Λεξικό

Δεν είναι όμως φοβερό; Δύο χρόνια τώρα σωζόμαστε κάθε τρίμηνο με νέα μέτρα. Έξι δόσεις, έξι πακέτα, έξι πατριωτικά καθήκοντα, έξι i told you so, έξι wannabe επαναστάσεις -τηλεοπτικές και μη. Και όλοι νιώθουν δικαιωμένοι, σίγουροι ότι η δική τους αλήθεια, προσπάθεια, προειδοποίηση- ουρλιαχτό- τηλεοπτικό show ήταν το εγκυρότερο.
Και πού καταλήξαμε; Ότι κινδυνεύουμε να γίνουμε Argentina. Έπεσες στην ανάγκη μου, με λίγα λόγια, αν και η αλήθεια είναι ότι δύο χρόνια τώρα στα έχω πει χαρτί και καλαμάρι. Ξέρεις ακριβώς τι θα πει να «γίνουμε Argentina».
Και επειδή θα μπουν και νέες λέξεις στην καθημερινότητά σου, πάρε να έχεις:

• default (προφέρεται «ντεφόλ» ή «ντεφάουλ»): καλά αυτό δεν είναι δικό μας, το κλέψαμε. Είναι η λέξη που τρόμαζε εκείνο το μακρινό 2001 περισσότερο από όλες τις υπόλοιπες: «παύση πληρωμών». Αυτό δηλαδή που συμβαίνει εδώ και καιρό στην Ελλάδα: εκτός από τις (κουτσουρεμένες) συντάξεις, τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και τις επιχορηγήσεις των κομμάτων (ακόμα και αυτών που είναι κατά του Μνημονίου) τίποτε άλλο δεν πληρώνεται. Ούτε το κωλόχαρτο, που λέει ο λόγος.
  
• canje (προφέρεται «κάνχε»): ανταλλαγή χρέους ή αλλιώς «κούρεμα». Χρόνια ολόκληρα βασάνιζε την πατρίδα η συγκεκριμένη λέξη. Το ποσοστό «κουρέματος» εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, αντικειμενικούς και μη. Κυρίως από το μέγεθος των cojones του εκάστοτε υπουργού.
• corralito: κατά λέξη σημαίνει «παρκοκρέβατο». Εκεί που αμολάς το μικρό και κάνει περιορισμένες κινήσεις. Το ίδιο έγινε και με τις καταθέσεις. Σου λέει, για να μην τρέξετε όλοι και τα σηκώσετε να τα βάλετε κάτω από το στρώμα της γριάς (όπως σας είπε ο Αυτιάς), θα μπορείτε να σηκώνετε λίγα pesos -200 ή 300 αν θυμάμαι καλά- την εβδομάδα. Σαν μωρό στο παρκοκρέβατο έγιναν οι καταθέτες. Οι μικροί. Γιατί οι μεγάλοι τα είχαν ήδη βγάλει εκτός. Και με τα 200 pesos την εβδομάδα αγόραζες τα χάπια σου, τα slipad της γριάς, χαρτάκια για τα στριφτά, άντε και μακαρόνια. Μέχρι εκεί. Ζωάρα...
• corralón: η μετεξέλιξη του προηγούμενου με τη διαφορά ότι τα λεφτουδάκια σου ανταλλάσσονταν με λίαν υποτιμημένα ομόλογα σε pesos. Αυτό -λέγεται- ότι ωφέλησε μεγάλες επιχειρήσεις, που έβγαλαν τα δολαριάκια τους στο εξωτερικό και ξεπλήρωσαν τα χρέη τους με υποτίμηση. Καρα-ζωάρα. Αυτά να τα βλέπουν όσοι ονειρεύονται επιστροφή στη δραχμή: με μια δεκάρα στου Κωσταντάρα θα αγοράσουν την Ελλάδα, οι «πατριώτες» που φρόντισαν να στείλουν τα λεφτά στην Ελβετία.
• patacón: «παράλληλο νόμισμα» που κυκλοφορούσε στο Buenos Aires και χρησιμοποιείτο για πληρωμές ή αγορές. Μέχρι και την Εφορία πλήρωνες! Καταπληκτικό σχέδιο. Προτείνω να το τυπώσουμε ήδη να πληρώνουμε τα μέτρα που λαμβάνει ο Βαγγέλης, αυτοσχεδιάζοντας. Και παίζουμε και μια Monopoly βρε αδελφέ. Στην Argentina ήταν «αναγκαίο κακό», αφού τα άλλα νομίσματα δεν κυκλοφορούσαν. Κάθε επαρχία είχε τα δικά της. Μέχρι και το όνομα άλλαζε: patacón, lecor, quebracho, bocade, cecacor, federal, lecop...
  
• Domingo Cavallo: καταπληκτικός υπουργός Οικονομικών, που μπροστά του οι Αλογοσκούφης, Παπαθανασίου, Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος μοιάζουν με τους σοφούς που συνεδρίαζαν στο Riverdale για να αποφασίσουν ποιος θα πάει το Δαχτυλίδι στη Mordor. Ο Cavallo είχε την ιδέα να συνδέσει το peso σε απόλυτη ισοτιμία με το δολάριο, πράγμα που αρχικά έφερε φράγκα στην πατρίδα για να αγοραστούν τα πάντα. Όνειρο όμως ήταν και πέταξε. Πέταξε και ο ίδιος από υπουργός, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, για να επανέλθει το 2000, προκειμένου να «σώσει» τη χώρα με το corralito και τις διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ. Σου θυμίζει κάτι; Τουλάχιστον ο συγκεκριμένος πήγε και λίγη φυλακή. Για άλλο λόγο, αλλά πήγε. Πρόσφατα τον είδα να φιγουράρει σε κάτι ελληνικές εκπομπές και να καταγγέλλει τα πάντα όλα. Σαν Έλληνας πρώην υπουργός.
  
• trueque (προφέρεται «τρουέκε»): επιστροφή στις ρίζες. Αφού λεφτά δεν υπάρχουν, ούτε τίποτα να φάμε, πιάνουμε τις ανταλλαγές. Τι σου λείπει εσένα Όλγα μου σήμερα; Ένα χρυσό κολιέ; Έλα πάρε της μακαρίτισσας της θείας της Φυστικούλας που τα τίναξε στα 99 και δώσε μου εκείνο το πακέτο με τα βιολογικά μακαρόνια που είχες αγοράσει προ κρίσης από το ακριβό σούπερ μάρκετ. Εσένα τι σου λείπει, μούμια καλής θελήσεως; Τρία μέτρα σάβανο; Έλα να σου δώσω το σάβανο της θείας της Βερυκοκούλας που έδωσε ο θεός και τα τίναξε προχτές και δώσε μου εκείνη τη βιολογική σάλτσα να βάλω στα μακαρόνια. Μυζήθρα δεν θα χρειαστεί. Μας άφησε η θεία Βερυκοκούλα πριν βγάλει τον επιθανάτιο ρόγχο.
• helicóptero: αυτό δεν χρειάζεται μετάφραση. Έγινε σήμα-κατατεθέν της αποτυχίας μιας ολόκληρης παράταξης στην Αrgentina. Mιας ιστορικής παράταξης που γέννησε σπουδαίους πολιτικούς. Πλέον αποτελεί αντικείμενο του πόθου για ντόπιους «θυμωμένους» πάσης φύσεως. Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά ακόμα και στην Argentina αυτός που έφυγε με το ελικόπτερο έφταιγε λιγότερο από όλους. Απλά στα χέρια του έσκασε η βόμβα. Οι υπόλοιποι την είχαν ήδη κάνει. Σου θυμίζει κάτι;
• cacerolazo (προφέρεται «κασερολάσο»): ο γνωστός τρόπος διαμαρτυρίας με τις άδειες κατσαρόλες. Πολύ διάσημος στη διάρκεια της κρίσης. Είναι όμως εισαγωγή από τη Χιλή, τη χώρα που γέννησε αυτή τη διαμαρτυρία. Ειρωνία της τύχης: οι πρώτες διαδηλώσεις αυτού του είδους έγιναν το 1971 από γυναικείες οργανώσεις της μεσαίας και ανώτερης τάξης που ήθελαν να δείξουν πόσο χάλια ήταν τα πράγματα στη Χιλή του αριστερού προέδρου Allende. Δηλαδή αυτοί που δεν πείναγαν, έκαναν τον περισσότερο θόρυβο. Όπως άλλωστε συμβαίνει και στην παράγκα μας με τους «Λάκηδες» και τις όψιμες κομμουνίστριες που ανεμίζουν καρβέλια για να συγκινήσουν τα πλήθη. Επειδή πιστεύουν ότι όλοι έχουμε τόσο κοντή μνήμη. Οι αχρείοι.
  
• Que se vayan todos (=να φύγουν όλοι): Το σλόγκαν ενός ολόκληρου λαού που είδε ξαφνικά τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια του.
• Εl pueblo nos quería comer a todos (=ο λαός ήθελε να μας φάει όλους): διάσημη φράση που αποδίδεται στο Cristinάκι. Tο υπενθύμισε πρόσφατα κατάμουτρα στους βουλευτές της χώρας, κυρίως σε διάφορους που ποντάρουν στην αποτυχία. Και είχε απόλυτο δίκιο. Τη στιγμή της κατάρρευσης, κανείς δεν γλιτώνει. Ούτε οι πραγματικά ένοχοι, ούτε οι πάσης φύσεως καταγγέλοντες και επαγγελματίες ευαίσθητοι.
• Los muertos no pagan (=οι νεκροί δεν πληρώνουν): εξίσου διάσημη φράση που εκφώνησε ο πρόεδρος Néstor Kirchner από το βήμα του ΟΗΕ, αναφερόμενος στο πώς είναι δυνατόν ένας λαός πεινασμένος να πληρώσει τα σπασμένα. Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά αυτή τη φράση την ακούς εδώ απλά ως ατάκα, συνοδευόμενη συνήθως από γελοιότητες τύπου «ουστ», «δεν πληρώνω», «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία», «να σώσουμε τη χώρα» και άλλα τέτοια. Στην περίπτωση, όμως, του Don Néstor και του υπουργού Οικονομικών υπήρχε σχέδιο. Που δεν έχει καμία σχέση με τα ευρωπαϊκά. Σχέδιο με προβλήματα και ενστάσεις, καμία αντίρρηση. Και εγώ ο ίδιος -που ξέρω λίγα από οικονομία- έχω πολλές. Αλλά εκείνο το σχέδιο δούλεψε. Και δουλεύει ακόμα.
• Bicentenario (τα 200 χρόνια): στην Argentina γιορτάστηκαν το 2010. Υπολογίζεται ότι πάνω από 7 εκατομμύρια πολίτες βγήκαν στους δρόμους να γιορτάσουν την επέτειο της 25ης Μαΐου 1810. Πρωτοφανές νούμερο που φανερώνει μια αλήθεια: οι άνθρωποι που μέχρι πριν από δέκα χρόνια δεν είχαν απολύτως τίποτα να γιορτάσουν και απλά πέταγαν πέτρες, ένιωσαν ότι η χώρα πάει πάει κάπου καλύτερα. Τα ακούς Αντωνάκη μου της Νέας Αριστεράς που θέλεις να μου γιορτάσεις bicentenario το 2021; Πού πας ξεβράκωτος στα δάνεια, μανίτσα μου; Λες να έχει μείνει τίποτα να γιορτάσουμε; Θα σε καλέσω σπίτι να δούμε στο youtube την Λασκαρίνα με την Μιμή Ντενίση. Γεια σου, ωρέ Τζέσυ Παπουτσή με την ερμηνεία σου.
• Violencia es mentir: η μεγαλύτερη και σκληρότερη αλήθεια που έχω ποτέ ακούσει: «βία είναι το να λες ψέματα». Χωρίς άλλα σχόλια.

Είναι και πολλά άλλα που τώρα δεν θυμάμαι. Θα τα θυμηθώ όμως και θα στα πω. Αφού βάλθηκες να γίνεις ένας από εμάς.

Αβίαστα

Eπειδή τα έχεις ακόμα χαμένα, ιδού μερικά παραδείγματα για την «έκτακτη εισφορά στα ακίνητα»:

1. Διαμέρισμα 150 τετραγωνικών στο Κολωνάκι:

Συντελεστής παλαιότητας 5,01 (λόγω Ζάχου, Eλίζας και Μάρως) Χ 900.000 ευρώ το τετραγωνικό = trés chic ποσό. Θα καταβληθεί σε μία δόση, την οποία πληρώνουν οι Φιλιππινέζες στο οικείο send money worldwide.
Ακολουθεί η εξής κατάθεση ψυχής: a palang matang sunganan malacanag γαμώ το Βενιζέλο, ga mang ng masangean, αρχίδια λεφτά υπάρχουν.

2. Διαμέρισμα 250 τετραγωνικών στην Εκάλη:

Συντελεστής παλαιότητας 1,01 (λόγω του ότι κατοικείται από στελέχη της Αριστεράς) Χ 2 ευρώ το τετραγωνικό = λογικό ποσό. Θα καταβληθεί σε μία δόση, για να μην επιβαρυνθεί ιδιαίτερα η λαϊκή οικογένεια.

3. Διαμέρισμα 3.500 τετραγωνικών στο Κεφαλάρι ή τη Φιλοθέη:

Συντελεστής παλαιότητας 50,01 -95% (λόγω του ότι είναι δηλωμένο σε off shore στην Κύπρο του Χριστόφια) Χ 5.000.000 ευρώ το τετραγωνικό -99% της αξίας λόγω του ότι είναι επαγγελματικός χώρος = αστείο ποσόν. Το οποίο δεν θα καταβληθεί, λόγω του ότι στην οικογένεια περιλαμβάνεται και βουλευτής, ο οποίος τυγχάνει απαλλαγής.

4. Υπόγειο 20 τετραγωνικών στο Παγκράτι:

Συντελεστής παλαιότητας: η Ελλάδα της Αντιπαροχής του «εθνάρχη» Χ 2.000 ευρώ το τετραγωνικό = καμιά 500άρα ευρώ. Σε περίπτωση συνταξιούχων, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΡΗΤΑ Η ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ΣΤΑ ΕΛΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ.

5. Γκαρσονιέρα για 10 στο Γαλάτσι:

Συντελεστής παλαιότητας 3,01 (γαλλιστί, ménage à trois) Χ 1.000 ευρώ το τετραγωνικό = πονηρό ποσό. Θα καταβληθεί από αυτόν που θα φύγει τελευταίος τη στιγμή που θα μπουκάρει μέσα ο ιδιωτικός ντετέκτιβ. Το χαράτσι δύναται να συμψηφιστεί με λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ, καθότι θα πρέπει να γίνεται τρελή κατανάλωση νερού πριν και μετά. Θέλω να πιστεύω.

6. Αυθαίρετη βίλα στη Μύκονο:

Συντελεστής παλαιότητας: είχατε και στο χωριό σας βίλα Χ 55.000.000 ευρώ το τετραγωνικό = κοσμικό ποσό. Το οποίο δεν θα καταβληθεί για να μην βλάψουμε τον τουρισμό (μας). Εναλλακτικά, μπορεί ο ενδιαφερόμενος να αγοράσει το CD single του Γιάννη Γαλάτη Καλημέρα, άσπρο νήσι, τα έσοδα από τις πωλήσεις του οποίου πηγαίνουν για την μείωση του χρέους του STAR, ώστε να στέλνει δημοσιογράφο στο νησί.

7. Διαμέρισμα 50 τετραγωνικών στην Τούμπα:

Συντελεστής παλαιότητας: ΠΑΟΚ ρε μουνιά! Χ 50 πρωταθλήματα που έκλεψε η Αθήνα = 1,5 εκατ. ευρώ. Πλάκα ΜΕ κάνεις; Και δεν αγοράζω μια σούβλα σε σάντουιτς; Pablo García για πάντα στην ομάδα. ΠΑΟΚ είσαι! Μην μασάς.

8. Προπονητικό κέντρο στην Παιανία:

Συντελεστής παλαιότητας: 1908 (αν θέλουμε το πιστεύουμε) Χ 6 ευρώ το τετραγωνικό = 11.448 ευρώ. Αν βρεθεί μέτοχος να τα πληρώσει, το υπουργείο χαρίζει δωρεάν συμμετοχή στο Champion's League και γενική μελλοντική αμνηστεία σε όλους τους παράγοντες που θα πάνε φυλακή.

9. Οικογενειακός τάφος στο Α' Νεκροταφείο:

Συντελεστής παλαιότητας: 2,01 Χ 5 ευρώ το κυβικό χώμα = μακάβριο ποσό. Καταβάλλεται από τον πρώτο που χώθηκε (ασχέτου ηλικίας). Η πληρωμή γίνεται στο δημοτικό καφενείο που λειτουργεί όπισθεν του Κοιμητηρίου, όπως βγαίνεις από το Οστεοφυλάκιο, όλο δεξιά. Εφόσον καταβληθεί σε μία δόση, δώρο 3 κιλά παξιμάδι και 2 φιάλες Johnny για το επόμενο μνημόσυνο.

10. Ανάκτορο στο Τατόι: Σιγά μην πληρώσει τέλος ακινήτων η λατρεμένη Φρειδερίκη. Εδώ ταξιδεύει first class ο κάθε ψωμόλυσσας που έγινε βουλευτής, εκεί που βρώμαγε (και ακόμα βρωμάει) το χνώτο του.

11. Ναοί-Μονές-Θρησκευτικά Ιδρύματα:

Απαλλάσσονται πλήρως. Σε περίπτωση Ναών θα ακολουθήσει κλήρωση με δώρο 3 διανυκτερεύσεις στο 5άστερο Four Seasons and Gay Spa του Μιλάνου, αγαπημένο ησυχαστήριο πρώην τράγου. Σε περίπτωση Μονών θα πραγματοποιηθεί λαχειοφόρος αγορά με πρώτο λαχνό το Ολυμπιακό Ακίνητο Σχοινιά. Σε περίπτωση Θρησκευτικών Ιδρυμάτων, απλά θα διανεμηθούν βελέτζες για τις κρύες νύχτες του χειμώνα.

12. Ακίνητα που ανήκουν σε «γιους ταχυδρόμων», «πρώην υπουργούς» και πάσης φύσεως «Λάκηδες»:

Συντελεστής παλαιότητας: ανάλογος με τo θράσος τους Χ 100.000 ευρώ το τετραγωνικό = παραγραφέν ποσό. Χορηγείται και δωρεάν συνδρομή στα εξής club: «Tιμητές των Πάντων», «Αν ζούσε ο Ανδρέας», «Ο Καραμανλής θα μιλήσει, όταν ο ίδιος το αποφασίσει», «Η Αριστερά των αγώνων».

Για περισσότερες πληροφορίες: Κύριος Βαγγέλης. Αβίαστα.

Αλλιώς

Στην TV παίζει μόνο επαναλήψεις. Σειρές από 90's μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Τις παρακολουθείς και νοσταλγείς αυτό το κοντινό χθες που όλα ήταν αλλιώς. Μεγάλη κουβέντα αυτή η τελευταία: ένας άλλος κόσμος χωρίς «χρεοκοπία» και «τρόικα». Υπήρχαν βέβαια έκτακτα μέτρα. Αυτά ποτέ δεν έλειπαν, γιατί ακόμα και σε εκείνο το αλλιώς, χρειάζονταν λεφτά. Τα ίδια λεφτά που χρειάζονται και σήμερα και κανείς δεν θέλει να δανείσει.
Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά αυτός ο κόσμος της TV σε επανάληψη χλωμό το βλέπω να ξανάρχεται. Ακουσα σήμερα στο λεωφορείο συζήτηση δύο συνταξιούχων και παραξενεύτηκα: «το παιδί σου δουλεύει στο Δημόσιο;» ρώτησε ο ένας, για να εισπράξει βέβαια αρνητική απάντηση. Είδες τι κάνει η δύναμη της συνήθειας;
Και σε αυτό το τέρας που φτιάξαμε πριν και μετά το αλλιώς, παίζουμε όλοι με τις λέξεις. Πρώτοι και καλύτεροι οι πολιτικοί: «λεφτά υπάρχουν», «να σηκώσουμε τα μανίκια», «το πατριωτικό καθήκον», οι «μεγάλες αλλαγές». Μονότονα τα επαναλαμβάνει κάθε μέρα ο trendy και fit Γιώργος. Διαπιστώσεις και εξαγγελίες που μένουν στα χαρτιά. Πολύ γελάω -για παράδειγμα- με την ίδρυση επιχείρησης fast track: την ιδρύεις τη Δευτέρα και από την Τρίτη πέφτεις πάλι στα νύχια του παλιού καλού Δημοσίου, της Εφορίας, των ασφαλιστικών Ταμείων και πάει λέγοντας. Σαν τη Γέφυρα του Ρίου, που φτιάχτηκε για να ενώνει δύο καρόδρομους. Τέτοιου επιπέδου αλλαγές.
Οι υπόλοιπες «μεταρρυθμίσεις» δεν περπατάνε, γιατί προφανέστατα είναι πολύ δύσκολο να γκρεμίσεις ό,τι με τόσο κόπο έφτιαξες, στερούμενος την εκλογική σου πελατεία. Τη Δευτέρα εξαγγέλονται οι αλλαγές και την Τρίτη οι υπουργοί χαϊδεύουν τα αφτιά των νταβατζήδων της εκλογικής τους πελατείας. Και παίζουν με τις λέξεις: η απόλυση που γνωρίζεις εσύ και εγώ αποκαλείται «εφεδρεία», τα επιδόματα που δεν γνωρίζεις εσύ και εγώ αποκαλούνται «προσωπική διαφορά» και άλλα τέτοια εξωτικά.
Και όταν πάλι τα νούμερα δεν βγαίνουν, έρχονται οι έκτακτες εισφορές με νέες λέξεις: το χαράτσι αποκαλείται «εισφορά αλληλεγγύης» ή «τέλος ακίνητης περιουσίας». Υποθέτω ότι το επόμενο χαράτσι θα ονομαστεί «εξαγωγή χρυσού από όδοντες». Τι να πω...
Είμαστε κοντά στο τέλος, διαβεβαιώνει εξίσου μονότονα ο trendy και fit Γιώργος, όταν όλοι το έχουν τούμπανο ότι με τίποτα δεν τραβάει το κάρο. Ήδη οι Γερμανοί σκέπτονται και πάλι μιας μορφής «τελική λύση» υπό τους ήχους Βάγκνερ.
Μην φανταστείς. Και οι άλλοι παίζουν με τις λέξεις και κοροϊδεύουν τον κόσμο. Ο Αντωνάκης της Νέας Αριστεράς κουνάει το δάχτυλο λέγοντας i told you so, διαπιστώνει τα προβλήματα όπως ο κυρ-Θανάσης ο περιπτεράς και μιλάει για «ανάπτυξη». Σαν το κουμπί από το καζανάκι που το πατάς, στέλνει στην αποχέτευση τη μιαρή ύφεση και σου αποκαλύπτει την ανάπτυξη με άρωμα λεβάντας.
Και το αστείο είναι ότι έχει πείσει τον απελπισμένο κόσμο. Ειλικρινά απορώ: τι υπάρχει στο μυαλό του ψηφοφόρου; Ότι ο Αντωνάκης θα σηκώσει το φρύδι του και θα τρομάξει η Μέρκελ, οι Οίκοι Αξιολόγησης, η τρόικα, οι δύσπιστοι Φινλανδοί και η μαϊμού ο Τρισέ; Υπάρχει ΕΝΑΣ στοιχειωδώς σοβαρός άνθρωπος που να μην ξέρει πώς θα εξελιχθεί το έργο; Οι επόμενοι θα επικαλεστούν το χάος που παρέλαβαν από τους προηγούμενους, για να επινοήσουν αντίστοιχα χαράτσια. Αντε στο πολύ τσακίρ-κέφι να σου κάνουν δώρο τον Τρελλαντώνη της Πηνελόπης Δέλτα.
Στις παρυφές της Στρατόσφαιρας υπάρχουν και οι προτάσεις της Allou Fun Park Αριστεράς: Να χρεοκοπήσει η πλουτοκρατία (που έβγαλε ήδη τα λεφτά στην Ελβετία και ανανέωσε και διαβατήριο), να φύγουμε από το ευρώ ή να φτιάξουμε ένα -να δεις πώς το λένε- «αντιμνημονιακό μέτωπο». Ενδεχομένως και «άρμα», που ταιριάζει με τις Απόκριες.
Στην εποχή της κρίσης, ο καθένας έχει το δικαίωμα στην ατάκα, στην ψεύτικη ελπίδα. Κάτι σαν τα 15' δημοσιότητας που έλεγε και ο Γουόρχολ. Είδες άλλωστε πώς οι Λάκηδες έκαναν τρελά συμβόλαια.
Αλλά εγώ σου λέω ότι το φτιάξαμε το «άρμα», έτσι για να είμαι καλοπροαίρετος μια φορά στη ζωή μου με όλους αυτούς. Εξήγησε όμως πρώτα στον κόσμο ότι αν φύγουμε από το ευρώ και φτιάξουμε αυτό το «μέτωπο»-«άρμα» whatever, πρώτα θα πέσει χειρότερη πείνα και ανεργία. Και μετά, σε κανά 2-3 γενιές, το συζητάμε. Εξήγησέ το πρώτα και θα έρθω εγώ πρώτος να σε ψηφίσω. Μην παίζουμε με τις λέξεις.
Και μιλώντας για παιχνίδι, τι θυμήθηκα: ο αρχι-εργατοπατέρας της χώρας δεν πήγε -λέει- στην ομιλία του trendy και fit Γιώργου στη ΔΕΘ εις ένδειξιν διαμαρτυρίας και αγανακτήσεως. Και του έκανες τα μούτρα κρέας, φουκαρά. Όσο του τα έκαναν και οι γνωστοί performers του ΠΑΜΕ με το πανό. Μήπως, μανίτσες μου, να φτιάχνατε πρώτα ένα πανό για τους απολυμένους από την εργοδότρια Αλέκα; Ντροπή -το λιγότερο- να τους βρίζετε.
Όλος αυτός ο θίασος υπήρχε και πριν. Στο αλλιώς. Αλλοτε κρυμμένος, άλλοτε μασκαρεμένος, άλλοτε ολοζώντανος μπροστά σου. Αλλά τότε είχες άλλες δουλειές για να ασχοληθείς σοβαρά μαζί τους. Είχες μετοχές, διακοποδάνειο και πιστωτικές με άτοκες δόσεις.
Τότε τα δανεικά ήταν ενδεχομένως φθηνότερα και η ερώτηση του συνταξιούχου «το παίδι σου δουλεύει στο Δημόσιο», είχε απάντηση.
Αυτός λοιπόν ο θίασος υποτίθεται ότι πασχίζει ή φιλοδοξεί να σε βγάλει από την κρίση. Το έχουμε συζητήσει πολλές φορές, αλλά είμαστε λίγοι: δεν μπορούν και δεν θα σε βγάλουν.
Όσο χαϊδεύουν αφτιά, όσο παίζουν με τις λέξεις και υπόσχονται ανέξοδα παραδείσους, λύση δεν θα έρθει.
Αν δεν το πάρουν απόφαση -πρώτοι εκείνοι και μετά και εμείς- ότι το αλλιώς που βλέπουμε στις επαναλήψεις της TV έχει περάσει οριστικά, όπως η Αθήνα του μπακαλόγατου Ζήκου και της Βλαχοπούλου στη «40άρα», δεν υπάρχει διέξοδος.
Στα έχω πει πολλές φορές: στην Argentina χρεοκόπησαν, πείνασαν κυριολεκτικά, αλλά βρέθηκε ένας πολιτικός που αρνήθηκε να χαϊδέψει αφτιά και έκανε το αυτονόητο: εκμεταλλεύθηκε τον πλούτο της χώρας. Και σήμερα, όταν πηγαίνεις σε ένα σούπερ μάρκετ, σχεδόν όλα τα προϊόντα είναι ντόπια.
Θα πάρεις και iPAD, αλλά δεν είναι δυνατόν τα μισά υλικά της χωριάτικης σαλάτας να είναι εισαγόμενα. Από εκεί να ξεκινήσεις να δεις το πρόβλημα και άσε το «πατριωτικό καθήκον», την «κακιά τρόικα» και τα «άρματα».
Αν είχαμε κάνει το ίδιο, από το 2008 τότε που ξέσπασε η κρίση αλλά εμείς ασχολούμασταν με τους τράγους, τα Βατοπαίδια, τις «γαλάζιες» βίλες και τα «πράσινα» σκάνδαλα, σήμερα μπορεί και να την είχαμε σκαπουλάρει.
Μπορεί να ήταν αλλιώς.

Λίμνη

Το παραδέχομαι: κόντεψα να ξεχάσω τον κωδικό του blog για να μπω και να γράψω. Και να πεις ότι είχα πάει διακοπές, ούτε καν. Εδώ ήμουν παρέα με το Βενιζέλο να μετράμε το ποσοστό της ύφεσης και να σαλιώνουμε τα φακελάκια με τα χαράτσια που έρχονται. Σκέτη μελαγχολία. Μέχρι που ήρθε μια εβδομάδα διακοπών στην αγαπημένη Θεσσαλονίκη και η έμπνευση για μια ημερήσια εκδρομή στην Καστοριά.
Καβαλήσαμε λοιπόν νοικιασμένο αμάξι και βουρ για Εγνατία Οδό. Είχα και μια περιέργεια να δω αυτή την Εγνατία, την οποία ο Σημίτης εγκαινίαζε κάθε 2χλμ. Θυμάσαι: τότε που ακόμα ζούσαμε στην Ελλάδα με τα ισχυρά δανεικά. Αλλά βέβαια, τέτοιος πικρόχολος άνθρωπος είσαι, σε καταράστηκε ο κοντός πρωθυπουργός να μην χαρείς το έργο του. Διότι εκεί που πηγαίναμε ωραία-ωραία στην Εγνατία, σκάει μύτη τύπος τροχαίος και μοιραίος και μας κάνει μια εκτροπή κυκλοφορίας, τόση με το συμπάθειο. Και από την ισχυρή Ελλάδα του Σημίτη, επιστρέψαμε σε έναν καρόδρομο, εποχής Μαυρογιαλούρου παρέα με 45 νταλίκες και μέση ταχύτητα 15χλμ.
Λέω, αν είναι να πάμε έτσι μέχρι την Καστοριά, θα έχει περάσει και το 2012 με τον Βενιζέλο να προβλέπει ύφεση και το 2013. Το μόνο καλό που είχε η διαδρομή -εκεί ψηλά στο Βέρμιο- ήταν που αντίκρυσα για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου live την ταμπέλα της επιχείρησης «Παναγία Σουμελά». Υou know, εκεί που πάει ο υπόδικος Πανίκας και διάφορα άλλα τεμάχια προς άγραν ψήφων. Φήμες θέλουν τον Αντωνάκη Σαμαρά της Νέας Αριστεράς να έχει κρύψει στο Μοναστήρι το σχέδιό του για έξοδο από την κρίση. Ξέρεις, αυτό που προβλέπει ανάπτυξη, ανάπτυξη και ανάπτυξη. Στην περιοχή του Ζαππείου.
Αλλες φήμες θέλουν και τους Αλεκο-Αλέξηδες της allou fun park Αριστεράς να επιχείρησαν να κρύψουν και το δικό τους σχέδιο για «αντιμνημονιακό μέτωπο μπλα μπλα μπλα με άξονα την Αριστερά, χαχαχα», αλλά πετάχτηκε η Παναγία απο την εικόνα και τους πήρε στο κυνήγι. Πόση μπαρούφα σε ένα Μοναστήρι;
Τελικά, η Μεγαλόχαρη μάς λυπήθηκε και μετά από καμιά 50αριά χιλιόμετρα στην Ελλάδα του Μαυρογιαλούρου, επιστρέψαμε στην Ελλάδα του Σημίτη και στην Εγνατία.

(Εκ των υστέρων μάθαμε ότι είχε γίνει σοβαρό τροχαίο δυστύχημα, για αυτό και η εκτροπή κυκλοφορίας).

Γλιτώσαμε τα διόδια, στερηθήκαμε όμως τις σήραγγες και συνεχίσαμε σε μεγάλες ευθείες μέχρι την Καστοριά. Στη διαδρομή, παρέα τα πελώρια εργοστάσια της ΔΕΗ, οι ατελείωτες μελαγχολικές εκτάσεις γης και ένα τοπίο λιγότερο πράσινο από όσο το περίμενα. Κάπου προς Κοζάνη χάζευα -ενώ οδηγούσα- έναν αγρότη να καλλιεργεί τα χωράφια του με θέα ένα τερατώδες εργοστάσιο της ΔΕΗ που κάπνιζε μανιωδώς. Αναρωτιόμουν πόσο αισιόδοξος μπορεί να είναι αυτός ο άνθρωπος για το μέλλον.
Μέχρι που φτάσαμε στην Καστοριά. Καμάρωσέ την επάνω. Από την πρώτη στιγμή που την αντικρύζεις απλωμένη στη λίμνη, εντυπωσιάζεσαι. Και ας έκανε περισσότερη ζέστη από όση περίμενα. Μάλλον φταίει αυτή η εμμονή μου ότι κανένα άλλο μέρος δεν είναι τόσο ζεστό όσο η Αθήνα. Λάθος άποψη. Η πόλη είναι η χαρά του φωτογράφου. Η λίμνη με τις βάρκες, μοντέρνες και παλιές, το πλαγκτόν που μυρίζει, αλλά προσφέρει εικόνες σαν από πίνακα ζωγραφικής, τις κλειστές αποβάθρες. Είναι σχεδόν αδύνατον να σταματήσεις να βγάζεις φωτογραφίες.
Τα πουλιά έχουν το δικό τους πρόγραμμα. Πολύ συχνά στέκονται κοντά στην όχθη, όπου βρίσκονται οι καφετέριες (με φτηνό καφέ) και περιμένουν υπομονετικά να πέσει κανένας μεζές. Ορισμένα σκαρφαλώνουν και επάνω στα τραπέζια.
Στην Καστοριά υπάρχουν εκατοντάδες εκκλησίες και αρχοντικά. Τα σπίτια πάντα έχουν πολλές και μεγάλες ιστορίες να διηγηθούν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπενθυμίζουν την εμπορική άνθηση που γνώρισε η περιοχή πριν από μερικούς αιώνες. Καταστήματα με γούνες υπάρχουν και σήμερα με τις ταμπέλες στα ρώσικα. Σίγουρη πελατεία.
Πολλά αρχοντικά δυστυχώς ρημάζουν. Κάθεσαι και τα κοιτάς και αναρωτιέσαι ποια ανθρώπινη ιστορία με κληρονόμους και γραφειοκρατίες κρύβεται από πίσω. Σε έναν οδηγό πάντως διάβασα ότι στην Καστοριά απαντάται ένα ιδιότυπο μακεδονικό αρχιτεκτονικό στυλ: τα σπίτια στο εσωτερικό είχαν ξυλόγλυπτες οροφές και πολύχρωμους γυάλινους φεγγίτες.
Φυσικά η πόλη έχει τρελή ανηφόρα: χτισμένη σε υψόμετρο 600μ. σου βγάζει λίγο την πίστη. Τα δρομάκια όμως είναι πανέμορφα. Ακόμα και οι νεότερες κατασκευές προσπαθούν -όχι πάντα με επιτυχία- να κρατηθούν κοντά στο αρχιτεκτονικό στυλ των παλαιότερων. Σπάνιο πράγμα για την Ελλάδα της τιμημένης αντιπαροχής.

Η μεγάλη έκπληξη-ανακούφιση της επίσκεψης: η Amy Winehouse δεν πέθανε, αλλά μετακόμισε στην Καστοριά. Μεταξύ μας, καλά έκανε. Η πόλη σε φτιάχνει από μόνη της. Αντε, εγώ σου λέω και με λίγο σνιφάρισμα από φυτο-πλαγκτόν. Σίγουρα πράγματα.

ΥΓ Είσαι πολύ τυχερός, αγαπητέ μας φίλε, που ζεις εκεί. Ευχαριστούμε για την ξενάγηση, τις βόλτες γύρω από τη λίμνη και τη φιλότιμη προσπάθεια να εξηγήσεις σε ορισμένους της παρέας, πώς το north side και το south side είναι η ίδια πόλη! Πρέπει να έρθουμε και πάλι, γιατί έμειναν εκκρεμότητες.
* Περισσότερες φωτογραφίες, εδώ