Στον ευρωπαϊκό Τύπο διαβάζεις κυρίως μία κατηγορία άρθρων: αυτά που σε «στολίζουν» για την ανικανότητά σου να κολυμπήσεις μέσα στην κρίση και ας είσαι ναυτικός λαός.Υπάρχει όμως και μια άλλη μερίδα άρθρων που βλέπει πιο ψύχραιμα τα πράγματα. Δεν σε «στολίζει» ακριβώς, αλλά ούτε σε χαϊδεύει. Προσπαθεί να δει πιο ξεκάθαρα τη μεγάλη εικόνα.
Σε ένα τέτοιο έπεσα προχθές (από την El País) χάρη σε σένα. To έγραψε μία καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης. Τίτλος: Οι Έλληνες θυσία στο βωμό της Ευρώπης.
Ξεκινά με μια φράση που είπε πρόσφατα, ενώπιον της γαϊδάρας Μέρκελ, η ψηλόλιγνη πρωθυπουργός της Δανίας: «Ο κόσμος είναι διατεθειμένος να κάνει θυσίες, αλλά όχι και να θυσιαστεί». Και συνεχίζει -η αρθρογράφος- προσπαθώντας να αναλύσει στους αναγνώστες τις θυσίες των Ελλήνων: τις περικοπές μισθών, την ακριβή βενζίνη, το 40% ακριβότερο σούπερ-μάρκετ και πάει λέγοντας.
Μέσα σε μια τέτοια κατάσταση -λέει- η Γερμανία ζητά από την ΕΕ να διορίσει και αρμόδιο που θα επιτηρεί το τεφτέρι εξόδων-εσόδων των Ελλήνων.
Η αρθρογράφος θυμάται στη συνέχεια αυτό που έγραψε ο Τόμας Φρίντμαν στους New York Times: «Μπορούν οι Έλληνες να γίνουν Γερμανοί;»
Μέσα σε μια τέτοια ελαφρώς παράλογη συζήτηση, ίσως τελικά οι Έλληνες και οι Γερμανοί να μοιάζουν περισσότερο από όσο φαντάζονται: οι Έλληνες είναι αθεράπευτα περήφανοι και ατομιστές και οι Γερμανοί (τουλάχιστον μερίδα τους), καταφεύγουν σε αυτό το στερεότυπο των τεμπέληδων Ελλήνων, που πίνουν καφέ, χορεύουν και φιλοσοφούν, προκειμένου να δικαιολογήσουν την αποστροφή τους στο να πληρώσουν και άλλους φόρους για δαύτους. Εξίσου περήφανοι και ατομιστές δηλαδή.
Πού θέλει να καταλήξει η αρθρογράφος; Ότι οι θεωρίες περί «κουλτούρας» κάθε λαού, δεν οδηγούν σε ασφαλή συμπεράσματα. «Αν η 'κουλτούρα' ήταν το παν, τότε οι Ισπανοί ακόμα θα έσκιζαν τις σάρκες στους σε Εμφύλιο» λέει. Όποιος έχει πάει στην Ισπανία, ξέρει ότι έχει δίκιο.
«Η τύχη μιας χώρας δεν είναι γραμμένη εξαρχής στην κουλτούρα του λαού της. Οι πολιτικές αποφάσεις παίζουν ρόλο στο πώς μια χώρα βγαίνει από μια δύσκολη συγκυρία. Και υπάρχουν διαφορές στο πώς θα βγεις από μία δύσκολη κατάσταση.»
Και εδώ ξεκινά το ζουμί του άρθρου: Όταν οι πολιτικές αποφάσεις είναι που κάνουν τη διαφορά, τι κίνητρο έχουν τελικά οι Έλληνες να κάνουν θυσίες; Όσες και να κάνουν, η κατάσταση επιδεινώνεται και κανείς δεν τους έχει δώσει να πιστέψουν ότι υπάρχει ελπίδα. Και όσο ζητούνται περισσότερα, όπως για παράδειγμα να παραχωρήσουν την κυριαρχία τους, τόσο αποδυναμώνεται το Κράτος τους. Σε κανέναν δεν προκαλεί εντύπωση -συνεχίζει- που στο youtube υπάρχουν δεκάδες βιντεάκια πώς να μην πληρώσεις το χαράτσι της ΔΕΗ και να μην σου κόψουν το ρεύμα ή πως να το ξανασυνδέσεις.
Όταν λοιπόν τα μέτρα είναι άδικα και παράνομα, η απάτη μεγαλώνει. Παράλληλα δημιουργείται μια ανοχή έναντι αυτών που παρανομούν. Ακόμα και ο ΟΟΣΑ έχει βρει σχέση μεταξύ της δημοσιονομικής πίεσης και της απάτης.
Τα ίδια τα μέτρα -συμπεραίνει- λόγω της φύσης τους, αποδυναμώνουν την εθνική κυριαρχία. Οι Έλληνες είναι διατεθειμένοι να κάνουν θυσίες. Αλλά ούτε εκείνοι ούτε κανένας άλλος έχουν διάθεση να θυσιαστούν. Την στιγμή μάλιστα που προσπαθούν να επιβιώσουν σε αυτή τη θλιβερή κατάσταση.
Και η καθηγήτρια καταλήγει νοσταλγώντας τις εποχές που ο μόνος που φλέρταρε την Ευρώπη ήταν ο Δίας. Κάνοντας και αυτός -συμπληρώνω εγώ- τη δική του πολιτική...
Αυτού του είδους τα άρθρα, αποτελούν μειοψηφία. Τα βρίσκεις συχνά σε ισπανικές εφημερίδες, ίσως γιατί οι αρθρογράφοι τους ανησυχούν και για τη δική τους μοίρα. Ειδικά τώρα που ο πρωθυπουργός τους, στην προσπάθειά του να αποφύγει το μνημόνιο, κάνει ό,τι θα έκανε αν υπήρχε μνημόνιο.
Τα άρθρα που σε «στολίζουν» έχουν περίοπτη θέση στα ελληνικά τηλεοπτικά παράθυρα, γιατί ταΐζουν το συλλογικό απωθημένο ότι φταίνε μόνο οι άλλοι.
Φυσικά, οι περισσότεροι από αυτούς που σε «στολίζουν» στρέφονται κατά των πολιτικών σου. Εσένα προσωπικά δεν σε ξέρουν. Τους πολιτικούς όμως τους ξέρουν, γιατί τους βλέπουν τουλάχιστον δύο φορές το μήνα.
Και «στολίζουν» εσένα, γιατί και αν ακόμα εσύ βολικά το ξεχνάς- τους ψήφισες. Τους «παντρεύτηκες»: in sickness and in health, for richer and for poorer. Until debt do you part. Μέχρι να σας χωρίσει το χρέος.
Κάποτε ήταν ο έρωτας του Δία προς την Ευρώπη που μας απασχολούσε. Τώρα είναι ο έρωτας της Ευρώπης στο χρέος. Until debt do you part. Μέχρι να μας χωρίσει το χρέος. Ο θάνατος.





