Απολογισμός 2

Πάνω που λες ότι ξεμπέρδεψες με τις ατάκες της χρονιάς που τελειώνει, σού έρχονται κι άλλες. Ποτέ δεν θα τελειώσει αυτή η ιστορία, αλλά ας της δώσω μια δεύτερη (και τελευταία) ευκαιρία:

Το 2012 θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα.

Η δεύτερη πλέον λατρεμένη ατάκα. Τελικά στο υπουργείο Οικονομικών πρέπει να μπει μια καμινάδα και να βγαίνουν οι ατάκες όπως ο καπνός στην Αγία Έδρα, όταν εκλέγεται ο Πάπας. Habemus Atakam: «Πρωτογενές πλεόνασμα το 2012». Τώρα να αρχίσω να γελάω ή να κλαίω; Εκτός και αν βγουν στο πλιάτσικο και αρχίσουν να μαζεύουν μασέλες, χρυσά δόντια και «Π» από τις γριές να τα δώσουν για λιώσιμο στο ενεχυροδανειστήριο που λειτουργεί πλησίον του υπουργείου. Τότε μάλιστα, θα έχουμε πλεόνασμα. Για κάτσε γιατί βγαίνει πάλι καπνός από την καμινάδα. Habemus Atakam: «Ο υπουργός είναι εξουθενωμένος. Σε 5 δόσεις το χαράτσι της ΔΕΗ το 2012.»

Όποιος μπει στην κυβέρνησή μου θα πρέπει να έχει λερωμένη φόρμα εργασίας.

Ο Αντωνάκης Σαμαράς σε ρόλο Fab5. Προφανώς αναφέρεται στα left οvers της Πολιτικής Ανοιξης που θα ορκιστούν στο μικρό και ευέλικτο σχήμα των 50 υπουργών του. Έχει να πέσει πολύ γέλιο (και κλάμα) με δαύτους όταν έρθουν στην εξουσία. Πόσο του πήρε του trendy και fit Γιώργου να καταλάβει ότι δεν μπορεί μόνος του; Ένα χρόνο; Σε αυτό το θίασο δεν δίνω ούτε τρεις μήνες. Πανικόβλητοι θα τρέχουν να εξηγήσουν εκείνες τις ανοησίες περί «άλλου μείγματος» ή τις υποσχέσεις που έχουν μοιράσει σε ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει. Μήπως αντί για φόρμα εργασίας να πάρετε κανένα καλό ζευγάρι αθλητικά παπούτσια;

Να δημιουργήσουμε έναν αριστερό αντι-μνημονιακό συνασπισμό εξουσίας.

Στο έχω πει πολλές φορές. Το «αντι-μνημόνιο» είναι η σοβαρότερη επένδυση που έγινε στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια. Τρελή μπίζνα με δεκάδες υποκαταστήματα-παραμάγαζα. Η παραπάνω ατάκα ανήκει (μάλλον) στον Αλέξη. Με ποιον θα κάνει συνασπισμό; Έλα μου ντε. Ίσως με τον Σρεκ, τη Στρουμφίτα, την Πεντάμορφη και το Τέρας. Μπορεί και με τους Χιούι-Λιούι-Ντιούι. Ενδεχομένως με τη Σοφία Σακοράφα, την Αλέκα, τον υιό του Κιμ Γιονγκ-Ιλ και δέκα συνιστώσες των 50mg (πρωί και βράδυ). Πόσο λες να αντέξει ο «συνασπισμός»; Προσωπικά δεν δίνω πάνω από βδομάδα. Δευτέρα πρωί θα κάτσουν στο ίδιο τραπέζι και το μεσημέρι θα έχουν τσακωθεί οι μισοί με τους άλλους μισούς για το αν τα σάντουιτς θα είναι με ζαμπόν ή γαλοπούλα και ο καφές με μαύρη ζάχαρη από την Κούβα ή άσπρη από τη Βραζιλία. Το λες και κλαυσίγελο.

Πόθεν έσχες.

Να με συμπαθάς, αλλά αυτό δεν είναι ατάκα, είναι landmark. Όπως ο Παρθενώνας, ο Λευκός Πύργος, το γαλάζιο του Αιγαίου, τα πέτρινα γεφύρια της Ηπείρου, τα Μετέωρα και η Κνωσός. Με αυτά γεννιέσαι, με αυτά πορεύεσαι και με αυτά πεθαίνεις. Σου έχω όμως και μια έκπληξη: «Πόθεν έσχες» τώρα και on line. Παίρνεις τον καφέ, το παξιμάδι και το κονιάκ και κάνεις download σε «δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης». Και δώστου να γεμίζει η οθόνη σπίτια, διαμερίσματα, αγροτεμάχια, μετοχές, ομόλογα και καταθέσεις. Και απορείς που εσύ ένα κωλο-δυάρι στο Κέντρο δεν μπορείς να πουλήσεις και ο υπουργός αγόρασε σπίτι στη Νέα Ερυθραία με 7.000 ευρώ. Αμ ο άλλος; Που του έκατσε στο λαχείο 1 μύριο; Τι διάολο; Για βουλευτής κατεβαίνει η Τύχη και άρχισε τις δημόσιες σχέσεις στο Περιστύλιο; Τα ύστερα του κόσμου...

Είμαι πολιτικός κρατούμενος.

Είσαι! Señores y señoras, σας παρουσιάζω τον Χρυσόστομο Ψωμιάδη. Τον μύθο, τον θρύλο, τον γνήσιο Νεοέλληνα. Που λύνει και δένει. Που πληρώνει και διατάζει. Που σκιάζει στο πέρασμά του δικαστές, εισαγγελείς, τον Ντέμη και τη Δέσποινα. «Μα όταν είμαι αγάπη μου μαζί σου, στην Αυλή του Παραδείσου, κάπου ανάμεσα στ' αστέρια, στη φωλιά τα δυο σου χέρια...» Δικό σου, Μάκη μου.

Οι Αγανακτισμένοι που κατέβαιναν στις πλατείες ήταν ένα μείγμα από φασίστες, κομμουνιστές και μαλάκες.

Η δεύτερη κορυφαία ατάκα από το Libro d' Oro του Παγκάλου. Εν τω μεταξύ όταν πηγαίναμε σχολείο και είχαμε το βιβλίο της «Αγωγής του Πολίτη», μαθαίναμε ότι όσοι στέκονται απέναντι από τη Βουλή είναι ο καθρέφτης όσων είναι μέσα στο κτίριο. Επομένως, εσείς οι μέσα είστε ένα μείγμα από φασίστες, κομμουνιστές και μαλάκες. Προσωπικά δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να επιλέξω ακόμα και το φασίστας. Εσείς τι θα πάρετε, κύριε Αντιπρόεδρε;

Αντε και του χρόνου.

Απολογισμός 1

Οι κορυφαίες ατάκες της χρονιάς που τελειώνει, έτσι όπως (και) φέτος τις θυμάμαι:

Αν εφαρμόσουμε όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

Δεν υπάρχει αυτή η ατάκα. Η οποία ερμηνεύεται ως εξής: επειδή τέτοιο μπουρδέλο που είμαστε δεν υπάρχει περίπτωση να εφαρμόσουμε ούτε τα μισά, δύο πράγματα είναι σίγουρα: όλοι θα πεθάνετε μία μέρα, αλλά μέχρι να πεθάνετε και να γλιτώσετε θα πληρώσετε ένα ακόμα χαράτσι που θα σκεφτεί κάποιος ηλίθιος στο υπουργείο. Εμένα ξέρεις τι με ενοχλεί περισσότερο; Ότι αυτός ο ηλίθιος που κατεβάζει αυτές τις ιδέες πληρώνεται αδρά. Μπορεί να παίρνει και μπόνους. Και μην μου ανοίγεσαι ότι με τον Αντωνάκη μεθαύριο δεν θα πληρώσεις. Όσο υπάρχει η ελληνική πατέντα-μαφία των ΔΟΥ, εμείς οι ίδιοι θα κλείνουμε τις τρύπες.

Καλύτερα ένα σπασμένο μάρμαρο παρά ένα σπασμένο κεφάλι.

Τάδε έφη, Χρήστος Παπουτσής. Τον οποίο μέχρι να πεθάνω θα θυμάμαι να χορεύει την Macarena παρέα με την Υβέτ στην πλατεία Κλαυθμώνος μετά την ήττα του στις δημοτικές εκλογές του 2002: «Dale a tu cuerpo alegría Macarena que tu cuerpo es pa' darle alegría y cosa buena». Το ενδεχόμενο να μην έχουμε ούτε σπασμένο μάρμαρο ούτε σπασμένο κεφάλι δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό του. Και τι να το κάνω, μανίτσα μου, το κεφάλι στη θέση του όταν το έχεις ποτίσει χημικά; Θα μου απαντήσεις εσύ ή να ρωτήσω την Macarena?

Δεν έχω να πληρώσω, ας με πάει φυλακή ο Βενιζέλος.

Η πλέον πρόσφατη ατάκα από το Libro d' Oro του Παγκάλου. Ήταν η ένδοξη απάντηση που έδωσε όταν τον ρώτησαν πώς θα πληρώσει το τέλος ακινήτων για τα 500 σπίτια που του άφησε η θεία του η Αγλαΐα. Την οποία εγώ θα ήθελα πάρα πολύ να πάω στο νεκροταφείο και να την ρωτήσω: πείτε μου, Θεία, από όλο το σόι που είχατε σε αυτόν βρήκατε να αφήσετε ένα σκασμό ακίνητα; Το κάνατε γιατί τον αγαπούσατε ή για να τον εκδικηθείτε; Αν συμβαίνει το πρώτο, κουνήστε ελαφρά το σταυρό. Αν συμβαίνει το δεύτερο, μετακινήστε ελαφρά το καντήλι.

Αυτό το ΠΑΣΟΚ που με παραπέμπει δεν είναι το κόμμα μου.

Είπε και ελάλησε ο θεός Ακης. Θαυμάζω το χιούμορ του, το οποίο σε μια άλλη -σοβαρότερη- χώρα θα αποκαλείτο απύθμενο θράσος. Αλλά όταν ζεις στην Ελλάδα, όπου κανείς δεν πάει φυλακή για τίποτα, μπορείς να κάνεις πλακίτσα την ώρα που η Φιλιππινέζα σού ανοίγει μια σαμπάνια Moët & Chandon. Πρόσεξε καημένη! Με πιτσίλισες!

Δεν έχω τίποτα να πω για αυτούς τους Μπαρόζους, αυτούς τους αποβλακωμένους, αυτά τα βόδια.

Ποιος το είπε αυτό; Θα μπορούσε να είναι από τον γραφικό Αλέκο του 2,16%, μέχρι τον Λιακόπουλο, τον Λαφαζάνη, τον Πλεύρη και τον Τράγκα. Αν και ο τελευταίος εξαιρείται, καθότι έχει fixation με την Μέρκελ. Για να μην σε κρατώ σε αγωνία, το είπε ο ισόβιος δικτάτορας της Λευκορωσίας Λουκασένκο. Αυτός που όταν πεθάνει (αν πεθάνει) θα βγει η Αλέκα και θα του πλέξει το εγκώμιο, όπως έκανε και με τον δικτάτορα της Κορέας, του οποίου η συλλογή με γυαλιά ηλίου ήταν το απόλυτο ανάχωμα στον ιμπεριαλισμό. Τι να πει κανείς; Εκεί ψηλά στη στρατόσφαιρα, κάποιους τους ψεκάζουν. Kαι τους ίδιους και τους απολογητές τους. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Δεν είμαι νονού. Με χρησιμοποιούν για να ξεχαστεί ο κόσμος από το πυρηνικό ατύχημα στην Κίνα.

Η Lady Αντζελα έγραψε και πάλι ιστορία. Δεν ξέρω τι ακριβώς είχε συμβεί και την κατηγόρησαν για «νονού», αλλά αν θέλει μάρτυρα στο δικαστήριο, δηλώνω εθελοντής. Από τους δήθεν σοβαρούς με τη μουτσούνα του Αντωνάκη του Σαμαρά, χίλιες φορές οι αυθεντικοί σαν την Lady. Και μια διευκρίνιση: το «πυρηνικό ατύχημα στην Κίνα» αναφέρεται στη Φουκουσίμα. Λεπτομέρειες καημένε.

Pasok plus.

Έχεις δει την ταινία My beautiful laundry? Ε, αυτό. Ρίχνεις στον κάδο το ΠΑΣΟΚ και σου προκύπτει Pasok plus. Διά χειρός Αννας Διαμαντοπούλου. Δεν είναι όμως φοβερό; Αυτοί που επί δύο χρόνια χειροκροτούσαν τον trendy και fit Γιώργο που μας έσωζε, τώρα την κάνουν με ελαφρά. Να σου πω κάτι; Όσο και αν προσβάλλουν την αισθητική μου οι πασοκο-συνδικαλιστές τύπου Φωτόπουλου, τουλάχιστον υπήρξαν ειλικρινείς: θέλουμε το ΠΑΣΟΚ που σκορπάει λεφτά. Έστω και δανεικά. Κακό είναι βρε αδελφέ; Αλλά εσύ βρε Αννούλα; Pasok plus? Θα με κάνεις να θυμηθώ τον Μπρεχτ: Μιλάνε για του έθνους ξανά την τιμή. Αννα, μην κλαις, στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί.

Χήρες

«Oι χήρες της Πέμπτης». Περίεργος τίτλος που σου δημιουργεί την αίσθηση ότι οι κυρίες κάτω έχουν θάψει τους κυρίους επάνω. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Πρόκειται για αργεντινό best seller, το οποίο έγινε ταινία πριν από δύο χρόνια. Με πολλές φιλοδοξίες, αλλά όχι την αναμενόμενη εισπρακτική επιτυχία. Το στόρυ κάνει λίγο αμερικανιά, γιατί μας μεταφέρει σε ένα ιδιωτικό συγκρότημα κατοικιών, έξω από το Buenos Aires. Αν πάρεις ένα αυτοκίνητο, όπως κάνω εγώ, και αρχίσεις να οδηγείς στην απέραντη και βαρετά επίπεδη επαρχία του Buenos Aires, θα αντικρύσεις πολλά τέτοια συγκροτήματα, γνωστά με το όνομα countries.
Όταν λέω «αντικρύσεις», εννοώ ότι απλά θα δεις την ταμπέλα. Γιατί τίποτε άλλο δεν είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Εκτός και αν πιάσεις το google earth και ακολουθήσεις τον αυτοκινητόδρομο που πηγαίνει από το Buenos Aires προς Mar del Plata. Με λίγο ζουμ, σκάνε μύτη οι βίλες.
Η ταινία λοιπόν μας μεταφέρει σε ένα τέτοιο country το σωτήριο έτος 2001. Για την ακρίβεια, το Δεκέμβριο του 2001, μήνα-ορόσημο στη σύγχρονη ιστορία της πατρίδας, αφού τότε έσκασε το κανόνι της χρεοκοπίας.
Πριν όμως σκάσει, οι Αrgentos ζούσαν το αμερικανικό όνειρο: το peso είχε την απόλυτη ισοτιμία με το δολάριο, η visa για ταξίδια στις ΗΠΑ είχε καταργηθεί και ο κόσμος είχε κάνει τη διαδρομή Buenos-Miami κάτι σαν Κολιάτσου-Παγκράτι. Και κάπου στο ενδιάμεσο, όσοι γούσταραν, έπιαναν και ένα σπίτι στα countries για να ζήσουν όπως στις αμερικανικές ταινίες: βίλες με πισίνα, πάρτυ, τένις, κάμερες και φύλακες για προστασία. Η τέλεια ζωή για τις τέλειες οικογένειες.
Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Κλασσική αμερικανιά, η οποία όμως αποκτά άλλο νόημα, όταν ξέρεις ότι ένα κανόνι ετοιμάζεται να βαρέσει και να γκρεμίσει το όνειρο. Αν υποτεθεί ότι ήταν και ποτέ σωστά δομημένο.
Ήταν 19 Δεκεμβρίου 2001. Πριν από δέκα ακριβώς χρόνια, όταν η λεγόμενη «μεσαία τάξη» έχανε τον κόσμο κάτω από τα πόδια της. Μέσα και έξω από countries. Έχει πλάκα η ατάκα που λέει ένας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας μπροστά στη χρεοκοπία: «να τα πουλήσουμε όλα και να πάμε να ζήσουμε σε μια σοβαρή χώρα με σταθερότητα και μέλλον». Προφανώς εννοούσε την Ισπανία. Ίσως γενικότερα την Ευρώπη. Και σήμερα βλέπεις αυτή τη «σοβαρή» Ευρώπη και γελάς που κατάντησε να κάνει διαγωνισμό ποια χώρα θα πάρει τα πιο σκληρά μέτρα λιτότητας.
Πριν από δέκα ακριβώς χρόνια ξεσπούσαν οι διήμερες ταραχές στο Buenos Aires και το Rosario, την πόλη που γεννήθηκε ο Lionel Messi. Πάνω από 40 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τη χρήση βίας, ένας πρόεδρος εγκατέλειψε το προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο και η χώρα έμπαινε σε μια διετή περιπέτεια μέχρι τελικά να βρεθεί κάποιος να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα την κατάσταση.
Πέτρα του σκανδάλου και ο τότε υπουργός Οικονομικών Domingo Cavallo, ο οποίος κανονικά θα έπρεπε να είναι φυλακή. Αντ΄αυτού κάνει καριέρα σε κανάλια και εφημερίδες, ασκώντας κριτική στο «κακό» ΔΝΤ (του οποίου υπήρξε ο ίδιος προσωπικά ο καλύτερος πελάτης), και δίνοντας συμβουλές σε ταλαίπωρους σαν εμάς.
Σε κάποια συνέντευξη είχε και το θράσος να ασκήσει κριτική στον Néstor Kirchner και στο Cristinάκι. Σαν να λέμε σηκώθηκαν τα αγγουράκια να πηδήξουν τον καταναλωτή. Θα μου πεις, τα ίδια δεν κάνουν και οι Αλογοσκούφηδες, Παπαθανασίου και τα άλλα ανθρωπάκια;
Έτσι αδιάφορα θα περνούσαν «Οι χήρες της Πέμπτης», αν δεν ήταν όλα αυτά στη μέση και αν δεν το έφερνε η ζωή να πέσει στα χέρια μου στην επέτειο της χρεοκοπίας.
Ακόμα και να θέλεις να το αποφύγεις, βλέπεις μπροστά σου όσα συμβαίνουν εδώ τα τελευταία δύο χρόνια, που αργά και βασανιστικά «απολαμβάνουμε» τη σωτηρία της πατρίδας από τη χρεοκοπία.
Το καστ της ταινίας, είναι εξαιρετικό. Η dream team των 40άρηδων ηθοποιών σε ρόλους που τους ταιριάζουν γάντι. Και γιατί ονομάζεται «Οι χήρες της Πέμπτης»; Όλα εγώ θα στα πω;

Happy Meerkats

Όπως ξέρεις, το παρόν blog και ο ιδιοκτήτης του λατρεύουν τις σουρικάτες (αγγλιστί meerkats). Kαι εκείνες μας λατρεύουν αν κρίνω από τις χαρές που έκαναν όταν τις εντοπίσαμε για να τις φωτογραφίσουμε στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, πριν από μερικά χρόνια. Εσύ που ήσουν εκεί, θα το θυμάσαι.
Ιδού μια εξαιρετική φωτογράφιση στον βρετανικό Guardian από τις σουρικάτες που φιλοξενούνται στο σκωτσέζικο πάρκο Blair Drummond, κοντά στην πόλη Stirling.
Δεν θα ζητήσω (σχεδόν) τίποτε άλλο από τον iΒασίλη...

Ράβδος

Για καμάρωσε δίπλα το Cristinάκι. Μόλις έχει τελειώσει η τελετή ορκωμοσίας (reasunción στη δική της περίπτωση, αφού είναι η δεύτερη θητεία) και αποχωρεί από το Κογκρέσο. Στις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής, ο πρόεδρος όταν ορκίζεται φοράει μια κορδέλα με τα χρώματα της πατρίδος. Στην Argentina μαζί με την κορδέλα παίρνει και την «προεδρική ράβδο», σύμβολο της εξουσίας που περνά από τον ένα πρόεδρο στον επόμενο. Έχει βέβαια καθιερωθεί ο κάθε πρόεδρος να παίρνει τη ράβδο σπίτι του (ή να τη δωρίζει στο Μουσείο) και κάθε φορά δημιουργείται μία καινούργια. Κάτι σαν τα Όσκαρ. Οι περισσότερες από τις παλιές ράβδους βρίσκονται στο Μουσείο του Προεδρικού Μεγάρου, στο υπόγειο. Καημό το έχω να έρθεις μια φορά μαζί να σε ξεναγήσω.
Η τελετή ορκωμοσίας είναι μια λίγο χύμα κατάσταση, αφού ο πρόεδρος ορκίζεται στην αίθουσα της Ολομέλειας του Κογκρέσου. Εκεί επικρατεί ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα, φέιγ βολάν, φασαρία, τραγούδια και συνθήματα. Και ο πρόεδρος ορκίζεται ΧΩΡΙΣ την παρουσία τράγων. Πολύ βασικό αυτό.
Εν τω μεταξύ, αυτή η χύμα ατμόσφαιρα, αν τη δεις στο Youtube, θα πεις, αν είναι δυνατόν να πρόκειται για σοβαρή χώρα. Δεν σε παρεξηγώ. Προσωπικά, προτιμώ αυτό το χυμαδιό από τη δική μας σοβαροφάνεια με τους «πολιτικούς αρχηγούς» που σπεύδουν στο Προεδρικό με ύφος χιλίων καρδιναλίων για να βγάλουν πρωθυπουργό τον Πετσάλνικο, την Έλσα Παπαδημητρίου, την Έλσα Ρίζου ή τον κουακέρο Παπαδήμο. Και μετά με ύφος άλλων χιλίων καρδιναλίων ορκίζονται πρωθυπουργοί παρέα με τους τράγους. Βρέξει-χιονίσει, ο τράγος «παρών». Σαν τα κοράκια στις κηδείες. Ο κόσμος να χαλάσει, το κοράκι θα είναι εκεί να σηκώσει το φέρετρο και να οδηγήσει τους τεθλιμένους συγγενείς στο αυθαίρετο δημοτικό αναψυκτήριο για τον νερόβραστο ελληνικό καφέ και πετρωμένο παξιμάδι.Έτσι που λες έγινε προχθές. Το Cristinάκι ορκίστηκε για τη δεύτερη θητεία. Ποιος θα το έλεγε ότι τα γεγονότα θα έπαιρναν αυτή την τροπή σε μια χώρα που μέχρι πριν 10 χρόνια έμοιαζε οριστικά καταδικασμένη. Αυτό σκεφτόμουν και εγώ το 2002 όταν πήγα και αντίκρυσα σκηνές σοκαριστικές. Ξεροκατάπινα με αυτά που έβλεπα στους δρόμους και έλεγα πόσο τυχερός είμαι τελικά που ζω στην Ευρώπη.
Μέτα όμως ήρθε ο Néstor Kirchner και έγινε πρόεδρος με ένα 24%. Σκέψου ότι στην αρχή ούτε το επίθετό του δεν μπορούσαν να προφέρουν: «Κίρχνερ», «Κίρτσνερ», «Κίρσνερ», «Κίρνερ». Πού πας άνθρωπέ μου με τέτοιο επίθετο να κάνεις καριέρα, αν δεν σε λένε «Παπανδρέου» και «Καραμανλή»;
Κι όμως παρέλαβε τη «ράβδο» και έσωσε τη χώρα. Στην ομιλία του το 2003 είχε πει μια φράση, σχεδόν προφητική: Cambio es el nombre del futuro. (H αλλαγή είναι το όνομα του μέλλοντος). Ποιος θα φανταζόταν ότι είχε τόσο δίκιο; Τι σχέση έχει σήμερα αυτό το «μέλλον» που εκείνος προέβλεψε με το τότε; Αυτή η Ευρώπη που ζούμε εμείς με εκείνη του 2003; Και η Λατινική Αμερική του σήμερα με εκείνη πριν από δέκα χρόνια; Είχε πει και μια άλλη ιστορική φράση: Los muertos no pagan (οι νεκροί δεν πληρώνουν) τα χρέη. Σου λέει, πώς θέλετε να σας πληρώσουμε αυτά που σας χρωστάμε, αν δεν έχουμε να φάμε; Το είπε, όχι με τον τρόπο που το λένε τα αποβράσματα (αριστερά και δεξιά) σε χώρες σαν την Ελλάδα, αλλά με ουσία, σχέδιο και συγκεκριμένη πολιτική.
Και το 2007, παρά το γεγονός ότι η δημοτικότητά του ήταν στα ύψη, παρέδωσε τη ράβδο στη σύζυγο Cristina και εκείνη το 2011 την έδωσε ξανά στον εαυτό της. Όπως ακριβώς την βλέπεις επάνω στη φωτογραφία. Έχοντας λάβει στις εκλογές το 54,11%.
Είναι από τις σπάνιες φορές στα 200 χρόνια ιστορίας αυτής της πατρίδας που το ίδιο κόμμα -πιο σωστό είναι να στο πω, η ίδια πολιτική πλατφόρμα- συνεχίζει και για τρίτη 4ετία. Κάτι πρέπει να μαρτυρά, εσύ τι λες;
Αλλά μη σε κουράζω άλλο. Η τελετή έχει και τα γνωστά ατομάκια που μαζεύονται από τις υπόλοιπες χώρες για να πάρουν μάτι. Με την ελπίδα να καταφέρουν και αυτά να πιάσουν ένα 54,11%.
Εδώ το Cristinάκι με το σούπερ λατρεμένο προεδρικό ζεύγος της Uruguay, Pepe και Lucía. Χυμαδιό τελείως, αλλά οι άνθρωποι ήταν και αντάρτες παλιά. Χώρια που τα απογεύματα στα προεδρικά ρεπό έχουν να οργώσουν και με το τρακτέρ. Εν τω μεταξύ, τους έδωσαν και τη διαπίστευση για να πάνε στην ορκωμοσία και κυκλοφορούσαν με το ταμπελάκι όλη μέρα. Σαν την Γιάννα Αγγελοπούλου στην Αθήνα του 2004: η πέρλα των 2,5 εκατομμυρίων ευρώ και από πάνω η διαπίστευση. Και αν έβλεπες τη φωτογραφία στη διαπίστευση, θα έλεγες, «μπα, η κόρη της είναι». Τι να πεις. Και η ματαιοδοξία είναι στην ανθρώπινη φύση.
Εδώ κοίτα σκηνικό. Υποτίθεται ότι με διαβάζεις και ξέρεις ότι πρόκειται για την «Ντζιούλμα», την πρόεδρο της Βραζιλίας. Διότι αν δεν έχεις παρακολουθήσει τα προηγούμενα επεισόδια και αντικρύσεις αυτό το θέαμα για πρώτη φορά, θα λες κοίτα να δεις η Cristina αντάμωσε με τη χαμένη της αδελφή, 50 χρόνια μετά, χάρη στο πακέτο της Βίκυς Χατζηβασιλείου. Και η μία είχε γίνει κυρία, ενώ η άλλη έπλενε πιάτα στην Αστόρια. Εκεί τη βρήκε το παλικάρι για να της παραδώσει το πακέτο. Και εκείνη άκουσε ότι θα έβγαινε στην τηλεόραση και ξέθαψε τα σεμέν που φύλαγε η μητριά της. Τα έβαλε στη μηχανή τη Singer να τα περάσει δύο ραφές, τους πάτησε και ένα σίδερο και τα φόρεσε. Και βγήκε να πει τον πόνο της και δώστου κλάμα η Χατζηβασιλείου, και δώστου να ανεβαίνει η τηλεθέαση. Σου λέει, τη βγάλαμε και τη φετινή σεζόν που κοντεύουν να απολύσουν και τα πόμολα από τα δημοσιογραφικά γραφεία. Αχ βρε «Ντζιούλμα» γιατί μου τα κάνεις αυτά; Πώς θα σε εμφανίσω στο Mundial του 2014 να μου κηρύξεις την έναρξη με αυτά τα χάλια; Τουλάχιστον πέτυχε το χρώμα: γαλάζιο, για να τιμήσει την Argentina. Φαντάζεσαι να ήταν πράσινο το σεμέν; Σκέτος Αμαζόνιος και από τα σχεδιάκια να πετάγονται Anaconda. Nα και ο εκπρόσωπος του βασιλικού κουτσόσογου από την Ισπανία. Σου λέει, ορκωμοσία έχουν, μπουφές θα παίζει, κάτσε να πάμε να φάμε τίποτα γιατί τώρα που βγήκε ο Ραχόι θα πέσει τρελή πείνα. Βλέπεις, έβγαλαν τον Ραχόι, ο οποίος ακόμα δεν έχει καταλάβει σε τι λιβάδι με αγγούρια έπεσε. Τέσσερα χρόνια δεν έβγαλε κιχ για την κρίση και τώρα έγινε παντοδύναμος πρωθυπουργός. Tα ακούς Αντωνάκη Σαμαρά που θέλεις να εφαρμόσεις και «συνταγή Ραχόι»; Αυτά βλέπει και ο πρίγκιπας και πήγε στην Argentina να λαδώσει το άντερό του. Ο μπαρμπά Χουάν Κάρλος έκατσε σπίτι να δει το clásico Real-Barcelona. Δες επάνω αβρότητες με την πρόεδρο. Μωρέ, αν είχα τη ράβδο, θα του είχα ρίξει μία κατακέφαλα, αλλά ας όψεται το πρωτόκολλο.
Μετά τις χαιρετούρες ακολούθησε συναυλία μπροστά από το Προεδρικό Μέγαρο. Στη φωτό βλέπεις δύο θρύλους μαζί: Το Cristinάκι με την κορδέλα και δίπλα ο θρύλος της ροκ Charly García. Το άτομο απλά δεν υπάρχει. Mεγάλη μορφή, τεράστια καριέρα, φοβερό ταλέντο και ατέλειωτα σκάνδαλα. Κάποτε μετά από μια συναυλία τον κυνηγούσε στο ξενοδοχείο η Αστυνομία (πολύ συχνά τον κυνηγά η Αστυνομία). «Ανοιξε την πόρτα είμαι αστυνομικός!» του φώναξε ένας και ο Charly απάντησε: «Και εγώ τι φταίω που είσαι αγράμματος;».
Σε ένα άλλο περιστατικό, εμφανίστηκε καλεσμένος σε μια πολύ γνωστή εκπομπή. «Είσαι πιο χοντρός από κοντά!» του είπε η διάσημη παρουσιάστρια. «Και εσύ το ίδιο!» της απάντησε.

Αυτά που λες έγιναν. Ε, μετά σχόλασε το event, το Cristinάκι πήγε στο γραφείο, έβγαλε την κορδέλα και έκατσε να κάνει και καμιά δουλειά...

Αντε και στις δικές μας κορδέλες.

Perfume

Έχεις ακούσει που λένε «όλα σε ένα, νοικυρεμένα;». Ιδού η απόδειξις:



Οι αγαπημένοι Bajofondo και στο video clip του Perfume παρελαύνει ένα σύμπαν αστέρια: η Adriana Varela (δώσε βάση στη φωνή, τι άλλο να σου πω;), ο Gustavo Santaolalla (θεός, τουλάχιστον), ο Javier Casalla με το βιολί του (κυριολεκτικά) και Cristóbal Repetto (δεν υπάρχει αυτή η περίεργη φωνή).

Kαι οι στίχοι. Τρεις αράδες όλες κι όλες, αλλά για να έχουν νόημα πρέπει να έχεις γίνει Ένα με το ταίρι σου. Κατά προτίμηση σε μια παρτίδα tango, όπου αναζητάς το ίχνος, το μονοπάτι και την ηχώ του αρώματός του/της.

Perseguiré los rastros de este afán, como busca el agua la sed. La estela de tu perfume.
(Θα κυνηγήσω το μονοπάτι αυτής της επιθυμίας, όπως η δίψα αναζητά το νερό. Το ίχνος του αρώματός σου)

Me atravesó tu suave vendaval, rumbo a tu recuerdo seguí. La senda de tu perfume.
(Mε ταξίδεψε η γλυκιά σου θύελλα, ακολουθώντας το δρόμο της μνήμης σου. Το μονοπάτι του αρώματός σου)

No hay soledad que aguante el envión, el impulso antiguo y sútil, del eco de tu perfume.
(Δεν υπάρχει μοναξιά που να αντέχει την πίεση, την πρωτόγονη και φίνα ορμή από την ηχώ του αρώματός σου).

Quiz

Το quiz που περίμενες (λέμε τώρα) ήρθε και φέτος στην ώρα του. Και πρόσεξε: Στο τέλος έχει και αποτελέσματα!

1. Και έτσι έφτασες στα φετινά Χριστούγεννα:
Α. Τι εννοείς;
Β. Έτσι έφτασες;
Γ. Αυτό το μαύρο χάλι παντού το λες Χριστούγεννα; Θα ορκιζόμουν ότι το λένε «κηδεία».
Δ. Είμαι βαθύτατα συγκινημένος. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

2. Πόσα λαμπάκια θα βάλεις φέτος στο Δέντρο;
Α. Τα δέκα οικολογικά που μας χάρισε πέρυσι ο Πορτοσάλτε του ΣΚΑΙ. Επειδή είπαμε ότι οι υπάλληλοι του ΠΑΜΕ και η μουτσούνα της όψιμης κομμουνίστριας διώχνουν τον τουρισμό.
Β. Έχω βρει κάτι καταπληκτικά μωβ στο κλίμα της εποχής με κουμπί που παίζει αντιμνημονιακά τραγούδια: «Ρούντολφ, το τροϊκάκι» και τέτοια.
Γ. Θα ανάψω μία σειρά. Τα υπόλοιπα σε εφεδρεία και από εκεί πακέτο για το Δέντρο που θα βάλουμε στο κελί του αντιστασιακού ΓΕΝΟΠίτη Φωτόπουλου.
Δ. Περίπου 2.500 λαμπάκια εθνικής σωτηρίας. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

3. Με τι νόμισμα θα πληρώσεις φέτος τα κωλόπαιδα στα κάλαντα;
Α. Με το ίδιο νόμισμα.
Β. Έτσι και σκάσει μύτη το περυσινό τεκνό, και το χαράτσι της ΔΕΗ πληρώνω για πάρτη του.
Γ. Κατοχικές δραχμές. Το είπε και ο Τράγκας σε ένα παραλήρημα κατά της Μέρκελ.
Δ. Με το νέο κατοχικό ευρώ. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

4. Τι θα ζητήσεις από τον i-Bασίλη;
Α. Να δω από κοντά την 6η δόση, που μου τα έκαναν τσουρέκια.
Β. Να μου πληρώσει όλους τους λογαριασμούς-τέλη-έκτακτα τέλη-χαράτσια για τα επόμενα δέκα χρόνια που θα κρατήσει η ύφεση.
Γ. Την υπογραφή του Σαμαρά επί πίνακι.
Δ. Ένα Mac. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

5. Πού θα ήθελες να σε βρει η αλλαγή του Έτους;
Α. Πάντως μακριά από τη θεία Φυστικούλα. Εκείνη τη στιγμή την πιάνει ένας παροξυσμός για τον αλήτη τον Μητσοτάκη που της έκοψε την ΑΤΑ το 1991. Πόσες φορές να ακούσεις την ίδια ιστορία;
Β. Στην αγκαλιά σου.
Γ. Μακριά από αυτή την κωλο-χώρα.
Δ. Πρώτο τραπέζι σε ξένο μπουφέ. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

6. Το soundtrack του φετινού Ρεβεγιόν:
Α. «Θα κάνω ζημιές, θα κάνω ζημιές και στο λογαριασμό μου ας χρεωθούν και αυτές» (Χαρά Βέρρα)
Β. «Δεν κόβω εγώ τις τρέλες μου δεν κόβω τα ξενύχτια. Δεν πα να λες δεν πα να κλαις, στο λέω αυτό αλήθεια» (Γ.Μαργαρίτης)
Γ. «Γαμώ την καλωσύνη μου και όλα τα καλά μου, που άφησα ξεκλείδωτη την όμορφη καρδιά μου» (Ζαφείρης Μελάς)
Δ. «Κορμί κι αλάτι κι άσπρα πουλιά, γαλάζια μάτια μαύρα μαλλιά» (Μπέσσυ)

7. Το καλύτερο χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα θα το δείξει:
Α. Φυσικά ο ΣΚΑΙ. Ο γνωστός Μπάμπης να ωρύεται τι άχρηστοι που είμαστε όλοι και τι καλά που είναι να πληρώνουμε χαράτσια.
Β. Η κρατικο-δημόσια ΕΡΤ. Εκτάκτως φέτος μαζί με τις κάρτες απεργίας της ΠΟΣΠΕΡΤ, το διάγγελμα της ΑΜ της βασιλίσσης Φρειδερίκης. Για να συνηθίζουμε.
Γ. Φυσικά η Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της. Το γνωστό τροπάριο: τι καλός που είναι ο Παπαδήμος και τι καλλιτεχνική τζίφρα που έχει ο Σαμαράς.
Δ. Το STAR με τις πίστες που δεν πέφτει καρφίτσα από το σουτιέν του ξέκωλου. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

8. Τσόχα με «black jack» ή «31»;
Α. Με τη θεία Βερυκοκούλα στο σπίτι, αυστηρά και μόνο μπιρίμπα. Η οποία από τον καταρράκτη στα μάτια πιάνει με το καλημέρα «παιζάμενο» μπιριμπάκι και σου κατεβάζει στο καπάκι «ατουδένια» καθαρή.
Β. Εννοείται «black jack». Έκανα και προπόνηση με τα CD που μοίρασε το υπουργείο Παιδείας αντί για σχολικά βιβλία.
Γ. Μήπως αντί για Τσόχα να καλούσαμε τον σύντροφο Τσοχατζόπουλο που είναι και κιμπάρης άνθρωπος;
Δ. Εμείς θα παίξουμε over-under τα χαράτσια του Βενιζέλου. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

9. Τι θα σου μείνει αξέχαστο από το 2011;
Α. Η τιμημένη 6η δόση.
Β. Οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις-νάζια του βαθέως ΠΑΣΟΚ.
Γ. Τα βαμμένα κόκκινα μαλλιά του Θύμιου Λυμπερόπουλου.
Δ. Η πρωθυπουργοποίηση Πετσάλνικου.

10. Η ευχή σου για το 2012:
Α. Να παραχωρήσει αμέσως τη θέση του στο 2013.
Β. Να ξαναγίνει πρωθυπουργός ο Μπερλουσκόνι.
Γ. Να πάθει τριχοφάγο η Μέρκελ.
Δ. Να είναι όσο καταπληκτικό ήταν το 2011. Αν εφαρμοστούν και όλα όσα συμφωνήσαμε, δεν θα χρειαστούν νέα μέτρα.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Περισσότερα Α: Αντιμετωπίζεις με κυνισμό τα Χριστούγεννα και αυτό δεν θα στο συγχωρέσει ο ΛΑΟ-Σαμαράς όταν γίνει πρωθυπουργός
Περισσότερα Β: Έχεις χιούμορ και είσαι πρακτικός. Με λίγα λόγια, είσαι way past Xmas, που λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας.
Περισσότερα Γ: Διακρίνω μία κακία. Μάλλον έχεις μπει ήδη στη μαύρη λίστα του i-Bασίλη.
Περισσότερα Δ: Αθεράπευτα ρομαντικός και ΠΑΣΟΚ. Ίσως και ΠΑΣΟΚ plus.

Μαρθέλα

Πρόσεξε ταινία: ισπανικός τίτλος Amadοr. Μετάφραση στα ελληνικά, Η Ζωή που θα έρθει. Εμένα με ξέρεις τι γκρίνιας που είμαι με τις μεταφράσεις των ταινιών, αλλά αυτή τη φορά νομίζω ότι το πέτυχε ο καλλιτέχνης. Διότι αυτή «η ζωή που θα έρθει», άμα έρθει εμένα να μου γράψεις γράμμα σαν αυτό που περιμένει η Κομισιόν από τον Αντωνάκη-Φαήλο Σαμαρά.
Και πώς να έρθει η ζωή όταν βρίσκεσαι στην Ισπανία ως μετανάστρια από την Βολιβία. Δεν παίρνω και όρκο για την προέλευση, αλλά αυτή η προφορά κάτι ανάμεσα σε Βολιβία και Περού μου έκανε. Έχεις λοιπόν την πρωταγωνίστρια, η οποία έχει μετακομίσει στην Ισπανία μαζί με τον αγαπημένο της για μια καλύτερη ζωή. Και τι περιλαμβάνει το μενού της καλύτερης ζωής; Σουφρώνουμε τα λουλούδια, τα φροντίζουμε, τα ψεκάζουμε, τα κλείνουμε σε ένα ψυγείο και τα πουλάμε στα φανάρια. Διότι τα λουλούδια ως γνωστόν ακόμα και νεκρά, έχουν πέραση. Σαν τις ιδεολογίες.
Έλα όμως που η πρωταγωνίστρια δεν πολύ-γουστάρει αυτή τη ζωή. Όχι ότι φαντάστηκε τίποτα καλύτερο όταν πήγε στην Ιβηρική, αλλά όπως και να το κάνεις, από τη μία τα λουλούδια, από την άλλη ο αγαπητικός περιτριγυρισμένος από διάφορες σουρ-λουλούδες, τα παίρνεις στην κράνα. «Ζωή μισή, δεν θέλω πια να ζω» που λέει και το τραγούδι.
Αλλά τι τα θέλεις μανίτσα μου; Αμα είσαι μετανάστης, το πρόβλημα το κουβαλάς μαζί σου. Νομίζεις ότι εκεί που πας θα το λύσεις; Αμ δε! Ακόμα και σε χώρα που μιλάνε την ίδια γλώσσα να βρεθείς, full ξένος θα είσαι. Παράδειγμα η πρωταγωνίστρια: Μαρσέλα τη φώναζαν στο σπίτι, Μαρθέλα την φωνάζουν στην Ισπανία.
Έτσι που λες. Δεν πολύ-γουστάρει η τύπισσα. Και πάνω που είναι έτοιμη να την κάνει με συνοπτικές, άγνωστο για πού, συνειδητοποιεί ότι είναι έγκυος. Από τον αγαπητικό με το τιγκαρισμένο από λουλούδια ψυγείο.
Στράβωσε λίγο το πλάνο της νυν Μαρθέλα (πρώην Μαρσέλα), λόγω εγκυμοσύνης, αλλά μην φανταστείς τελείως. Σου λέει, ας βρω μια δουλειά να βοηθήσω την κατάσταση και κυρίως τον εαυτό μου. Και βρίσκει τη γνωστή δουλειά: να φροντίζει τον κατάκοιτο γέρο-Amador. Εύκολα πράγματα. Ο γέρος διαβάζει, παλεύει ένα παζλ, παίρνει τα χάπια του, το παίζει και πνεύμα αντιλογίας. Πετάει όμως στο ξεκάρφωτο και την absolut ατάκα: «Η δουλειά δεν μπορεί να είναι καλό πράγμα, γιατί την ανακάλυψαν τα αφεντικά». Respect στον Amador.
Mε τούτα και με εκείνα, η ώρα περνάει και το παραδάκι πέφτει κάθε μήνα στο χέρι της νυν Μαρθέλα (πρώην Μαρσέλα). Λες, προς στιγμήν: ιδού πώς η τύχη χαμογέλασε στην άμοιρη μετανάστρια με το θλιμμένο βλέμα. Αμ δε! Τα είπαμε: άμα είσαι μετανάστης, το πρόβλημα το κουβαλάς μαζί σου.
Και το πρόβλημα της πρωταγωνίστριας είναι ότι ο βολικός γέρος αποφασίζει να την κάνει για τον άλλο κόσμο. Πολύ βολικός για να είναι αληθινός. Μετά μου λες εμένα γιατί τα έχω με τις γριές που τη στήνουν στα ΕΛΤΑ με το λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ (των 3 ευρώ). Πάνω που τα είχε βάλει σε μια σειρά η νυν Μαρθέλα (πρώην Μαρσέλα) ο γέρο-Amador τίναξε τα πέταλα.
Και ρωτώ εγώ: τώρα τι κάνεις Μαρθέλα μου; Και μου απαντάς εσύ: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο σκοπός είναι το παραδάκι και τα μέσα είναι τα λουλούδια. Τα είπαμε, δεν τα είπαμε; Το νεκρό λουλούδι με λίγη φροντίδα μένει ζωντανό, μυρίζει ωραία, στολίζει χώρους, εξωραΐζει καταστάσεις, κρύβει και την απελπισία που σε κυριεύει όταν ξέρεις ότι αυτό που κάνεις είναι τόσο μα τόσο λάθος.
Βρέθηκε η λύση. Με βοηθό μια αλμοδοβαρική περσόνα που πετά τρελές ατάκες και άλλους συμμάχους που προκύπτουν απρόσμενα στην πορεία.
Η ταινία σε αγχώνει λίγο, στην προσπάθεια να αντέξεις την ταλαιπωρία που περνά η σκυθρωπή Μαρθέλα και να αποφασίσεις μέχρι πού μπορεί ο σκοπός να αγιάζει τα μέσα.
Αλλά ο γερο-Amador όσο ζούσε και πάλευε εκείνο το ρημάδι το παζλ τα είχε πει όλα: «Η Ζωή που θα έρθει» είναι το πάντα ο σκοπός. Και αυτό το έμαθε καλά η Μαρθέλα.

* Το Amador είναι του Fernando León de Aranoa, γνωστού από τις «Δευτέρες με λιακάδα». Mιας ταινίας που γυρίστηκε το 2002 και σήμερα είναι πολύ επίκαιρη.

Kουακέρος

Δεν ξέρω αν το έμαθες, αλλά μπλέξαμε με τον Παπαδήμο. Δεν είναι το θέμα ότι είναι τραπεζίτης, θα μπορούσε να είναι  και Κυνόδοντας και να μπλέξουμε χειρότερα. Το θέμα είναι ότι ανήκει στο club Bildeberg και στο video club της γειτονιάς του. Κάτι δαιμόνιοι τον είδαν τις προάλλες να παρακολουθεί την ταινία illuminati, δευτερόλεπτα πριν ορκιστεί πρωθυπουργός εθνικής ενότητας. 

Σύμφωνα με τον Πάνο (εντελώς) Καμμένο, ανήκει και στο Club των ισχυρών που ευθύνεται για τη στάση πληρωμών στην Ατλαντίδα, που τελικά οδήγησε στη μεγάλη πλημμύρα. 
Ακουσα και στο δρόμο ότι είναι μασόνος και προτεστάντης. Η θεία η Φυστικούλα έμαθε από τον περιπτερά της γειτονιάς ότι είναι και κουακέρος, επειδή κάποιος που ψώνιζε τέμπερες από το μαγαζί που ψωνίζει και η γυναίκα του Παπαδήμου, μια λαθρομετανάστρια της συμφοράς, την είδε να κρατά ένα κουτί δημητριακά που επάνω του είχε έναν κουακέρο που ήταν φτυστός ο Παπαδήμος. Φρικτή πλεκτάνη.
Έχει και συνέχεια. Όπως ξέρεις, οι εξωγήινοι είναι πίσω από τη Σελήνη και μας παρακολουθούν. Αλλωστε είναι πλέον επιβεβαιωμένο ότι έχουν στείλει στην Ελλάδα για προπαγάνδα τους Γιώργο Αφτιά, Γιώργο Παπαδάκη, Ελεωνόρα Μελέτη, Νότη Σφακιανάκη, Χρυσόστομο Ψωμιάδη και Σία Κοσιώνη. Μια νύχτα με πανσέληνο, η γειτόνισσα που φοράει ακουστικό βαρηκοΐας το γύρισε προς τη μεριά του Φεγγαριού και τους άκουσε να λένε ότι τελικά αποφάσισαν να καταστρέψουν τα ελληνικά κόμματα. Στο τσακ πρόλαβε και άλλαξε την ΑΑΑ μπαταρία και άκουσε ακόμα ότι το σατανικό σχέδιο είναι να βάλουν τον Παπαδήμο, εκείνος να προκύψει καταπληκτικός πρωθυπουργός και ο κόσμος να μην θέλει αυτοδύναμο Αντωνάκη Σαμαρά. Έτσι, θα μείνει για πάντα πρωθυπουργός ο κουακέρος και δεν θα γίνει Επανάσταση. 

Η ίδια γειτόνισσα είπε ακόμα ότι είδε στην πίσω μεριά του Φεγγαριού τον Ομπάμα, ο οποίος δεν είμαι μαύρος, αλλά χρησιμοποιεί την ίδια βαφή μαλλιών που χρησιμοποιούν και οι Κινέζοι κομμουνιστές-καπιταλιστές επιχειρηματίες. Αυτό προσωπικά δεν το πίστεψα, γιατί η γειτόνισσα μπορεί να έχει βιονικό αφτί, αλλά ο καταρράκτης στα μάτια κοντεύει να ξεπεράσει σε τουρισμό και τον Νιαγάρα. 
Εν τω μεταξύ, μια άλλη γειτόνισσα που η κόρη της πλένει ρούχα στη σκάφη δύο συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ και καθαρίζει το τασάκι της γνώστης όψιμης κουμμουνίστριας, άκουσε την ώρα που άλλαζε το χλώριο στη θερμαινόμενη πισίνα ότι ξεκινά νέο αντάρτικο κατά του κουακέρου Παπαδήμου και έχουν πέσει τώρα τα επιτελεία να διαλέξουν βουνά. Ο Πάνος (εντελώς) Καμμένος θα ξεκινήσει από το Mont Blac και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης με τη Μιλένα Αποστολάκη, την Εύα Καϊλή και την Εύη Χριστοφιλοπούλου θα πιάσουν τον Παρνασσό, επειδή από κάτω είναι η Αράχωβα την οποία ελέγχει η εκδοτική διαπλοκή. Το ΠΑΜΕ θα κάνει χωριστό αντάρτικο, αρχικά στην Ομόνοια και μετά στα Ουράλια Όρη που χωρίζουν την Ευρώπη από την Ασία, για να δείξει το συμβολισμό ότι η χώρα πρέπει να πάψει να ανήκει στην Ευρώπη.
Και όλα αυτά γίνονται για να προκληθεί γαλαξιακό χάος και να ξυπνήσουν τελικά οι Χερουβείμ και ο μακαριστός Σεραφείμ, ο οποίος είχε και ένα στόμα -άστα να πάνε. Πουλάνε και ένα βιβλίο στην TV για τον Σεραφείμ και πώς οι ειδικοί έχουν προβλέψει ότι ο μακαριστός θα σηκωθεί από τον τάφο, όταν το ξανθό γένος θα βγάλει πάλι Πρόεδρο Πούτιν, και θα πάρει το τσεκούρι του Μάκη-Νότη-Μαυρουδή Βορίδη και θα κόψει το κεφάλι του κουακέρου Παπαδήμου.
Αλλά η συνωμοσία δεν είναι τόσο απλή. Η άλλη η θεία η Βερυκοκούλα είπε ότι ο ανθοπώλης στη βασιλίσσης Σοφίας έχει το γιο του στην Προεδρική Φρουρά. Ένα βράδυ που κατέβαινε ο λεβέντης τσολιάς το δρόμο για να πιάσει υπηρεσία στον Αγνωστο Στρατιώτη, άκουσε στο προαύλιο της Βουλής ψιθύρους ότι την επόμενη Κυριακή μια εφημερίδα θα δώσει (στην έκδοση των 2 ευρώ) ένα σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο, όπου ο κουακέρος Παπαδήμος κάθεται σε ένα τραπέζι με τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί και γράφουν την επιστολή που θα αναγκάσουν τον Σαμαρά να υπογράψει. To τραπεζομάντηλο εν τω μεταξύ δεν έγραφε «καλώς ήρθατε, καλή όρεξη», αλλά «Standard and Poor's RULEZ». Στο βάθος της φωτογραφίας διακρίνεται σαφώς ο Σόιμπλε να χορεύει το YMCA, άρα μαϊμού-ανάπηρος είναι και του λόγου του. Με το άκουσμα της είδησης, η θεία έπαθε διπλό κοιλιακό άλγος.
Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό του τσολιά και δεν πρόλαβε να ακούσει παρακάτω, γιατί έπρεπε να ηρεμήσει τον υστερικό γκόμενο που ακόμα βάραγε γερμανικό νούμερο στον Έβρο. Όταν τελικά έκλεισε το ρημάδι το κινητό, άκουσε κι άλλους ψιθύρους ότι η εφημερίδα θα αποκαλύψει ότι οι Μέρκελ-Σαρκοζί και ο κουακέρος Παπαδήμος έχουν ουρά, άρα δεν είναι άνθρωποι, αλλά εξωγήινα τέρατα. Πάνω από το κεφάλι της Μέρκελ υπάρχουν δύο κέρατα, αλλά η εφημερίδα (επειδή είναι έγκυρη) εξηγεί ότι τελικά ήταν ο Μπερλουσκόνι που έκανε ένα από τα γνωστά του αστεία.
Πάντως, η εφημερίδα παραθέτει και το ακουστικό βαρηκοϊας της γειτόνισσας, όπως και τις μπαταρίες ΑΑΑ με τις οποίες είχε πρώτη επιβεβαιώσει τη φρικτή συνωμοσία.

Ο τσολιάς άκουσε μια άλλη εκδοχή ότι ο κουακέρος Παπαδήμος θα παραιτηθεί για να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με πρωθυπουργό πάλι τον trendy και fit Γιώργο και αντιπροέδρους τον Πετσάλνικο, τον Απόστολο Κακλαμάνη, τον Νικήτα Κακλαμάνη και την Παρθένα Φουντουκίδου. Κάτι ακούστηκε και για τον Κίμωνα Κουλούρη, αλλά ο τσολιάς είχε και πάλι τηλεφώνημα από τον υστερικό και δυστυχώς ο ανθοπώλης δεν πρόλαβε να μάθει περισσότερα από τον κουτσομπόλη, όπως αποδείχθηκε, γιο.

Και αυτά είναι μόνο η αρχή. Έτσι και καβατζώσουμε μερικές μπαταρίες ΑΑΑ θα μάθουμε πολλά ακόμα. Και η επίσκεψη στον καταρράκτη, δωρεάν.

Πομπηία

Έψαχνα να βρω τον ορισμό της Οπερέτας, επειδή το είδα να παίζει πολύ σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν: είναι -λέει- ένα είδος όπερας σε μικρότερη, απλούστερη και ελαφρότερη απόδοση με κωμικό χαρακτήρα. Στην Ελλάδα δεν είναι και τόσο διαδεδομένο, τουλάχιστον όχι στο φυσικό του χώρο που είναι η Λυρική Σκηνή -το γνωστό άθλιο παράπηγμα της οδού Ακαδημίας.
Υπάρχουν, πάντως, δύο οπερέτες που -είδες πώς τα φέρνει η ζωή;- απέκτησαν ξαφνικά επικαιρότητα: «Ο Βαφτιστικός» και «Οι απάχηδες των Αθηνών».
Σε  «βαφτιστικό» έπαιξαν πολλά ονόματα. Όποιος φουκαράς είχε την ευκαιρία να φύγει από αυτή τη χώρα και να διαπρέψει στο εξωτερικό, προτάθηκε για «βαφτιστικός». Οι περισσότεροι δεν είχαν ιδέα και κατά πάσα πιθανότητα έφτυσαν τον κόρφο τους. Μετά περάσαμε σε πιο συμβατικά ονόματα με κορυφαίο εκείνο του προέδρου της Βουλής. Ειλικρινά δηλαδή, θα στο πω όπως στα Τρίκαλα Κορινθίας: what was he thinking? Στον trendy και fit Γιώργο αναφέρομαι. Μα τον Πετσάλνικο; Εντάξει, τους κούφανες όλους με το δημοψήφισμα, αλλά πόσα χτυπήματα να δεχθώ ο άνθρωπος; Τον Πετσάλνικο; Τα ύστερα του κόσμου.
Αλλά και σε «Απάχηδες», full house. Καλύτερα να τους πεις «εν αναμονή πρωθυπουργούς». Ο πρώην καταλληλότερος και νυν βουβό πρόσωπο έγινε «απάχης» το 2000 για περίπου 2 ώρες. Τόσο κράτησε η «ώρα του Καραμανλή» μέχρι που βγήκαν οι αληθινοί ψήφοι και σχόλασε ο γάμος. Εκ των υστέρων, νομίζω ότι εκείνη η virtual «ώρα» ήταν ό,τι καλύτερο του είχε συμβεί. Γιατί μετά που έγινε αληθινός πρωθυπουργός, άστο. Βαρέθηκε και την όψη του χοιρινού σε γύρο.
Ο δε Πετσάλνικος έγινε πρωθυπουργός για περίπου 1,5 ώρα, ενώ στην Καστοριά έσφαξαν τα πρώτα αρνιά. Προηγήθηκε η πρωθυπουργία Κακλαμάνη για περίπου 45 λεπτά: τόση είναι η απόσταση από τη Βουλή στη Συγγρού -σε ταξί με κίνηση- όπου έσπευσε για να του δώσει ψήφο εμπιστοσύνης ο Αντωνάκης ο Σαμαράς.

Εν τω μεταξύ, δεν ξέρω αν το έμαθες, αλλά στα κόμματα έφτιαξαν και επιλοχάδικο. Βγαίνουν καθημερινά υπηρεσίες για τις τηλεοπτικές εμφανίσεις. Παράδειγμα: Μπακογιάννη: 6-8 στη ΝΕΤ, 2-4 γερμανικό νούμερο στο ΣΚΑΙ και όλο το πρωινό σε ό,τι περίσσεψε. Αν έρθει ο δεκανέας αλλαγής Μαρκογιαννάκης να την αλλάξει, έχει καλώς. Αλλιώς θα ξεμείνει στον ΣΚΑΙ με την Πόπη και τον Πορτοσάλτε. Στον Περισσό, βέβαια το έχουν λύσει αλλιώς: μαγνητοσκόπησαν τον Πεντεδέκα (ή κάπως έτσι) και παίζει η ίδια κασέτα σε όλες τις εκπομπές. Αλλωστε, τι έχει να σου πει; Ότι εκείνοι τα είχαν προβλέψει από το 1992. Μέχρι που πήρε τηλέφωνο ο Κώστας Λεφάκης και έκανε μήνυση στη μαγνητοσκόπηση, διότι και εκείνος τα είχε προβλέψει όλα από το 1831, όταν οι γιοι του Πετρόμπεη δολοφόνησαν τον Ιωάννη Καποδίστρια. Εξαιρώ τη Θεοδώρα Ντάκου που είχε προβλέψει στον βασιλιά Κωνσταντίνο ότι ποτέ δεν θα του κάνει το τηλεφώνημα ο «εθνάρχης» να επιστρέψει το 1974. Και έτσι την πάτησε όπως ο Πετσάλνικος....  

Τι από όλα αυτά σου κάνει εντύπωση; Εμένα τίποτα. Το λέμε δύο χρόνια τώρα: από την κρίση δεν θα σε βγάλουν αυτοί που την προκάλεσαν και όσοι την ανέχθηκαν. Μην το ξεχνάς το τελευταίο, γιατί ορισμένοι βολεύονται με συνθήματα-μούτζες και τον μπαμπούλα του δικομματισμού.
Και ποια είναι η εναλλακτική στον δικομματισμό; Τριάντα χρόνια περιμένω να την ακούσω: έβλεπα προχθές τον Πεντεδέκα (ή κάπως έτσι) να τσακώνεται με μια εξυπνιάδου του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κανάλι. Η γκόμενα είναι ένα μείγμα Παπακώστα-Μιλένα-Αννα Νταλάρα. Τα ξέρει όλα ή σχεδόν όλα και δεν σηκώνει κουβέντα. Και τσακωνόταν με τον Πεντεδέκα για την Αριστερά και ποιος είναι καλύτερος. Και μια του ΠΑΣΟΚ καθόταν αμίλητη και τους κοίταζε. Και φυσικά έτριβε τα χέρια της με το αποκρουστικό θέαμα. Περιττό να σου πω ότι με τέτοιο καβγά, συμπάθησα τον Πεντεδέκα. Μέχρι και το DVD σκέφτομαι να αγοράσω. Χώρια κάτι άλλοι μωροφιλόδοξοι που ιδρύουν «Αρματα», «Κινήματα» και «Ομίλους». Πάρε κόσμε.
Βρήκα όμως τι με ενόχλησε περισσότερο: αυτή η δήθεν οργή για την προσβολή της εθνικής μας αξιοπρέπειας. Ιδιαίτερα τσάντισε τον Αντωνάκη τον Σαμαρά, ο οποίος για να ηρεμήσει πετάχτηκε στα Media Markt και έσπασε δύο γερμανικά σίδερα και μια γαλλική φριτέζα. Ακούς εκεί να του πουν πού θα βάζει την υπογραφή του και το πουλί του, κοτζαμάν Αντωνάκη. Το φαντάζεσαι;
Ξεχνάμε βέβαια ότι πριν μας «προσβάλουν» εκείνοι, τούς είχαμε προλάβει εμείς: εδώ και 30 χρόνια οι Ευρωπαίοι είναι κάτι κουτόφραγκοι που μας δίνουν λεφτά. Τώρα όμως που τα λεφτά είναι δανεικά, αντί να τους πούμε «εξυπνόφραγκους» και να δούμε τι θα κάνουμε, τούς βαφτίσαμε κακούς.
Να με συμπαθάς, αλλά εμένα δεν με προσβάλει καμία Μέρκελ και κανένας Σαρκοζί. Δεν θα σπάω φριτέζες και σίδερα. Περισσότερο με προσβάλει το λαμόγιο που έμεινε ατιμώρητο όταν με τα λεφτά των ασφαλιστικών μου εισφορών αγόραζε τοξικά ομόλογα. Εξίσου με προσβάλει το φαύλο παρεάκι που είχε μαζέψει γύρω του ένας πρωθυπουργός και διαπραγματευόταν πώς θα χαρίσει ολυμπιακά ακίνητα σε ένα χυδαίο παρεάκι με έδρα το Αγιο Όρος. Εξίσου με προσβάλει καθημερινά ο κάθε εργατοπατέρας-εργατοσυντεχνίας που δεν πέταξε με τις κλωτσιές από το παράθυρο έναν δημόσιο υπάλληλο ή γιατρό που χρηματίζεται. Ξέρεις πόσα τέτοια θα βρεις, αν κάτσεις να σκεφτείς; Τόσα πολλά που στο τέλος δεν θα θυμάσαι ποια είναι η Μέρκελ και ποιος ο Σαρκοζί.
Κάπως έτσι πρέπει να ήταν και οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας. H λάβα κατεβαίνει και εμείς το διασκεδάζουμε με μηνύματα στο twitter και στο facebook. Επειδή ξεμείναμε με Αντωνάκηδες, Πετσάλνικους, ατακαδόρους πατριώτες, τον Πεντεδέκα (ή κάπως έτσι), την εξυπνιάδου του ΣΥΡΙΖΑ, την Ντόρα που βαράει γερμανικό νούμερο στο ΣΚΑΙ, τους Λυμπερόπουλους, τους Μπαλασόπουλους, τους Φωτόπουλους και το ΠΑΜΕ να φυλάττει Θερμοπύλες στο Σύνταγμα.
Και για να μην ανησυχείς: η όποια νέα κυβέρνηση δεν θα κάνει τίποτα. Γιατί έχουμε εκλογές. Συγκρίνεται με τίποτα η κάλπη; Ακόμα και αν όλα τα πλακώσει η λάβα που έρχεται, η κάλπη θα ζήσει. «Θαύμα! Θαύμα!» θα φωνάξουν οι ελάχιστοι επιζήσαντες...
Οπερέτα.

Lila

Ξέρεις πόσο πολύ λατρεύει αυτό το blog την Lila Downs. Kαι δεν θα μπορούσε να λείψει από την πρεμιέρα του νέου της άλμπουμ με τίτλο Pecados y Milagros. Δεν μπορείς να πεις, επίκαιρος ο τίτλος: «Αμαρτίες και Θαύματα». Τώρα πού είναι οι αμαρτίες και πού τα θαύματα, δεν έχω απάντηση. 
Το πρώτο τραγούδι που άκουσα είναι ριμέικ μιας τεράστιας επιτυχίας που την έχουν ερμηνεύσει οι πάντες. Με πρώτη και καλύτερη, από τη γυναίκα-θρύλο που ακούει στο όνομα Chavela Vargas. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς την Chavela Vargas. Νομίζω ότι είναι κομμάτι της ιστορίας του México. Δεν ξέρω αν διδάσκεται στα σχολεία μαζί με τους Αζτέκους, την αλητεία των Ισπανών conquistadores και τον ηρωισμό του Zapata, θα έπρεπε όμως. Πρώτη ώρα Chavela Vargas, δεύτερη ώρα Frida Kahlo, τρίτη ώρα Juán Rulfo. Και πάει λέγοντας.
Μην σε κουράζω άλλο. Το πρώτο τραγούδι, το ριμέικ που λέγαμε πριν τη φλυαρία, έχει τίτλο Cruz de Olvido (Σταυρός της Λήθης). Και κάτι στίχους, μαχαίρι. Καλύτερα να μην μας τύχει.

Ιδού και οι δύο εκδοχές (Mε κρυφή αφιέρωση σε σένα και σε σένα...)



H Chavela Vargas τραγουδά στη συνέχεια ζωντανά στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης:

Όμιλος

Μέσα στο κλίμα των ημερών είναι πραγματικά σπάνιες οι ευκαιρίες που έχεις για να κλάψεις από τα γέλια. Εντάξει, δεν λέω, υπάρχει και η πολιτική φαρσοκωμωδία για το ποιος θα κάτσει στην καρέκλα του πρωθυπουργού για να χαζεύει τη χώρα να βουλιάζει. Υπάρχει όμως και καλύτερο. Διαμαντάκι ανακάλυψα και στο αποκαλύπτω: «Αλπεις», η νέα ταινία του what's his name. Eίναι αυτός που έκανε και τον Κυνόδοντα, ο οποίος ήταν ριμέικ μεξικάνικης ταινίας του 1970, γεγονός που ουδέποτε έμαθες, ώστε τουλάχιστον να μην αποθεώνεις άδικα το φοβερό εύρημα.
Ακου τώρα νέο εύρημα: οι Αλπεις διαδραματίζονται σε μια απρόσωπη πόλη-κοινωνία με λοβοτομημένους ανθρώπους. Το βλέμμα κενό, καταθλιπτικό σχεδόν. Μιλάμε για τόνους χάπια. Ευτυχώς που μπήκε η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, γιατί θα είχε βουλιάξει το σύστημα και θα θέλαμε νέα μέτρα, Ανδρέα μου Λοβέρδο μου.
Και ξάφνου ένας τύπος, έχει μια φοβερή (sic) ιδέα. Να φτιάξει έναν «Όμιλο Προβληματισμού» σαν του Φλωρίδη για να προσφέρει -με το αζημίωτο- παρηγοριά σε λοβοτομημένους ανθρώπους που έχασαν αγαπημένα πρόσωπα. Ή που πέταξαν σε μια άλλη κοινωνία, μακριά από τη λοβοτομημένη.
Πώς θα γίνει αυτό; Τα μέλη του «Ομίλου» θα αντικαθιστούν τους νεκρούς. Το όνομα του «Ομίλου» είναι «Αλπεις», επειδή -λέει- οι Αλπεις είναι αξεπέραστες ή κάτι τέτοιο. Να, αυτά είναι. Δεν έχεις δει τις Ανδεις και λες ότι οι Αλπεις είναι αξεπέραστες. Δεν βαριέσαι, μην το παίζεις σνομπ επειδή εσύ πας κάθε χρόνο και βλέπεις τις Ανδεις. Αλλοι πάνε και στα Ιμαλάια.
Πάμε παρακάτω: και πώς θα λέγονται τα μέλη των «Αλπεων»; Απλό: πιάνουμε τα ονόματα των γνωστότερων κορυφών: Mont Blanc, Monte Rosa, Gran Paradiso και τα ρέστα. Να, αυτά είναι. Πάλι με την ξενομανία. Και γιατί, μανίτσα μου, να μην τον πούμε «Πίνδος» να τιμήσουμε και την παράδοση; Εξαιρώ την πληθώρα βουνοκορφών: Σμόλικας, Γράμμος, Αγραφα, Γκιώνα.
Τώρα εντελώς μεταξύ μας, αν εσύ έχανες έναν δικό σου, πόσες πιθανότητες θα έδινες να επέτρεπες να σου κατσικωθεί στο σπίτι (ή στο σβέρκο) ένα λοβοτομημένο ατομάκι να σου παριστάνει το υποκατάστατο; Ουτοπίες ή απλά ανοησίες; 
Αντε να πάμε παρακάτω: Πιάνουν λοιπόν δουλειά οι «βουνοκορφές» να παρηγορήσουν το λοβοτομημένο-αλλόκοτο κόσμο που -υποτίθεται- ότι πενθεί. Με μάλλον σκανδιναβικό τρόπο.
Έχω βέβαια να σου καταθέσω την καταγγελία του σκηνοθέτου: ακόμα και σε μία λοβοτομημένη κενωνία, δεν λείπουν τα πάθη κανονικών ανθρώπων, ο εθισμός στις ζωές των άλλων, η κουτοπονηριά, μην σου πω και η τάση φοροδιαφυγής. Διότι η παραοικονομία βασιλεύει Βαγγέλη μου Βενιζέλο μου, που θέλεις να πιάσεις και τους στόχους της τρόικας. Έτσι μια από τις «βουνοκορφές» αποφασίζει να αποκρύψει από τον αρχηγό του «Ομίλου» ότι προσφέρει τις υπηρεσίες της σε μια λοβοτομημένη-χαροκαμένη οικογένεια, ώστε να βάλει δύο μαύρα φραγκάκια στην άκρη, τώρα που επιστρέφουμε στη δραχμή. Εξαιρώ που βρίσκει και ένα τεκνό να κουτουπώσει. Το οποίο τεκνό, δεν το λες και λοβοτομημένο. Αυτά είναι. Δες ποιες έχουν τις τύχες τις καλές.
Θες να πάμε παρακάτω; Δεν έχει παρακάτω, αυτό είναι. Προσφορά, λύτρωση, περισσότερος πόνος και τελικά τιμωρία. Τόση μα τόση ταινία για τα αυτονόητα; Γιατί;
Θέλεις να σου πω για τους διαλόγους; Δεν ξέρω αν είναι «τέχνη» ή «άποψη», εμένα πάλι μου έφερε δάκρυα στα μάτια: ηθοποιοί (λέμε τώρα) να συλλαβίζουν κείμενα, όπως ο ανιψιός μου όταν ήταν 4 ετών. Το επίπεδο των κειμένων; «Λόλα, να ένα μήλο», «Γιώργο, να 153 βουλευτές», «Αργησες. Είναι δέκα παρά πέντε. Όχι, είναι δέκα και πέντε. Συγγνώμη», «Ο Βασίλης είναι ο φίλος μου. Θα πάμε στο δωμάτιο. Αν η ένταση του ήχου είναι ψηλά, ελάτε να μας το πείτε», «Don't stop, it feels like heaven», «Φάει λίγο τα νύχια σου. Φτάνει», «Έχεις ωραίο σώμα. Κρυώνεις; Έχω ανάψει καλοριφέρ, αλλά παίρνει λίγη ώρα να ζεστάνει». Και άλλα τέτοια.

Θα μου πεις, τι ξέρεις εσύ από τέχνη. Τι ξέρεις εσύ από «Αλπεις», που σε έφαγαν τα ταξίδια στις Ανδεις. Σωστό.
Αλλωστε, όπως λέει και ο καλλιτέχνης-σκηνοθέτης-δημιουργός: «Δεν είσαι έτοιμος για κάτι πιο pop».
Πάντως, σε προειδοποιώ: Αν υποψιαστώ ότι θα πληρώνουμε μια ζωή την οσκαρική υποψηφιότητα Λανθίμου, όπως πληρώσαμε το χρυσό του ολυμπιονίκου Ιωάννου Μελισσανίδη... θα ιδρύσω «Όμιλο».

Κάννες

Tου το είχες εσύ του trendy και fit Γιώργου ότι θα πήγαινε Κάννες; Ενθουσιάστηκα, δεν στο κρύβω. Προφανώς άλλαξε και η ημερομηνία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου μαζί με την αλλαγή ώρας, τι να πω;
Μπράβο όμως που πάει να προμοτάρει την ελληνική ταινία, αν και η κριτική επιτροπή αποτελείται από εξαιρετικά δυσκοίλιες φάτσες και δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Ακουσα ότι θα είναι η Μέρκελ, ο Σαρκοζί και το κακό συναπάντημα. Είναι και ο ανταγωνισμός κομματάκι σκληρός. Θα το παλέψει όμως γιατί είναι στο DNA του. Ή στο DNA της mother του. Δες τώρα τις υποψήφιες ταινίες:

«Το δράμα ενός λουστράκου». Αυτή είναι η ελληνική συμμετοχή που προμοτάρει ο Γιώργος. Πρόκειται για ριμέικ της παλιάς ελληνικής ταινίας «Το δράμα ενός ξενιτεμένου». Όσοι την είδαν μιλούν ήδη για παραγωγή εφάμιλλη ταινιών όπως «Τα τσόλια της οδού Σταδίου», «Η Στεφανία στεγνή στο Αναμορφωτήριο» και «Αμάρτησα για το Παιδί και τη Δραχμή μου». Η ταινία αφηγείται τη δύσκολη ζωή ενός λουστράκου, ο οποίος έχει στήσει το κασελάκι του απέναντι από τη Βουλή και καταριέται συμφέροντα και διαπλοκές (χωρίς να τα κατονομάζει) που δεν τον αφήνουν να βγάλει τίμια το ψωμί του. Γύρω του έχουν μαζευτεί διάφοροι πονηροί τύποι και τύπισσες, οι οποίοι θέλουν να γίνουν λουστράκοι στη θέση του για να κάνουν ακριβώς τα ίδια. Το καστ της ταινίας αποτελεί έκπληξη. Ή μήπως όχι;

«Νο euro please, we are British». Ένα ακόμα ριμέικ της παλιάς βρετανικής ταινίας «No sex please, we are British». Πρόκειται για «θεατρική» ταινία, στην οποία πρωταγωνιστούν ο David και ο Nick, δύο 40άρηδες που συζούν σε ένα ταπεινό σπίτι κάπου στο Silvertown του Λονδίνου. Περνούν τη μέρα τους βλέποντας το θρυλικό σίριαλ Coronation Street, αλλά ξαφνικά ανακαλύπτουν την κρυφή γοητεία που έχει το σίριαλ των χωρών της Ευρωζώνης. Και αποφασίζουν να κάνουν την επανάσταση. Ή μήπως όχι;

«Raus!». Η γερμανική συμμετοχή, η οποία στα ελληνικά έχει μεταφραστεί «Ουστ!» Πρόκειται για ριάλιτι ταινία, μονοκάμερη σε στυλ Φον Τρίερ. Ένας παλαβός Γερμανός βγαίνει στους δρόμους με μια κάμερα και σταματά συμπολίτες του. Τους χαμογελά, γιατί και είναι και όμορφος, εκείνοι και εκείνες συνήθως ανταποκρίνονται και μετά τους λέει τη φράση: «οι Έλληνες θα κάνουν δημοψήφισμα για το αν θέλουν τα λεφτά σας». Λόγω του αυθόρμητου των απαντήσεων, η ταινία είναι κατάλληλη άνω των 17. Ή μήπως όχι;

«Εύα Καϊλή è pulcina bella». Μετάφραση στα ελληνικά: «Η Εύα Καϊλή είναι ωραίο γκομενάκι». Ιταλική φάρσα που θυμίζει τα χρυσά χρόνια του Μάριο Μονιτσέλι και των ταινιών «Εντιμότατοι Φίλοι μου», όπου πρωταγωνιστούσε ο Ούγκο Τονιάτσι και η τρελοπαρέα του. Ένας Ιταλός επιχειρηματίας, αφού έχει πάει με όλο το θηλυκό πληθυσμό της χώρας, αισθάνεται κενός και μονός. Αυτός και οι βαφές των μαλλιών του. Ξαφνικά ανοίγει την τηλεόραση και βλέπει μπροστά του τη Βάσω Παπανδρέου να ζητά εκλογές. «Ma che puzza!» φωνάζει έντρομος και ετοιμάζεται να απολύσει όλους όσοι εργάζονται στις επιχειρήσεις του. Μέχρι που αντικρύζει την Καϊλή να απειλεί με παραίτηση και βάζει σκοπό της ζωής του να την γνωρίσει και να την παντρευτεί. Ή μήπως όχι;

«Älä hukuttaa Kreikan kanssa, mennä saunaan». Μετάφραση στα ελληνικά: «Μην με κουράζετε με την Ελλάδα, πάω για σάουνα». Η φινλανδική συμμετοχή. Πρόκειται για βιογραφική-αφασιακή ταινία, η οποία περιγράφει τη ζωή της οικογένειας του Όλι Ρεν. Όταν λέμε περιγράφει, απλά έχει δύο πλάνα: το χερούλι της σάουνας και ένα χέρι να χαϊδεύει εναλλάξ ένα τηλεκοντρόλ και ένα ποτήρι ουίσκι. Κάτι μυστήριοι, ανέκφραστοι και άσπροι τύποι περιφέρονται σε ένα σπίτι χωρίς να μιλάνε. Απλά παρακολουθούν στην τηλεόραση τα απανωτά Υπουργικά Συμβούλια στην Ελλάδα και μετά μπαίνουν στη σάουνα. Φήμες θέλουν την παραγωγή της ταινίας να έχει κάνει ο Λάνθιμος. Ή μήπως όχι;

«Cheee,¿qué hacés boludo?». Μετάφραση: «Ρεεεεε, τι κάνεις παπάρα;» Αργεντινή παραγωγή που γνώρισε δόξες στη Νότιο Αμερική. Ένας ωραίος τύπος κάθεται μπροστά στην LCD τηλεόρασή του και παρακολουθεί τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Κάθε φορά που ακούει για μέτρα και νέους φόρους και άλλες τέτοιες πίπες, αναφωνεί τον τίτλο της ταινίας. Στο τέλος, τα έχει πάρει τόσο στο κρανίο, που ετοιμάζεται να πετάξει το mate που πίνει πάνω στην οθόνη. Ή μήπως όχι;

Hors de concour (εκτός συναγωνισμού) θα προβληθεί η ταινία: «Μην μας κουράζετεν με όλαν αυτάν. Εμείς έχομεν πολλάν ριάλιαν, γιατί βάλαμεν το τρυπάνιν και βγάζειν αέριον. Φιλούθκια». Πρόκειται για κυπριακή ταινία μικρού μήκους, όπου παρακολουθούμε τις εργασίες σε μια εξέδρα άντλησης πλούτου από το βυθό της θάλασσας. Την παραγωγή έχει κάνει ο ίδιος ο Δημήτρης Χριστόφιας. Ο μοναδικός σοβαρός κομμουνιστής ηγέτης, διότι δεν απολύει εργαζόμενους, αλλά προσλαμβάνει.

Καλή επιτυχία trendy και fit Γιώργο! Εύχομαι να μην φας πολύ ξύλο από την κριτική επιτροπή.

ΥΓ Το χρηματικό έπαθλο για τη νικήτρια ταινία θα είναι η 6η δόση. Η γνωστή...

Manual

Nα δεις πώς το λέει ο Αυλωνίτης στον Ρίζο στην ταινία Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός: «ίδρωσα, αλλά σ' έσωσα!»
Η ατάκα γυρίζει στο μυαλό μου συνέχεια τα τελευταία δύο χρόνια που ακούω τον trendy και fit Γιώργο να μου επαναλαμβάνει κάτι ανάλογο. Μόλις προχθές με έσωσε για πέμπτη φορά ή μήπως έκτη; Έχω χάσει το μέτρημα. Πόσα Υπουργικά, πόσα διαγγέλματα, πόσες διαβεβαιώσεις.
Και εκεί που κάπως είχα ησυχάσει, έρχεται να μου ρίξει και ένα δημοψήφισμα, για να αποδείξουμε στη γαϊδάρα την Μέρκελ (αλλά κυρίως στους εσωκομματικούς-πολιτικούς μας αντιπάλους) πόσο λεβέντες και καραμπουζουκλήδες είμαστε που θα τα κάνουμε όλα πουτάνα.
Επιτέλους ήλθε η ώρα που ο κάθε τίμιος αριστερός ή/και οπαδός του ΛΑΟΣ περίμενε: η πτωχή πλην τιμία Ελλάς θα ζωστεί με την κάλπη του δημοψηφίσματος και θα τινάξει τον πλανήτη στον αέρα.
Ήλθε η ώρα να κατεβάσουμε και πάλι το λάβαρο του 1821, όπως τότε που το ανέμιζε στο Σύνταγμα εκείνος ο αλήστου μνήμης τράγος.
Και κάπου εκεί στο μυαλό μου άρχισε να γυρίζει η Χρύσπα: «Μου κάνει πλάκα ο θεός».
Κανονικά όταν φτάνεις στη χρεοκοπία, μετά παίρνεις τα πάνω σου. Αυτό λέει το manual. Εδώ στην παράγκα μας, όμως, φτάνεις στη χρεοκοπία και σκίζεις τo manual. Προφανώς γιατί ο πάτος είναι σχετική έννοια.
Αλλά μην κάνουμε σοβαρό ένα θέμα εξαιρετικά γελοίο. Στα δημοψηφίσματα ο κόσμος δεν απαντά στην ερώτηση, αλλά τιμωρεί αυτόν που τον κουβάλησε πρωινιάτικα στο εκλογικό τμήμα.
Και ένας trendy και fit Γιώργος δεν θα ήθελε ποτέ να τον τιμωρήσει η κάθε γριά. Δεν του το επιτρέπει η αυταρέσκειά του και -κυρίως- η mother του.

Ιδού λοιπόν καλύτερες και σοβαρότερες προτάσεις δημοψηφίσματος:

Τι ώρες θέλετε να δέχεται ο Κ.Παπούλιας στο Προεδρικό;

1. Να απελευθερωθεί το ωράριο του Προέδρου της Δημοκρατίας
2. Πρωινές για τον Καρατζαφέρη και απόγευμα για αριστερούς, επειδή απαγορεύεται αριστερός άνθρωπος να ξυπνά πριν τις 12.
3. Να καεί τώρα η εξέδρα και το μπουρδέλο η Βουλή
4. Οποιαδήποτε ώρα, αρκεί να έχει μπουφέ

Θέλετε να μπει πλαφόν στις τηλεοπτικές εμφανίσεις του Βενιζέλου;

1. Μπορείς να βάλεις πλαφόν στις τηλεοπτικές εμφανίσεις ενός ανθρώπου που λατρεύει τόσο πολύ να ακούει τη φωνή του;

(δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη απάντηση)

Πόσους φόρους θέλετε να καταργήσει ο Αντωνάκης Σαμαράς όταν γίνει κυβέρνηση;

1. Όλους τους φόρους του Ευάγγελου Βενιζέλου
2. Όλους τους φόρους από την εποχή του Ελευθέριου Βενιζέλου
3. Όλους όσους επιβληθούν μέχρι να τελειώσει το post
4. Μήπως ξέρει κανείς πόσο πάει το τετραγωνικό στη Λούτσα για το τέλος ακινήτων;

Πού θέλετε να γίνονται στο εξής οι παρελάσεις;

1. Στα Βλάχικα της Βάρης
2. Στα Λαδάδικα
3. Στην «Εμπατή North» όπου εμφανίζεται το θρυλικό δίδυμο Αντύπα-Lady Αντζελα
4. Στην Ψαρρού
5. Στο πρωινο-δεκατιανο-μεσημεριανό του ΑΝΤ1. Κάπου μεταξύ Λίτσας Πατέρα και Αργυρούς Μπαρμπα-something.

Ποιο δίδυμο πρωθυπουργου-αντιπροέδρου θα θέλατε να βγάλει τη χώρα από την κρίση;

1. Φαίδωνος Γκιζίκη - Ξενοφώντος Ζολώτα
2. ΓΕΝΟΠ-ΠΟΕ/ΟΤΑ
3. Έρρικας και Μαρίας Μπρόγιερ
4. Ρόμπερτ Ουίλιαμς - Μπέσυς Αργυράκη
5. Ρίκας Διαλυνά - Ζωζούς Σαπουτζάκη
6. Κωνσταντίνου Μητσοτάκη - Ντόρας Μπακογιάννη
7. Αχιλλέως Μπέου - Χρυσοστόμου Ψωμιάδη
8. Dra Cristina Fernández de Kirchner - Sebastián Eduardo Leto

Tι άλλο δημοψήφισμα-δίλημμα θέλετε να θέσει η κυβέρνηση;

1. Φρειδερίκη ή τανκς;
2. Έξω ή μέσα οι βάσεις του θανάτου;
3. Κιθαρίστας ή ντράμερ;
4. Να κλείσει ή όχι η «Ραδιοτηλεόραση»;
5. Κάλη Καρατζά ή Χρύσα Δημουλίδου;
6. Τρύφων ή Αντώνιος Σαμαράς;
7. Τζένη Βάνου ή Πόλυ Πάνου;
8. Δελτίο καιρού με Χριστίνα Σούζη ή Τάσο Αρνιακό;
9. Γεμιστά με ρύζι ή με κιμά;
10. Φιδάκι ή παστίλια για τα κουνούπια;
11. Όσο έχω φωνή θα στο τραγουδάω;

Τέλος, λύσε μου μια απορία: αν στο δημοψήφισμα αποφασίσουμε ότι θέλουμε τα δανεικά, θα μας παρακρατήσουν τα δανεικά που χρησιμοποιήσαμε για να κάνουμε το δημοψήφισμα;

ΥΓ Ακόμα πληρέστερο (και σοβαρότερο) ερωτηματολόγιο, εδώ. Όπως μόνο οι γαλαζοαίματοι γνωρίζουν.

Moderator

Είχα ξεχάσει το σημαντικότερο να σου πω προχθές που γιορτάζαμε τα 30 χρόνια ΠΑΣΟΚ: ο Ανδρέας ήταν ο πολιτικός που «κούρεψε» τις εξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Που λες, μια φορά και έναν καιρό, φτιάχτηκε ένα Σύνταγμα για να γιορτάσουμε τη Μεταπολίτευση. Περιττό να σου πω ότι αν είχες μόλις προσγειωθεί από τον Αρη, θα έλεγες ότι το Σύνταγμα εκείνο δεν ήταν της Ελλάδας, αλλά της αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ. Όλα κρατικά. Από τράπουλες μέχρι χαρτί τουαλέτας.
Με εκείνο το Σύνταγμα ο Πρόεδρος ήταν «ρυθμιστής» του πολιτεύματος. Σήμερα θα τον αποκαλούσαμε moderator. Μπορούσε να διαλύσει τη Βουλή αν διαπίστωνε «δυσαρμονία» μεταξύ της σύνθεσής της (δηλαδή της κυβέρνησης) και του λαϊκού αισθήματος. Μπορούσε ακόμα και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές.
Ο μέγας Ανδρέας όμως είχε άλλο σχέδιο. Το 1985, αφού έστειλε στη σύνταξη τον «εθνάρχη», κάνοντας Πρόεδρο εκείνο τον ανεκδιήγητο δημόσιο υπάλληλο, κατήργησε οριστικά τις εξουσίες του Προέδρου. Και περάσαμε στην «πρωθυπουργική δημοκρατία», όπου όλοι οι υπόλοιποι απλά παρακολουθούν ως θεατές έναν παντοδύναμο πρωθυπουργό.
Έκτοτε, ο moderator Πρόεδρος έγινε τελετάρχης. Πάει ταξίδια, κόβει κορδέλες, ανεβαίνει στις εξέδρες. Ή ανοίγει το γραφείο του για να πηγαίνουν να τον βλέπουν οι Καρατζαφέρηδες και οι Τσίπρες, προφανέστατα γιατί δεν έχουν και τίποτα καλύτερο να κάνουν. Το έχουν αυτό οι εύποροι: βαριούνται και βαράνε κουδούνια για να τους κεράσεις καφέ. Διότι εκτός από εύποροι είναι και ταληρο-φονιάδες. Αλλωστε τα χρήματα τα υπολογίζουν μόνον όσοι τα έχουν.
Εξαίρεση αποτέλεσε ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, ο οποίος σφύριξε και δύο φωνήεντα στον «πλανητάρχη» Κλίντον, τότε που βομβάρδιζε τους Σέρβους. Ο Στεφανόπουλος έγινε αρχικά Πρόεδρος με την ψήφο του ΠΑΣΟΚ και της Πολιτικής Ανοιξης του Σαμαρά. Όχι της σημερινής Πολιτικής Ανοιξης του Σαμαρά. Της τότε Πολιτικής Ανοιξης του Σαμαρά. Ήταν δε ο ένας και μοναδικός τίμιος που βρέθηκε το 1995 για να αναλάβει. Καταλαβαίνεις τι θα γινόταν σήμερα αν ψάχναμε τίμιο για Πρόεδρο. Μάλλον σε κάποια persona από τα «Παρατράγουδα» της Αννίτας θα καταλήγαμε.
Υπόψη ότι ο Στεφανόπουλος είναι ο μοναδικός Έλλην πολιτικός που επέστρεψε την κρατική επιχορήγηση για το κόμμα του, όταν αυτό δεν εξέλεξε ευρωβουλευτή το 1999. Ξανά υπόψη ότι οι κρατικές επιχορηγήσεις (εκατομμύρια ευρώ) καταβάλονται κανονικότατα σε όλα τα κόμματα, υποθέτω εν γνώσει τους ότι πρόκειται για τα χρήματα του Μνημονίου και της τρόικας.
Πέραν του Στεφανόπουλου δεν έχω κάτι άλλο αξιόλογο να θυμηθώ. Ο «εθνάρχης» της β' περιόδου (1990-1995) βασικά επειδή είχε καβατζώσει και τα 80, καθόταν σε μια καρέκλα και τακτοποιούσε τη μασέλα του. Όσο για τον νυν Πρόεδρο, αυτόν τον επέλεξε ο πρώην καταλληλότερος και νυν βουβό πρόσωπο, προκειμένου (υποτίθεται) να αναγκάσει και το ΠΑΣΟΚ να τον ψηφίσει. Τέτοια πολιτική οξυδέρκεια από έναν άνθρωπο που βαριόταν τόσο πολύ να είναι πρωθυπουργός, δεν του την είχα. Ίσως βοηθά και η πρωτεΐνη που έχουν τα σουβλάκια.
Και φτάσαμε αισίως στο 2011 να βρίζουμε έναν Θεσμό (εξαιρώ το πρόσωπο) επειδή απλά κόβει κορδέλες όπως η λατρεμένη μου Ελισάβετ.
Όταν ο Πρόεδρος είχε εξουσίες, αυτές που σήμερα θα ήταν τόσο μα τόσο επίκαιρες, τις «κουρέψαμε» γιατί ήταν αντιδημοκρατικές. Υποθέτω ότι σε ορισμένους θύμιζαν παλαιότερες εποχές, τότε που ο βασιλεύς της Ελλάδος διόριζε πρωθυπουργό ακόμα και τον κηπουρό του. Ενώ σήμερα δεν μας πειράζει ιδιαίτερα που ο πρωθυπουργός της Ελλάδος διορίζει υπουργούς τους κηπουρούς του. Τότε θεωρήθηκε αντιδημοκρατικό ένας Πρόεδρος να καταργεί την ίδια την Βουλή που τον εξέλεξε και να προκηρύσσει πρόωρες εκλογές. Ενώ σήμερα δεν μας πειράζει, όταν το ίδιο κάνουν οι προϊστάμενοι της κάθε Όλγας και του (χυδαίου) παρεακίου της.
Ξανά υπόψη ότι από τότε που «κουρεύτηκαν» οι εξουσίες του Προέδρου, ουδέποτε τα κόμματα στη Βουλή συμφώνησαν σε συνταγματική αναθεώρηση για την επαναφορά τους ή έστω για την ενίσχυση του Θεσμού, μήπως βρε αδερφέ, κάποτε χρειαστεί. Παράδειγμα: να εκλέγεται άμεσα από τους πολίτες, οπότε να δικαιολογούνται και οι όποιες εξουσίες του. Θα μου πεις, εδώ δεν συμφώνησαν σε άλλα.
Αυτό το τελευταίο το αφιερώνω στους ρομαντικούς (ή και ανόητους) που προπαγανδίζουν την απλή αναλογική. Σε μια χώρα που τα κόμματα δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε για το πώς θα μαζευτούν τα σκουπίδια, υπάρχει περίπτωση να συμφωνήσουν να κυβερνήσουν; Εκτός και αν ήμασταν Βέλγιο, όπου έμειναν 1,5 χρόνο χωρίς κυβέρνηση και κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι χρειάζεται κυβέρνηση για να λειτουργήσει η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων...
Και να λοιπόν που τώρα χρειάστηκε ένας Θεσμός-αντίβαρο στην «πρωθυπουργική δημοκρατία» και όχι ένας άνθρωπος για να κόβει κορδέλες ή να ανεβο-κατεβαίνει σε εξέδρες επισήμων.
Χρειαζόταν τώρα ένας moderator, έστω και για να υπηρετήσει την πλέον καχεκτική εκδοχή Δημοκρατίας στην Ευρώπη. Ίσως να είχε λειτουργήσει και ως moderator στον τρόπο εκδήλωσης της διαμαρτυρίας μας.
Το έχεις καταλάβει και εσύ υποθέτω: το πολιτικό κουστουμάκι που φοριέται non stop τα τελευταία 30 χρόνια (με την ψήφο μας, μην το ξεχνάς), το έφαγε ο σκώρος. Δεν χρειάζεται καν να μπει στο πατάρι. Το πολύ σε ένα Μουσείο με το ταμπελάκι «ποτέ ξανά»: κόμματα εξουσίας, κόμματα διαμαρτυρίας της πλάκας, εργατοπατέρες, διορισμοί, Δημόσια, αυθαίρετα, φακελάκια, διαφθορά.
Κρίμα που ο μοναδικός Θεσμός που είχε έναν σεβασμό, κινδυνεύει και αυτός να μπει στο ίδιο Μουσείο. Δυστυχώς, όχι για να κόψει την κορδέλα...

Sevilla

H αλήθεια είναι ότι δεν έχω θέμα με το «κούρεμα». Εσύ που με γνωρίζεις, έχεις δει την κατάσταση: εδώ και χιλιάδες χρόνια έχω υποστεί απώλειες της τάξης του 75%, κατά συνέπεια δεν έχει μείνει και τίποτα για «κούρεμα». Με ένα wettexάκι το περνάμε το κεφάλι και με μια μηχανή (γερμανική παρακαλώ) θερίζουμε και ό,τι απέμεινε. Με απόλυτη ακρίβεια. Αν είχα Γερμανό επίτροπο θα ήταν πολύ περήφανος για τη συνέπεια και την πειθαρχία μου, δεν το συζητώ.
Επομένως σε κουρέα δεν έχω κάτι. Έχω όμως πρόταση στο άλλο σκέλος: Σεβίλλη.
Πρωτεύουσα της ζεστής και ξερής Ανδαλουσίας, μικρή και ανθρώπινη, διάσημη για χιλιάδες λόγους, ιστορική για εκατομμύρια άλλους, φοβερή μουσική παράδοση, καταπληκτικό φαγητό και μοναδική ισπανική προφορά. Έχει και υπερβολική θρησκευτικότητα που σε τρομάζει, ειδικά όταν βλέπεις τις μαύρες κουκούλες της Semana Santa να κοσμούν με περηφάνεια τα bar. Δυστυχώς.
Πάνω στη φωτογραφία το σύμβολο της πόλης. La Giralda. Ένας μιναρές που έγινε καμπαναριό, γιατί η Ιστορία γράφεται πάντα από τους νικητές. Και όταν η Ισπανία έδιωξε τους Άραβες (moros), η «Ισπμιλίγια» ονομάστηκε Sevilla. Kαι το τζαμί έγινε Καθεδρικός. Σου συστήνω ένα ωραίο βιβλίο για το θέμα. Tariq Ali, Στον Ίσκιο της Ροδιάς (εκδ. Αγρα).
Το εσωτερικό του Παλατιού, Reales Alcázares, ισπανιστί. Προφανώς ήταν αραβικό παλάτι, το βλέπεις από το στυλ, αλλά και από το νερό στη μέση. Οι Αραβες λάτρευαν το νερό, όπως εύκολα διαπιστώνεις σε όποιο παλάτι βρεθείς. Ιδιαίτερα στην Granada. Eδώ στη Sevilla υπάρχει αυτό το παλάτι, τμήμα του οποίου χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από το γνωστό κουτσόσογο, τον μπαρμπά Χούαν Κάρλος, την κόρη της Φρειδερίκης και τους υπόλοιπους. Στην πόλη έγιναν οι γάμοι και της μεγάλης κόρης του κουτσόσογου, της πιο άσχημης. Ο γάμος (εννοείται) ότι διαλύθηκε, διότι τόση ασχήμια πόσο να την αντέξει ο γαμπρός; Κρίμα τα έξοδα.
Ο ποταμός Guadalquivir, αν και στην πραγματικότητα εδώ είναι ο παραπόταμος. Το κτίριο δεξιά λέγεται Torre de Oro και τηρουμένων των αναλογιών είναι ο Λευκός Πύργος: αρχικά φυλακή και μετά θησαυροφυλάκιο. Εκεί μάζευαν το χρυσάφι που έκλεβαν οι conquistadores από τη Νότιο και Κεντρική Αμερική. Έφτανε το βαπόρο και ξεφόρτωνε: κολιέδες, χρυσά δόντια, μασέλες, ράβδους και ό,τι άλλο φανταστείς. Και οι Ισπανοί κολύμπαγαν στο χρυσάφι σαν τον Σκρουτζ, κοροϊδεύοντας όλους τους υπόλοιπους ισχυρούς εκείνης της περιόδου που δεν κατέβασε η κούτρα τους να δανείσουν εκείνοι δύο φραγκάκια στον Κολόμβο να σκυλο-πνιγεί για χατήρι τους. Καλά, ας ζούσε τότε η Μέρκελ και θα σου έλεγα εγώ ποιος θα κολύμπαγε στο χρυσάφι.
Plaza de España. Μια τεράστια πλατεία, μείγμα art deco και αραβικής αρχιτεκτονικής, η οποία βρίσκεται εντός του πιο γνωστού πάρκου της πόλης. Το κτίριο κατασκευάστηκε πριν τον Εμφύλιο για να στεγάσει μια παγκόσμια έκθεση. Υπόψη ότι η Sevilla ήταν από τις πρώτες πόλεις που έπεσαν στα χέρια του Franco. Υπενθύμιση: λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, μόλις ένα μήνα μετά την έναρξη του Εμφυλίου, δολοφονήθηκε ο Federico García Lorca.
Το σήμα-κατατεθέν της Ανδαλουσίας, ίσως και όλης της Ισπανίας. Abanico ή πιο απλά βεντάλια. Εδώ μια τσιγγάνα έχει πιάσει πόστο. Κανονική βδέλα για να αγοράσεις, δεν το συζητώ, δύσκολα γλίτωνες. Αλλά και η ποικιλία, απίστευτη.
Λεπτομέρεια από το κάγκελο (barandilla) σε μια γέφυρα εντός της ίδιας πλατείας. Φέρνει λίγο σε Βαρκελώνη.
Η Sevilla από το καμπαναριό που λέγαμε πριν. Στο πολύ βάθος, η καινούργια πόλη, η οποία αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στις αρχές του 1990 με αφορμή την Expo 92, την παγκόσμια έκθεση που συνέπεσε με τα 500 χρόνια από τα σκυλο-πνίχτικα ταξίδια του Χριστόφορου. Εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του 1990 έπεσε πολύ χρήμα στην πόλη από την κυβέρνηση του σοσιαλιστή Felipe González. Γενικά στην Ισπανία έπεφτε πολύ χρήμα και πολλά έργα, λόγω και των Ολυμπιακών της Βαρκελώνης. Ίσως το πιο εμβληματικό έργο είναι το τρένο υψηλής ταχύτητας (ΑVΕ). Δες και τον παραλληλισμό: εκεί AVE και εδώ με τους Ολυμπιακούς της υπερφίαλης Γιάννας και της ισχυρής Ελλάδας του καθηγητάκου Σημίτη ένας ψωρο-προαστιακός και ένα λειψό Μετρό. Και στην Iσπανία το AVE επεκτείνεται ακόμα και σήμερα παντού, εδώ έχουμε τα τρένα του Τρικούπη και οι νέοι σταθμοί του Μετρό ρημάζουν, γιατί κανένα ευθυνόφοβο ανθρωπάκι επιπέδου Καστανίδη δεν θέλει να υπογράψει για τα συστήματα Siemens. Δεν βαριέσαι. Καλύτερα φτωχοί και μόνοι μας, που λένε και οι συνοδοποίροι πλέον ΛΑΟπρόεδρος και Αλέκα. Αυτό κι αν ήταν «Καλλικράτης». Απορώ που δεν συνένωσαν και τα κανάλια τους.
Να και μια προκομένη Sevillana σε μια από τις πιο όμορφες γειτονιές: Triana. Στενά δρομάκια, πολλές φορές μετά βίας χοράει αυτοκίνητο, πολύχρωμα σπίτια και ατελείωτες εκκλησίες. Η πόλη μπορεί να σου προκαλέσει μοναδικό θρησκευτικό δέος, αλλά και φόβο με την υπερβολική κατάνυξη της Semana Santa. To υπόλοιπο κομμάτι του χρόνου όμως, είναι ένα όνειρο. Στο ξαναλέω: πολλά κιλά ιστορίας με νικητές και ηττημένους, θρησκείες που εναλλάσσονταν, θεούς που φυγαδεύονταν νύχτα για να πάρουν άλλοι τη θέση τους, πολιτισμούς άλλων ηπείρων που γίνονταν λάφυρα φτιαγμένα από χρυσό.
Όσο δυνατά και να παίζει η μουσική, όσο θόρυβο και να κάνουν οι castañuelas, όσο και να σε κυνηγάει μια τσιγγάνα να σου πουλήσει οτιδήποτε, η Ιστορία παραμονεύει και σε κυνηγάει σε κάθε σου βήμα.
Αυτή είναι η Sevilla που έχω να σου προσφέρω. Για κουρέα ψάξε αλλού.

CRISTINAZO

«Aυτή η γυναίκα» είναι ο τίτλος και το νέο έχει ήδη κυκλοφορήσει. Στα έχω κάνει και εγώ τσουρέκια τόσα χρόνια, οπότε τι να λέμε;
Ξέρεις όμως τι γίνεται; Όλα όσα συμβαίνουν στη δεύτερη πατρίδα είναι σαν να βλέπεις το ανάποδο από αυτό που συμβαίνει τώρα εδώ. Μήνες τώρα, έβλεπα τα προεκλογικά σποτ του Cristinακίου, τα οποία ήταν success stories: άνθρωποι κάθε ηλικίας και προέλευσης μιλούσαν για την απογοήτευση που έγινε ελπίδα, για την τάση φυγής που τελικά ακυρώθηκε, για την αδικία που διορθώθηκε, για την επιχείρηση που αναδείχθηκε, για την επιμονή που επιβραβεύθηκε, για το τραύμα της Δικτατορίας που δεν κουκουλώθηκε.
Θυμάμαι το τελευταίο προεκλογικό σποτ, όπου η ίδια η Cristina αναρωτιέται: «Πού βρήκαμε μέσα μας τη δύναμη να αναγεννηθούμε σαν χώρα; Πώς καταφέραμε να περάσουμε από το να μας λένε τι θα κάνουμε [αν σου θυμίζει κάτι αυτό] στο να μας ρωτάνε πώς τα καταφέραμε;»
Φυσικά την απάντηση την πήρε την Κυριακή. Ιστορικότατη απάντηση: η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στα 200 χρόνια της Argentina, έγινε και η πρώτη γυναίκα πρόεδρος που επανεκλέγεται με συντριπτικό ποσοστό 54%. Σχεδόν 40% περισσότερο από τον δεύτερο υποψήφιο, την έκπληξη του σοσιαλιστή Hermes Binner, ενός χειρουργού που όπως λένε όλοι όσοι τον γνωρίζουν, έσωσε και σώζει ζωές με το μισθό του.
Η συγκομιδή ψήφων είναι η μεγαλύτερη από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1983, ενώ η διαφορά ψήφων από τον δεύτερο ξεπέρασε ακόμα και εκείνη στη νίκη του Juán Perón, το 1973.
To ποσοστό που έλαβε η Cristina είναι το τρίτο υψηλότερο στην ιστορία της χώρας. Ο ίδιος βέβαια ο Perón, ως αληθινός Θεός, έχει πετύχει δύο φορές 62%, ενώ το 1928 ο σπουδαίος Ριζοσπάστης πρόεδρος Hipólito Yrigoyen συγκέντρωσε 57%.

Ιδού και ο εκλογικός χάρτης του 2011. Μην σε μπερδεύει το χρώμα και νομίζεις ότι κέρδισε ο Αντωνάκης ο Σαμαράς. Το μπλε (βαθύ και light) είναι όπου επικράτησε το Cristinάκι. Εκείνη η νησίδα η πορτοκαλί στη μέση του πουθενά είναι το San Luis, ένα φέουδο 400 χιλιάδων κατοίκων, το οποίο ελέγχεται εδώ και 1,5 αιώνα από μία οικογένεια.
Είναι κάτι σαν γαλατικό χωριό, περονιστές βέβαια και εκεί, αλλά διαφορετικής τάσης. Υπόψη ότι ένας από τους φεουδάρχες του έγινε πρόεδρος το 2001 για 7 μέρες. Είναι τότε που έφυγε ο κανονικός πρόεδρος με το περίφημο ελικόπτερο και άλλαζαν οι πρόεδροι ανά μέρα ή βδομάδα. Ο συγκεκριμένος που έγινε για μια εβδομάδα πρόεδρος επέστρεψε μετά στο φέουδο και διοργάνωσε ένα γλέντι που κράτησε 48 ώρες. Δέκα χρόνια πέρασαν από τότε και ακόμα το θυμούνται. Όπως κάποιοι θυμούνται και κάτι νυχτοπερπατήματά του σε ένα hotel. Τώρα hotel ήταν, novotel, γαμω-tel, θα σε γελάσω. Καταλαβαίνεις λοιπόν την ιδιαιτερότητα που έχει αυτό το πορτοκαλί στον χάρτη.

Να σου πω και κάτι τελευταίο που έχει σημασία. Tην πρώτη τετραετία, το Cristinάκι κυβερνούσε με τα μεγαλύτερα εκδοτικά-τηλεοπτικά-ραδιοφωνικά συγκροτήματα εναντίον της. Δηλητήριο έσταζαν και στάζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Θυμάμαι μια φορά πήγαινα από την La Plata στο αεροδρόμιο του Buenos Aires με ταξί και είχε βάλει ο χριστιανός έναν ελεεινό σταθμό. Μπροστά σε αυτούς που μίλαγαν, ο Τράγκας κάνει κήρυγμα από άμβωνος. Και του λέω του ταρίφα, βρε μανίτσα μου πρωί-πρωί δεν βάζεις κάτι άλλο; Και μου λέει: «εγώ για εσάς το έχω βάλει, νόμιζα ότι σας αρέσει που βρίζουν την Cristina».
Στο λέω αυτό, επειδή σε κάτι άλλες χώρες οι πρωθυπουργοί καλούν τους καναλάρχες στο Mαξίμου για friendly chat.
Kαι κάτι ακόμα: τα δύο τελευταία χρόνια, η Cristina δεν είχε την πλειοψηφία στο Κογκρέσο. Ούτε στη Βουλή ούτε στη Γερουσία. Βλέπεις, στην Argentina το σύστημα είναι όπως στις ΗΠΑ: ο πρόεδρος εκλέγεται πανηγυρικά και στις ενδιάμεσες εκλογές που γίνονται στη μέση της θητείας του, πέφτει «κούρεμα».
Αυτό φυσικά δεν την εμπόδισε σε τίποτα να κυβερνήσει. Δεν ξέρω αν εκβίασε, αν έθεσε διλήμματα, αν έκανε μασάζ σε βουλευτές (όπως αλλού). Υποθέτω όμως ότι το 54% που έφτιαξε αυτό τον χάρτη ξέρει καλύτερα.
Αλλωστε μην ξεχνάς: και ο Néstor Kirchner που έβγαλε τη χώρα από το χάος, είχε λάβει στις προεδρικές εκλογές του 2003 μόλις 20%. Φυσικά θα είχε πάρει γύρω στο 70% αν είχε γίνει δεύτερος γύρος, ο οποίος δεν έγινε γιατί ο συνυποψήφιός του την κοπάνησε.
Η Ιστορία όμως κατέγραψε 20%. Με αυτό το 20% έβγαλε τη χώρα από την κρίση. Προφανώς γιατί εφάρμοσε τη σωστή πολιτική.
Έχει και αυτό τη σημασία του, ειδικά αν σκεφτείς ότι στην παράγκα μας, διάφοροι Τσίπρες σού πιπιλίζουν το μυαλό περί «πολιτικής νομιμοποίησης». Τι να την κάνεις την «πολιτική νομιμοποίηση», βρε ανόητε, αν δεν πρόκειται να εφαρμόσεις τη σωστή πολιτική;
Πριν από έναν ακριβώς χρόνο, το Cristinάκι θρηνούσε το χαμό του Néstor Kirchner. Έμοιαζε χαμένη πίσω από τα μαύρα γυαλιά και έγινε η χήρα με τα μαύρα. Ακόμα και για αυτό λοιδωρήθηκε.
Στις 23 Οκτωβρίου 2011, τα πήρε όλα. The widow takes it all. Σωστά το είπες εσύ.
Πόσο δύσκολο να έχεις τέτοιο ποσοστό στην πλάτη σου...

Αφιέρωμα

Έφτασε λοιπόν αυτή η ευλογημένη ώρα των προεδρικών εκλογών στην Argentina, αλλά μην φανταστείς ότι ασχολείται κανένας. Παίζει να είμαι ο μοναδικός, αφού όλοι ξέρουν ποιος θα κερδίσει και βλέπουν ποδόσφαιρο. Μοναδική απορία, αν το Cristinάκι θα καταρρίψει ρεκόρ ποσοστών παλαιότερων προέδρων για τα οποία θα σου μιλήσω άλλη φορά.
Υπενθυμίζω: το Cristinάκι είναι η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στην ιστορία της χώρας, τουλάχιστον η πρώτη που εξελέγη με άμεση ψηφοφορία. Είχε προηγηθεί (1974-76) η Isabel Perón, η οποία όμως έγινε πρόεδρος από αντιπρόεδρος, επομένως κανείς δεν την είχε ψηφίσει. Και το πιο πιθανό είναι ότι κανείς δεν θα την ψήφιζε. Σαν trendy και fit Γιώργος: υποτίθεται ότι όλοι τον ψήφισαν επειδή είπε ότι «Λεφτά Υπάρχουν» (δεν έχω ακούσει πιο φτηνή δικαιολογία), ενώ αν έλεγε «θα σας βάλω 45 φόρους» δεν θα τον ψήφιζε κανένας. Απίστευτο; Εντελώς μεταξύ μας, αν αύριο το πρωί έλεγε «θα σας δώσω πίσω ό,τι χάσατε από εισόδημα», πάλι όλοι θα τον ψήφιζαν. Κρίμα δηλαδή και τις κρεμάλες που στήθηκαν στο Γουδί. Που τώρα λέγεται και Γουδή. Εν τω μεταξύ, μια λεπτομέρεια: οι «6» που εκτελέστηκαν στο Γουδί το 1922, αθωώθηκαν από δικαστήριο το 2010. Ενημερωτικά...
Τέλος πάντων, άλλο είναι το θέμα μας. Εν όψει εκλογών, σου ετοίμασα ένα αφιέρωμα, κάτι σαν best of, με τις καλύτερες εμφανίσεις του Cristinακίου της πρώτης τετραετίας 2007-2011.

(στις φωτό με μαύρα ρούχα είναι μετά την 28η Οκτωβρίου 2010, που χήρεψε)

Ξεκινάμε με κάτι light. Η Madonna, η οποία έχει πάει ένα σκασμό φορές στην Argentina για συναυλίες (εμείς να τα βλέπουμε), πέρασε και μια βόλτα από την Casa Rosada. Βασικά είχε κάτι botox να πουλήσει στην Cristina και είπε να βγάλει κάτι παραπάνω με τόσο ταξίδι που έκανε. Χάλια η Madonna, εν τω μεταξύ. Σαν τον Τζακ Νίκολσον στον Batman χωρίς μέικ απ.
Σε κάτι ακόμα πιο light. Οι γνωστοί campeones Mundial 2010 Ισπανοί (βασικά Καταλανοί) πήγαν τσάρκα στην Argentina για να μας σπάσουν τα νεύρα που σήκωσαν την Κούπα. Πέρασαν μια βόλτα και από την Casa Rosada και χάρισαν και μια φανέλα στην πρόεδρο, η οποία είναι κατά τα 3/4 ισπανικής καταγωγής. Τα βλέπεις όλα τα παλικάρια στη σειρά με πρώτο και καλύτερο τον Iker Casillas, ο οποίος κάτι πήγε να πει για το πόσο καλός άνθρωπος είναι ο μπαρμπά Χουάν Κάρλος, αλλά βλέπεις την άμεση αντίδραση της προέδρου...
Κατά φωνή και το κουτσόσογο. Στις αρχές σχεδόν της θητείας της, η πρόεδρος πήγε επίσημη επίσκεψη στην Ισπανία. Έβαλαν οι άνθρωποι τα καλά τους για να την υποδεχθούν, δηλαδή όσο κλεμμένο χρυσό κουβάλησαν οι conquistadores από τη Νότιο Αμερική. Εξαίρεση η κόρη της Φρειδερίκης που φοράει ό,τι πρόλαβε να σουφρώσει ο αδελφός της από το Τατόι με εκείνο το φορτηγό-οικοσκευή που οδηγούσε ο Επίτιμος παρέα με την Ντόρα. Στις δύο άκρες, ο γιόκας και η δημοσιογράφα σύζυγος. Δίπλα στο Cristinάκι ο μπαρμπά Χουάν Κάρλος με ύφος όπως στη φωτογραφία διαβατηρίου. Δείχνει και τα χέρια του, σαν να τον έχει τσακώσει το FBI, ώστε κανείς να μην τον κατηγορήσει ότι πήγε να βάλει χέρι στην πρόεδρο (όπως σε άλλη περίσταση...). Απορία: στη Νότιο Αμερική οι πρόεδροι όταν εκλέγονται φοράνε μια κορδέλα. Αυτοί εδώ που δεν εκλέγονται, γιατί την φοράνε;
Αφού μιλάμε για Μοναρχία, από κοντά και το Βατικανό. Εδώ πήγαν σετάκι οι δύο πρόεδροι της Argentina και της Χιλής στον πανιερότατο-whatever. Συμφώνησαν να ντυθούν στα μαύρα και να βάλουν και μια κατσαρόλα στο κεφάλι, αλλά η Χιλιανή Michelle (τέως πρόεδρος πλέον) έκανε ζαβολιές και άνοιξε και λίγο το μπούστο να σπάσει η μαυρίλα. «Που λέτε κορίτσια, εδώ βλέπετε το ύψος του ελληνικού ελλείμματος και πόσες ακόμα φορές θα ψηφίσουν ΓΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ για να σώσουν τη χώρα» είπε ο πανιερότατος-whatever, ανοίγοντας ένα ειδικά κατασκευασμένο laptop για Βατικανούς τύπους. Η δικιά μου γελάει πονηρά, ενώ η Michelle κρατά ουδέτερη στάση. Σαν Ντόρα που περιμένει να αναλάβει υπουργός σε μια κάποια κυβέρνηση σωτηρίας. Υπόψη ότι η επίσκεψη έγινε πριν το Cristinάκι περάσει το νόμο υπέρ των γάμων ομόφυλων ζευγαριών. Έτσι γλίτωσε τον πανιερότατο-whatever από τον κόπο να προσποιηθεί ότι είναι εναντίον.
Εδώ με τον Μπαράκ και την Μπαράκαινα, η οποία είχε δει όραμα την περασμένη βραδιά ότι ήταν η Jennifer Lopez. «Και να σας ρωτήσω, κυρία Cristina μου, μπορείτε να μου εξηγήσετε τα λόγια του Qué Hiciste? Ωραίο τραγουδάκι και λέγαμε με τα κορίτσια στο White House να κάνουμε ένα προγραμματάκι για το American Idol». Ο άλλος δίπλα γελάει αμήχανα, ελπίζοντας στην επιτροπή του reality να είναι ακόμα η Paula Abdul, που τον ψήφισε...
Εδώ με το βουβαλόπαιδο τον πρόεδρο της Τουρκιάς σε εκείνη την αλήστου μνήμης περιοδεία σε χώρες της Μέσης Ανατολής. Το βουβαλόπαιδο ήθελε να της πουλήσει τουρκικά σίριαλ, αλλά βλέπεις πώς τον κοίταξε. Εν τω μεταξύ, στην Αγκυρα πήγε, εδώ ούτε καν πέρασε. Καλύτερα, γιατί θα πάταγε ένα λούσιμο στον Βενιζέλο άλλο πράγμα. Χώρια το βρισίδι που θα έριχνε σε όσους μιλούν για «ανάπτυξη», «διαπραγμάτευση», «διαγραφή» και άλλα τέτοια χαριτωμένα σε μια χώρα που δεν παράγει ούτε τα βασικά για να φτιάξει χωριάτικη σαλάτα...
Επάνω με τη γνωστή Μέρκελ και καμιά 50αριά απόγονους του Γ' Ράιχ. Γελάει η Γερμανή γαϊδάρα από τη ζήλια της που είναι έτσι όπως είναι. Νέα απορία: αυτά τα ζακετάκια η Μέρκελ από το Lidl τα αγοράζει; Πρέπει να έχει τουλάχιστον δέκα. Δεν θα πω άλλα, γιατί η φωτογραφία μιλάει από μόνη της. Φταίω εγώ που θυμήθηκα την εξαιρετική Angela Lansbury να ερμηνεύει το Beauty and the Beast?
Κοίτα κατάσταση στην επίσημη επίσκεψη στην Κίνα. Δεξιά τα γνωστά δυσοίωνα κινέζικα μούτρα με το κορακί μαλλί. «Che, τούτος εδώ είναι αληθινός ή μας κουβάλησαν σε μουσείο με κέρινα;» ρωτάει η πρόεδρος τον υπουργό Εξωτερικών. Κάπως έτσι φαντάζομαι ότι θα είναι τα βλέμματα των Κινέζων πρώην κομμουνιστών και νυν επιχειρηματιών στις φάμπρικες, όπου Κινεζάκια (έναντι ψίχουλων) κατασκευάζουν τις δυτικές μας ανάγκες. Καλά λένε ότι τα «αριστερά» αφεντικά είναι τα χειρότερα στον πλανήτη.
Πίσω στο glamour. Χρειάζονται συστάσεις; Ο Ricky στην Casa Rosada (όλο το βίντεο). Είπαμε, πρόεδρος σημαίνει και ολίγη από δημόσιες σχέσεις. Έτσι πρέπει να «πουλάς» την πατρίδα σου. Λες για αυτό να μην πατάει ψυχή (διαχρονικά) στο Μέγαρο Μαξίμου;
Και κλείνουμε με την αγαπημένη «Ντζιούλμα» της Βραζιλίας, η οποία μας τίμησε -δεν μπορώ να πω. Με το που βγήκε πρόεδρος, παραίτησε τρεις υπουργούς και ήρθε για επίσκεψη στην Argentina. Μην λέμε πάλι για το πουκαμισάκι, ας πάει το παλιάμπελο. Υπόψη ότι πριν λίγες μέρες η «Ντζιούλμα» παραίτησε και τον υπουργό υπεύθυνο για το Mundial 2014 που θα γίνει στη Βραζιλία και ανέλαβε η ίδια την υπόθεση. Κοινώς, έγινε μια Γιάννα Αγγελοπούλου, χωρίς τα ακριβά ρούχα και χωρίς τη ματαιοδοξία. Σημαντική διαφορά.

FUERZA CRISTINA - FUERZA ARGENTINA
Νéstor, tus ojos se cerraron, pero abriste millones.