Απολογισμός

Είναι σχεδόν αδύνατον να θυμηθείς τις κορυφαίες ατάκες μιας χρονιάς που μέχρι σχεδόν την τελευταία της ημέρα μάς χάριζε άφθονο γέλιο. Διότι όπως σωστά παρατήρησε πρόσφατα κάποιος, ο Έλληνας έχει την μοναδική ικανότητα να μετατρέπει σε κωμωδία ακόμα και το μεγαλύτερο δράμα.

Βγαίνουμε από τα Μνημόνια

Ο πρωθυπουργός του success story και του free wifi fucking everywhere, πρόβαρε αρκετές φορές την ατάκα με την οποία θα τράταρε τα παιδάκια που θα του έλεγαν τα κάλαντα. Αλλά η ζωή τα έφερε αλλιώς. Διότι στην Ευρώπη που έχουν τα δανεικά -τα μόνα δανεικά σε λογική τιμή- κατάλαβαν (επιτέλους) τι καφενείο είμαστε εδώ στην μπανανία και του την έφεραν. Σου λέει, βγάλτε πρώτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που δεν σας άρεσε η λατρεμένη μου Φρειδερικη, και μετά ελάτε να συζητήσουμε για τα Μνημόνια. Τώρα ποιος θα έρθει μετά, δεν έχει σημασία. Καμία απολύτως.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αναγνωρίσει καμία συμφωνία

Η άλλη λατρεμένη ατάκα της χρονιάς που επίσης πήγε στον πάτο, για τους ίδιους λόγους με τους παραπάνω. Συμφωνία δεν υπάρχει για να μην την αναγνωρίσει ο αποκαλούμενος και Τσίπρας με την πολυπληθή γραφική παρέα του. Περάστε την πρώτη του μηνός στις Βρυξέλλες να εξετάσουμε το αίτημά σας. Μόνο μην ξεχάσετε να φέρετε μαζί σας και τη Φωτάρα τον Κουβέλη να τραβά τις κόκκινες γραμμές. Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ ειλικρινά τον λυπάμαι τον αποκαλούμενο και Τσίπρα. Φαγώθηκε και αυτός να γίνει πρωθυπουργός σε μια χώρα χρεοκοπημένη. Μερικές φορές αναρωτιέμαι: είναι ρομαντικός, αφελής ή απλά ηλίθιος; Πιστεύει ότι θα καταφέρει να επιβιώσει πάνω από λίγους μήνες σε αυτό το απίστευτο κωλοχανείο; Ας πρόσεχε. Και μαζί όσοι τον ψηφίσουν στις 25 Ιανουαρίου.

Είμαι απέναντι στο σύστημα

Τάδε έφη Γιάννα whatever Αγγελοπούλου. «Τα καρφωμένα φρύδια» που έλεγε κάποτε και ο έτερος αντισυστημικός Λάκης. Κρίμα που δεν ζει και εκείνος ο Ανδρέας να μοιράσει συντάξεις σε αντισυστημικούς, όπως μοίραζε κάποτε σε αντιστασιακούς. Τελικά είναι απλό πράγμα να είσαι αντισυστημικός σε αυτή την παράγκα. Το βασικό που πρέπει να έχεις είναι μια καρτέλα από το ΙΚΑ με μηδέν ένσημα, ενδεχομένως μια ΜΚΟ που κάνει μπίζνες με το Κράτος. Ακόμα καλύτερα, να έχεις ο ίδιος κάνει απευθείας μπίζνες με το Κράτος, δηλαδή με τα λεφτά του ηλίθιου φορολογούμενου. Δεκτοί και συνδικαλιστές του Δημοσίου με την ντουντούκα τους. Άμα το καλοσκεφτείς, και η μούμια καλής θελήσεως της UNESCO, αντισυστημική είναι. Θα πρόσθετα και τον Σάκη, αλλά φοβάμαι ότι θα ανεβάσει πάλι πίεση η Διαβάτη.

Ο ένοικος του τάφου

Ήξερες εσύ ότι οι τάφοι έχουν ένοικους ή ισχύει μόνο για την Αμφίπολη; Ήξερες εσύ ότι οι τάφοι έχουν εκπροσώπους Τύπου ή ισχύει μόνο για την Αμφίπολη; Εν τω μεταξύ, αυτός ο ένοικος, πόσο ΕΝΦΙΑ θα πληρώσει; Είσοδος, χωλ, ψηφιδωτά με μια Περσεφόνη να φασκελώνει, υπνοδωμάτιο με play room στο υπόγειο. Και στην ταράτσα ένα λιοντάρι. Μια περιουσία θα σκάσει. Και στη μέση μια αρχαιολόγος με μαύρο μπερέ. Και στην απόξω διάφοροι πικραμένοι αρχαιολόγοι να λένε ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι, κυρίως επειδή ζήλωσαν τη δόξα της αρχαιολόγου με τον μαύρο μπερέ. Τέτοιο σήριαλ με τάφο, τόση ίντριγκα, τόσο μαλλιοτράβηγμα, το φανταζόσουν; Αλλά αυτές υπήρξαν ανέκαθεν οι αρετές του περιούσιου λαού. Διότι όταν εμείς ανακαλύπταμε ενοίκους σε τάφους, οι άλλοι έτρωγαν τα νύχια τους. Και τώρα τα τρώμε εμείς. Εν τω μεταξύ, πότε θα μάθουμε το όνομα του ενοίκου; ΤΙ ΣΚΑΡΩΝΟΥΝ ΠΑΛΙ;

Η Ευρώπη των πουσταριών

Η ατάκα ανήκει σε εκπρόσωπο στη Βουλή-τσίρκο που εξέλεξε ο σοφός ελληνικός λαός και η οποία διαλύθηκε Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Ο εν λόγω εκπρόσωπος ξίνισε τα μούτρα του, επειδή ξένος πρωθυπουργός είναι gay. Μετά βέβαια που τον έκραξε το σύμπαν για το σχόλιό του, ο εν λόγω εκπρόσωπος του σοφού λαού θεώρησε σωστό να φερθεί ως Έλλην και να τιμήσει όσους τον ψήφισαν: δεν πήρε τίποτα πίσω και προσπάθησε να βγει από πάνω. Προσωπικά, τον ευχαριστώ, διότι επιβεβαίωσε μια σοφή ρήση: οι μεγαλύτεροι πούστηδες σε αυτή τη ζωή δεν είναι gay.

Συνεργάτες ΓΑΠ

Θρυλική φράση που επανερχόταν όλο το 2014, όποτε ο εν λόγω ξίνιζε τα μούτρα του, αλλά δεν ήθελε να μας το πει ο ίδιος, αλλά έβαζε «συνεργάτες». Ερώτημα: ο ΓΑΠ είναι πιο θλιβερός από τον Κουβέλη; Νομίζω, πως όχι ακόμα. Διότι η Φωτάρα έφαγε τη ροχάλα της από το εκλογικό σώμα και τώρα τρέχει εκεί που έφτυνε (και τον έφτυναν) για να σώσει το τομάρι του. Ενώ ο ΓΑΠ, θα φτιάξει τώρα κόμμα για να φάει τη ροχάλα του στις 25 Ιανουαρίου. Εύχομαι μετά να καταλάβει ότι η δική του εκδοχή για τα πράγματα, με την οποία παραμυθιάζεται από τον Νοέμβριο του 2011, δεν είναι απαραίτητα η σωστή εκδοχή. Ειλικρινά εύχομαι να το καταλάβει, διότι οι «συνεργάτες» του δεν θα τον βοηθήσουν να το καταλάβει. Και αν έχει λίγη αξιοπρέπεια στο DNA του από εκείνη που είχε ο παππούς του, να πάει οριστικά σπίτι του. Έχει άλλωστε τόσα καλύτερα πράγματα να κάνει. 

Εκεί μας κατάντησαν οι αλήτες

Διαχρονική φράση-ψωμοτύρι του κυρίαρχου και σοφού ελληνικού λαού, την οποία χρησιμοποιεί ως άλλοθι για την κουτουράδα που έκανε στο εκλογικό τμήμα που πήγε να ψηφίσει. Οι «αλήτες» είναι αυτοί που ο ίδιος επέλεξε, πίστεψε, στήριξε, παρακάλεσε και έγλειψε. Τι τα θες μανίτσα μου; Όσο οι «αλήτες» σε αποκαλούν «ελληνικό λαό», δεν έχεις καμία ελπίδα. Όταν τους ακούσεις να σε αποκαλούν «πολίτη», κάτι μπορεί να γίνει. Αρκεί βέβαια και εσύ να θέλεις να γίνεις πολίτης. Σιτουαγιέν, που έλεγαν και οι Γάλλοι. Βουζ αβέ κομπρί;

Μόρφωμα

Aσφαλώς και αναγνώρισες την εικόνα από την ταινία. El laberinto del Fauno του Guillermo del Toro με πρωταγωνίστρια τη μικρή Ofelia. Ένα περίεργο παιδί που αφήνει τον σκληρό κόσμο του ισπανικού εμφυλίου και μπαίνει σε έναν Λαβύρινθο. Εκεί την περιμένει ο Fauno, ένα τρομακτικό πλάσμα, το οποίο την καλεί να ζωντανέψει έναν θρύλο. Αυτόν που ήθελε την Ofelia να είναι πριγκίπισσα.
Το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να περάσει τρεις δοκιμασίες: θάρρος, εγκράτεια, αυτοθυσία. Τρεις δοκιμασίες που μοιάζουν να είναι τα τέλεια αντίδοτα στο φόβο.
Όπως είχε πει και ο ίδιος ο Del Toro, o φόβος που φορά τη μάσκα του κάθε φασισμού είναι πάνω από όλα η διαστροφή της αθωότητας. Είναι ένα τέρας που σε καταβροχθίζει, κομμάτι-κομμάτι.
Πάντα επίκαιρη η ταινία του Del Toro και μια από τις αγαπημένες μου, το ξέρεις. 
Αξίζει να την ξαναδείς. Ειδικά τώρα που πέφτουν όλοι από τα σύννεφα. Που ανακαλύπτουν και πάλι την Αμερική, που σαστίζουν επειδή γύρω τους υπήρχε ένα «νεοναζιστικό μόρφωμα». Που υστεριάζουν στα κανάλια, που αναλαμβάνουν -λέει- θεσμικές πρωτοβουλίες.
Που συναγωνίζονται για το ποιος θα αρπάξει πιο γρήγορα τη ρομφαία του αγγέλου για να τσακίσει τους φασίστες.

Να με συμπαθάς, αλλά πότε προσγειώθηκαν όλοι στην παράγκα μας; Χθες; Είχανε καλή πτήση; Τους καθυστέρησαν στο Τελωνείο; Εκείνη την κρέμα max factor θυμήθηκαν να την φέρουν;
Because, last time I checked, το «μόρφωμα» αντιμετωπίζονταν ως καλαμπούρι με ολίγη από lifestyle: το δαχτυλίδι της κυρά τέτοιας, οι κοιλιακοί του κλαρινογαμπρού, ο κατρουλής, το τζέρτζελο στη Βουλή, ο έτσι και ο αλλιώς. Θέαμα με nachos τίγκα σε αυτό το απαίσιο τυρί, ανάθεμα τη χοληστερίνη του.
Κουτσοβολεύονταν όλοι, μην νομίζεις. Τάχα μου ξύπνησε μέσα τους ο Γλέζος στα 19 που κατέβαζε σβάστικες. Ο ένας επειδή έκοβε ψήφους από εδώ, ο άλλος επειδή έκοβε ψήφους από εκεί, ο τρίτος γιατί είχε να λέει. Η ώρα να περνάει, δεν έχει και ελληνικές σειρές στα κανάλια, είναι και ο κόσμος θυμωμένος, ας ξεσκάσει και λίγο.
Ξέρεις καλά ότι όλα είναι θέμα Παιδείας. Στην οικογένεια, στο σχολείο, στην παρέα, στη συναναστροφή, στα social media (τρομάρα τους), στα δελτία των 8, ακόμα και στα μπουζούκια φτιάχνονται συνειδήσεις και «μορφώματα». Καλοί, κακοί, δράκοι, άγγελοι, «σακάτηδες» σαν τον Σόιμπλε, «ευλογημένοι σαν Έλληνες» και άλλα χαριτωμένα. Κάπως έτσι γεννιέται (ή πέθαίνει) το τέρας που όλοι κρύβουμε μέσα μας.
Κάθε φορά που βλέπεις τον Fauno να αγγίζει την Ofelia, να θυμάσαι μια λεπτομέρεια: την αποκαλούσε alteza (υψηλοτάτη). Όσο τρομακτικός και αν ήταν, δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να τσαλαπατήσει την αθωότητά της. Δεν είχε ποτέ σκοπό να την κάνει να φοβηθεί, αλλά να την κάνει να νικήσει το φόβο.
Με κόπο. 

Τεστοστερόνη

Για δες που την χάσαμε και την Maggie, πάνω που είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ξέμεινε για πάντα, προκειμένου να πάει μια κόντρα με την λατρεμένη Ελισάβετ Β' και τον σύζυγο-μούμια, ο οποίος έχει πλέον περάσει στη φάση του κροκόδειλου. Τελικά όμως τερμάτισε, με καλό χρόνο. Jolly good, που θα λέγανε και στο Νησί.
Υποθέτω ότι ξέρεις πόσο πολύ την συμπαθούσαμε εμείς στην Argentina. Παθολογική λατρεία. Τέτοια λατρεία της είχαμε μόνο εμείς, o IRA, οι εργατοπατέρες, τα χουλιγκάνια και τα παιδιά της.
Θα μου πεις, εδώ έχουμε να κάνουμε με κοτζάμ θατσερισμό και εσείς ααχολείστε μαζί της για δύο κωλο-νήσια;
Το θέμα της οικονομίας είναι μια άλλη ιστορία. Αν και καταντά λίγο αστείο να έχουν άποψη για την Θάτσερ άνθρωποι που θαυμάζουν δικτάτορες ή που συνοψίζουν την οικονομική τους πρόταση στο πώς θα ανακαλύψουν το θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ στη Λιμνούπολη για να μοιράσουν λεφτά στον όχλο. Ας είναι. Γούστα είναι αυτά.
Είναι πάντως ειρωνεία, όχι της τύχης, γιατί αυτά τα πράγματα δεν γίνονται τυχαία: η Θάτσερ ήρθε στην εξουσία όταν η Βρετανία ήταν χρεοκοπημένη και στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Τόσο χρεοκοπημένη που λίγα χρόνια νωρίτερα σκέφτονταν να αναβάλουν τις εκδηλώσεις για τα πρώτα 25 (από τα 2.500) χρόνια βασιλείας της λατρεμένης Ελισάβετ Β'. Έτρεμαν ότι ο κόσμος θα τους πάρει με τις ντομάτες πράγμα που δεν συνέβη τελικά.
Καλό είναι πάντως να θυμόμαστε ότι η Maggie εξελέγη χωρίς ποτέ να ξεγελάσει κανέναν για τις προθέσεις της. Χωρίς να κρύψει το πρόγραμμα και τις ιδέες της. Μακρία από τη λογική της διαχείρισης. Αυτό σπάνια το συναντάς. Διαχρονικά.
Σου υπενθυμίζω ότι τα ίδια χρόνια, εμείς εδώ παραδίναμε τη χώρα στην πεινασμένη συμμορία του Ανδρέα για να αποθεώσει το αραλίκι του Δημοσίου, τη λαμογιά και την εξαχρείωση.
Και από τότε πέρασαν 40 χρόνια, η Βρετανία είναι αυτή που είναι και εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε: χρεοκοπημένοι και τελειωμένοι.
Αλλο είναι όμως το θέμα μας: Για εμάς τους Argentos η Maggie θα είναι πάντα το κυνικό τέρας που βύθισε αναίτια ένα καταδρομικό σε εκείνο τον ηλίθιο Πόλεμο του 1982, στέλνοντας στο βυθό του Νότιου Ατλαντικού 323 ναύτες. Και δεν το μετάνιωσε ποτέ. Ούτε έκατσε στο εδώλιο για Εγκλήματα Πολέμου. Αυτό το συγκεκριμένο περιστατικό πονάει περισσότερο και από την ίδια την (αναμενόμενη) ήττα σε εκείνη τη σύρραξη. Κανείς ποτέ δεν θα συγχωρέσει και δεν θα ξεχάσει αυτό το αίσχος.
Θα είναι επίσης πάντα το κυνικό τέρας που πρόσφερε άσυλο στον Χιλιανό χασάπη Pinochet, στα χρόνια που ο Ισπανός δικαστής Garzón τον κυνηγούσε να λογοδοτήσει για τα δικά του εγκλήματα. Και ήταν πολύ περήφανη για εκείνο το άσυλο που του πρόσφερε.
Για όλα αυτά θα παραμένει ένα από τα πιο μισητά πρόσωπα στην Argentina. Τελεία και παύλα.
Κατά τα άλλα, η Maggie, όπως και ο Τσώρτσιλ πολύ νωρίτερα, έβλεπε με καχυποψία το Βερολίνο. Ήταν αντίθετη ακόμα και με την γερμανική ενοποίηση, τότε που σχεδόν όλοι πανηγύριζαν. Ακόμα και τα εγχώρια ανθρωπάκια που σήμερα παίζουν εμβατήρια ή βγάζουν λογίδρια της πεντάρας για να δείξουν πόσο κακιά είναι η Μέρκελ.
Εξίσου απεχθανόταν το κοινό νόμισμα. Υπήρξε προφητική, έστω και αν τα κίνητρά της ήταν απόλυτα ιδιοτελή. Καλύτερα έτσι από το να ανεμίζεις περιχαρής ένα κοινό νόμισμα, το οποίο δεν αξίζεις ούτε αντέχεις.
Η Βρετανία σήμερα εξακολουθεί να είναι η χώρα της Θάτσερ. Και οι υπόλοιποι ολοένα και περισσότερο προσχωρούμε στον ευρωσκεπτικισμό της, ψηφίζοντας γελοίους φωνακλάδες. Επειδή την Ευρώπη την κυβερνούν πολιτικοί νάνοι και διαχειριστές της πλάκας.
Τους οποίους αν είχε μπροστά της η Θάτσερ θα τους βάραγε μία στο κεφάλι με την τσάντα.
Αλλά για να είμαι ειλικρινής, πάντα θα ευγνωμονώ την Maggie γιατί απέδειξε ότι cojones και τεστοστερόνη δεν πάνε ποτέ μαζί.

Παραμύθι

Αχ βρε Μafa, εσύ την είχες την απορία χρόνια πριν: «τι να έχουν κάνει κάποιοι φτωχοί νότιοι για να αξίζουν ορισμένους βόρειους;»
Φανταζόσουν ποτέ ότι θα ζήσουμε το corralito, το τρισ-κατάρατο corralito στην Ευρώπη;
Σε σένα που ίσως δεν το θυμάσαι, corralito ήταν ο περιορισμός στην ανάληψη μετρητών που επιβλήθηκε στην Argentina to 2001. Φυσικά ξεσηκώθηκαν και οι πέτρες, οπότε δεν άργησε να έρθει το ελικόπτερο.
Είδες, Αλέκα μου, πόσο απλό ήταν; Αμα θέλεις να γίνει επανάσταση, βάλε περιορισμό στις αναλήψεις. Και μην το πάρεις πίσω. Μαύρο φίδι που σε έφαγε. Μόνο ένα ελικόπτερο μπορεί να σε γλιτώσει από την οργή του νοικοκυραίου. Αλάνθαστη μέθοδος.
Τώρα, δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο, αλλά εκεί πίσω στις αρχές του 2001, υπήρξαν μερικοί ελάχιστοι τύποι που έτρεμαν στην ιδέα του κοινού νομίσματος. Δεν σου μιλώ απαραίτητα για ιδεολόγους. Σου μιλώ για ανθρώπους με τον κοινό νου. Αυτό το τόσο σπάνιο πράγμα που λέγεται κοινός νους.
Ήμουν ένας από αυτούς, αλλά βλέπεις τότε δεν με ήξερες. Και καθόλου δεν με είχε συγκινήσει το 2002 και 2003 η ζήλεια που μου έδειχναν οι συμπατριώτες μου Argentos. Εκείνοι έδιναν μάχη να πάρουν τα υποτιμημένα λεφτά τους από την τράπεζα και μου έλεγαν «che, vos tenés el euro».
Αμ δε! Διότι ο κοινός νους ψιθύριζε κάτι πολύ απλό σε καθηγητάκους σαν τον Σημίτη που πανηγύριζαν όταν το ΑΤΜ ξέρασε το πρώτο 20εύρω: Πού πας ξεβράκωτος στα αγγούρια; Έφτιαξες ομοσπονδία με μια στοιχειώδη δημοσιονομική ομογένεια, ώστε να έρθει να «κουμπώσει» το κοινό νόμισμα; Όχι. Γίνεται να το κάνεις ανάποδα; Όχι.
Και αν δεν πιστεύεις εμένα -αντιδραστικό με έλεγαν τότε- ρώτα τον ηγούμενο Εφραίμ που ξέρει πιο πολλά οικονομικά από τους τελευταίους δέκα υπουργούς οικονομικών μαζί. Εξαιρώ τον Βενιζέλο, που τα ξέρει όλα έτσι κι αλλιώς.
Όταν το κάνεις ανάποδα, είναι απλά θέμα χρόνου να επικρατήσει ο νόμος της ζούγκλας. Με την πρώτη στραβή, ο καθένας θα κοιτάξει την πάρτη του. Και ο ισχυρός, ο οποίος εν τω μεταξύ θα έχει μαζέψει όλο το χαρτί, θα χορεύει τους υπόλοιπους στο ταψί.  
Στο δικό μας παραμύθι, ο ισχυρός είναι η Γερμανία. Το γνωστό ευρωπαϊκό παρατράγουδο. Ανοιξε και κανένα βιβλίο ιστορίας. Γνωστή η τακτική της, η ξιπασιά της, αλλά και η παντελής έλλειψη διπλωματίας.
Έτσι είναι ο Γερμανός. Αυτό που έχει να σου πει, θα στο πει ωμά. Χωρίς γαλλικές αβρότητες, και βρετανικές ευγένειες.
Πολύ σπάταλο για τα γούστα του το ελληνικό Δημόσιο. Επιπλέον, είναι προτεστάντης, οπότε μισεί τα ανήθικα κόλπα των ιρλανδικών και κυπριακών τραπεζών. Του βρωμάει το ισπανικό jamón και βρίσκει εντελώς μίζερα τα πορτογαλικά fados. Και όλα αυτά, για αρχή. Ορεκτικό. Ένας θεός ξέρει ποιος θα πάρει σειρά. Και έτσι, γέμισε ο τόπος μνημόνια. Γερμανικός καταμερισμός εργασίας. Διότι ο πληρώνων και διατάζων.
Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, ο Γερμανός όσο άκομψα και αν στο λέει, μια αλήθεια την κρύβει: μην τα βάζετε μαζί μας, βάλτε τα με τους πολιτικούς σας. Που τους επιτρέψατε να σας πάνε εκδρομή στην Πομπηία, ενώ στο βάθος το ηφαίστειο φόρτωνε.
Αλλά, επειδή το λέει η μουτσούνα του κάθε Σόιμπλε, δαιμονοποιείται. Και σαν από ένστικτο τρέχουμε στο άλλο άκρο. Κάνοντας χαβαλέ, μουτζώνοντας και ψηφίζοντας γραφικούς επιπέδου Γκρίλο. 
Και τώρα τι γίνεται; Ο κοινός νους θα σου έλεγε ότι το καλύτερο για όλους εμάς είναι να την κάνουμε με ελαφρά από το κοινό νόμισμα.
Αλλά το θέμα είναι πού θα πάμε.Υπάρχει κανένα σχέδιο της προκοπής; Ακουσες εσύ κάτι; Γιατί χωρίς σχέδιο, το να φύγεις είναι εξίσου εγκληματικό με το να μείνεις.
Όσο ηλίθιος είναι ο κάθε ΓΑΠ που υπογράφει Μνημόνια για λίγα δανεικά πιστεύοντας ότι θα εφαρμόσει όσα συμφώνησε, άλλο τόσο απατεώνας είναι και ο κάθε φωνακλάς που σε προτρέπει να φύγουμε με βάρκα την ελπίδα.
Αλλά, η ελπίδα δεν μου ακούγεται σαν καλό Plan B. Ασε που αυτή πεθαίνει πάντα τελευταία, άρα εσύ και εγώ θα πεθάνουμε πρώτοι.
Οπότε, φιλούθκια. Kαι η κηδεία, προτεσταντική: χωρίς στεφάνια και καφέδες. Παξιμάδι και αυτό μισό.

Frankie

Tα είδες πάλι τα χαΐρια μας; Όποια πέτρα και να σηκώσεις, ένας Argento είναι από κάτω. Καταρχήν έχεις αυτό τον άτιμο τον Messi, ο οποίος πιάνει  και βάζει ένα σκασμό γκολ για πλάκα στους Ιταλούς του Μπερλουσκόνι.
Και δεν περνάει ένα 24ωρο και εμφανίζεται στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου, έτερος Argento να κοιτά ολίγον σαν αγγούρι το πλήθος. «Ρε συ, αυτός είναι ο Βergoglio!» φώναξαν οι περισσότεροι.
Μάλιστα κύριοι. Από σήμερα ο πλανήτης έχει δύο περονιστές στην εξουσία. Το Cristinάκι στην Argentina και τον Frankie στο Βατικανό. Κράτος είναι και το Βατικανό.
Κλασικά νούμερα οι συμπατριώτες μου. Βγήκαν στα κανάλια και στα μικρόφωνα, όπως κάποτε η γιαγιά της Κατερίνας Θάνου με την καραμπίνα για να πανηγυρίσει το χρυσό μετάλλιο της εγγονής.
Στη γειτονιά του Frankie, στο Buenos Aires, μέγα πλήθος να εξηγεί: εδώ έπινε καφέ, εδώ είναι η στάση του λεωφορείου που περίμενε, αυτό είναι το διαρκείας για το γήπεδο και πάει λέγοντας. Πρώτο τραπέζι πίστα η αδελφή του, αν και βγήκε λίγο άλουστη στην κάμερα. Μια τρίτη ξαδέλφη είχε περισσότερο χρόνο στη διάθεσή της, έφτιαξε το μαλλί και βγήκε να πει ότι ο Frankie ήταν τόσο βέβαιος ότι δεν θα βγει που έκλεισε και το εισιτήριο επιστροφής, φυσικά με Aerolineas Argentinas.
Μεταξύ μας, καλύτερα που έγινε Πάπας, γιατί δεν θέλεις να πας στην Αrgentina με πτήση από Ρώμη. Ρώτα και μένα: το ταξίδι κρατάει μία αιωνιότητα και μια μέρα. Μέχρι να φτάσεις, έχει βγει και η Ελλάδα από την ύφεση, που λέει ο λόγος.
Εξαιρώ που το αεροπλάνο είναι φουλ στους Argentos: γλώσσα δεν βάζουν μέσα, οι περισσότεροι είναι όρθιοι πάνω από το κεφάλι σου, γκρινιάζουν για τα πάντα. Ή κάνουν ουρά για την τουαλέτα.
Βγήκε και μια άλλη ντάνα στα κανάλια με καταπληκτικό μαλλι λάχανο, διότι σε κάθε γειτονιά του Buenos Aires έχει τουλάχιστον ένα κομμωτήριο και ένα locutorio, να μας πει ότι της είχε κάνει πρόταση γάμου ο Frankie στα 12.
Κάτσε να το σκεφτώ λίγο: πρόταση γάμου πριν από 60 χρόνια, δηλαδή το 1953. Μάλιστα. Τότε στην Argentina κυβερνούσε ο Juan Perón, η Eva Perón είχε πεθάνει και οι εργαζόμενοι περνούσαν καλά. Ο ίδιος ο Frankie ήταν οπαδός του Perón, όπως δήλωσε άλλος γείτονας, επομένως τώρα κατάλαβα γιατί απορρίφθηκε η πρόταση γάμου στην 12χρονη. Η μάνα της κοπέλας δεν τον ήθελε γιατί ήταν περονιστής. Καλό δεξιόμουτρο θα ήταν και αυτή και σου λέει, σιγά μην δώσω την κόρη μου σε γιο εργάτη-περονιστή. Και ο άνθρωπος έγινε παπάς.

Τώρα για να μιλήσουμε και λίγο πιο σοβαρά, αν υποτεθεί ότι μπορεί κανείς να μιλήσει σοβαρά για ένα μαγαζί σαν την Εκκλησία, ο Frankie είναι ένας διαφορετικού ήθους παπάς. Γεγονός και δεν χρειάζεται κανένας γείτονας να το επιβεβαιώσει.
Φυσικά η απλότητα και η αγάπη στους φτωχούς δεν αποτελούν τίτλο τιμής, αλλά τρόπο ζωής. Τίτλο τιμής αποτελούν μόνο για τους επαγγελματίες ευαίσθητους Έλληνες πολιτικούς, καλλιτέχνες και συνδικαλιστές: από τους Ακηδες και Λάκηδες μέχρι τους Φωτόπουλους του χθες (ΠΑΣΟΚ), του σήμερα (ΣΥΡΙΖΑ) και του αύριο (ΠΑΣΟΚ).
Προφανέστατα ο Frankie είναι συντηρητικός. Δηλαδή, τι άλλο θα μπορούσε να είναι ο Πάπας και ο κάθε Πάπας και παπάς;
Προφανέστατα δεν διατηρεί και τις καλύτερες σχέσεις με την κυβέρνηση της Argentina. Όταν έχεις πρόεδρο το Cristinάκι που νομιμοποιεί τους γάμους ίδιου φύλου και δίνει επίδομα στις μονογονεϊκές οικογένειες, πώς είναι δυνατόν να έχεις καλές σχέσεις;
Όταν βάζει φυλακή δικτάτορες και δολοφόνους, πώς να έχεις καλές σχέσεις; Και οι πέτρες ξέρουν ότι η Εκκλησία (η κάθε Εκκλησία) σπεύδει πρώτη να ευλογήσει το πραξικόπημα. Το κάθε πραξικόπημα ή καθεστώς, μην παρασύρεσαι. Και στην αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ με τους δορυφόρους της, το παπαδαριό μια χαρά περνούσε. Διαβάζοντας.
Ο Frankie -που είναι και περονιστής- είναι και κατά της φτώχειας. Τουλάχιστον θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι στην Argentina τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλά κατά της φτώχειας. Χάρη στο Cristinάκι -επίσης περονίστρια. Όπως έλεγαν και τη δεκαετία του 1950, «για έναν περονιστή δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από έναν άλλο περονιστή».
Γενικώς έχουν γίνει πολλά στη Λατινική Αμερική κατά της φτώχειας την τελευταία δεκαετία. Σύμφωνα μάλιστα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, η μεσαία τάξη έχει αυξηθεί κατά 20%, το οποίο μεταφράζεται σε αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους. Όταν στην Ευρώπη, για παράδειγμα, η μεσαία τάξη εξαφανίζεται. Και μιλάμε για ανθρώπους.
Ας εμπνευστεί λοιπόν από αυτό το παράδειγμα, διότι λεφτά υπάρχουν. Αφού πλέον είναι κάτοικος Βατικανού, ας κάνει τον κόπο να ρίξει μια ματιά στο υπόγειο της επιχείρησης και στα τραπεζικά καρνέ. Πολύ χρήμα. Και ας στείλει στο διάολο όσους από το συνάφι του κάνουν μαθήματα ηθικής, θωπεύοντας παιδάκια.
Φιλιά σε όλους. Και σε όλες. Χωριστά.

Στικάκι

Πώς την πατήσαμε έτσι, μανίτσα μου; Εγώ να κοιμάμαι ήσυχος ότι έχει βγει ένας σκασμός post και ανοίγω το κατάστημα και λέει «Quiz» με ημερομηνία 1η Δεκεμβρίου.
Τέτοια δυσάρεστη έκπληξη, ούτε ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος του σωματείου «8% και βγάλε». Που και το 8% δεν το λες κακό. Αλλοι με το ίδιο ποσοστό κάνουν καριέρα.
Έχω όμως τις υποψίες μου. Τα post υπήρχαν σε ένα στικάκι, το οποίο ανέλαβε να φυλάξει η θεία η Φυστικούλα. Το είχα δώσει αρχικά στη θεία τη Βερυκοκούλα, η οποία το έχει τερματίσει με την τεχνολογία. «Είναι πέντε αρχεία 'εξελάκια', ξέρεις εσύ» της είπα και έφυγα ήσυχος. «Εξελάκια για πέντε αρχεία; Και δεν μου τα στέλνεις με ένα mail;» απάντησε η θεία. Κόκαλο εγώ με τόση πληροφορία.

Σε άλλες εποχές θα έλεγα ότι έχει πάθει το εγκεφαλικό ή είδε την παναγία στον ύπνο της να κατεβάζει μουσική από το itunes και σάλεψε. Κάτι οι αεροψεκασμοί του Πάνου (εντελώς) Καμμένου, κάτι τα γενόσημα, κάτι τα τζάκια, το πέλετ, η αιθαλομίχλη στα χρόνια της λατρεμένης βασίλισσας Βικτωρίας. Πολύ θέλει ο άνθρωπος;
Μην στα πολυλογώ, πήρε η θεία η Βερυκοκούλα το στικάκι και ανέλαβε τα περαιτέρω. Bad timing, όμως: Βγήκε το iPhone5 και η θεία είδε όραμα την παναγία να της λέει να το αγοράσει και να βάζει το siri να μιλάνε κατευθείαν.
Μην στα πολυλογώ, τρέχει για το iPhone5 και δίνει το στικάκι στη θεία τη Φυστικούλα να το φυλάξει, κατά προτίμηση στο εικόνισμα που έχει τα στέφανα. Εν τω μεταξύ, τώρα που το σκέφτομαι: έχεις προσέξει αντοχή που έχουν τα στέφανα; Μετά από 60 χρόνια γάμου, ο γαμπρός πεθαίνει (πάντα πεθαίνει πρώτος ο άνδρας, να τα λέμε αυτά), τον θάβεις, παρέρχεται η τριετία, τρέχεις για την εκταφή, βρίσκεις -άσε μην σου πω τι βρίσκεις- και το στέφανο στο εικόνισμα, ντούρο.
Μην στα πολυλογώ, η θεία η Φυστικούλα ξέρει από τεχνολογία όσο ο Αττίλας ο Κατακτητής από savoir vivre. Σκέψου ότι στο σπίτι η τηλεφωνική συσκευή εκπέμπει αναλογικά -δεν ξέρω αν το πρόλαβες το σήμα- «του κου, του κου, του κου, του κου», διότι μια φορά άκουσε το ψηφιακό και αποσυντονίστηκε το ακουστικό στο αυτί. Και ενώ της μιλούσαμε, εκείνη άκουγε από το διπλανό διαμέρισμα την Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της να τα χώνουν (και καλά) στον Στουρνάρα. Λέω διπλανό διαμέρισμα, διότι ψηφιακή τηλεόραση δεν παίζει στο δικό της. Δοκιμάσαμε να της πάρουμε αποκωδικοποιητή και με τα τόσα τηλεκοντρόλ, τής έφτασε η πίεση στο 19. Με τον παλιό τρόπο την μετρήσαμε, μην βλέπεις αυτές τις γριές στην TV που έχουν πάρει τα μηχανήματα που μιλάνε. Ψέματα. Εσύ θα είχες εμπιστοσύνη σε μια φωνή -προφανώς σε καταθλιπτικό λήθαργο- να σου λέει «αποτελέσματα μη φυσιολογικά;» Και έτσι η θεία έμεινε με το Τηλεάστυ και τον 902TV, όταν βρεθούν χρήματα να ανοίξει.
Μην στα πολυλογώ, το στικάκι με τα post χάθηκε. Ψάξαμε παντού, κυρίως κάτω από σεμέν, στο στρώμα με τις δεσμίδες από 5χίλιαρα, στη φοντανιέρα που φυλάει τα μεταλλικά 100άρικα, στην άλλη φοντανιέρα με τα μεταλλικά 50άρικα και στο ντουλάπι όπου υπάρχει το τσουβάλι με το σιτάρι για τα κόλυβα.
Έξαλλη η θεία η Βερυκοκούλα, η οποία μου είπε πάντως να μην απελπίζομαι, διότι και με το άλλο το στικάκι θα λάμψει η αλήθεια, θα έρθει η ανάπτυξη, θέσεις εργασίας και θέσεις στα τρόλεϊ. Μου είπε μάλιστα ότι μίλησε με την παναγία στο siri και ότι ψάχνει και εκείνη.
Μέχρι να λάμψει η αλήθεια με το άλλο στικάκι και μέχρι να επικοινωνήσει εκ νέου η θεία με την παναγία στο siri, εδώ είμαστε.
Kαι για να μην το ξεχάσω τελείως: Καλή Χρονιά να έχουμε μωρό μου!

Οβελίσκος

Ρίξε μια ματιά στο σύνθημα δίπλα: 8 Νοεμβρίου με σήμα τον Οβελίσκο του Buenos Aires και όχι μόνο. Σε αρκετές πόλεις της Argentina έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις, «κατά της εθνικής κυβέρνησης», όπως ήταν το σύνθημα. Όταν λέμε «εθνικής», εννοούμε την κυβέρνηση του Cristinakίου, διότι υπάρχουν και οι τοπικές κυβερνήσεις κατά των οποίων σπάνια γίνονται διαδηλώσεις. Παράδειγμα, η δεξιά κυβέρνηση του Buenos Aires, η οποία λειτουργεί αυτόνομα -κάτι σαν την Washington DC- και η οποία έχει ρημάξει την πόλη, αλλά κανείς δεν διαμαρτύρεται στον Οβελίσκο. Αντίθετα, όταν τα προβλήματά της φτάνουν στα άκρα, νιαουρίζει σαν γκόμενα στην «εθνική κυβέρνηση» για να σώσει την κατάσταση.
Γιατί έγινε η διαδήλωση και ποιος τη διοργάνωσε; Το δεύτερο ερώτημα είναι εύκολο: τα κοινωνικά δίκτυα, ήταν δηλαδή απολιτίκ, τύπου όλοι οι καλοί χωράνε. Θυμίζω ότι και στις διαδηλώσεις στη ΔΕΘ υπήρχε πάντα το μπλοκ των Ηρακλειδέων που φώναζε για τον υποβιβασμό της ομάδας.
Το πρώτο ερώτημα είναι πιο σύνθετο. Στις διαδηλώσεις προφανώς υπάρχουν αιτήματα. Εξαιρώ αυτές που προμοτάρουν ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και λοιποί φαύλοι με αποκλειστικό αίτημα να εξασφαλίσουν -ακόμα και στα ερείπια μιας χρεοκοπημένης χώρας- τα προνόμιά τους.
Πάμε παρακάτω: ποια ήταν τα αιτήματα της διαδήλωσης; Από ό,τι διάβασα σε ένα πανό, ζητούν περισσότερη δημοκρατία, λιγότερη διαφθορά, όχι τρίτη θητεία του Cristinakίου, λιγότερη ανασφάλεια, όχι στις εκτρώσεις and world peace, για να θυμηθούμε τη Σάντρα Μπούλοκ.
Πρόσεξε τώρα τι έχει συμβεί σε αυτή τη χώρα. Βγήκε από τη χρεοκοπία με διαφορετικό τρόπο -τα έχουμε πει πολλές φορές- αλλά όπως επίσης έχουμε πει πολλές φορές, καμία χώρα δεν είναι μόνη της στον πλανήτη. Επομένως, το νύχι του κερδοσκόπου πάντα θα σε γρατζουνά, ενώ στην αυλή σου θα σκάνε τα απόνερα που δημιουργούν οι επόμενες καπιταλιστικές χλαπάτσες, όπως λέει και η φίλη μου η Αλέκα.
Αυτονόητο δεν σου ακούγεται αυτό; Αμ δε. Τράβα να το εξηγήσεις σε ηλίθιους επιπέδου Στρατούλη και Πάνου (εντελώς) Καμμένου που κοροϊδεύουν τον κόσμο ότι θα διαγράψουν το χρέος, θα εφαρμόσουν «μια άλλη πολιτική», θα πάρουν αβάντα 400 χρόνων για να πληρώσουν τα γαμησιάτικα, θα βρουν και καμιά 500αριά δισ. ευρώ να μοιράσουν και θα τρώμε όλοι το αβγό μας σε χρυσές αυγουλιέρες.
Στην πραγματική ζωή, η Argentina γνωρίζει θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης εδώ και μια δεκαετία, όμως η παγκόσμια κρίση -με πρώτο το Ευρωπαϊκό μας χάλι- μοιραία άρχισε να την επηρεάζει. Κατάλαβες τώρα γιατί φώναζε ο Ομπάμα τόσους μήνες, μανίτσες Ευρωπαϊκές, βρείτε μια λύση στο θεματάκι σας, διότι θα χάσω τις εκλογές και θα σας κατσικωθεί ο Μιτ ο Ρόμνεϊ και θα κυκλοφορείτε όλοι με το ταμπελάκι του Μορμόνου.
Η κρίση λοιπόν έχει (ξανα)χτυπήσει τη Νότιο Αμερική. Οι μεγάλες οικονομίες της περιοχής έχουν πεσμένους ρυθμούς ανάπτυξης και αυτό δημιουργεί ανασφάλεια. Βέβαια όταν λέμε πεσμένοι, εννοούμε κάτι +2%, που εσύ εδώ αν έβλεπες αυτό το νούμερο, θα ζήταγες άδειες από τον θεό (δηλαδή τον Σαμαρά) να πάρεις τη Φωτεινή Πιπιλή να χορέψεις ένα tango στο Dancing.
Τα μικρά όμως αυτά ποσοστά ξυπνούν τις τραυματικές μνήμες του παρελθόντος. Επιπλέον, έσκασαν μύτη και οι αμερικανικοί γύπες (buitres), ζητώντας με δικαστικές αποφάσεις τα ρέστα από τη χρεοκοπία του 2001. Και δώστου τα φρέσκα δημοσιεύματα για «νέα χρεοκοπία». Λογικότατο λοιπόν να μαζευτούν αρκετοί στον Οβελίσκο κατά της «εθνικής κυβέρνησης».
Το άλλο που διάβασα και είναι πραγματικά για γέλια είναι το αίτημα για «περισσότερη δημοκρατία». Αν υπάρχει μια χώρα στον κόσμο που ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι πίπα θέλει, αυτή είναι η Argentina. Τα μεγαλύτερα και ισχυρότερα εκδοτικά συγκροτήματα βρίζουν χυδαιότατα από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί το Cristinάκι. Ένας τοπικός Μπόμπολας δήλωσε ξεκάθαρα ότι τους νόμους για την πολυφωνία στα ΜΜΕ τους έχει γραμμένους εκεί που έχει γράψει και ο Φώτης Κουβέλης τη «σταδιακή απαγκίστρωση». Το δε επίπεδο δημοσιογραφίας είναι τέτοιο που η Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της μοιάζουν με αθώα και ανυποψίαστα παιδάκια εκκλησιαστικής χορωδίας.
Εμένα αν με ρωτήσεις, όλο αυτό θα σήκωνε μία διαδήλωση κατά της «εθνικής κυβέρνησης», αλλά για σεβασμό της Δημοκρατίας. Για τη σταδιακή απαγκίστρωση, ρε γαμώτο.
Πάμε στο ζουμί της υπόθεσης. Πολλοί από όσους γκρινιάζουν στην Argentina σήμερα ανήκουν στις πιο εύπορες ομάδες του πληθυσμού που δεν γουστάρουν καθόλου τους περιορισμούς στην αγορά δολαρίων. Το δολάριο είναι πάθος. Είναι κάτι σαν τον freddo για τον Νεοέλληνα. Ασφυκτιά λοιπόν αυτή η μειοψηφία που δεν μπορεί να τα έχει όλα σε αμερικανικό νόμισμα. Όπως τη δεκαετία του 1990 που το δολάριο ήταν ουσιαστικά το εθνικό νόμισμα και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε.
Θα τους πρότεινα να κάνουν λίγη υπομονή γιατί από το 2013 θα κυκλοφορήσει -λέει- νέο Ευρώ με ωραιότατες παραστάσεις από την ελληνική μυθολογία. Θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον να έβαζαν παραστάσεις από τη νεοελληνική μυθολογία: τα μνημόνια που μας σώζουν, τα αντιμνημόνια που επίσης υπόσχονται σωτηρία, τα δισεκατομμύρια των ομογενών, τα αέρια που θα μας κάνουν πλούσιους, η καθαρότητα της φυλής, οι προφητείες ενός γέροντα, το ξανθό γένος και άλλα πολλά.
Έχει και άλλο ζουμί η διαμαρτυρία κατά της «εθνικής κυβέρνησης». Εδώ και πολύ καιρό έχει κυκλοφορήσει μια σπέκουλα ότι το Cristinάκι θέλει να αλλάξει το Σύνταγμα και να επιτραπεί τρίτη επανεκλογή. Η λέξη που κυριαρχεί στην πολιτική ζωή είναι «re-reelecciόn». Αυτή τη στιγμή οι Περονιστές έχουν την πλειοψηφία στο Κογκρέσο, αλλά όχι τα 2/3 για να αλλάξουν το Σύνταγμα. Υποτίθεται -βάση της σπέκουλας- ότι ο λόγος που υιοθετήθηκε η ψήφος στα 16 είναι για να πετύχει το Cristinάκι απόλυτη πλειοψηφία των 2/3 στις ενδιάμεσες εκλογές του 2013 και να πετύχει το σκοπό της. Να γίνει δηλαδή κάτι σαν Hugo Chávez.
Aυτή όλη η σπέκουλα είναι ωραία για να γεμίζεις πλατείες και να γράφεις στο Twitter, αλλά δεν σε πάει μακριά. Απλούστατα γιατί στις ενδιάμεσες εκλογές, όπως παραδοσιακά συμβαίνει σε πολλές χώρες που έχουν αυτό το συστημα, η κυβέρνηση μετά βίας καταφέρνει να διατηρήσει τα κεκτημένα της. Για τράβα πάλι να ρωτήσεις τον Ομπάμα που έχασε το Κογκρέσο στις ενδιάμεσες του 2010 και το ξαναέχασε προχθές.
Προσωπικά, δεν θέλω τρίτη θητεία για το Cristinάκι. Σε αυτό λοιπόν το «αίτημα» συμφωνώ, έστω και αν κινείται σε επίπεδο σπέκουλας. Φτάνουν δύο θητείες, και ας έχει δημοτικότητα γύρω στο 40%, που για έναν πολιτικό με 7 χρόνια στην εξουσία είναι υψηλότατο. Δες πού βρίσκεται σήμερα η δημοτικότητα του Ολάντ, του Κάμερον ή του Ραχόι. Σκέψου ότι μόνο η Μέρκελ έχει 40% και αυτό επειδή οι Γερμανοί και το μαγαζάκι τους (ΕΚΤ) κερδοσκοπούν χυδαία εις βάρος των «εταίρων» τους. Επομένως, το 40% που έχει σήμερα το Cristinάκι, το λες και κολοσσιαίο ποσοστό.
Προφανώς υπάρχουν φαινόμενα αλαζονείας και διαφθοράς, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα με την μακρόχρονη παραμονή ενός κόμματος (ή ενός πολιτικού) στην εξουσία. Ψέματα να λέμε; Η πολιτική ζωή έχει πολωθεί, όπως η αντίστοιχη στις ΗΠΑ, όπου Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι τρώνε τις σάρκες τους.
Πρόσεξε όμως μια άλλη διάσταση, η οποία εκφράστηκε εμμέσως στις διαδηλώσεις που έγιναν στον Οβελίσκο: το πρόβλημα στην Argentina είναι ότι δεν υπάρχει Αντιπολίτευση. Ή μάλλον, αυτή που υπάρχει παραμένει ταυτισμένη με τις πολιτικές που οδήγησαν στην χρεοκοπία του 2001.
Μπορεί να ήταν διαδήλωση κατά της «εθνικής κυβέρνησης», αν διάβαζες όμως πίσω από τις γραμμές, υπάρχει μπόλικη οργή για την Αντιπολίτευση, αυτό το θλιβερό συρφετό παρτάκηδων και ανίκανων παπαρολόγων. Με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις.
Πόσο μπροστά μπορεί να πάει μια χώρα όταν δεν έχει έναν εναλλακτικό ισχυρό πόλο; Και στο λέω εγώ. Σκέψου ότι ακόμα και στη Βενεζουέλα ο Τσάβες έχει μια ενωμένη (σχετικά) αντιπολίτευση που πρόσφατα έπιασε ένα 45%.
Και για να μην σε κουράζω άλλο, θα σου πω μια ιστορία. Ήμουν στην Argentina το 2010 και συζητούσα πολιτικά με έναν φίλο. Περιττό να σου πω ότι όλοι μου οι φίλοι μισούν την Cristina και αυτό κάνει ενδιαφέρουσες τις συζητήσεις μας. Τις οποίες νοσταλγώ εδώ στην μπανανία μας, όπου πλέον καθιερώθηκε ως πολιτικός λόγος το δεξιό και αριστερό μίσος επιπέδου «θάνατος στους φιλελέδες» και «κρεμάλες σε αριστεροφασίστες συριζέους». Και αυτό το αφιερώνω σε όσους κόπτονται για τη Δημοκρατία, αριστερούς και δεξιούς.
Του λέω λοιπόν (και έκανα λάθος, όπως αποδείχθηκε) ότι κατά την γνώμη μου, η Cristina δεν θα βάλει υποψηφιότητα για δεύτερη θητεία. Ακόμα τότε δεν είχε ξεκαθαρίσει το τοπίο για τη δεύτερη θητεία που συνταγματικά δικαιούτο.
Ο φίλος μου λοιπόν, που την μισεί, πριν καλά-καλά τελειώσω τη φράση μου, πετάχτηκε και με διέκοψε, λέγοντας με ανησυχία: «και άμα δεν είναι η Cristina, ποιος θα είναι;»
Κατάλαβες τώρα, Cristinάκι μου, γιατί έπρεπε να πας και εσύ στη διαδήλωση; Να φωνάξεις, βρείτε μου έναν άλλο αξιόπιστο και εγώ πάω σπίτι στο El Calafate, αν χρειαστεί.
Αλλιώς θα φτάσουμε να δικαιώσουμε τον ποιητή-τροβαδούρο Γιαννάκη Πάριο που τραγουδά «μετά από σένα ποιος, μετά από σένα τι»...

Respira

Ρίξε μια ματιά στο βίντεο εδώ. Θα χρειαστείς μόλις 2:20...
Το είδες; Εντάξει η αγγλική μετάφραση δεν είναι και η καλύτερη, δεδομένου ότι για τον Ισπανό τα αγγλικά είναι μια γλώσσα τόσο άγνωστη όσο σε σένα τα σανσκριτικά. Έτσι και πεις σε Ισπανό ότι μερικά δισεκατομμύρια σε αυτό τον πλανήτη μιλάνε αγγλικά, θα σε κοιτάει σαν να του είπες ότι ο μπαρμπά Χουάν Κάρλος δεν έχει κουτουπώσει άλλη γυναίκα στη ζωή του από την κόρη της Φρειδερίκης.
Αλλού είναι το θέμα. Το σποτάκι που βλέπεις -το οποίο κόζαρα χάρη σε σένα- αναφέρεται στην γενική απεργία που θα γίνει στην Ισπανία στις 11 Νοεμβρίου. Τη διοργανώνει η CGT, η οποία στα ελληνικά μεταφράζεται «ΓΣΕΕ».
Εμένα αν με ρωτήσεις ντρέπομαι να μεταφράσω την ισπανική Confederación General de Trabajo ως ΓΣΕΕ, διότι είναι σαν να συγκρίνω την κολώνια με τα κουραδάκια της γάτας στην άμμο. Η οποία άμμος στα ισπανικά λέγεται arena. Το φανταζόσουν;
Μην φανταστείς ότι και εκεί οι συνδικαλιστές δεν παίρνουν επιδοτήσεις ή ότι δεν τους βρίζουν. Μια χαρά τους βρίζουν. Βάλε στο google translate μερικά από τα σχόλια που έχει αυτό το βίντεο στο youtube και θα δεις τι λένε οι Ίβηρες. Παντού η ίδια αλητεία, τι να κάνουμε;
Αλλά από το να τους βρίζεις μέχρι να τους πεις ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και άλλα τέτοια χαριτωμένα και λίαν επαναστατικά, έχει μεγάλη διαφορά.
Τους βρίζει και ο Μαριανίτο Ραχόι, διότι είναι μόλις ένα χρόνο πρωθυπουργός και του έχουν κάνει -λέει- τρεις γενικές απεργίες.
Ξέρεις, σε κανονικές χώρες και όχι στη βαλκανική μας μπανανία, οι γενικές απεργίες γίνονται όταν πραγματικά υπάρχει λόγος. Όταν καίγεται ο κώλος τους. Για να είναι μαζικές. Και τώρα πραγματικά καίγεται ο κώλος τους.
Αν είδες το βίντεο, θα προσέξεις ότι δεν υπάρχουν κομματικές σημαίες σε «ξεχωριστές συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα και την Ομόνοια». Υπάρχουν απλά άνθρωποι. Νιόπαντροι που πήραν δάνειο για σπίτι και το έχασαν, νέα ζευγάρια ακόμα και του ίδιου φύλου, μια μετανάστρια που δεν μπορεί πλέον να έχει περίθαλψη, διότι ο κύριος Ραχόι επέβαλε στους μετανάστες να πληρώνουν για να έχουν γιατρό, μια δασκάλα ή ένας άνεργος. Ασφαλώς πρόσεξες σε περίοπτη θέση την κόκκινη ταμπέλα με τον τίτλο Oficina de Empleo. Που μόνο empleo δεν είναι, αλλά λέμε τώρα.
Μοντέρνοι άνθρωποι, που ζουν ή ζούσαν σε μια σύγχρονη ανοικτή κοινωνία. Η οποία κατέρρευσε επειδή έπρεπε να σωθούν οι τράπεζες. Αφού πρώτα δάνειζαν σε όποιον έβλεπαν μπροστά τους ένα σκασμό λεφτά.
Θα μου πεις, τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη δική μας βαλκανική μπανανία; Καμία απολύτως. Διότι εδώ προέχει να σωθούν οι βολεμένοι. Δεξιοί-αριστεροί «σωτήρες» και επαναστάτες
παρέα με τους κολλητούς τους και τα κουραδάκια στην άμμο, η οποία ισπανιστί λέγεται arena.
Κανείς δεν έχει καταλάβει απολύτως τίποτα από όσα συμβαίνουν. Απλώς όλοι αναπολούν αυτό που υπήρχε μέχρι το 2009. Την Ελλάδα μιας ρουτινιάρικης κρίσης άνευ ύφεσης. Και την οποία τώρα υπόσχεται πλουσιοπάροχα σε όποιον βρει μπροστά του ο Αλέξης και η παρέα του.
Δυστυχώς δεν θα περάσουν πολλά χρόνια που θα τον δεις και αυτόν καθισμένο (όπως την Κατσέλη, τον Αλογοσκούφη και τον Παπακωνσταντίνου) σε μια πολυθρόνα να εξηγεί στους «Φακέλους» του κυρίου Παπαχελά ότι «δεν ήξερε, δεν πρόβλεψε, δεν φαντάστηκε, δεν υπέθεσε» και πως το «παιχνίδι ήταν στημένο». Πολύ πιασάρικο αυτό. Αμα είσαι και "αριστερός" τραβάς και μια καταγγελία στον καπιταλισμό και έχεις αποθεωθεί την ώρα που πέφτει η αυλαία. Εδώ θα είμαστε και θα με θυμηθείς.
Επομένως, το σύνθημα της ισπανικής απεργίας, respira (ανέπνευσε), δεν προβλέπεται για σένα. Δεν αποτελεί καν μελλοντική ελπίδα.
Το αντίστοιχο ελληνικό βίντεο θα είχε τίτλο sofoca. Πνίξου. Αυτό μάλιστα. Τώρα συνεννοηθήκαμε.   

Cojones

Σοφή κουβέντα, όποιος και αν την είπε: αν θέλεις να κρίνεις έναν άνθρωπο, δες ποιοι είναι οι εχθροί του.
Mου την θύμισε η μαντάμ Λαγκάρντ του ΔΝΤ, η οποία ως ορκισμένη εχθρός του Cristinaκίου, στόλισε με «γαλλικά» την Argentina, επειδή -λέει- έχει πληθωρισμό και διάφορα άλλα. Απείλησε μάλιστα ότι θα της «βγάλει κόκκινη κάρτα».
Η απάντηση ήρθε από το ίδιο το Cristinάκι από το βήμα του ΟΗΕ: «Η χώρα μας δεν είναι ποδοσφαιρική ομάδα. Είναι κυρίαρχη χώρα που δεν δέχεται απειλές». Tης είπε και για κάτι χώρες σαν την Ελλάδα και την Ισπανία και πολλά ακόμα, τα οποία θα στα μεταφέρω συνοπτικά και σε ελεύθερη μετάφραση. Το Cristinάκι απάντησε στη μαντάμ Λαγκάρντ με την ιστορική πλέον φράση «σκάσε, ηλίθια!»
Αν δεν την θυμάσαι, είχε ειπωθεί σε τηλεοπτικό πλατό, τα χρόνια που στην ελληνική TV το (δανεικό) χρήμα περίσσευε με αποτέλεσμα τα σκουπίδια και η υστερία να αναπαράγονται με τη σέσουλα. Μετά ήρθαν η Όλγα με το (χυδαίο) παρεάκι της και τα τούρκικα.
Βλέπεις, το ΔΝΤ δεν συγχωρεί χώρες σαν την Argentina που το πέταξαν έξω με τις κλωτσιές. Γιατί είχαν cojones (αλλά και σχέδιο) να απαντήσουν κατάμουτρα σε κάτι τσουτσέκια σαν την μαντάμ Λαγκάρντ και τους προκατόχους της ότι «οι νεκροί δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν χρέη».
Θες και παρακάτω; Σοφή κουβέντα, όποιος και αν την είπε: αν θες να κρίνεις μια χώρα, δες ποιοι είναι οι πολιτικοί της.
Μου την θύμισε το ντοκιμαντέρ που πέτυχα σε επανάληψη για το πώς φτάσαμε στο Μνημόνιο. Δεν αναφέρομαι στην μπαρούφα του Debtocracy, αλλά στο real thing που έδειξε ο ΣΚΑΙ: να βλέπεις νάνους επιπέδου Καραμανλή, Παπαθανασίου, Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου, Κατσέλη κλπ να δηλώνουν με απάθεια on camera ότι τίποτα δεν κατάλαβαν, δεν υποψιάστηκαν, δεν ήξεραν, δεν πρόβλεψαν, δεν φαντάστηκαν, δεν υπέθεσαν. Ποντάροντας στη διαχρονική ηλιθιότητα της φυλής που φτάνει να δικαιολογεί και να λυπάται ακόμα και τον βιαστή της.
Και η επιτομή της ηλιθιότητας: το παιχνίδι -λέει- ήταν στημένο. Τι μέλλον μπορεί να έχει μια χώρα, όταν αυτοί που υποτίθεται ότι ψηφίζονται για να την κυβερνήσουν πέφτουν από τα σύννεφα, περιφέροντας με δάκρυα θεωρίες συνωμοσίας; Κανένα.
Ή μήπως έχει; Όλα αυτά τα ανθρωπάκια μπορούν κάλλιστα να φτιάξουν μια 11άδα, στην οποία η κάθε μαντάμ Λαγκάρντ θα βγάζει κόκκινη κάρτα. Ιδού, Cristinάκι μου, η χώρα που θα παίξει το ρόλο της ποδοσφαιρικής ομάδας.
Και θες να το κάνουμε και πιο kinky? Ρίχνεις στην κερκίδα και έναν βαρύ τύπο επιπέδου Βαγγέλα Μεϊμαράκη να απειλεί με τα cojones του θεούς, δαίμονες και βραδύγλωσσους «δημοσιογράφους-εκδότες».
Θες και παρακάτω; Ακόμα δεν έχει.

Τρία

Ο πολυαγαπημένος tove με προσκάλεσε σε ένα άκρως ενδιαφέρον παιχνίδι που θυμίζει περισσότερο εξομολόγηση. Όλα γυρίζουν γύρω από τον αριθμό 3 για κάποιον περίεργα σατανικό τρόπο. Προσκλήσεις δεν γίνονται. Όσοι όμως έχουν διάθεση, ας κοπιάσουν. Αρκετά δεν ασχοληθήκαμε με όλα τα υπόλοιπα; Νισάφι πια.

Τρία πράγματα που θα ήθελα να κάνω πριν πεθάνω:
1. Να πάω στο Machu Picchu
2. Να μπω σε ελικόπτερο
3. Να χορέψω ένα tango της προκοπής.

Τρία άτομα που έχω αγαπήσει πολύ:
1. Τη μητέρα μου
2. Τη γιαγιά μου που πέθανε από alzheimer
3. Εσένα βρε κουτό

Τρεις αξέχαστες στιγμές στη ζωή μου:
1. Η πρώτη φορά που είδα τους παγετώνες της Παταγονίας
2. Η πρώτη φορά που αντίκρυσα τη Χώρα της Αστυπάλαιας
3. Ένα μακρύ ταξίδι στο κατάστρωμα της «Ρομίλντας»

Τρία πράγματα που κοιτάζω σε ένα άτομο:
1. Το βλέμμα
2. Τις κινήσεις των χεριών
3. Τα παπούτσια

Τρία πράγματα που δεν μπορώ χωρίς αυτά:
1. Τον κυνισμό μου
2. Τη μουσική
3. Το κινητό (δυστυχώς)

Τρία πράγματα που απεχθάνομαι σε έναν άνθρωπο:
1. Την απλυσιά
2. Τη βλακεία
3. Την αχαριστία

Τρία πράγματα που δεν θα ήθελα να μου συμβούν:
1. Να γίνω αισιόδοξος
2. Να μην δουλεύω
3. Να μην βλέπω

Τρία μέρη που θα ήθελα να επισκεφθώ:
1. Το Machu Picchu
2. Tη Νέα Ζηλανδία
3. Την Ανταρκτική

Τρία επαγγέλματα που θα ήθελα να κάνω:
1. Πυροσβέστης
2. Πυροσβέστης
3. Πυροσβέστης

Τρία ψέματα που έχω πει κατά καιρούς:
1. Καλά είμαι
2. Δεν πεινάω
3. Ποτέ δεν θα το έκανα εγώ αυτό

Τρία πράγματα που δεν θα έκανα ποτέ στη ζωή μου:
1. Γάμο
2. Παιδιά
3. Reunion παλιών συμμαθητών

Τρεις φοβίες μου:
1. Η αρρώστεια
2. Τα φίδια
3. Τα ποντίκια

Τρία πράγματα που μου έμαθε η ζωή:
1. Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος
2. Να μην μετανιώνω/ντρέπομαι για τα λάθη μου
3. Ποτέ μην κάνεις δεύτερη σκέψη για κάτι που έχεις αποφασίσει

Τρία λάθη μου:
1. Αναποφασιστικότητα
2. Υπερβολική ευγένεια
3. Εγωισμός

Παντεσπάνι

Τώρα θα με ρωτήσω: αξίζει να ασχοληθείς; Όχι βέβαια, αλλά ξέρεις είναι ορισμένες φορές που σου πατάνε τον κάλο.
Ακουσα τον αξιότιμο αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που λένε και στο κρατίδιο της Βουλής των 1.500 ευτυχισμένων υπαλλήλων, να λέει ότι «μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή».
Κανονικά ουδείς στοιχειωδώς σοβαρός άνθρωπος δεν ασχολείται με τις μπαρούφες που αραδιάζει ο εκάστοτε wannabe πρωθυπουργός. Άλλοι κάποτε σκαρφάλωναν σε τρακτέρ, πήγαιναν σε διαδηλώσεις με τη γροθιά στον αέρα, υπόσχονταν ότι θα τσακίσουν τη διαπλοκή μέχρι να ρευτούν τα πιτόγυρα του Μπαϊρακτάρη, μοίραζαν λεφτά και διορισμούς και άλλα τέτοια τεταρτοκοσμικά και χαριτωμένα.
Επομένως και ο νυν wannabe πρωθυπουργός, ως άνθρωπος ακούραστος από τα βάσανα της ζωής και με την πολυτέλεια των δύο μηνών θερινών διακοπών, θα πει και δυο μπούρδες παραπάνω. Στολισμένες μάλιστα με «αριστερό» περιεχόμενο και χιλιοτραγουδισμένες από δεκάδες εξαπτέρυγα του κόμματος, αυτό τον θλιβερό συρφετό τεμπέληδων «επαναστατών» και γλωσσούδων καλοζωϊσμένων κυριών. Να τους χαίρονται όσοι τους ψήφισαν, Δημοκρατία έχουμε άλλωστε.
Αλλά ξέρεις τι γίνεται; Την Αργεντινή την έζησα. Ακόμα θυμάμαι το γεμάτο τρόμο βλέμα όσων άκουγαν ότι θα πάω εκεί, τα χρόνια του χάους. «Είσαι τρελός, πού πας τώρα;» ήταν η κλασική ατάκα.
Είδα τι θα πει να βλέπεις οικογένειες ολόκληρες να τρώνε φαΐ από τα σκουπίδια. Είδα ανθρώπους να με παρακαλάνε -έτσι όπως ξεχώριζα εγώ ο Ευρωπαίος με το κόκκινο διαβατήριο- να αφήσω την τελευταία γουλιά από τον καφέ μου, μια πατάτα από τα Burger King, ένα ζευγάρι all star παπούτσια. Είδα δικούς μου ανθρώπους να στήνονται με τις ώρες έξω από τράπεζες, να ζουν με χρήμα που θύμιζε κουπόνια monopoly -πήρα και μερικά για σουβενίρ, τρομάρα μου- να ανταλλάσσουν υπάρχοντα για να βγάλουν τη μέρα, να πηγαίνουν ακόμα και σε τηλεπαιχνίδια με έπαθλο μια θέση εργασίας. Και το πολιτικό σύστημα χρεοκοπημένο. Και ο πνευματικός κόσμος απών.
Και πολλά άλλα είδα. Τα ξέρεις, χρόνια τα λέμε εδώ. Καταστάσεις που εμείς δεν έχουμε καν σκεφτεί ότι μπορεί να συμβούν. Και σε αυτό επιμένω. Όσοι κλαψουρίζουν νύχτα-μέρα για το κοινωνικό «κράχ» δεν έχουν δει αληθινό κοινωνικό κραχ. Ανθρώπους ερείπια να βασανίζονται να διατηρήσουν μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια στο βλέμα.
Μια χώρα που θύμιζε Αφρική σε ποσοστά παιδικής θνησιμότητας, μετανάστευσης, ελλείψεων και ανέχειας.
Ναι, συμφωνώ: μακάρι να ήμασταν Αργεντινή! Αλλά να είχαμε και ανθρώπους ικανούς να μας βγάλουν από αυτή την κατάσταση. Όπως εκεί. Όχι βέβαια με Μνημόνια, παραμύθια για σωτηρίες της πατρίδας, μαγκιές, Εξεταστικές και γενικόλογες καταγγελίες. Ανθρώπους με ένα στοιχειώδες σχέδιο που δεν θα θυμίζει κακόγουστη αντιγραφή της χρεοκοπημένης Ελλάδας του Ανδρέα, του εκσυγχρονιστή Σημίτη, του επανιδρυτή Κωστάκη, του αριστερού ΓΑΠ ή του ευσεβούς Αντώνη, βοήθειά σας.
Όταν δεν υπάρχει σχέδιο, που δεν υπάρχει αν με ρωτήσεις, το να εύχεσαι να «είχαμε γίνει Αργεντινή» είναι θράσος. Το λιγότερο και επιεικέστερο που μπορώ να πω.
Που δεν σε κάνει να διαφέρεις σε τίποτα, wannabe πρωθυπουργέ Αλέξη με τους τόσους θαυμαστές, από τη φουκαριάρα Μαρία Αντουανέτα, η οποία αναρωτιόταν γιατί ο κόσμος δεν τρώει παντεσπάνι για να χορτάσει την πείνα του.
Λυπάμαι και εξοργίζομαι.
Και κάτι τελευταίο, για τον wannabe πρωθυπουργό Αλέξη: στην Αργεντινή το σύνθημα του 2001 ήταν «que se vayan todos». Σε ελεύθερη μετάφραση: «ουστ σε όλους!» Και αυτό -αν «είχαμε γίνει Αργεντινή», θα αφορούσε και τον ίδιο.

Γήπεδο

Kαμιά φορά σκέφτομαι ποιο είναι το μεγαλύτερο κακό που μας έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια ύφεσης. Δεν σου μιλώ για κρίση -όπως λένε οι περισσότεροι πονηρά- διότι κρίση υπάρχει εδώ και 30 χρόνια. Το να βρίσκεις δουλειά με μέσον δεν ήταν κρίση; Το να γλείφεις τον κάθε αγράμματο βουλευτή για το Δημόσιο δεν ήταν κρίση; Το να λαδώνεις για να κάνεις τη δουλειά σου ή για να μην πεθάνεις σε νοσοκομείο δεν ήταν κρίση; Το lifestyle του κώλου δεν ήταν κρίση; Η Ευρώπη ως αγελάδα που πρέπει να μας πληρώνει δεν ήταν κρίση; Το rooms to let δεν ήταν κρίση; Ο Έλληνας που «διακρίνεται στο εξωτερικό» δεν ήταν κρίση;
Ύφεση λοιπόν. Για να είμαστε σοβαροί. Και το μεγαλύτερο κακό της: χάθηκε οριστικά η ελάχιστη αίσθηση ότι ζεις σε ανεκτική κοινωνία. Τα πάντα αντιμετωπίζονται ποδοσφαιρικά, σου κολλάνε την ταμπέλα στο δευτερόλεπτο, τα άκρα έγιναν μόδα και όλοι έχουν πιάσει θέση σε απέναντι κερκίδες που βρωμάνε μπάφο. Όποιο θέμα και να πιάσεις, όποια άποψη και να διατυπώσεις θα βρεις μπροστά σου το γήπεδο. Kαι το κωμικοτραγικό: τις περισσότερες φορές οι κερκίδες εφάπτονται. Όλα μπερδεύονται γλυκά. Τα ίδια επιχειρήματα από ανθρώπους που κανονικά δεν θα άλλαζαν δεύτερο βλέμμα. Η μία ταμπέλα κολλάει πάνω στην άλλη.
Τσάκισε ο άλλος μια ανθρώπινη ζωή στην Πάρο; Πάμε γήπεδο: να ευνουχίσουμε όλους τους ξένους οι μεν, να ευνουχίσουμε και τους Έλληνες οι δε. Αν τολμήσεις να πεις κανένα αυτονόητο αυτόματα θα χαρακτηριστείς φασίστας ή/και συριζέος. Ανάλογα το χρώμα που θα έχει το αυτονόητο.
Το ίδιο και με την ύφεση. Έτσι και πεις ότι αυτό το Κράτος είναι απαράδεκτο, αυτόματα είσαι μνημονιολάγνος. Για να είσαι καλός άνθρωπος και να πας στον Παράδεισο, πρέπει να λατρεύεις το Δημόσιο, ώστε να είσαι τουλάχιστον ΣΥΡΙΖΑ ή/και ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, διότι ούτε αυτοί τολμούν να πειράξουν τον κόσμο που διόρισαν. Αν ήταν στο χέρι τους, άλλους τόσους θα διόριζαν. Και αν τα δανεικά ήταν φτηνά, θα υπήρχαν συνταξιούχοι στα 35. Και η σύζυγος Ακη θα είχε πάρει καινούργιες κουρτίνες για το σαλόνι.
Αν πεις ότι τα μέτρα 11,5 δισ. ευρώ είναι ντροπή και πεταμένα λεφτά σε βαρέλι δίχως πάτο, κέρδισες το παράσημο του συριζέου ή/και την ταμπέλα ότι δεν θέλεις την 7η «σωτηρία της χώρας». Η πιθανότητα να είσαι απλά με τον κοινό νου δεν παίζει.
Το πράγμα μπλέκει λίγο με το Ευρώ. Διότι αν είσαι κατά του Ευρώ -όπως εγώ- είσαι με την Αλέκα ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι αδύνατον να είσαι με την κοινή λογική ότι σε μια χώρα-ανέκδοτο σαν την Ελλάδα, το Ευρώ ήταν κακόγουστη φάρσα. Απορώ πώς κοτζάμ καθηγητάκος επιπέδου Σημίτη δεν το κατάλαβε και μας πήρε στο λαιμό του. Τόσο χαμηλού επιπέδου διδάσκουν στο Πάντειο;
Αν πάλι είσαι υπέρ του Ευρώ, υποτίθεται ότι είσαι με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, αλλά τότε είσαι μνημονιολάγνος, οπότε πρέπει να είσαι με το Ευρώ, όπως το εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Εμένα πάλι αν με ρωτήσεις, θα σου πω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αγαπά το Ευρώ όσο εγώ την Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της. Αλλά εγώ που τα λέω αυτά είμαι μηδενιστής. Ενώ όταν τα λένε ογκόλιθοι εξυπνάδας επιπέδου Λαφαζάνη-Στρατούλη, είναι απλά «προσωπική άποψη».
Αν μιλήσεις για «ανταγωνιστικότητα» πάλι είσαι μνημονιολάγνος ή «φιλελές», όπως διαβάζω στο Twitter να γράφουν διάφοροι νυν-ΣΥΡΙΖέοι-μέχρι-χτες-ΠΑΣόκοι.
Το πιο ωραίο από όλα είναι που αρκετοί ανακάλυψαν τη γοητεία της Argentina και του Cristinaκίου που κρατικοποιεί, διώχνει ξένους, μοιράζει λεφτά και τέτοια.
Έτσι ακριβώς είναι, θα σου πω εγώ που λατρεύω Cristinάκι σαν Ευαγγέλιο. Με τη διαφορά ότι εκεί, παράγουν πλούτο. Ξέρεις τι είναι να ταΐζεις τους Κινέζους σόγια; Που εγώ δεν ξέρω ούτε στη φάτσα πώς είναι η σόγια. Έχει σημασία; Αυτό που έχει σημασία είναι ότι δεν περιμένουν τον Αη Βασίλη να ρίξει λεφτά από το έλκηθρο.
Και φτάνουμε στο πιο πρόσφατο γηπεδικό παράδειγμα που έχει και λίγο glamour διακοπών: Ύδρα. Εδώ τα στρατόπεδα προϋπήρχαν: το ένα σου λέει, η φοροδιαφυγή είναι συλλογική ευθύνη. Δηλαδή, φταίμε όλοι, το οποίο στην παράγκα μας ερμηνεύεται ότι δεν φταίει κανένας. Αυτή τη λογική περιφέρει εσχάτως από εκπομπή σε εκπομπή ο «πολίτης Πάγκαλος».
Το άλλο στρατόπεδο έχει τη γνωστή ηλίθια «αριστερή» άποψη ότι οι πλούσιοι φοροδιαφεύγουν, πράγμα σωστό, αλλά αυτή η θέση αθωώνει άμεσα οποιονδήποτε προσδιορίζεται ως «μη πλούσιος». Εσύ ξέρεις πολλούς που να δηλώνουν πλούσιοι;
Κάπως έτσι το είδε και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που έσπευσε -ως γνήσιος Μαυρογιαλούρος- να υπερασπιστεί την κάθε κάργια της Ύδρας, επειδή είναι εκλογική του περιφέρεια. Δεν τον αδικώ τον φουκαρά. Είναι βαρύ να κουβαλάς στους ώμους σου την ΠΑΣΟΚική φαυλότητα 30 ετών. 
Αλλά κανείς δεν βγαίνει να πει το αυτονόητο: βάλε όσα πρόστιμα θέλεις, φέρε ΜΑΤ, φέρε Αρειανούς, φέρε και τη θεια σου την Αμερσούδα από το χωριό. Όσο βλέπεις ότι οι φόροι σου δεν πιάνουν τόπο, θα αδιαφορείς ή θα κλέβεις. Και με σαδιστική ικανοποίηση.
Όταν πληρώνω δημοτικά τέλη σε μια πόλη που βρωμάει κατρουλιό και είναι χεσμένη από τα περιστέρια, με την πρώτη ευκαιρία δεν θα ζητήσω απόδειξη. Εγώ αυτό μπορώ να κάνω. Ο άλλος θα φτιάξει offshore. O καθείς και τα όπλα του. Αν οι φόροι έπιαναν τόπο, κανείς δεν θα έψαχνε την πατέντα να συμπεριφερθεί σαν την κάθε κάργια της Ύδρας.
Αν και οι ίδιοι οι ΣΔΟΕ δεν ήξεραν τι ψητό έχει η υπόθεση, δεν θα έσπευδαν να μπλοκάρουν διαγωνισμό στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, ώστε να μην μπουν και άλλοι στο κόλπο. Συνέβη πριν από λίγους μήνες με το γνωστό επιχείρημα ότι «θέλουν να καταργήσουν το δημόσιο χαρακτήρα» της Υπηρεσίας.
Αλλά και εγώ που τα λέω όλα αυτά, είμαι «φιλελές», ακραίος, μηδενιστής και ό,τι άλλο σου βρεθεί πρόχειρο.
Όπως λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας, common sense is not that common. Δυστυχώς.
Για αυτό, μην κάνετε λάθος, που λέει και ο Σαμαράς: ακόμα και αν διά μαγείας απαλλαγούμε από την ύφεση, η κρίση θα εξακολουθεί να μας κλείνει λάγνα το μάτι...

Chavela

Το 1919 γεννήθηκε στην Costa Rica η Isabel Vargas Lizano. Το Isabel συνήθως φεύγει από τη μέση και δίνει τη θέση του στο χαϊδευτικό Chavela.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, αυτή η νεαρή κοπέλα με το όνομα Isabel (που έγινε Chavela) Vargas άφηνε τη χώρα που γεννήθηκε, για να βρεθεί λίγο παραπάνω, στο Μεξικό. Ήθελε να γίνει τραγουδίστρια και εκεί οι ευκαιρίες ήταν περισσότερες.
Έζησε σχεδόν έναν αιώνα -ίσως τον πιο ενδιαφέροντα στη σύγχρονη μεξικανική ιστορία. Γνώρισε τους μύθους της νέας της πατρίδας, πέρασε ώρες κουβεντιάζοντας μαζί τους.
«Κάποτε με κάλεσαν στο σπίτι τους η Frida Kahlo και ο σύζυγός της Diego Rivera. Έμαθα όλα τους τα μυστικά. Πολύ ενδιαφέροντα που ποτέ δεν θα αποκαλύψω. Ήμασταν ευτυχισμένοι τότε. Ζούσαμε την κάθε μέρα χωρίς δεκάρα, μερικές φορές δεν είχαμε ούτε τι να φάμε. Αλλά πεθαίναμε στα γέλια» είχε πει κάποτε σε μια συνέντευξή της στην El País.
Η Chavela Vargas ξεκίνησε να τραγουδά στο δρόμο για λίγες δεκάρες. Μέχρι που την ανακάλυψε -στις αρχές του 1950- ο José Alfredo Jiménez, ένας θρύλος της μουσικής. Τής έγραψε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Δοξάστηκε τις επόμενες δεκαετίες, όσο λίγες. Με τη βαθιά της φωνή σφράγισε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είδη της λαϊκής μεξικανικής μουσικής παράδοσης: τις  rancheras. Οι οποίες πέρασαν τα σύνορα του Μεξικού -κυρίως χάρη στον κινηματογράφο- και έγιναν ένα από το πλέον δημοφιλή μουσικά είδη σε όλη τη Νότιο και Κεντρική Αμερική.
Τις τραγούδησε με τον δικό της ριζοσπαστικό, τολμηρό τρόπο. Δύσκολο για εκείνα τα χρόνια.
Η Chavela με τη χαρακτηριστική της φωνή, «έντυσε» επίσης boleros, corridos, ακόμα και το tango. Τίποτα δεν έμενε ίδιο από τη στιγμή που θα το τραγουδούσε εκείνη.
Χάθηκε για κάποιες δεκαετίες, πολλοί πίστεψαν ότι είχε φύγει από τη ζωή. Εκείνη όμως έδινε μάχη με τις εκκρεμότητές της, τα πάθη της.
Γνώρισε μια δεύτερη καριέρα χάρη στον Almodóvar και όχι μόνο. Η φωνή της κόσμησε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του. Και ποιος δεν έχει τραγουδήσει το Piensa en Mí? Και ποιος δεν θυμάται τη συγκλονιστική της ερμηνεία στην Frida, όταν καθισμένη σε ένα μικρό τραπεζάκι, τα πίνει μαζί με την φίλη της, ενώ παράλληλα διηγείται και ζωντανεύει το θρύλο της Llorona?
Γνώρισε την αποθέωση στην Αμερική και στη Γαλλία. Η Ζαν Μορώ βρέθηκε κάποτε στο Olympia για να την ακούσει. Και όταν κάποιος προσφέρθηκε να της μεταφράσει τα λόγια, εκείνη απάντησε: «Αστο, τα καταλαβαίνω όλα».
Ο Joaquín Sabina, ο Ισπανός μουσικός και ποιητής, τής είχε αφιερώσει ένα από τα πιο ωραία του τραγούδια: Por el bulevar de los sueños rotos.
Η αναγνώριση από το Μεξικό άργησε λίγο να έρθει. Εκείνη όμως δεν κράτησε ποτέ κακία σε κανέναν. Συνέχισε μέχρι τα 93 της να τραγουδά. Ακόμα και μόνη. Ξέρεις, αυτό είναι το τραγικό προνόμιο της προχωρημένης ηλικίας: οι φίλοι φεύγουν και μένεις μόνος να περιμένεις.
Εκείνη όμως δεν περίμενε. Γιατί μέχρι την τελευταία στιγμή είχε εκκρεμότητες και ένα ιερό χρέος: να αφιερώσει ένα δίσκο στον Federico García Lorca. Ταξίδεψε μάλιστα στη Μαδρίτη, άρρωστη, για να τον παρουσιάσει.
Και  γύρισε πριν λίγες μέρες στο Μεξικό. Στην πόλη της, το Τepoztlán, όπου έπιανε κουβέντα στο απέναντι βουνό.
Στις 5 Αυγούστου, η Chavela Vargas άφηνε την τελευταία της πνοή. Δεν υπήρχε πλέον καμία εκκρεμότητα.
«Φεύγω. Σας αφήνω κληρονομία την ελευθερία μου. Που είναι το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου», είχε πει κάποτε.

Adiós Chavela. Lindo viaje nos dejó maestra