Alzheimer

Αυτό δεν είναι ένα post για τις πυρκαγιές. Βαρετό πλέον ζήτημα, άσε που έχω χάσει και εκείνο το μαύρο μπλουζάκι από τη διαμαρτυρία στο Σύνταγμα. Επιπλέον, με τόσο Alzheimer, δεν θυμάμαι πώς πήγαινε και εκείνο το σύνθημα με το κόκκινο ελάφι.
Βαρετό και ως θέαμα με τους ίδιους θεατές, τους ίδιους πρωταγωνιστές, τους ίδιους έξαλλους να καταγγέλλουν (στις αναπαυτικές καρέκλες των κλιματιζόμενων τηλεοπτικών studio, παριστάνοντας εναλλάξ τους συντετριμμένους και τους επιστήμονες) και τα ίδια ανθρωπάκια σε επισκέψεις ως «κλιμάκια», κάνοντας στη συνέχεια θλιβερές γενικόλογες δηλώσεις-διαπιστώσεις. Δεν έχω ακόμα αποφασίσει ποιος έκανε τις πιο θλιβερές. Σίγουρα ξέρω ποιος έκανε τις πιο αστείες: για όλα φταίει ο κωλο-αέρας, τα άτιμα τα κουκουνάρια και ο αλήτης ο καπνός.
Η επίκαιρη ατάκα του Σημίτη: αυτή είναι η Ελλάδα. Την είχε πει όταν ναυάγησε το «Εξπρές Σάμινα», αλλά κολλάει παντού. Ένα ατελείωτο ναυάγιο, που άλλοτε μυρίζει αλμύρα από τη θάλασσα και άλλοτε καμένο από κλαδί.
Μια αλλοδαπή φίλη το είχε πει αλλιώς: για τον Έλληνα, η Ελλάδα τελειώνει στην πόρτα του σπιτιού του. Σωστό. Απλά διαφέρει το μέρος όπου βρίσκεται αυτή η ρημάδα η πόρτα: σε με πόλη με τσιμέντο, στο βουνό σε κάποιον «οικισμό» (τι πατέντα και αυτή), σε κάποιο παραθαλάσσιο μέρος, όπου με τη σαγιονάρα πετάγεσαι για τη βουτιά. Μια πόρτα. Όλη η χώρα τελειώνει σε μια πόρτα. Και από πίσω δύο υπνοδωμάτια, ένα λουτρό και το λίβινγκ ρουμ με την LCD και το κλιματιστικό. Εννοείται inverter. Εσχάτως και με έναν ημιυπαίθριο προς τακτοποίηση.

Πρόταση 1: Μαζί με τα έουρος που θα μοιράσει η (οποιαδήποτε) κυβέρνηση, να γίνει επιτέλους πραγματικότητα το όνειρο του κάθε νεοέλληνα: έξω από την μεζονέτα ή το εξοχικό-αυθαίρετο να τοποθετηθεί ένα πυροσβεστικό αεροπλάνο (για το καλοκαίρι) και ένα εκχιονιστικό (για τον χειμώνα). Bonus δώρο μια γιγαντο-αφίσα με τα τροπικά δάση του Αμαζονίου, ώστε να μην βλέπει το θέαμα των καμένων από τη βεράντα του με τα φερ φορζέ ή τα μπαμπού. Ανάλογα το γούστο.
Έτσι, οι επόμενες εκλογές θα είναι περίπατος με άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ώστε η (οποιαδήποτε) κυβέρνηση να μην πέφτει στην ανάγκη ΜανωλοΤατούληδοΤελάκηδων. Διαφόρων χρωμάτων και αποχρώσεων. Ή να δεις πώς το λένε οι άλλοι: συνιστωσών.
Πρόταση 2: Να βάλουμε στο δάσος και Amber Alert. Mόλις ανάβει η φωτιά να τσιρίζει η σειρήνα με το μήνυμα: «Ένα δάσος εξαφανίζεται. Αν το ξαναδείτε, φάτε κουκουνάρια.»

ΥΓ1 Μην ξανακούσω κακή κουβέντα για την Πυροσβεστική. Ολιγωρία και στα μούτρα σας.
ΥΓ2 Όσο περνούν οι μέρες έχω αρχίσει να πιστεύω ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήνουμε σε δημάρχους...

Kαπαρντίνα

Έψαξα προσεκτικά να δω τι Siemens έχω στο σπίτι μου και το μόνο που βρήκα είναι το ψυγείο. Που και αυτό άργησα να το πάρω είδηση, γιατί με τόσα μαγνητάκια επάνω, πιο πιθανό μου έμοιαζε να έλεγε Siemens Airlines. Τελικά όμως δεν είναι Airlines, είναι σκέτο Siemens και άντε τώρα να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Έχω πετάξει και την απόδειξη, διότι το έχω αυτό το πράγμα να μην μαζεύω τίποτα. Πάρε τους λογαριασμούς για παράδειγμα. Μόλις έρχεται ο επόμενος μήνας, τον προηγούμενο τον κάνω χίλια κομμάτια και τον πετάω. Ή τον τρώω. Αρρωσταίνω στην ιδέα να μαζεύονται πράγματα. Πάει λοιπόν η απόδειξη του ψυγείου.

Σήμερα που την έψαχνα κατάλαβα το δράμα που πρέπει να πέρασε ο Τσουκάτος. Του έδωσαν μια σακούλα με κάτι γερμανικά μάρκα, που αυτός πέρασε για μάρκες, και τα πήγε στο ΠΑΣΟΚ να παίξουν black jack. Αγνωστο αν του έδωσαν απόδειξη, αλλά αν είναι τύπος σαν εμένα, το πιο πιθανό είναι να την πέταξε. Και τώρα ψάχνουν τη σακούλα, την οποία κάπου ακούμπησε στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ, αλλά μετά άλλαξαν γραφεία και πάνω στη μετακόμιση, χάθηκε. Και τώρα τρέχουν.

Ενώ στο άλλο μαγαζί, στη Ρηγίλλης, οι άνθρωποι είναι πιο έξυπνοι. Καταρχήν ως συντηρητικούρες, δεν αλλάζουν ποτέ γραφεία. Σαν τις γριές θα πεθάνουν στο νεοκλασικό παρέα με 40 γάτες. Επομένως, και να ερχόταν σακούλα, θα την έβλεπαν. Οι γριές μην δουν σακούλα, αμέσως την κάνουν κόμπο και την βάζουν κάτω από το στρώμα, δίπλα από τα μασούρια με τις λίρες. Αλλά σιγά μην έπαιρναν λεφτά από τη Siemens. Σου λέει ο γραμματέας Λευτέρης «έχουμε διπλό μηχανογραφικό σύστημα και δεν περνάει κουνούπι». Γριές παιδί μου, τι περιμένεις; Να τις δεις πώς ανοίγουν το πορτοφολάκι όταν είναι να πληρώσουν κοινόχρηστα, να τρελαθείς.

Αλλά εγώ σου λέω να έπαιρναν, τη φαντάζεσαι την εικόνα; Ο κύριος Siemens με την καπαρντίνα στο χέρι (έτσι έχει στοιχειώσει στο μυαλό μου) να περιμένει τον γραμματέα Λευτέρη να του κόψει απόδειξη από το «διπλό μηχανογραφικό σύστημα». Καταλαβαίνεις ταλαιπωρία. Σικάτος άνθρωπος και Γερμανός κατά το ήμισυ, να περιμένει στο χωλάκι του βρωμερού από την κλεισούρα νεοκλασικού με τις 40 γάτες να του δώσουν απόδειξη μίζας. Και πάνω από το κεφάλι του το κάδρο της Φρειδερίκης, του θείου-εθνάρχη και των άλλων αρχηγών του κόμματος. Κατάντια το λες. Καλύτερα στο Μουσείο με τα Κέρινα Ομοιώματα. Μην σου πω και στο Μουσείο του Ολοκαυτώματος.

Στα άλλα μαγαζιά ούτε συζήτηση για Siemens. Στον Περισσό ακόμα και το ψυγείο είναι με πάγο, ενώ τα κλιματιστικά είναι Wartburg Ανατολικής Γερμανίας. Σου λέει, τους παρακάλαγαν να τα αλλάξουν με το πρόγραμμα επιδότησης, αλλά αρνήθηκαν να πάρουν λεφτά από τον ευρωμονόδρομο. Ασε δηλαδή που με τόση ντόπα που έχει φάει το ανατολικογερμανικό κλιματιστικό, σιγά μην χαλάσει. Το πολύ-πολύ να αλλάξει φύλο.
Οι άλλοι οι Αριστεροί είναι καλοί άνθρωποι τύπου πνεύμα και ηθική. Εκκλησία δεν πάνε, αλλά μην τους θίξεις το κούτελο, γιατί θα σε πιάσουν στο στόμα τους και θα αρχίσουν αυτά τα κουλτουριάρικα που ανάθεμα και αν εγώ -ένας λαϊκός Περονιστής- καταλαβαίνω. Μετά θα αρχίσουν να αρθρογραφούν στην αγαπημένη τους εφημερίδα και θα συνέρχονται επί βδομάδες όργανα, γραμματείες και συνιστώσες, για να πάρουν απόφαση. Έλεος, μανίτσες μου, σας πιστεύω. Με δόσεις το πήρατε εσείς το ψυγείο και στα γραφεία έχετε ανεμιστήρες με πολύχρωμα κορδελάκια για να αντιπροσωπεύονται όλες οι συνιστώσες. Πάλι καλά να λες που βρέθηκε ένας Περικλής να σας φτύσει κατάμουτρα τη μεγάλη αλήθεια της ζωής ολόκληρης: δεν σας χρωστάω, εσείς μου χρωστάτε. Αλλά σιγά μην καταλάβουν τι ήθελε να πει.

Δύο απορίες έχω: γιατί εκτίθενται όλοι τους με ανόητες δηλώσεις; Μπορείς, αγάπη μου, να βάλεις το χέρι σου στη φωτιά για κανέναν; Αφού ξέρεις τι ψωμόλυσσες κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Έχει ο ψωμόλυσσας ιδεολογία; Πες «εγώ δεν πήρα φράγκο» και βάλε τελεία. Εδώ σου λέει ο άλλος κοτζάμ υπουργός και είχε off-shore. Το φανταζόσουν;

Δεύτερη απορία: γιατί ένα τόσο σημαντικό ζήτημα έχει γίνει κουτσομπολιό; Ο κύριος Siemens είναι το θέμα ή η χρηματοδότηση των κομμάτων; Λυσσάξαμε να δούμε τι μάρκα είναι η καπαρντίνα και ξεχάσαμε τα γελοία «πόθεν έσχες» των πολιτικών και τις ακόμα πιο γελοίες θεωρίες ότι τα κόμματα (όλα τα κόμματα) ζουν από κουπόνια, κρατική επιχορήγηση (δηλαδή τα λεφτά του ηλιθίου φορολογούμενου) και μισθούς βουλευτών ή συντρόφων. Ναι, οπωσδήποτε. Και από τα συσσίτια της Εκκλησίας και τα εμβάσματα που στέλνει η θεία μου η Αμερσούδα από την Αυστραλία.

Δεν με ενδιαφέρει πώς θα ζήσει το κόμμα σας. Βρείτε μόνοι σας τρόπο, όπως γίνεται αλλού. Πάρτε τα από όποιον γουστάρετε. Βιομηχάνους, εφοπλιστές, εργάτες, αγρότες, την Paris Hilton, τους κοσμικούς της Μυκόνου, τους ξερόλες των δελτίων ειδήσεων και τις πρέσβειρες καλής θελήσεως. Από εμένα μην ζητάτε λεφτά με το πρόσχημα της «κρατικής επιχορήγησης» και μετά μου παριστάνετε τις μωρές παρθένες.

¿Puede ser?

Απυρόβλητο

Σχεδόν ποτέ δεν ασχολούμαι με ποδόσφαιρο, καθότι δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Όταν αρχίζουν αυτά με τις αριστερές γραμμές, τα πλάγια, τον φορ στα δεξιά και τον προωθημένο επιθετικό, απορώ σε ποια σχολική χρονιά τα μαθαίναμε και εγώ είχα κάνει κοπάνα. Που εγώ ξέρεις τι φυτό ήμουν στο σχολείο. Σχεδόν καμία απουσία και με είχε συγχαρεί και ένας καθηγητής που έκατσα στην Γ' λυκείου και έγραψα στις εξετάσεις του Ιουνίου Αγωγή του Πολίτη, ενώ όλοι σηκώθηκαν γελώντας να παραδώσουν γραπτό. Ακου Αγωγή του Πολίτη! Σε μια χώρα που δεν υπάρχουν πολίτες, υπάρχει μάθημα.
Συνήθως η ενασχόληση με τα ποδοσφαιρικά εξαντλείται στο να ψάχνω να δω πόσοι argentinos πήραν μεταγραφή σε ελληνική ομάδα, ώστε να πιάσουν τόπο και οι παραγγελίες για σημαίες που μου κάνουν διάφοροι να τους φέρω από την πατρίδα.
Και μετά κάθομαι και το διασκεδάζω. Βλέπω το καλοκαίρι τα θριαμβευτικά πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων, όπου όλοι έχουν κάνει φοβερές μεταγραφές και θα πάρουν με κλειστά μάτια το πρωτάθλημα, το κύπελλο, το Super Cup, το Super Bingo και το Super Lotto. Είναι μην τυχόν και βρεθείς κατά λάθος στο δρόμο τους. Και σένα θα πάρουν με τόσο viagra.
Μετά αρχίζουν οι προκριματικοί του Champions, όπου αν κληρώσει καμιά ομάδα της πλάκας, συνεχίζεται το μεθύσι. Kάτι φουκαριάρικα την πληρώνουν τη νύφη.
Και ύστερα έρχονται οι μέλισσες. Σου σκάει μύτη μια μικρομεσαία ισπανική ομάδα και πας αλειτούργητος. Και αρχίζουν τα πρωτοσέλιδα να τα γυρίζουν σιγά-σιγά: Πάλεψαν με θηρία, μάγκες, τσίφτες, κόφτες και άλλα τέτοια. Κοινώς, το Viagra δεν κρατάει για πάντα, ρωτήστε και τον γέρο της γειτονιάς σας. Και εννοείται ότι όλοι πάντα στο απυρόβλητο.
Και μετά τι μένει; Το ελληνικό πρωτάθλημα με τη μιζέρια και την κακομοιριά σε όλο της το μεγαλείο. Οι κακές διαιτησίες, τα κάκιστα γήπεδα, το πέναλτι που δεν ήταν πέναλτι, το boring παρεάκι της Αθλητικής Κυριακής, το κράτος των Αθηνών που κόβει βαθμούς του (μ)ΠΑΟΚ, δωρεάν μαθήματα διαιτησίας νυχτιάτικα... μπλα μπλα μπλα.
Κάτι τέτοια είδε και το Sotis και σου λέει, ας πάω στο Λίβερπουλ και ας με φάει η υγρασία και τα ακατανόητα αγγλικά. Χίλιες φορές από τα ελληνικά του προπονητή της ΑΕΚ, που εμένα δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι στην προηγούμενη ζωή του ήταν εγγαστρίμυθος. Φοβερό ταλέντο ανθρώπου να μιλάει με κλειστό το στόμα.
Για όσα παιδάκια αρχίζουν να ασχολούνται με το πρωτάθλημα από το Σάββατο, que hayan suerte (καλή τύχη).
Πιο suerte από αυτή που είχαν οι πράσινοι με την Atlético. Πάντως, εγώ για ένα πράγμα χάρηκα με τον αγώνα: τα γκολ μπήκαν από τρεις Argentinos, έναν Πόντιο και έναν Uruguayο. Δηλαδή, έναν όμορφο και τέσσερις άσχημους.

Caudillo

Κάθε τόσο με πιάνει ένας λατινοαμερικάνικος οίστρος. Μάλλον φταίει που παρακολουθώ πολύ τι γίνεται στην περιοχή. Τις περισσότερες φορές βέβαια ο οίστρος είναι στην πραγματικότητα μελαγχολία, γιατί κοινός παρονομαστής των όσων διαβάζω είναι η επιθυμία που έχουν όλα τα ατομάκια της περιοχής να μείνουν για πάντα στην εξουσία. Είναι το σύνδρομο του caudillo (καουδίγιο), που οι «δημοκρατίες» της Νοτίου Αμερικής κληρονόμησαν από τους πρώτους ηγεμόνες του 19ου και 20ού αιώνα. Το ίδιο σύνδρομο πέρασε μετά στους στρατιωτικούς, που έρχονταν να ανατρέψουν την εκάστοτε κυβέρνηση. Προφανώς γιατί ταίριαζε γάντι με την στρατιωτική στολή. Και μετά, πάνω που αποφάσισαν να στείλουν οριστικά τους στρατιωτικούς στα θέρετρα αξιωματικών του Καρέα, ήλθαν οι κοστουμάτοι πρόεδροι για να συνεχίσουν την παράδοση: Ο καθένας βλέπει τον εαυτό του ως μοναδικό φορέα του σωστού και θέλει να μείνει στην εξουσία για πάντα, βλέποντας παντού εχθρούς.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα, ο οποίος τους έβαλε να ψηφίζουν μέχρι τελικά να εγκρίνουν την παραμονή του στην εξουσία έως ότου η Μοιραράκη να πουλήσει και την τελευταία μπουχάρα που έχει φέρει από τη χώρα του Πακιστάν (γιατί δεν λέει σκέτο Πακιστάν;).
Από κοντά και ο πρόεδρος του Ισημερινού, ο πρόεδρος της Κολομβίας (αυτός το πάει λάου-λάου σφυρίζοντας αδιάφορα) και πρόσφατα ο πρόεδρος της Ονδούρας, ο Μανωλάκης ο Σελάγια με το σούπερ ψάθινο καπέλο. Πήγε ο Μανωλάκης να περάσει από τη Βουλή το νόμο για να κάτσει λίγο παραπάνω στην προεδρία και τον έστειλαν διακοπές με one way ticket. Πήρε ο φουκαράς την καπελαδούρα, χτένισε και το μουστάκι και τώρα γυρίζει από χωρίου εις χωρίον να βρει το δίκιο του. Και άμα το βρει, εγώ θα αγοράσω τρεις μπουχάρες «μπουρδελομπορντοκανελοσκατουλί» από τη θεά Δέσποινα.
Όχι ότι στην Αργεντινή δεν ισχύουν τα ίδια. Πάρτε το Cristinάκι μου για παράδειγμα: Ήθελε να το κάνει δίπορτο μαζί με τον σύζυγο: μία εσύ-μία εγώ, μία εσύ-μία εγώ. Προς το παρόν είμαστε στην πρώτη φάση του «μία εσύ μία εγώ» (2003-2011), αλλά χλωμό να υπάρξει συνέχεια. Όλο και κάποιος άλλος Περονιστής θα εμφανιστεί για να κλέψει τη δόξα. Το όνομα του στρατηγού-πρόεδρου Juan Perón είναι το διαβατήριο για είσοδο στην Casa Rosada (το Προεδρικό Μέγαρο). Έτσι είναι με τους Perón. Νεκροί είχαν πάντα μεγαλύτερη δύναμη.
Οι μόνες χώρες που κάπως κατάφεραν να ξεφύγουν από την κατάρα του caudillo, είναι η Χιλή, όπου οι δημοκρατικοί θεσμοί λειτουργούν καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ν.Αμερικής, η Ουρουγουάη με υποδειγματικό σύστημα εσωκομματικής δημοκρατίας και η Βραζιλία, όπου ο γνωστός πρόεδρος Λουδοβίκος Ιγνάτιος ντα Σίλβα -για τους φίλους απλά «Λούλα»- αποχωρεί του χρόνου χωρίς άλλες σκέψεις. Βέβαια όλοι οι υποψήφιοι είναι από το κόμμα του, αλλά δεν φταίει αυτός.
Τι εκπληκτικός άνθρωπος ο «Λούλα»! Αυτός και ο Ayrton Sena είναι οι μοναδικοί Βραζιλιάνοι που αγαπάω (ξέχασα και την Astrud Gilberto). Τα υπόλοιπα τεμάχια τύπου Ronaldinho, Skatulinho, Fatulinhο oύτε να τα βλέπω.
To Μεξικό πάλι είναι μια άλλη ιστορία: εκεί από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 είχαν βρει έναν άλλο τρόπο να γλιτώσουν τα πραξικοπήματα: μετά την επανάσταση των αγροτών (you know, viva Zapata και τέτοια), έγινε εμφύλιος και μετά έφτιαξαν ένα κόμμα (PRI) που κυβερνούσε για 70 χρόνια. Αλλά ο πρόεδρος άλλαζε κάθε έξι χρόνια. Ήταν το λεγόμενο sexenio. Παραπάνω δεν είχε. Είναι που λέμε, για λίγες μόνο εμφανίσεις, «είμαστε ωραία παρέα και αυτό βγαίνει στον κόσμο».
Μέχρι που το 2000, το κόμμα έχασε τις εκλογές και το 2006 τις ξανα-έχασε. Δεν αποκλείεται όμως να κερδίσει τις επόμενες, το 2012. Αλλά το sexenio παραμένει. Γιατί και ο θεατής όσο ωραία παρέα και να είσαι, θέλει να δει και άλλα ονόματα στην πίστα.
Για την Cuba τι να πει κανείς; Οι συμπάθειες είναι γνωστές, αλλά πιο γνωστές είναι πλέον οι αγωνίες για το τι μέλλει γενέσθαι. Ο ένας Castro υπάρχει πλέον ως αξιοθέατο για να βγάζουν φωτογραφίες οι Έλληνες «επαναστάτες» και ο άλλος είναι στην ηλικία της σύνταξης. Αν ζούσε εδώ, θα ταλαιπωρούσε κόσμο στα λεωφορεία και στα ΕΛΤΑ. Εκεί όμως το κλίμα είναι καλύτερο (εξαιρώ την υγρασία), οπότε αναγκαστικά είναι ηγέτης. Αλλά τα πράγματα πάνε, άστα να πάνε. Ελεήστε τον αδύναμο είναι η κατάσταση και απέναντι στις Φλώριδες οι Κουβανοί με τα γαμψά νύχια βλέπουν CSI Miami μέχρι να γυρίσουν.
Οι οποίοι είναι τόσο loosers που δεν έχουν καταλάβει ότι το CSI Las Vegas είναι χίλιες φορές καλύτερο.
(Θεός ο Grissom, ΘΕΑ η ξανθιά Catherine και ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΘΕΟΣ o Warrick. Τη Sara δεν την χωνεύω).
Στη φωτό το Floralis Generica σε πάρκο του Buenos Aires.

Salve Regina

Η ζωή στα λεωφορεία (αστικά, για τους φίλους της εκπομπής από τη Βόρειο Ελλάδα) είναι ωραία. Ειδικά αν δουλεύει στο φουλ το κλιματιστικό και είναι κλειστά τα παράθυρα, πράγμα σπάνιο, αφού πάντα κάποιος θα αρχίσει τη γκρίνια.
Υπάρχει βέβαια και η σκοτεινή πλευρά. Χθες ας πούμε καθόμουν σε μια θέση και δίπλα μια νεαρά. Στα ρουθούνια μου έφτανε ένα ποτ-πουρί μυρωδιών από τη χνωτίλα των ορθίων, το ανύπαρκτα φίλτρα του κλιματιστικού και τις χιλιάδες κρέμες με τις οποίες ήτο πασαλειμένη η νεαρά. Η οποία φορούσε το γνωστό καυτό σορτ προς τέρψιν του επιβατικού κοινού. Ειδικά τα δύο αλλοδαπά που στέκονταν από πάνω της, έκαναν πάρτι. Και μετά σου λένε ότι οι Αστικές Συγκοινωνίες δεν επιτελούν πολλαπλό κοινωνικό έργο.
Όλα καλά και άγια, αν δεν είχε η δεσποινίς και αυτό το τικ στο πόδι: πήγαινε και ερχόταν σαν εκκρεμές χτυπώντας το δικό μου. Δεν βαριέσαι. Σάμπως Αμερικανός είμαι να της κάνω μήνυση για παρενόχληση;
Είπα να δυναμώσω λίγο το iPOD και να απολαύσω τη διαδρομή. Μέχρι που χτύπησε το κινητό της. Κάτι είπε, κάτι άκουσε αλλά εγώ είχα τον θεό Federico Aubele στο αφτί να μου τραγουδά suena mi guitarra και δεν έπιασα το παραμικρό. Δηλαδή έπιασα, γιατί μιλούσε πολύ δυνατά. Μέχρι και η μπροστινή ενοχλήθηκε. Μέχρι που το τραγούδι του θεού τελείωσε και εκεί πάνω στην παύση, πιάνω την ατάκα από το τηλεφώνημα:
«Μάντεψε πού θα πάω αύριο» είπε η νεαρά με ενθουσιασμό.
Λες, καλοκαίρι είναι, κάτσε να ακούσω προορισμούς. Να παίρνουμε ιδέες.
«Στο Μαρμάρι» ήρθε η απάντηση στο ρητορικό ασφαλώς ερώτημα.
Τελικά τζάμπα το χαμήλωσα. Δεν λέω, είναι και η οικονομική κρίση, πού να πάνε τα παιδόπουλα; Αλλά με είχε βάλει σε μια ψυχολογία που λέει και ο Μπιθικώτσης και περίμενα να ακούσω μαγικά μέρη. Το τηλέφωνο όμως είχε και συνέχεια:
«Στην Εύβοια, νομίζω» είπε.
Καταλαβαίνεις τώρα τι έγινε. Στην άλλη γραμμή του καλωδίου η κολλητή έκανε το θεϊκό ερώτημα: Πού είναι το Μαρμάρι. Και η δική μας η νεαρά -η οποία από τον ενθουσιασμό του εξωτικού ταξιδιού βάραγε ακόμα πιο δυνατά το πόδι μου- τής έδωσε μια απάντηση. Κατά προσέγγιση. Είναι και αυτές οι διοικητικές μεταρρυθμίσεις των κομμάτων του ευρωμονόδρομου (πόσο λατρεύω αυτή την ατάκα) και δεν ξέρεις πλέον πού είναι ο κάθε Δήμος. Δεν θέλει και πολύ να σου σκάσει ένα Μαρμάρι στη Σαμοθράκη και να τρέχεις να φτιάχνεις ΚΕΠ.
Είπα να δυναμώσω το iPOD, γιατί έτσι όπως το πήγαινε η νεαρά, την έβλεπα να γίνεται post. Αλλά ο διάολος δεν με άφηνε:
«Θα με περιμένει εκεί. Γνώρισα και τη μάνα του... Τέλεια. Και ένα σπίτι, μιλάμε τέλειο».
Έξυπνη η δεσποινίς. Το κουκούλωσε το ομορφόπαιδο (λέμε τώρα), αλλά είχε και στο νου της να κοζάρει το σπίτι. Να ξέρουμε πού πάμε, τι έχουμε να λαμβάνουμε και τα σχετικά. Μπράβο της. Εκείνη τη μάνα (που γνώρισε) θα ήθελα πάρα πολύ να δω εγώ.
«Γνώρισα και τον πατέρα του... Τέλειος» συνέχισε. Πάντα στη διαπασών.
Καταλαβαίνεις τι έγινε τώρα σε αυτό το σπίτι (το τέλειο). Παραμονές 15αυγούστου και το εγκεφαλικό θέρισε. Μάνα και πατέρα. Ας είναι καλά το ομορφόπαιδο (λέμε τώρα) που τους πήγε για γνωριμία τη νεαρά. Αν φόραγε και το ίδιο σορτ παντελόνι, θα πάει σύννεφο η φυσικοθεραπεία για να επανέλθουν οι δύσμοιροι.
Ελπίζω, τουλάχιστον, η Παρθένος Μαρία να το κάνει το θαύμα της.

Salve salve Regina. Mater misericordiae.

ΥΓ Εκεί κάπου έκλεισε το τηλέφωνο. Και γράφτηκε το post.

El Museo

Προτού ξεκινήσουν αυτές οι περίφημες διακοπές στη Σκόπελο, η γνωστή πολυπληθής παρέα πήγε στο Μουσείο «Κωνσταντίνος Καραμανλής is the best-Μην μου στεναχωρείτε τα ράσα» (δηλαδή στο Μουσείο της Ακρόπολης).

Είχα διαβάσει ένα σχετικό post του mahlerάκου, ο οποίος σηκώθηκε από τα χαράματα για να πάει, ενδεχομένως σπάζοντας και το ρεκόρ της γριάς που στήνεται από τις 6 στο National Bank για να ενημερώσει τα 343 ταμιευτήρια που διατηρεί από την εποχή που η Φρειδερίκη μοίραζε τα ευλογημένα «βιβλιάρια απόρων κορασίδων».

Δεν θέλω να στεναχωρήσω τον mahlerάκο, αλλά τζάμπα πήγε τόσο νωρίς. Στο Μουσείο δεν υπάρχουν ουρές ούτε χρειάζεται να κάνεις on line κράτηση. Για το on line υπάρχει ένα επιπλέον πρόβλημα: τα μηχανήματα αυτόματης έκδοσης εισιτηρίων δεν σου επιτρέπουν να πληκτρολογήσεις το όνομά σου στα ελληνικά. Κατά συνέπεια, αν έχεις κάνει κράτηση με το επίθετό σου στα ελληνικά (πράγμα εξαιρετικά σπάνιο στην Ελλάδα) δεν μπορείς να τα παραλάβεις. Μεγάλη επιτυχία.

Κατά τα άλλα, εντυπωσιάστηκα. Δεν βρήκα ελλείψεις στην παρουσίαση των εκθεμάτων ή την εξιστόρηση. Δεν είδα κάτι λιγότερο από ό,τι έχω δει στην Καπέλα Σιξτίνα, το Λούβρο ή το Metropolitan. Ρώτησα και την παρέα και όλοι συμφώνησαν.

Ασε που όταν πας σε ένα Μουσείο πρέπει να έχεις και μια υποψία πού πας, αλλιώς κινδυνεύεις να την πάθεις σαν την Αμερικανίδα τουρίστρια που βγήκε έξω και αναφώνησε this is all very historical.

Πολύ μου άρεσε το φυσικό φως, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο για Μουσείο. Και με το original Μνημείο να σε παρακολουθεί συνεχώς. Αυτό κι αν είναι σπάνιο.

Θα μπορούσε ασφαλώς να έχει περισσότερο υλικό για την ιστορία, την αρχιτεκτονική κλπ, αλλά υπάρχει και το Αρχαιολογικό.

Για τα γύψινα που έχουν τοποθετήσει δίπλα στα αληθινά Μάρμαρα, είναι άσχημα, όμως υπηρετούν ένα σκοπό. Όχι τόσο της προπαγάνδας, αλλά του να δεις αναλυτικά την ιερή και θαυμαστή ιστορία που περιγράφουν.

Τα μαγαζιά με δώρα μου φάνηκαν μέτρια σε ποικιλία και πρωτοτυπία, αλλά αυτά βελτιώνονται. Για το εστιατόριο δεν έχω άποψη.

Για το γεγονός ότι δεν μπορείς να πάρεις φωτογραφίες, ΟΚ είναι ενοχλητικό για κάτι ψώνια σαν εμένα, αλλά αν το σκεφτείς ψυχραιμότερα, μάλλον θα ήταν πιο ενοχλητικό το θέαμα εκατοντάδων ανθρώπων να βγάζουν συνέχεια φωτογραφίες. Είναι που ο Έλληνας δεν έχει και μέτρο. Δεν θα ξεχάσω μια φορά στην Παναγία των Παρισιών μια μάνα με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι να τσιρίζει στον άνδρα της «βάλε το παιδί σου λέω πιο κοντά στο άγαλμα! Δεν φαίνεται!» Και ξέρεις τώρα τι αντίλαλο κάνει η Παναγία…

Το κτίριο του Μουσείου απλά δεν με ενοχλεί. Μου αρέσει που φτάσαμε να διαφωνούμε για ένα κτίριο, αλλά στην Αθήνα της Αντιπαροχής και των γυάλινων Mall είναι λίγο υπερβολικό να μας φταίει αυτό το κτίριο.

Για την τιμή του εισιτηρίου έχω σοβαρές ενστάσεις. Δυστυχώς ζούμε σε μια χώρα όπου οι Μαυρογιαλούροι που κυβερνούν δεν είναι ικανοί να ξεχωρίσουν τη βλακεία από την «κοινωνική» πολιτική. Είμαι βέβαιος ότι θα γκρινιάζαμε αν το εισιτήριο έκανε 5 ευρώ (η Αριστερά θα έβγαζε πύρινες ανακοινώσεις και το ΠΑΣΟΚ θα ζήταγε εκλογές) και μετά θα πνίγαμε τον πόνο μας με ένα freddoσκατοccino που κάνει 7 ευρώ ή το βράδυ στα μπουζούκια, όπου στον παρκαδόρο και μόνο χαλαρά θα δίναμε 10 ευρώ για το αυτοκίνητο.

Τι να το κάνω, μανίτσα μου, το φτηνό εισιτήριο αν μεθαύριο πληρώνω περισσότερα σε φόρους για να μείνει ανοικτό ολόκληρο Μουσείο;

Μιλώντας για βλακώδη αντίληψη: Εξαιρετικό το φιλμάκι του Γαβρά για την ιστορία και τις καταστροφές στον Παρθενώνα. Το είδα λογοκριμένο, αλλά έμαθα ότι τελικά επιστρέφει στην αρχική του μορφή.

Ήταν προφανές ότι έτσι θα γινόταν. Γιατί είναι άλλο πράγμα ο κάθε Μαυρογιαλούρος να μην χαλάει το χατήρι του παπά της ενορίας του όταν πρόκειται για το Museo de Arte Folclórica de Petromagula de arriba και άλλο όταν έχεις να κάνεις με έναν από τους ελάχιστους εν ζωή Έλληνες με παγκόσμια ακτινοβολία (ή αλλιώς, ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΡΙΕΡΑ).

Είναι δεδομένο ότι θα εκτεθείς ανεπανόρθωτα.

Όλα πίσω

Με καύσωνα φεύγεις με ζέστη γυρίζεις. Τουλάχιστον έχεις την ικανοποίηση ότι τα άφησες όλα πίσω. Τηλέφωνα, ίντερνετ και σκοτούρες. Και πώς να μην τα αφήσεις όταν βρεθείς στη Σκόπελο. Χρόνια είχα να δω τόσο πράσινο σε νησί και λογικό, αφού είχα κολλήσει 4.500 ένσημα στις Κυκλάδες και στα Δωδεκάνησα. Αλλά και μεγάλη καφρίλα αυτό το λιμάνι του αγίου τέτοιου για να πας στις Β.Σποράδες. Βασικά φταίει ο δρόμος με τα έργα. Κοντεύουμε να τελειώσουμε την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα και στην Ελλάδα ακόμα φτιάχνουμε αυτοκινητόδρομους (της πλάκας).
Σκόπελος λοιπόν. Τα αγαπημένα μου: το πράσινο που έφτανε μέχρι την παραλία, η ελάχιστη παρουσία Ιταλών και Αγγλων, το καταπληκτικό ψάρι, οι τομάτες (χρόνια αδυναμία), τα καλά φρούτα, η απίστευτα όμορφη Χώρα, τα πεντακάθαρα νερά, οι ευγενικοί άνθρωποι, η ηρεμία και οι σχετικά καλές τιμές. Τι άλλο να ζητήσεις; Επίσης το νησί φημίζεται και για τις πίτες του, απλά εγώ με τις πίτες δεν έχω ιδιαίτερη αδυναμία. Οι ενδιαφερόμενοι όμως τις τσάκισαν.
Εξαίρεση στο θέμα της ευγένειας: στη Γλώσσα (βόρεια του νησιού) υπάρχει ο φούρνος της κυρά Λένης. Όλοι μας είπαν να πάμε να πάρουμε ωραία ψωμιά, γλυκά, κουλούρια και τα σχετικά. Το μόνο που δεν μας είπαν ήταν για την αγένεια του προσωπικού. Λυπάμαι που το λέω, αλλά ΑΓΕΝΕΙΑ. Δεν αξίζουν ούτε μισό σεντ του ευρώ. Μακάρι να το διαβάσει κάποιος αυτό το post και να κάνει κάτι για αυτό. Και δεν το είπα εγώ ο ξυνός, το είπαν και καλοπροαίρετοι άνθρωποι, οπότε καταλαβαίνετε...

Το μόνο μειονέκτημα: σφήκες και μέλισσες. Αγαπημένα έντομα, δεν λέω, αλλά βρε μανίτσα μου, τόσο κόπο κάνει αυτή η κυβέρνηση του καταλληλότερου να προβάλει το Greece και μου έρχεσαι εσύ να πάρεις στο κατόπι τη Γερμανίδα την τουρίστρια; Όπου εν τω μεταξύ, η μέλισσα έχει πάθει και μία μετάλλαξη και μόλις μυριστεί αντι-ηλιακό με δείκτη προστασίας άνω του 35, όπως επίσης και σκοπελίτικη τυρόπιτα, ορμάει όπως ο Παπαθανασίου στο πορτοφόλι μας.
Ήταν μια φουκαριάρα Σαλονικιά μπροστά μου με το φραπόγαλο και το αντι-ηλιακό καρύδα (της είχε ξεμείνει από δημαρχίας Σωτήρη Κούβελα) και την κυνηγούσε ένα μαύρο έντομο σε μέγεθος καρύδας. «Πλάκα με κάνεις ρε μαλάκα» φώναζε η Σαλονικά, ζητώντας από τον έρημο τον αγαπητικό να κάνει κάτι. Ο οποίος αγαπητικός είχε εμφανιστεί στο νησί με τατουάζ μΠΑΟΚ στο (αγύμναστο) μπράτσο και πετσέτα θαλάσσης με τον δικέφαλο. Εννοείται ότι δεν έκανε τίποτα. Και τι να σου κάνει βρε αγάπη μου; Αντε να σου τραβήξει μια καταγγελία για τη διαιτησία και τον Γκαγκάτση, αλλά το αραλίκι για να διώξει το μαύρο έντομο δεν το άφηνε. Και η ξανθιά με το φραπόγαλο πάλευε μόνη. Και ο τουρισμός στο Greece έπιανε πάτο.
Η Σκόπελος είναι το νησί που γυρίστηκε το Mamma Mia!, αλλά οι κάτοικοι δεν έχουν κόψει και τις φλέβες τους να το φωνάζουν και καλά κάνουν. Έχουν κάτι ταμπελίτσες σε ορισμένες παραλίες, αλλά έως εκεί. Η ομορφιά είναι τέτοια που καμία ταινία δεν θα έδινε επιπλέον αίγλη. Μια καφετέρια πήρε το μάτι μου με το όνομα «Mamma Mia», αλλά ένα απόγευμα είχαν βάλει μια γιγαντο-οθόνη που πρόβαλε τον αγώνα Slavia-ΠΑΟ, οπότε με το που είδα το 3-1 αναφώνησα Mamma Mia! και κατάλαβα γιατί ονομάζεται έτσι...
Crash test γριάς στην παραλία Πανόρμου VS παραλία Αγ.Προκόπη (Νάξου, από πέρυσι): χαλαρά κερδίζει η Σκόπελος. Η γριά είχε μέθοδο. Μπλοκάκι με απίστευτο σχεδιάγραμμα με οριζόντιες και κάθετες γραμμές και ανάμεσα σε αυτές κάτι νούμερα. Έκανε μια γύρα, σημείωνε στο μπλοκάκι και μετά άραζε. Εννοείται ότι δεν ερχόταν να σε ενοχλήσει ξανά, καθότι το σχεδιάγραμμα έκανε auto refresh κάθε πέντε λεπτά. Ενώ η άλλη στη Νάξο, το πάλευε με συμβατικά μέσα: έριχνε το γέρο στη μάχη να κόβει αν άλλαξαν τα κορμιά στις ξαπλώστρες και εκείνη περνούσε μετά για να εισπράξει. Ελαφρώς κακομούτσουνη.
Όσο για την παρέα, καλή αλλά ούτε μια γρίπη δεν έφεραν. Όλο και έπεφταν κάτι φταρνίσματα, αλλά τι να το κάνεις. Αυτά ούτε τον Αβραμόπουλο δεν φοβίζουν. Και επειδή η Ισπανίδα φίλη κάνει συλλογή Hello Kitty (δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό) τρώγαμε όλη μέρα παγωτά με αυτό το όνομα. Να βλέπεις τώρα εμένα το μαντράχαλο με την τρίχα στο πόδι και ροζ κυπελλάκι στο χέρι να κοιτάω με αγωνία στον πάτο να δω τι δωράκι Hello Kitty υπάρχει. Δεν βαριέσαι. Κανείς δεν είναι τέλειος. Το παν είναι να διαφημίσουμε το beautiful Greece.
Και επειδή λοιπόν όσο φτάρνισμα και να έπεσε δεν κόλλησε η γρίπη, πάλι εδώ στο γραφείο...

ΥΓ1 Μια μέρα στη Σκόπελο είχε φωτιά. Δίπλα στην παραλία βλέπαμε το αεροπλάνο που έριχνε νερό. Έριξε, έριξε και έσβησε. Κανά δυο μέρες υπήρχαν πυροσβέστες στο σημείο για το φόβο της αναζωπύρωσης. Τυχαία άκουσα στις «έγκυρες» τηλεοπτικές ειδήσεις (ξέρετε ποιες) περιγραφή της φωτιάς που εγώ έβλεπα live. Ειλικρινά υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναδώ τηλεοπτικές ειδήσεις. Θα έπρεπε να ντρέπονται.
YΓ2 Ανακάλυψα το νέο μου ρεκόρ στο πόσο αντέχει το νευρικό μου σύστημα την παιδική φασαρία-ουρλιαχτά-κλάμματα-τσιρίδα-υστερία γονέων: 2 δευτερόλεπτα. Προηγούμενο ρεκόρ: 5 δευτερόλεπτα.
ΥΓ3 Φωτογραφίες εδώ.