Mulata

Kοίτα τι έχασα με τις Μαδρίτες. Μου το έλεγαν και νόμιζα ότι ήταν urban myth. Μετά διάβασα ότι στη Ρηγίλλης θύμωσαν κιόλας: Για το γεγονός ότι η λατρεμένη μου Φωτεινή Πιπιλή το έπαιξε mulata (έστω και αν χρωματικώς δεν μοιάζει) και χόρεψε σε εκπομπή. Προφανώς έχουν μπλέξει τη σοβαρότητα με τη σοβαροφάνεια στο γαλάζιο κτίριο. Κρίμα γιατί με την εκλογή Σαμαρά είχα αρχίσει να πιστεύω ότι έχουν ένα κάποιο χιούμορ.
Δες το video:



Στην αρχή φοβήθηκα ότι πάμε για mulata-Τιτανικό: Η Φωτεινή τρακαρισμένη νομίζει ότι απέναντι είναι ο Φρεντ Αστέρ. Τελικώς ξεκινά με ένα χορευτικό της κακιάς συμφοράς, ο ήρωας παίρνει θάρρος και αρχίζει να ξεσαλώνει. Τρομάζει η Φωτεινή (0:14) και κάνει πίσω. Τον βλέπει όμως τον ήρωα να συνεχίζει απτόητος, οπότε σου λέει, αφού ήρθα για την φιλανθρωπία, κάτσε να προχωρήσω. Πώς θα σκάσει από το κακό της η Κατερίνα Παπακώστα;
Και δίνει μία και συνεχίζει. Όταν με το καλό ανταμώνουν (0:20), απλώνει χέρι. Λάθος το timing βέβαια, διότι αν το άπλωνε σε χάρτη, το χέρι της Φωτεινής ήταν στη Δανία και του ήρωα στην Ιταλία.
Τελικά, εκεί κάπου στην Ελβετία ενώνουν τις τύχες τους (0:22) και αρχίζει το show. Κάνουν μερικά κλασικά κόλπα, μία δεξιά-μία αριστερά, λίγο πλάτη, λίγο προφίλ, ξέρεις: Αυτά που κάνουν οι μαμάδες μας.
Ο ήρωας βέβαια κρατιέται να μην ξεδιπλώσει το ταλέντο, αλλά και πόσο να κρατηθεί ο Φρεντ Αστέρ; Τελικά αποφασίζει να την κάνει μία σβούρα (0:41) και της έρχεται ο ίλιγγος της Φωτεινής (0:43). Και το κοντινό πλάνο του σκηνοθέτη, βγάζει μάτι. Να μου το θυμηθείς, βαλτός από την Παπακώστα ήταν ο άτιμος για να την εκθέσει, αλλά η Φωτεινή δεν μασάει. Εδώ έφαγε στην Α΄Αθηνών όλα τα γαλάζια τζάκια που είχαν διορίσει από 3.000 ψηφοφόρους έκαστος στο Δημόσιο.
Παίρνει αμπάριζα και απλώνει πόδι, διότι εκτός από τσαγανό διαθέτει ΚΑΙ πόδι επιπέδου Βλαχοπούλου. Και η γόβα στιλέτο πήρε την εκδίκηση: καρφώθηκε στο μάτι της Παπακώστα (0:50). Μην σου πω και του σκηνοθέτη-επίορκου.
Τα βλέπει αυτά ο άλλος και παίρνει θάρρος. Σου λέει, αφού πέταξε τέτοιο πόδι, φαντάσου τι έχει στη συνέχεια. Και άρχισε πάλι να ξεσαλώνει. Την πήρε α λα μπρατσέτα, η Φωτεινή αιφνιδιάστηκε αρχικά, αλλά ο ήρωας είχε Plan B: όταν βλέπεις ότι το έργο δεν τσουλάει, κάνεις ό,τι και στην προπόνηση. By default που λένε: τις κλασικές φιγούρες που μαθαίνεις στα δύο πρώτα μαθήματα. Ξέρεις, τα δωρεάν για να πιάσεις κότσο την πελάτισσα, η οποία φαντασιώνεται τον εαυτό της σε μιούζικαλ του Δαλιανίδη να παριστάνει τη Νάντια Φοντάνα.
Και στο τέλος ετοιμάστηκε για τη μεγάλη έξοδο (1:35). Ή αλλιώς «επιχείρηση σηκώστε τη Φωτεινή». Και το θηρίο τα κατάφερε. Αρχικά, αν προσέξεις, μπατάρει λίγο (1:38) πάει να σπάσει γόνατο, αλλά το σώζει. Και η mulata τελειώνει. Και στο κοντινό (1:40) η Φωτεινή να πανηγυρίζει πιο πολύ και από τότε που κέρδισε ο Σαμαράς την Ντόρα.
O δε ήρωας ανέκφραστος. Θα περίμενα τουλάχιστον το ύφος του Παπακωνσταντίνου όταν ανακοινώνει το έλλειμμα, αλλά εκείνος βλέπει τον επίορκο-σκηνοθέτη στο μισό μέτρο, οπότε σου λέει τι να κάνω; Να κλάψω, να γελάσω ή να τον δείρω;
Μόνο εκεί που η Φωτεινή έχει ξεφύγει εντελώς από τη χαρά -διότι την έσκισε την Κατερίνα Παπακώστα- σκάει ένα χαμόγελο ανακούφισης.
Mου αρέσει που ακούγεται μία στο τέλος να έχει «τόσα πράγματα να ρωτήσει». Τι να ρωτήσεις βρε μανίτσα μου; Ρωτάνε μετά από αυτό;

Φωτεινή ζούμε στον τελικό για να σε δούμε.

Μadrid

Εντελώς ύπουλα έφυγα. Ενώ εσύ γιόρταζες το «σεντέσιμο οκτοχέσιμο νοβένο ανιβερσάριο» (ελληνιστί 189η επέτειος) της Επαναστάσεως του 1821, την έκανα για Μαδρίτη.

Δεν ξέρω αν σου έχω πει, αλλά στη γνωστή (ηλίθια) διαμάχη Μαδρίτης-Βαρκελώνης, εγώ είμαι με τη Μαδρίτη. Δεν τους μπορώ τους Καταλανούς. Μου φτάνει η ξιπασιά των Porteños. Χαλάρωσε και εσύ μανίτσα μου. Καταλανικά μιλάς, όχι την γλώσσα των Clingons.

Μαδρίτη λοιπόν: Λατρεμένη πόλη, ζωντανή και απόλυτα ανοιχτή. Και όταν λέμε ανοιχτή δεν εννοούμε ανοίξαμε δέκα καφετέριες στο Γκάζι, χρεώσαμε 5 ευρώ τον freddo, μαζέψαμε ό,τι κυκλοφορεί σε free press, βάλαμε και το μαντίλι του παλαιστίνιου και κάτι κάναμε.

Σταματώ όμως να γκρινιάζω και σου λέω πόσο γουστάρω να βλέπω την Guernika στο περίεργα βαρετό Μουσείο Reina Sofίa. Μην σου πω πόσες ώρες μπορώ να περάσω μπροστά από τις Meninas του Velázquez στο Prado ή στην αίθουσα με τη «μαύρη περίοδο» του Goya: Κάθε έργο που κοιτάς, νομίζεις ότι στο σβέρκο σου ξεφυσά ο θάνατος.

Λατρεύω τα πάρκα, τις μεγάλες λεωφόρους, το μετρό με τα τρένα να έρχονται ανάποδα, τα φτηνά και καθαρά ποτά, το φαί. Ακόμα και τις γριές, στο ορκίζομαι.

Είναι απλό μανίτσα μου: άμα η πόλη είναι απάνθρωπη -σαν Αθήνα- αφηνιάζει και η γριά τι να σου κάνει; Ενώ εκεί, μπορείς να περάσεις ώρες χαζεύοντας γριές σε tapas να παίζουν φρουτάκια.

Σου έχω και τρομερή είδηση: μετά από 10 χρόνια ταξιδιών στη Μαδρίτη, άκουσα δύο ντόπιους που μιλούσαν αγγλικά. Συνήθως δεν δίνω σημασία, γιατί δεν με αφορά το θέμα, αλλά μου έκανε εντύπωση: Ο ένας (νεαρός) ήξερε 2,85 προτάσεις των 0,001 λέξεων η κάθε πρόταση και η άλλη (μια ηλικιωμένη) 3,01 προτάσεις των 0,050 λέξεων. Μην το συζητάς, είναι πρόοδος.

Δες μερικές φωτό. Όχι πολύ συμβατικές.

Αντε ας ξεκινήσουμε με μια συμβατική: Plaza Mayor. Δημιουργήθηκε τον 17ο αιώνα και υπήρξε αγορά, αρένα, τόπος μονομαχιών, χώρος εκτελέσεων... Σήμερα γίνεται της τρελής το πανηγύρι. Όλοι έχουν θέση εδώ. Κυρίως οι τουρίστες.

Να και διαδήλωση. Γίνεται πολύς λόγος τελευταία για την κατάργηση των ταυρομαχιών. Το θέμα προκαλεί πάθη, διχάζει, τρομάζει, παραξενεύει, εντυπωσιάζει. Πιο πολύ εντυπωσιάζει ο ευφάνταστος τρόπος της διαδήλωσης: χιούμορ, ωραία συνθήματα, παλμός, κέφι, μέγα πλήθος. Σχεδόν καθόλου αστυνομία, σχεδόν καθόλου κυκλοφοριακό. Ένας δρόμος έκλεισε και όλοι κατέληξαν στην πλατεία Sol. Έτσι κερδίζεις τον κόσμο. Οποιαδήποτε σύγκριση με τους ντόπιους επαγγελματίες ευαίσθητους, δυστυχώς προκαλεί απέραντη θλίψη.
Να και η άλλη όψη. Κυριακή των Βαΐων και αμολύθηκαν με τα φοινικόδεντρα στο χέρι. Τεράστια οικολογική καταστροφή, εκτός και αν ήταν πλαστικά. Μην κοιτάς εδώ που είναι λίγοι. Από πίσω να δεις τι ερχόταν με δέντρο στο χέρι. Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, ύφος βλοσυρό, μέσος όρος ηλικίας τα 435. Έτσι και τους πεις ότι ο Φράνκο πέθανε, θα σε διαψεύσουν. Αλλά μην κοιτάς που κοροϊδεύω. Αυτός είναι ο ορισμός της ανοιχτής κοινωνίας.
Σαλταρισμένοι Ιάπωνες τουρίστες σκαρφάλωσαν (30cm ύψος) στο Μνημείο του πολυαγαπημένου μου Don Quixote de la Mancha και του πιστού του Sancho Pancha. Σου μιλάω για αμόκ. Όρμησαν με τις κάμερες να πιάσουν θέση. Αλλος στο χαλινάρι, άλλος στο πόδι, άλλος στον κώλο του γαϊδάρου. Ό,τι προλάβαινε ο καθένας. Τέτοιο σήμα της νίκης, ούτε στο Pearl Harbor. Κάνε κλικ επάνω στη φωτό να δεις τη Γιαπωνέζα πλάτη σχεδόν να δαγκώνει το γάιδαρο στο λαιμό. Και ακριβώς απο πάνω ο μαρμάρινος Μiguel de Cervantes Saavedra παρακολουθούσε σιωπηλός και αποσβολωμένος... Στο εσωτερικό του σιδηροδρομικού σταθμού της Atocha. Εξαιρετικό κτίριο του 19ου αιώνα για το οποίο ο αρχιτέκτονας συνεργάστηκε με τον Gustav Eiffel. Κίνηση σε επίπεδο αεροδρομίου, δεκάδες γραμμές τρένων όλων των ειδών. Όπου θέλεις πας με την ταχύτητα που επιλέγεις. Ή απλά κάθεσαι και θαυμάζεις τον βοτανικό κήπο με τις θαλάσσιες χελώνες.
Στο Prado δεν μπορείς να βγάλεις φωτογραφία, διότι οι φύλακες είναι σαν τα bull-dog. Έτσι και κάνεις ότι ακουμπάς το κουμπί της μηχανής, σε δάγκωσαν. Τίποτα δεν τους ξεφεύγει. Στο τέλος απελπίζεσαι σηκώνεις την κάμερα στον αέρα και προκύπτει αυτό. Μην φανταστείς: στο δρόμο για την τουαλέτα...
Πάμε παρακάτω: Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía. Είδες η κόρη της Φρειδερίκης μεγαλεία; Μοντέρνα τέχνη, σε ένα μουσείο που υπήρξε στρατιωτικό νοσοκομείο. Εμένα πάντως δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι φτιάχτηκε απλά και μόνο για να σπάσουν τα νεύρα των Βάσκων που ζητούν επίμονα την Guernika του Picasso. Έσπασαν βέβαια και τα δικά μου νεύρα, διότι αδύνατον να βγάλεις φωτογραφία. Τα ίδια bull-dog και εδώ. Εκτός και αν τολμήσεις. Ιδού ένας Joan Mirό. Θαυμάστε αδιαφορία οι επισκέπτες...
Περισσότερες φωτό, εδώ.

NUNCA MAS

Θα το βαρεθείς αφάνταστα αυτό το post, αλλά το ημερολόγιο άλλαξε μέρα. Ήταν 24 Μαρτίου 1976, όταν μία ακόμα δικτατορία αναλάμβανε να «σώσει» την Argentina. Δεν θα το πιστέψεις, αλλά και τότε πρόεδρος ήταν μια γυναίκα.

Μεγάλη ιστορία. Αναψε τσιγάρο, φέρε πιο κοντά τον καφέ και κάτσε να διαβάσεις: H Isabel Perón, η τρίτη σύζυγος του Juan Perón, είχε γίνει πρόεδρος τo 1974, όταν ο Perón πέθανε. Ο τελευταίος επέστρεψε στη χώρα το 1973 μετά από 17 χρόνια εξορίας. Και μπορεί ο ίδιος να είχε εξοριστεί, όμως ο περονισμός δεν έφυγε ποτέ. Κανείς δεν μπορούσε να κυβερνήσει αυτά τα 17 χρόνια, χωρίς να ρωτήσει τον περονισμό. Το ίδιο ισχύει και σήμερα.

Ο Perón επέστρεψε λοιπόν το 1973 και εξελέγη πρόεδρος (αντιπρόεδρος η Isabel) με συντριπτικό ποσοστό. Ήταν όμως σκιά του εαυτού του: Ηλικιωμένος και άρρωστος, τελείως ανήμπορος να κάνει τα μαγικά του. Και η χώρα παρέμενε διαλυμένη και διχασμένη. Σχεδόν σε εμφύλιο.

Και όταν πέθανε, η Isabel έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στην ιστορία της χώρας. Η οποία ήξερε από πρόεδρος όσο εγώ από οργανικές ενώσεις. Να σου πω και ένα κουτσομπολιό; Χορεύτρια ήταν. Την γνώρισε ο Perón στον Παναμά. Nεαρή τότε και καπάτσα, τον πλεύρισε ένα βράδυ και του είπε. «Στρατηγέ, χρειάζεσαι μια γυναίκα». Χήρος τότε ο Perón, πείστηκε.

Το μυστικό για να τον πείσεις ήταν να είσαι μικρούλα και του καλλιτεχνικού χώρου. Και η Eva Perón, όταν τον πλεύρισε, εκείνος ήταν χήρος και εκείνη νεαρά και σταρ του ραδιοφώνου. Διαχρονικά ο καλλιτεχνικός χώρος -με ή χωρίς DVD- έφτιαχνε καριέρες. Μην σου πω και περιουσίες.

Φτάνει το κουτσομπολιό. Στις 24 Μαρτίου 1976, η πρόεδρος-χορεύτρια ανετράπη. Ήρθε ο στρατός να βάλει τάξη, όπως την εννοεί, βυθίζοντας παράλληλα τη χώρα στη φτώχεια.

Πρόσφερε και ολίγη από θέαμα, όπως το Mundial ποδοσφαίρου του 1978, το οποίο «κατέκτησε» η Argentina.

Το έγκλημα ολοκληρώθηκε το 1982, όταν ξεκίνησε τον πόλεμο για τα Nησιά Malvinas, τα οποία κατέχει παράνομα από το 1833 η Βρετανία. Κοινώς, η Χούντα τα έβαλε με τη Σιδηρά Κυρία Θάτσερ, πιστεύοντας ότι η γριά με το μαλλί-λάχανο δεν θα έστελνε το Στόλο για να υπερασπιστεί τα κωλονήσια στην άλλη άκρη του κόσμου.

Μέγα λάθος. Δεν είναι όμως φοβερός συνδυασμός; Να είσαι δολοφόνος, ανίδεος από διπλωματία, στρατιωτικός και ηλίθιος.

Το μεγαλύτερο όμως έγκλημα ήταν η «εξαφάνιση» περίπου 30.000 ανθρώπων. Νέων ανθρώπων, που βασανίστηκαν και βιάστηκαν προτού καταλήξουν στο βυθό του Ατλαντικού.

Μια άλλη πτυχή του εγκλήματος: Εκατοντάδες παιδιά -που γεννήθηκαν από γυναίκες κρατούμενες- δόθηκαν για υιοθεσία σε οικογένειες στρατιωτικών. Πάλι καλά που ορισμένες μαίες την ώρα της γέννας συγκρατούσαν κανένα όνομα ή ακόμα και κανένα ματωμένο ρούχο. Αυτό το τελευταίο έγινε όπλο στα χέρια των Madres de la Plaza de Mayo, αφού με το DNA εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να βρίσκουν τους φυσικούς συγγενείς πολλών παιδιών.

Το θέμα αυτό έχει εμπνεύσει πολλές ταινίες, όπως το La Historia Oficial, που κέρδισε Όσκαρ ξένης ταινίας το 1985.

Πάντα θα ευγνωμονώ τον τέως (και επόμενο) πρόεδρο Néstor Kirchner (σύζυγος του Cristinaκίου), επί προεδρίας του οποίου -το 2003- ανατράπηκαν οι νόμοι περί αμνηστίας των στρατιωτικών. Έστω και αργά, έστω και λίγοι έκατσαν στο εδώλιο και οδηγήθηκαν στη φυλακή. Καμία άλλη χώρα της Νοτίου Αμερικής δεν τόλμησε κάτι ανάλογο.
Υπάρχουν πολλές ταινίες για τη δικτατορία του 1976. Το Garage Olimpo (1999), πάντα με συγκινεί με τον τρόπο που τελειώνει: στην τελευταία σκηνή μια ομάδα κρατουμένων ετοιμάζεται να «εξαφανιστεί» σε μία από τις πτήσεις θανάτου.

Και όταν βλέπεις το αεροπλάνο να πετά πάνω από τον Ατλαντικό για να τους ρίξει στη θάλασσα, αρχίζει και παίζει η Aurora. O γλυκύτατος και μελωδικός ύμνος στη σημαία, ο οποίος όμως στη συγκεκριμένη σκηνή είναι τόσο τραγικά ειρωνικός: Στην Aurora, η σημαία παρομοιάζεται με έναν αετό, που πετά περήφανος στον ουρανό. Στην ταινία, ο «περήφανος αετός» είναι σιδερένιος και σκοτώνει τα παιδιά του.

24 Μαρτίου 1976: H μέρα που συνειδητοποιώ με ντροπή ότι στη χώρα υπήρξαν τόσοι δολοφόνοι.