Τεστοστερόνη

Για δες που την χάσαμε και την Maggie, πάνω που είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ξέμεινε για πάντα, προκειμένου να πάει μια κόντρα με την λατρεμένη Ελισάβετ Β' και τον σύζυγο-μούμια, ο οποίος έχει πλέον περάσει στη φάση του κροκόδειλου. Τελικά όμως τερμάτισε, με καλό χρόνο. Jolly good, που θα λέγανε και στο Νησί.
Υποθέτω ότι ξέρεις πόσο πολύ την συμπαθούσαμε εμείς στην Argentina. Παθολογική λατρεία. Τέτοια λατρεία της είχαμε μόνο εμείς, o IRA, οι εργατοπατέρες, τα χουλιγκάνια και τα παιδιά της.
Θα μου πεις, εδώ έχουμε να κάνουμε με κοτζάμ θατσερισμό και εσείς ααχολείστε μαζί της για δύο κωλο-νήσια;
Το θέμα της οικονομίας είναι μια άλλη ιστορία. Αν και καταντά λίγο αστείο να έχουν άποψη για την Θάτσερ άνθρωποι που θαυμάζουν δικτάτορες ή που συνοψίζουν την οικονομική τους πρόταση στο πώς θα ανακαλύψουν το θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ στη Λιμνούπολη για να μοιράσουν λεφτά στον όχλο. Ας είναι. Γούστα είναι αυτά.
Είναι πάντως ειρωνεία, όχι της τύχης, γιατί αυτά τα πράγματα δεν γίνονται τυχαία: η Θάτσερ ήρθε στην εξουσία όταν η Βρετανία ήταν χρεοκοπημένη και στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Τόσο χρεοκοπημένη που λίγα χρόνια νωρίτερα σκέφτονταν να αναβάλουν τις εκδηλώσεις για τα πρώτα 25 (από τα 2.500) χρόνια βασιλείας της λατρεμένης Ελισάβετ Β'. Έτρεμαν ότι ο κόσμος θα τους πάρει με τις ντομάτες πράγμα που δεν συνέβη τελικά.
Καλό είναι πάντως να θυμόμαστε ότι η Maggie εξελέγη χωρίς ποτέ να ξεγελάσει κανέναν για τις προθέσεις της. Χωρίς να κρύψει το πρόγραμμα και τις ιδέες της. Μακρία από τη λογική της διαχείρισης. Αυτό σπάνια το συναντάς. Διαχρονικά.
Σου υπενθυμίζω ότι τα ίδια χρόνια, εμείς εδώ παραδίναμε τη χώρα στην πεινασμένη συμμορία του Ανδρέα για να αποθεώσει το αραλίκι του Δημοσίου, τη λαμογιά και την εξαχρείωση.
Και από τότε πέρασαν 40 χρόνια, η Βρετανία είναι αυτή που είναι και εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε: χρεοκοπημένοι και τελειωμένοι.
Αλλο είναι όμως το θέμα μας: Για εμάς τους Argentos η Maggie θα είναι πάντα το κυνικό τέρας που βύθισε αναίτια ένα καταδρομικό σε εκείνο τον ηλίθιο Πόλεμο του 1982, στέλνοντας στο βυθό του Νότιου Ατλαντικού 323 ναύτες. Και δεν το μετάνιωσε ποτέ. Ούτε έκατσε στο εδώλιο για Εγκλήματα Πολέμου. Αυτό το συγκεκριμένο περιστατικό πονάει περισσότερο και από την ίδια την (αναμενόμενη) ήττα σε εκείνη τη σύρραξη. Κανείς ποτέ δεν θα συγχωρέσει και δεν θα ξεχάσει αυτό το αίσχος.
Θα είναι επίσης πάντα το κυνικό τέρας που πρόσφερε άσυλο στον Χιλιανό χασάπη Pinochet, στα χρόνια που ο Ισπανός δικαστής Garzón τον κυνηγούσε να λογοδοτήσει για τα δικά του εγκλήματα. Και ήταν πολύ περήφανη για εκείνο το άσυλο που του πρόσφερε.
Για όλα αυτά θα παραμένει ένα από τα πιο μισητά πρόσωπα στην Argentina. Τελεία και παύλα.
Κατά τα άλλα, η Maggie, όπως και ο Τσώρτσιλ πολύ νωρίτερα, έβλεπε με καχυποψία το Βερολίνο. Ήταν αντίθετη ακόμα και με την γερμανική ενοποίηση, τότε που σχεδόν όλοι πανηγύριζαν. Ακόμα και τα εγχώρια ανθρωπάκια που σήμερα παίζουν εμβατήρια ή βγάζουν λογίδρια της πεντάρας για να δείξουν πόσο κακιά είναι η Μέρκελ.
Εξίσου απεχθανόταν το κοινό νόμισμα. Υπήρξε προφητική, έστω και αν τα κίνητρά της ήταν απόλυτα ιδιοτελή. Καλύτερα έτσι από το να ανεμίζεις περιχαρής ένα κοινό νόμισμα, το οποίο δεν αξίζεις ούτε αντέχεις.
Η Βρετανία σήμερα εξακολουθεί να είναι η χώρα της Θάτσερ. Και οι υπόλοιποι ολοένα και περισσότερο προσχωρούμε στον ευρωσκεπτικισμό της, ψηφίζοντας γελοίους φωνακλάδες. Επειδή την Ευρώπη την κυβερνούν πολιτικοί νάνοι και διαχειριστές της πλάκας.
Τους οποίους αν είχε μπροστά της η Θάτσερ θα τους βάραγε μία στο κεφάλι με την τσάντα.
Αλλά για να είμαι ειλικρινής, πάντα θα ευγνωμονώ την Maggie γιατί απέδειξε ότι cojones και τεστοστερόνη δεν πάνε ποτέ μαζί.