» των δύο πρωταγωνιστών.

Η δεύτερη ταινία λέγεται Aparecidos (Appeared). Καταρχήν, μου έσπασε τα νεύρα, όπως μου σπάει πάντα τα νεύρα η ευκολία που οι Argentinos σου πετάνε στη μούρη την ατάκα: Πάμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο μέχρι τη Γη του Πυρός; Μια πόρτα είναι, βρε αδελφέ. Μην κοιτάς εσύ που έκανες 400 ώρες ταξίδι με το αεροπλάνο, εμείς εδώ για πλάκα πάμε. Αντε σήκω, καημένε, να ξεκινήσουμε..
Τέλος πάντων, το ξεπερνώ. Όπως ξεπερνώ τις απίστευτες εικόνες από τα μέρη που βλέπει κανείς στην ταινία. Κάτι είδα και εγώ με τα ματάκια μου...

Πρόκειται, λοιπόν, για road movie (ας πούμε) τρόμου. Δύο αδέλφια φεύγουν από ένα νοσοκομείο του Buenos Aires, αφού πρώτα έχουν υπογράψει για να βγάλουν από την πρίζα τον κλινικά νεκρό (γιατρό) πατέρα τους. Παίρνουν το αυτοκίνητό του -σαράβαλο και αυτό- και ξεκινούν για Γη του Πυρός. Με το σαράβαλο. Τα νεύρα μου στα κάγκελα. Με ηρεμιστικά η μισή ταινία...
Τέλος πάντων, στο δρόμο ανακαλύπτουν ένα ημερολόγιο, στο οποίο περιγράφεται με λεπτομέρεια ένα έγκλημα προ 20ετίας με θύμα μια οικογένεια. Καθ' οδόν με το σαράβαλο, το παρελθόν και το παρόν μπλέκουν ακριβώς όπως περιγράφονται στο ημερολόγιο. Νεκροί εμφανίζονται και το έγκλημα αναβιώνει. Και οι δύο νεαροί (οι οποίοι μου έσπασαν και τα νεύρα από την ταχύτητα που μιλούσαν) έχουν φρικάρει. Απτόητοι, όμως, την ψάχνουν. Και ψάξε-ψάξε τα χρυσά μου, ανακαλύπτουν ότι, τόσο το έγκλημα όσο και οι ίδιοι συνδέονται με τη γνωστή φρικτή πραγματικότητα της χώρας μου: την υπόθεση των (τουλάχιστον) 30.000 «εξαφανισμένων» της τελευταίας δικτατορίας. Δεν θα πω περισσότερα, γιατί εδώ έχει πολύ πολύ ψωμί.

Aυτή η ταινία μου άρεσε, επειδή ασχολείται με την τραγωδία των «εξαφανισμένων» ανάποδα: Αντί να σου πει για τους «εξαφανισμένους» (Desaparecidos), σου μιλά για αυτούς που εμφανίζονται (Aparecidos), «επειδή κάποιοι ποτέ δεν ξεχνούν»...

Αυστηρά

Ιστορική μέρα η 1^η Ιουλίου. Υπενθυμίζω ότι ο ministro de Salud y Relaciones Públicas αποφάσισε να απαγορεύσει αυστηρά το κάπνισμα, ακολουθώντας την πρωτοποριακή νομοθεσία που ισχύει σε άλλα μέρη του κόσμου και ιδιαίτερα στη Γενεύη, η οποία αποτελεί πόλη-πρότυπο για κάθε ministro που θέλει να σέβεται τον εαυτό του και να χαίρει της εκτίμησης ενός Ζάχου και μιας Ελίζας (επίθετα δεν χρειάζονται. Μόνο οι βλάχοι δεν γνωρίζουν τον Ζάχο και την Ελίζα. Και τέτοιοι δεν κυκλοφορούν ανάμεσά μας).

Πού απαγορεύεται το κάπνισμα; Δεν θυμάμαι ακριβώς, κάπου είχε πει στην αρχή ο ministro, αλλά μετά το άλλαξε και μετά πάλι το άλλαξε, με αποτέλεσμα να μην το έχω συγκρατήσει.

Μετά βγήκαν οι ευγενείς επαγγελματίες του χώρου των Δημοσίων και Λοιπών Πολιτιστικών Θεαμάτων, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν επειδή δεν πρόλαβαν να κάνουν τίποτα από όσα είχε απαγορέψει και μετά επιτρέψει ο ministro, οπότε πάλι μπερδεύτηκα.

Στην προσπάθεια να ξεκαθαρίσω την κατάσταση παρακολούθησα μια συνέντευξη Τύπου, όπου δόθηκαν κάποιες εξηγήσεις, αλλά μετά μπήκε στη μέση μια άλλη κατηγορία που επίσης δεν πρόλαβε να ενημερωθεί, υποστηριζόμενη από πλήθος revolucionarios με επικεφαλής την γνωστή Λιάνα, η οποία κατέλαβε συμβολικά το στούντιο μιας εκπομπής, εκτοξεύοντας ένα τασάκι σε κάποιον φασίστα-αναιδή-μη καπνιστή.

Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω επαναστατικών κινήσεων ήταν στις εξαιρέσεις που επρόκειτο να ισχύσουν, ενόσω ο αυστηρός νόμος κατά του καπνίσματος βρισκόταν σε ισχύ, να προστεθούν ορισμένες υποσημειώσεις, που πάλι με μπέρδεψαν.

Mετά εμφανίστηκε ο ευγενής κλάδος των δημοσιογράφων-παραγόντων-θεσμών, ο οποίος με επικεφαλής διάφορους τύπους που θύμιζαν άσχημα cartoon κήρυξε ανένδοτο κατά των αυστηρών διατάξεων της πρωτοφανούς αντικαπνιστικής νομοθεσίας που τέθηκε σε ισχύ και που παρόμοιά της είχε να δει η Ελληνική Δημοκρατία από τα χρόνια του Δράκοντα (600 και βάλε π.Χ.), όπως τουλάχιστον διαβεβαίωσε μία από τις αντάρτισσες του αγώνα, η οποία ζούσε και εκείνα τα χρόνια, αλλά δεν κατάφερε να συμπληρώσει εγκαίρως τα απαραίτητα ένσημα για να πεθάνει με αξιοπρέπεια.

Με τούτα και με κείνα, ο ministro υποχρεώθηκε να δώσει και νέες διευκρινίσεις, τοποθετώντας αστερίσκους στις υποσημειώσεις που αφορούν στην αυστηρότατη νομοθεσία κατά του καπνίσματος, η οποία βεβαίως ισχύει κανονικά και είναι πάρα πολύ αυστηρή, αφού προβλέπει αυστηρά πρόστιμα και δεν αφήνει σε κανέναν περιθώρια να μπερδευτεί.

Όποιος τολμήσει να μπερδευτεί με δεδομένη την αυστηρή νομοθεσία που τέθηκε ισχύ και να ανάψει τσιγάρο, θα αντιμετωπιστεί με αυστηρότητα, καθότι ο αντικαπνιστικός νόμος είναι αυστηρός. Και απόλυτα ξεκάθαρος ως προς την αυστηρότητα και τη σαφήνεια με την οποία είναι αυστηρός μέσα στην κρυστάλλινη αυστηρότητά του.

Καλό μήνα.

Κατήφεια

Τι μέρα ήταν και αυτή που ξημέρωσε για το Cristinάκι. Τι τις θέλαμε τις ενδιάμεσες εκλογές, ειλικρινά ας ήξερα. Νίλα το λες. Χλαπάτσα το λες. Ισπανικά το λες καλύτερα: varapalo.
Αχ βρε Cristinάκι μου. Τους τα έκανες όλα κρατικά, έβαλες και φόρους στους μεγαλοαγρότες και αυτοί δεν σε ψήφισαν. Δεν ερχόσουν εδώ, μανίτσα μου, να τα κάνεις αυτά; Όλοι θα σε ψήφιζαν: από την Αλέκα μέχρι το ΛΑΟπρόεδρο. Αντε να έχανες την ψήφο του Μάνου με τη Δράση του, του Μαρκουλάκη, του Μπουτάρη και του ΗΒΗ νερό Λουτρακίου.
Τι να πω, τέτοια πίκρα που με τίποτα δεν πάει κάτω. Αν και για να πούμε και του στραβού το δίκιο, όλοι αυτοί που κερδίσανε μερικές έδρες στη Βουλή και σκάσανε στα χαμόγελα, αν τους ζητήσεις να συμφωνήσουν σε έναν κοινό προεδρικό υποψήφιο το 2011, θα φάει ο ένας τον άλλον. Και τότε θα γελάω εγώ και το Cristinάκι μου.
Μοναδική χαρά των εκλογών: ο διάσημος Αργεντινός σκηνοθέτης Fernando 'Pino' Solanas που έχει υπογράψει την ταινία-αριστούργημα Sur, κατάφερε να εκλεγεί με τον αριστερό σχηματισμό Poyecto Sur. Ίσως τον εμπνεύστηκε από την ταινία. Όποιος δεν την έχει δει, χάνει.

Και για να αλλάξουμε στα γρήγορα θέμα: θυμάστε μια χώρα που την λέγανε Ουρουγουάη; Που την ανακάλυψε η Όλγα και το παρεάκι της για 2-3 μέρες λόγω της Punta del Este?

Ε λοιπόν, τώρα που η Όλγα δεν ασχολείται με αυτά, ακούστε τα σούπερ νέα: στην Ουρουγουάη έκατσαν οι άνθρωποι το 1997 και έκαναν συνταγματική αναθεώρηση. Επειδή όμως εκεί δεν έχουν Φεβρωνίες, Βενιζέλους και Αλέκους, λαμβάνουν στα σοβαρά την Αναθεώρηση και παίρνουν αποφάσεις. Έτσι αποφασίστηκε ότι κάθε κόμμα που θέλει να έχει προεδρικό υποψήφιο (πρόεδρος=πρωθυπουργός), πρέπει αναγκαστικά να περνά τη βάσανο των εσωκομματικών εκλογών. Ούτε «δαχτυλίδια», ούτε κόμματα-οικογενειακή επιχείρηση από τον θείο στον ανιψιό. Τίποτα. Εσωκομματικές εκλογές. Όπου οι πολίτες καλούνται να ψηφίσουν και να επιλέξουν. Απίστευτο;
Έγιναν αυτές οι εκλογές και ο υποψήφιος του κυβερνώντος κεντροαριστερού κόμματος που διεκδικεί και επίσημα πλέον την προεδρία (τον Οκτώβριο) είναι ένας πρώην αντάρτης πόλεων: ο 74χρονος José (el Pepe) Mujica. Η οργάνωσή του ήταν οι Tupamaros, οι οποίοι έδρασαν στη χώρα τις δεκαετίες του 1960 και 1970.

[Το όνομα της οργάνωσης προέρχεται από τον Περουβιανό Τούπακ Αμάρου (1742-1781), ο οποίος το 1780 ηγήθηκε κινήματος κατά των Ισπανών κατακτητών. Υπήρξαν και τέτοιοι.]

Ο Mujica είναι σούπερ ατομάκι. Μοναδικό χιούμορ, γυρίζει ακούραστος όλη την Ουρουγουάη και μιλά με όλους. Και με διάθεση αυτοκριτικής: «Είμαι ένας γέρος, πεισματάρης, που έκανα πολλά λάθη στη ζωή μου, όπως όλοι στη γενιά μου, και που προσπαθώ να υπηρετώ με συνέπεια αυτά που πιστεύω». Τα διάβασα πρόσφατα στην El Paίs.
Έχει περάσει και καμιά 15ετία στη φυλακή, αλλά δεν μετανιώνει που υπήρξε αντάρτης την περίοδο της Χούντας. «Λυπάμαι που δεν πήρα νωρίτερα τα όπλα να σώσω τη χώρα από αυτή τη σκληρή δικτατορία που ερχόταν».
Μίλησε κανείς για αντάρτες;

Σύγκριση

Κακό πράγμα να θυμάσαι. Και ακόμα πιο κακό, η δύναμη της σύγκρισης. Παράδειγμα το Ιράν: γίνεται λίγο της κακομοίρας. Ψήφισαν δέντρα, φυλλοβόλα και αειθαλή, ψήφισαν και τα γαϊδούρια, ψήφισαν και οι νεκροί συγγενείς του Αρταξέρξη και ο κόσμος βγήκε στους δρόμους. Για τη νοθεία, αλλά κυρίως για τη φτώχεια. Σε μια χώρα που η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού είναι νέοι. Εξέγερση, που θα έλεγε και ο Αλαβάνος. Ακόμα και στην Ευρώπη, ο κόσμος βγήκε στους δρόμους, φέρνοντας σε δύσκολη θέση τις ηγεσίες που σφυρίζουν αδιάφορα και αρκούνται στις γνωστές δηλώσεις «καταδίκης». Ξέρετε, αυτές τις δηλώσεις που εξαγριώνουν τον κόσμο και πάει για μπάνιο στις ευρωεκλογές.

Μόνο εδώ δεν βγήκε κανένας στο δρόμο. Οι γνωστοί «ευαίσθητοι» που την περίοδο της Γάζας έδιναν ραντεβού κάθε Σάββατο στην πρεσβεία του Ισραήλ, εξαφανίστηκαν. Εξαϋλώθηκαν. Σιώπησαν. Αρκεί που το Ιράν είναι εχθρός του εχθρού. Πού να τρέχουμε τώρα βρε αδελφέ στα Zara να αγοράζουμε ιρανικό μαντίλι αλληλεγγύης; Είναι που δεν έχει περάσει ακόμα και η μόδα του παλαιστινιακού. Αστο για του χρόνου. Και αν άνοιξαν δύο μύτες στην Τεχεράνη, ωχ καημένε. Πώς κάνεις έτσι; Θα κλείσουν. Σιγά.

Κακό πράγμα να θυμάσαι. Και ακόμα πιο κακό, η δύναμη της σύγκρισης. Παράδειγμα ο γνωστός Αλέκος, ο οποίος άλλαξε τελικά γνώμη για την παραίτηση. Προφανώς κράσαρε το κινητό του από τα πολλά sms που του έστειλαν και έκανε πίσω. Κρίμα, γιατί νόμιζα ότι στο τέλος θα τον συμπαθούσα. Κάνοντας σύγκριση με την αρχή: τότε που ήταν ευρωβουλευτής και συνέχιζε μια καλή παράδοση. Μετά γύρισε πίσω και άρχισαν οι γραφικότητες. Με το συμπάθειο κιόλας, αλλά αυτό το μελό-γλαφυρό-κίτρινο-απελπισμένο ύφος δεν μου άφησε άλλα περιθώρια. Μπορεί να συγκίνησε τους Λάκηδες και τη νεολαία (λέμε τώρα), αλλά εμένα με έδιωξε. Προφανώς μπορεί να ζήσει και χωρίς τη δική μου συμπάθεια. Και εγώ το ίδιο.

ΥΓ Θεωρώ τον εαυτό μου παντελώς ακατάλληλο και αναρμόδιο να κάνω οποιαδήποτε συζήτηση περί Αριστεράς στην Ελλάδα. Ας την κάνουν οι ειδικοί. Τόσο τη συζήτηση, όσο και τα σχόλια.

Διάβασα όμως ένα ενδιαφέρον άρθρο για τα αδιέξοδα της Αριστεράς και ιδού ένα απόσπασμα, έτσι ως τροφή για σκέψη, για όποιον -σαν εμένα- νιώθει ή είναι αναρμόδιος:

«[...] Για κάθε πρόβλημα έχει ένα ποίημα. Σε κάθε πρόκληση έχει την απάντηση ότι 'ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός'. Η άνοδος όμως της ακροδεξιάς στην Ευρώπη δείχνει ότι υπάρχουν και άλλοι κόσμοι που είναι εφικτοί. Και δυστυχώς για την Αριστερά γίνονται στα λαϊκά στρώματα επιθυμητοί.»

Café de los maestros

Όσοι βρέθηκαν την Κυριακή στο Ηρώδειο, είχαν την ευκαιρία να ζήσουν από κοντά τους θρύλους του tango. Είναι το Café de los maestros, η αργεντίνικη εκδοχή του Buena Vista Social Club.

Τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου που έλαμψαν στην Αργεντινή του 1940 και 1950 -τότε που ο Juan Domingo Perόn ερχόταν να σφραγίσει αιώνια την ιστορία της χώρας- ενώθηκαν χάρη στις προσπάθειες του Gustavo Santaolalla. Έγιναν ταινία, αλλά και μια απίστευτη παρέα που γυρίζει ακούραστα τον πλανήτη. Μιλάμε για μουσικούς που σήμερα είναι 80 και 85 χρονών. Όσοι κάνουν υπερατλαντικά ταξίδια ξέρουν πολύ καλά την κούραση, άρα εκτιμούν ακόμα περισσότερο την προσπάθεια.

Τα έγραψε καλύτερα από εμένα η Juanita la Quejica στο δικό της post, εδώ.

Το βίντεο είναι από το trailer της ταινίας, η οποία παίχτηκε το χειμώνα. Το τραγούδι που ακούγεται εδώ είναι το θρυλικό taquito militar (1952), ίσως η πιο γνωστή milonga στον κόσμο με εκατοντάδες διαφορετικές εκτελέσεις. Την Κυριακή δεν το είπαν. Δεν πειράζει. Είπαν πολλά άλλα…
Στο video έχει και ολίγη από Αργεντινή: Βuenos, Boca, Teatro Colόn, ακόμα και το καρναβάλι του Gualeguaychú. Νομίζετε ότι μόνο οι γείτονες έχουν καρναβάλι;