Sevilla

H αλήθεια είναι ότι δεν έχω θέμα με το «κούρεμα». Εσύ που με γνωρίζεις, έχεις δει την κατάσταση: εδώ και χιλιάδες χρόνια έχω υποστεί απώλειες της τάξης του 75%, κατά συνέπεια δεν έχει μείνει και τίποτα για «κούρεμα». Με ένα wettexάκι το περνάμε το κεφάλι και με μια μηχανή (γερμανική παρακαλώ) θερίζουμε και ό,τι απέμεινε. Με απόλυτη ακρίβεια. Αν είχα Γερμανό επίτροπο θα ήταν πολύ περήφανος για τη συνέπεια και την πειθαρχία μου, δεν το συζητώ.
Επομένως σε κουρέα δεν έχω κάτι. Έχω όμως πρόταση στο άλλο σκέλος: Σεβίλλη.
Πρωτεύουσα της ζεστής και ξερής Ανδαλουσίας, μικρή και ανθρώπινη, διάσημη για χιλιάδες λόγους, ιστορική για εκατομμύρια άλλους, φοβερή μουσική παράδοση, καταπληκτικό φαγητό και μοναδική ισπανική προφορά. Έχει και υπερβολική θρησκευτικότητα που σε τρομάζει, ειδικά όταν βλέπεις τις μαύρες κουκούλες της Semana Santa να κοσμούν με περηφάνεια τα bar. Δυστυχώς.
Πάνω στη φωτογραφία το σύμβολο της πόλης. La Giralda. Ένας μιναρές που έγινε καμπαναριό, γιατί η Ιστορία γράφεται πάντα από τους νικητές. Και όταν η Ισπανία έδιωξε τους Άραβες (moros), η «Ισπμιλίγια» ονομάστηκε Sevilla. Kαι το τζαμί έγινε Καθεδρικός. Σου συστήνω ένα ωραίο βιβλίο για το θέμα. Tariq Ali, Στον Ίσκιο της Ροδιάς (εκδ. Αγρα).
Το εσωτερικό του Παλατιού, Reales Alcázares, ισπανιστί. Προφανώς ήταν αραβικό παλάτι, το βλέπεις από το στυλ, αλλά και από το νερό στη μέση. Οι Αραβες λάτρευαν το νερό, όπως εύκολα διαπιστώνεις σε όποιο παλάτι βρεθείς. Ιδιαίτερα στην Granada. Eδώ στη Sevilla υπάρχει αυτό το παλάτι, τμήμα του οποίου χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από το γνωστό κουτσόσογο, τον μπαρμπά Χούαν Κάρλος, την κόρη της Φρειδερίκης και τους υπόλοιπους. Στην πόλη έγιναν οι γάμοι και της μεγάλης κόρης του κουτσόσογου, της πιο άσχημης. Ο γάμος (εννοείται) ότι διαλύθηκε, διότι τόση ασχήμια πόσο να την αντέξει ο γαμπρός; Κρίμα τα έξοδα.
Ο ποταμός Guadalquivir, αν και στην πραγματικότητα εδώ είναι ο παραπόταμος. Το κτίριο δεξιά λέγεται Torre de Oro και τηρουμένων των αναλογιών είναι ο Λευκός Πύργος: αρχικά φυλακή και μετά θησαυροφυλάκιο. Εκεί μάζευαν το χρυσάφι που έκλεβαν οι conquistadores από τη Νότιο και Κεντρική Αμερική. Έφτανε το βαπόρο και ξεφόρτωνε: κολιέδες, χρυσά δόντια, μασέλες, ράβδους και ό,τι άλλο φανταστείς. Και οι Ισπανοί κολύμπαγαν στο χρυσάφι σαν τον Σκρουτζ, κοροϊδεύοντας όλους τους υπόλοιπους ισχυρούς εκείνης της περιόδου που δεν κατέβασε η κούτρα τους να δανείσουν εκείνοι δύο φραγκάκια στον Κολόμβο να σκυλο-πνιγεί για χατήρι τους. Καλά, ας ζούσε τότε η Μέρκελ και θα σου έλεγα εγώ ποιος θα κολύμπαγε στο χρυσάφι.
Plaza de España. Μια τεράστια πλατεία, μείγμα art deco και αραβικής αρχιτεκτονικής, η οποία βρίσκεται εντός του πιο γνωστού πάρκου της πόλης. Το κτίριο κατασκευάστηκε πριν τον Εμφύλιο για να στεγάσει μια παγκόσμια έκθεση. Υπόψη ότι η Sevilla ήταν από τις πρώτες πόλεις που έπεσαν στα χέρια του Franco. Υπενθύμιση: λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, μόλις ένα μήνα μετά την έναρξη του Εμφυλίου, δολοφονήθηκε ο Federico García Lorca.
Το σήμα-κατατεθέν της Ανδαλουσίας, ίσως και όλης της Ισπανίας. Abanico ή πιο απλά βεντάλια. Εδώ μια τσιγγάνα έχει πιάσει πόστο. Κανονική βδέλα για να αγοράσεις, δεν το συζητώ, δύσκολα γλίτωνες. Αλλά και η ποικιλία, απίστευτη.
Λεπτομέρεια από το κάγκελο (barandilla) σε μια γέφυρα εντός της ίδιας πλατείας. Φέρνει λίγο σε Βαρκελώνη.
Η Sevilla από το καμπαναριό που λέγαμε πριν. Στο πολύ βάθος, η καινούργια πόλη, η οποία αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στις αρχές του 1990 με αφορμή την Expo 92, την παγκόσμια έκθεση που συνέπεσε με τα 500 χρόνια από τα σκυλο-πνίχτικα ταξίδια του Χριστόφορου. Εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του 1990 έπεσε πολύ χρήμα στην πόλη από την κυβέρνηση του σοσιαλιστή Felipe González. Γενικά στην Ισπανία έπεφτε πολύ χρήμα και πολλά έργα, λόγω και των Ολυμπιακών της Βαρκελώνης. Ίσως το πιο εμβληματικό έργο είναι το τρένο υψηλής ταχύτητας (ΑVΕ). Δες και τον παραλληλισμό: εκεί AVE και εδώ με τους Ολυμπιακούς της υπερφίαλης Γιάννας και της ισχυρής Ελλάδας του καθηγητάκου Σημίτη ένας ψωρο-προαστιακός και ένα λειψό Μετρό. Και στην Iσπανία το AVE επεκτείνεται ακόμα και σήμερα παντού, εδώ έχουμε τα τρένα του Τρικούπη και οι νέοι σταθμοί του Μετρό ρημάζουν, γιατί κανένα ευθυνόφοβο ανθρωπάκι επιπέδου Καστανίδη δεν θέλει να υπογράψει για τα συστήματα Siemens. Δεν βαριέσαι. Καλύτερα φτωχοί και μόνοι μας, που λένε και οι συνοδοποίροι πλέον ΛΑΟπρόεδρος και Αλέκα. Αυτό κι αν ήταν «Καλλικράτης». Απορώ που δεν συνένωσαν και τα κανάλια τους.
Να και μια προκομένη Sevillana σε μια από τις πιο όμορφες γειτονιές: Triana. Στενά δρομάκια, πολλές φορές μετά βίας χοράει αυτοκίνητο, πολύχρωμα σπίτια και ατελείωτες εκκλησίες. Η πόλη μπορεί να σου προκαλέσει μοναδικό θρησκευτικό δέος, αλλά και φόβο με την υπερβολική κατάνυξη της Semana Santa. To υπόλοιπο κομμάτι του χρόνου όμως, είναι ένα όνειρο. Στο ξαναλέω: πολλά κιλά ιστορίας με νικητές και ηττημένους, θρησκείες που εναλλάσσονταν, θεούς που φυγαδεύονταν νύχτα για να πάρουν άλλοι τη θέση τους, πολιτισμούς άλλων ηπείρων που γίνονταν λάφυρα φτιαγμένα από χρυσό.
Όσο δυνατά και να παίζει η μουσική, όσο θόρυβο και να κάνουν οι castañuelas, όσο και να σε κυνηγάει μια τσιγγάνα να σου πουλήσει οτιδήποτε, η Ιστορία παραμονεύει και σε κυνηγάει σε κάθε σου βήμα.
Αυτή είναι η Sevilla που έχω να σου προσφέρω. Για κουρέα ψάξε αλλού.

Λίμνη

Το παραδέχομαι: κόντεψα να ξεχάσω τον κωδικό του blog για να μπω και να γράψω. Και να πεις ότι είχα πάει διακοπές, ούτε καν. Εδώ ήμουν παρέα με το Βενιζέλο να μετράμε το ποσοστό της ύφεσης και να σαλιώνουμε τα φακελάκια με τα χαράτσια που έρχονται. Σκέτη μελαγχολία. Μέχρι που ήρθε μια εβδομάδα διακοπών στην αγαπημένη Θεσσαλονίκη και η έμπνευση για μια ημερήσια εκδρομή στην Καστοριά.
Καβαλήσαμε λοιπόν νοικιασμένο αμάξι και βουρ για Εγνατία Οδό. Είχα και μια περιέργεια να δω αυτή την Εγνατία, την οποία ο Σημίτης εγκαινίαζε κάθε 2χλμ. Θυμάσαι: τότε που ακόμα ζούσαμε στην Ελλάδα με τα ισχυρά δανεικά. Αλλά βέβαια, τέτοιος πικρόχολος άνθρωπος είσαι, σε καταράστηκε ο κοντός πρωθυπουργός να μην χαρείς το έργο του. Διότι εκεί που πηγαίναμε ωραία-ωραία στην Εγνατία, σκάει μύτη τύπος τροχαίος και μοιραίος και μας κάνει μια εκτροπή κυκλοφορίας, τόση με το συμπάθειο. Και από την ισχυρή Ελλάδα του Σημίτη, επιστρέψαμε σε έναν καρόδρομο, εποχής Μαυρογιαλούρου παρέα με 45 νταλίκες και μέση ταχύτητα 15χλμ.
Λέω, αν είναι να πάμε έτσι μέχρι την Καστοριά, θα έχει περάσει και το 2012 με τον Βενιζέλο να προβλέπει ύφεση και το 2013. Το μόνο καλό που είχε η διαδρομή -εκεί ψηλά στο Βέρμιο- ήταν που αντίκρυσα για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου live την ταμπέλα της επιχείρησης «Παναγία Σουμελά». Υou know, εκεί που πάει ο υπόδικος Πανίκας και διάφορα άλλα τεμάχια προς άγραν ψήφων. Φήμες θέλουν τον Αντωνάκη Σαμαρά της Νέας Αριστεράς να έχει κρύψει στο Μοναστήρι το σχέδιό του για έξοδο από την κρίση. Ξέρεις, αυτό που προβλέπει ανάπτυξη, ανάπτυξη και ανάπτυξη. Στην περιοχή του Ζαππείου.
Αλλες φήμες θέλουν και τους Αλεκο-Αλέξηδες της allou fun park Αριστεράς να επιχείρησαν να κρύψουν και το δικό τους σχέδιο για «αντιμνημονιακό μέτωπο μπλα μπλα μπλα με άξονα την Αριστερά, χαχαχα», αλλά πετάχτηκε η Παναγία απο την εικόνα και τους πήρε στο κυνήγι. Πόση μπαρούφα σε ένα Μοναστήρι;
Τελικά, η Μεγαλόχαρη μάς λυπήθηκε και μετά από καμιά 50αριά χιλιόμετρα στην Ελλάδα του Μαυρογιαλούρου, επιστρέψαμε στην Ελλάδα του Σημίτη και στην Εγνατία.

(Εκ των υστέρων μάθαμε ότι είχε γίνει σοβαρό τροχαίο δυστύχημα, για αυτό και η εκτροπή κυκλοφορίας).

Γλιτώσαμε τα διόδια, στερηθήκαμε όμως τις σήραγγες και συνεχίσαμε σε μεγάλες ευθείες μέχρι την Καστοριά. Στη διαδρομή, παρέα τα πελώρια εργοστάσια της ΔΕΗ, οι ατελείωτες μελαγχολικές εκτάσεις γης και ένα τοπίο λιγότερο πράσινο από όσο το περίμενα. Κάπου προς Κοζάνη χάζευα -ενώ οδηγούσα- έναν αγρότη να καλλιεργεί τα χωράφια του με θέα ένα τερατώδες εργοστάσιο της ΔΕΗ που κάπνιζε μανιωδώς. Αναρωτιόμουν πόσο αισιόδοξος μπορεί να είναι αυτός ο άνθρωπος για το μέλλον.
Μέχρι που φτάσαμε στην Καστοριά. Καμάρωσέ την επάνω. Από την πρώτη στιγμή που την αντικρύζεις απλωμένη στη λίμνη, εντυπωσιάζεσαι. Και ας έκανε περισσότερη ζέστη από όση περίμενα. Μάλλον φταίει αυτή η εμμονή μου ότι κανένα άλλο μέρος δεν είναι τόσο ζεστό όσο η Αθήνα. Λάθος άποψη. Η πόλη είναι η χαρά του φωτογράφου. Η λίμνη με τις βάρκες, μοντέρνες και παλιές, το πλαγκτόν που μυρίζει, αλλά προσφέρει εικόνες σαν από πίνακα ζωγραφικής, τις κλειστές αποβάθρες. Είναι σχεδόν αδύνατον να σταματήσεις να βγάζεις φωτογραφίες.
Τα πουλιά έχουν το δικό τους πρόγραμμα. Πολύ συχνά στέκονται κοντά στην όχθη, όπου βρίσκονται οι καφετέριες (με φτηνό καφέ) και περιμένουν υπομονετικά να πέσει κανένας μεζές. Ορισμένα σκαρφαλώνουν και επάνω στα τραπέζια.
Στην Καστοριά υπάρχουν εκατοντάδες εκκλησίες και αρχοντικά. Τα σπίτια πάντα έχουν πολλές και μεγάλες ιστορίες να διηγηθούν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπενθυμίζουν την εμπορική άνθηση που γνώρισε η περιοχή πριν από μερικούς αιώνες. Καταστήματα με γούνες υπάρχουν και σήμερα με τις ταμπέλες στα ρώσικα. Σίγουρη πελατεία.
Πολλά αρχοντικά δυστυχώς ρημάζουν. Κάθεσαι και τα κοιτάς και αναρωτιέσαι ποια ανθρώπινη ιστορία με κληρονόμους και γραφειοκρατίες κρύβεται από πίσω. Σε έναν οδηγό πάντως διάβασα ότι στην Καστοριά απαντάται ένα ιδιότυπο μακεδονικό αρχιτεκτονικό στυλ: τα σπίτια στο εσωτερικό είχαν ξυλόγλυπτες οροφές και πολύχρωμους γυάλινους φεγγίτες.
Φυσικά η πόλη έχει τρελή ανηφόρα: χτισμένη σε υψόμετρο 600μ. σου βγάζει λίγο την πίστη. Τα δρομάκια όμως είναι πανέμορφα. Ακόμα και οι νεότερες κατασκευές προσπαθούν -όχι πάντα με επιτυχία- να κρατηθούν κοντά στο αρχιτεκτονικό στυλ των παλαιότερων. Σπάνιο πράγμα για την Ελλάδα της τιμημένης αντιπαροχής.

Η μεγάλη έκπληξη-ανακούφιση της επίσκεψης: η Amy Winehouse δεν πέθανε, αλλά μετακόμισε στην Καστοριά. Μεταξύ μας, καλά έκανε. Η πόλη σε φτιάχνει από μόνη της. Αντε, εγώ σου λέω και με λίγο σνιφάρισμα από φυτο-πλαγκτόν. Σίγουρα πράγματα.

ΥΓ Είσαι πολύ τυχερός, αγαπητέ μας φίλε, που ζεις εκεί. Ευχαριστούμε για την ξενάγηση, τις βόλτες γύρω από τη λίμνη και τη φιλότιμη προσπάθεια να εξηγήσεις σε ορισμένους της παρέας, πώς το north side και το south side είναι η ίδια πόλη! Πρέπει να έρθουμε και πάλι, γιατί έμειναν εκκρεμότητες.
* Περισσότερες φωτογραφίες, εδώ

Βόλτα

Eυτυχία είναι να ξεκλέβεις ένα Σαββατοκύριακο και να ταξιδεύεις μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Ακόμα και με το λεωφορείο. Κάποιος μου είπε: πω πω, ταλαιπωρία. Διαφωνώ. Με τη σωστή παρέα απολαμβάνεις τη διαδρομή, τις (πειρατικές) ταινίες που έχει εξασφαλίσει για σένα το ΚΤΕΛ και τα χιλιάδες διόδια που θα σταματήσεις. Από κοντά και οι παλαιοί γνωστοί που θα ανταμώσεις στο καφέ που θα κάνει στάση ο οδηγός. Γιατί η Ελλάδα είναι μια γειτονιά. Και γνωστοί υπάρχουν παντού.
Θα στο πω χωρίς κομπλεξισμούς και ανοησίες. Τη ζήλεψα τη Θεσσαλονίκη. Δεν έχει γίνει η μισή γκέτο (όπως η Αθήνα), δεν βρωμάει η μισή κατρουλιό (όπως η Αθήνα) και δεν είναι πνιγμένη η μισή στα χημικά του Παπουτσή (όπως η Αθήνα). Επίσης δεν είναι χεσμένη από τα περιστέρια (όπως η Αθήνα), ούτε βέβαια έχει το προνόμιο η κεντρική της πλατεία να θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο, επειδή οι «κουκουλοφόροι» του Παπουτσή σπάνε μάρμαρα για να περνάει η ώρα. Τη ζήλεψα γιατί είναι ακόμα πόλη. Όχι ένας κατήφορος χωρίς σταματημό.
Υπάρχουν βέβαια και τα γνωστά προβλήματα. Όπως της συνεννόησης.
Πρόσεξε μαγαζί επάνω: «Οβελιστήριο διά χοιρός». Το καταλάβαμε. «Κλέφτικο», «μπριζόλα», «Ελασσωνίτικο», «κοντοσούβλι», «κοκορέτσι». Τα καταλάβαμε. Έχει και φωτογραφίες. Αυτό το «σούβλες σε σάντουιτς» σού λέει εσένα κάτι; Εγώ ακόμα προσπαθώ να το οπτικοποιήσω. Φαντάζεσαι μια σούβλα σε σάντουιτς; Και άντε τη χώρεσες. Τι σάλτσα θα βάλεις; Πώς είπες; Δεν την λένε σάλτσα, αλλά αλοιφή; Τα ύστερα του κόσμου! Σούβλα σε σάντουιτς με αλοιφή. Μάλιστα...
Πάμε παρακάτω. Εδώ μια πανδαισία από μπουγάτσα: με τυρί (δηλαδή τυρόπιτα), με κρέμα (δηλαδή μπουγάτσα) και με κρέας (δηλαδή κρεατόπιτα). Δεν θα τσακωθούμε γιατί μας τις έφερνες κάθε πρωί στην πόρτα μας. Ασε που όλα στο ίδιο στομάχι καταλήγουν. Χώρια που μας ξελάσπωσες σε ένα σουβλατζίδικο. Με σκονάκι που σου περάσαμε κάτω από το τραπέζι παραγγείλαμε. Τι να ζητήσω τώρα εγώ; Δύο καλαμάκια; Ας γελάσω... Εδώ ένα εξαιρετικά όμορφο πιάτο σε ένα ακόμα πιο όμορφο εστιατόριο με υποδειγματική εξυπηρέτηση. Εκεί οι παραγγελίες ήταν πιο εύκολες: Εγώ για παράδειγμα πήρα το «μπιφτέκι του κολυμβητή» και στο απέναντι τραπέζι τη «σούφρα του πασά». Απλά πράγματα. Στην ευρηματικότητα και το χιούμορ η γλώσσα είναι μία. Θα μου πεις, όλο τρώγατε; Εντάξει, τρώγαμε. Κάναμε όμως και τις βόλτες μας. Δες εδώ την παραλία μέσα από το γνωστό καραβάκι-καφετέρια. Χαλαρά. Και ο ήλιος ετοιμαζόταν να πέσει για να δώσει άλλο χρώμα στα κτίρια και το νερό. Μην σου πω και στους ανθρώπους. Υπόψη ότι εκεί κάπου στην παραλία βρίσκεται και το άγαλμα του «εθνάρχη» για το οποίο έγινε μεγάλο τζέρτζελο. Κατά τύχη το πρόσεξα. Υποθέτω ότι μόνο κατά τύχη μπορεί κάποιος να το προσέξει, παρά την ασπρίλα του. Έχει τόσα άλλα πράγματα να θαυμάσεις στην παραλία, που χέστηκες για τον «εθνάρχη». Στην τελική, άμα ήταν να ικανοποιήσουμε το γεροντικό πείσμα-alzheimer του αδελφού του, χαλάλι του. Δεν είναι όμως φοβερό; Από τους «εθνάρχες» και τους «αυτοδημιούργητους» γεννιούνται οι μεγαλύτεροι ρεμπεσκέδες-κοπρόσκυλα.
Και αν κάποιος σου πει ότι θα σε πάει στο Φεγγάρι, να ξέρεις ότι αυτό εδώ εννοεί. Ρομαντισμός και ευρηματικότητα ένωσαν δυνάμεις. Μην κοιτάς τους μπάκουρες που συνωστίζονταν για να μου χαλάσουν τη φωτογραφία, στην πραγματικότητα όλη η παραλία ήταν μια αγκαλιά. Και όσο το φως λιγόστευε, η εικόνα γινόταν πιο όμορφη, όπως βλέπεις...
Κάτω ένα ζευγαράκι, το οποίο μυρίστηκε την αδιακρισία μου και έλυσε τους ζυγούς. Καλά έκανε. Με συγχωρείτε παιδιά για την ολιγόλεπτη διακοπή, εγώ βασικά το χρώμα της θάλασσας ήθελα να πιάσω. Εννοείται ότι μόλις απομακρύνθηκα, επέστρεψαν στην προτέρα κατάσταση... Βρήκα όμως άλλη ευκαιρία. Νεόνυμφοι σε φωτογράφιση στην παραλία παρέα με τους κουμπάρους και δύο κάμερες. Να ζήσετε παιδιά και σας ευχαριστούμε που μας επιτρέψατε να σας κάνουμε άλμπουμ. Εύχομαι έτσι ακομπλεξάριστα να κυλήσει και ο έγγαμος βίος. Κουτσομπολιό: ο γαμπρός κούκλος, η νύφη κούκλα, ο κουμπάρος κούκλαρος, η κουμπάρα καρα-κουκλάρα. Υποθέτω ότι όλοι είναι και ΠΑΟΚ.
Συνάδελφοι ποδηλάτες εν ώρα αναπάυσεως. Πόσο ζήλεψα τον ποδηλατόδρομο της παραλίας! Σου μιλάω για πολλά χιλιόμετρα ποδηλατόδρομο. Και κόσμος, όχι αστεία. Και αριστερά-δεξιά του ποδηλατόδρομου, πονηροί Κινέζοι έχουν στήσει υπαίθριες αγορές με φωτάκια και κόρνες. Μέχρι και εγώ αγόρασα. Ήξερες εσύ Αλέκα μου ότι οι κομμουνιστές Κινέζοι είχαν τέτοιο επιχειρηματικό δαιμόνιο; Τζάμπα η κατήχηση του Μάο και τα εκατομμύρια που σφάχτηκαν στην Πολιτιστική Επανάσταση...
Μπράβο στον δήμαρχο που έφτιαξε αυτό τον ποδηλατόδρομο και αυτή την παραλία. Και κάτσε εσύ στην «πρωτεύουσα» να παίζεις τη ζωή σου κορώνα-γράμματα για να κάνεις μια βόλτα με το ποδήλατο. Ξεφτίλα...
Το λιμάνι της πόλης. Εμένα μου θύμισε κάτι από allou fun park. Σε τι χρησιμεύουν όλα αυτά τα εργαλεία;Την αμαρτία μου θα στην πω: Τι με ενοχλεί στη Θεσσαλονίκη; Πολύ εκκλησία, μανίτσα μου. Και πολύ προτομή μακεδονομάχου-μακεδονοτέτοιου-μακεδονο-something. Και ούτε ένα άγαλμα της λατρεμένης μου Φρειδερίκης! Έστω ένα μπούστο του έκπτωτου-Πανίκα! Αδικία και αχαριστία.
Επάνω η είσοδος της εκπληκτικής Rotunda, δευτερόλεπτα πριν μπουκάρει ένα γκρουπ Ούγγρων τουριστών. Μετά πήγαμε και στην Αγία Σοφία, αλλά ήταν κλειστή. Οι τράγοι αποφάσισαν ότι το Σάββατο είναι κλειστή. Μην συνεχίσω καλύτερα... Δες εδώ εικόνα. Καφές στην Κρήνη με θέα τον Θερμαϊκό. Λίγο πιο πέρα είχε κάνει απόβαση ένα γκρουπ γριές και έκανε μπάνιο. Στα νερά του Θερμαϊκού, αν έχεις το θεό σου. Θα μου πεις, αν ζεις με τη σύνταξη του ΙΚΑ, πόσο κακό μπορεί να σου κάνει ο Θερμαϊκός;
Πάρε και ολίγη θέα από τα Κάστρα. Πιάτο η πόλη και οι γάμπες φουλ γυμναστική με τόσο περπάτημα. Ωραία η Ανω Πόλη. Στα σοκάκια της ακούς ιστορίες από το παρελθόν: μικρά σπιτάκια με αυλές, κληματαρίες, δύστροπες γάτες και νευρικούς σκύλους. Και παραδίπλα πολυτελή σπίτια με ακριβά αυτοκίνητα και κλιματιστικά inverter συνυπάρχουν με φτωχικές αυλές, ξεχαρβαλωμένους ανεμιστήρες, νιάτα με ακριβά παπούτσια και γριές με τσεμπέρι. Όλος ο κόσμος μια ανάσα από το Κέντρο.
Κλείνουμε με επιστροφή στο Κέντρο. Δίπλα στην Αγορά Μοδιάνο, υπάρχει ένα κτίριο (ή μήπως να το πω οικοδομή;) σε πολύ κακή κατάσταση. Υποψιάζομαι ότι στεγάζει μετανάστες ή πολύ φτωχούς ανθρώπους. Που σίγουρα δεν θα εκτιμούσαν την αδιακρισία μου. Τουλάχιστον ας δουν τα μούτρα μου για να ξέρουν ποιος νοσηρός εγκέφαλος είχε την περιέργεια να φωτογραφίσει τα εσώρουχά τους.
Αυτά προλάβαμε να κάνουμε το Σαββατοκύριακο. Και πολλά ακόμα που δεν χωράνε εδώ. Όχι, στα Λαδάδικα δεν πήγα. Είχα πάει παλαιότερα, τότε που η Νατασούλα η Θεοδωρίδου ζητούσε από το Φεγγάρι «να ψάξει να τον βρει και να του πει πως δεν θα αντέξει δεν θα ζήσει» και ράγιζαν τα πλακάκια.
Από τότε, χάλασε η διασκέδαση, χάλασε και η Νατάσα, χάλασαν και οι άνθρωποι.
Η Θεσσαλονίκη όμως δεν μου φάνηκε να χαλάει. Και πολύ το χάρηκα.
Ψιτ εσύ! Muchas gracias por todo. Hasta mas ver.

Διακοπές

Όταν εξαφανίζεσαι το καλοκαίρι, συνήθως πας διακοπές. Η εβδομάδα τέλος Ιουνίου-αρχές Ιουλίου ήταν υπερπαραγωγή: ένας γάμος σε δεύτερη εκτέλεση, δεκάδες καλεσμένοι από τα πέρατα της οικουμένης (the story of my life, το λένε στα Τρίκαλα Κορινθίας), μια βίλα με πισίνα (για τους άλλους, εμείς περαστικοί ήμασταν) και δύο νησιά: Πάρος και Αντίπαρος. Ή μάλλον, Αντίπαρος και Πάρος, διότι όποιος έχει πάει έστω και μία φορά στη ζωή του στην Αντίπαρο, είναι δύσκολο να μην την λατρέψει. Ο γάμος ήταν όλα τα λεφτά. Να με συμπαθάς που δεν σου δείχνω φωτογραφίες, αλλά μας κόβει η οικογενειακή διακριτικότητα. Ασε δηλαδή που άμα αρχίσω να σου εξηγώ ποιος είναι ποιος, θα νυστάξεις. Τα είχε όμως όλα: εβραϊκά και χριστιανικά έθιμα, χωρίς τράγους και άλλους ιερείς, αλλά με εμένα και τον Αμερικανό ξάδελφό μου σε ρόλο τελετάρχη. Σαν τον Αβραμόπουλο ήμασταν, χωρίς το blazer. Και με ένα iPAD στο χέρι (ο ξάδελφος, εγώ δεν έχω να αγοράσω ούτε το καλώδιο), όπου είχαμε γράψει το σκονάκι. Και τα στέφανα από κλαδί ελαίας, σαν αυτά που είχε φτιάξει η πλούσια Γιάννα Δασκαλάκη τότε που στην Ελλάδα τρώγανε όλοι με (δανεικά) χρυσά κουτάλια.
Μετά τις τελετές, φάγαμε ό,τι βρήκαμε μπροστά μας, βγήκαμε περίπου 4.500 φωτογραφίες, καθότι οι μόνοι που δεν κρατούσαν φωτογραφικές μηχανές-iPhone ήταν ένας σκύλος, μια γάτα, μια χελώνα και ο dj.
Και μετά χορέψαμε από παραδοσιακά εβραϊκά άσματα, μέχρι latin και συρτάκι, για να ακολουθήσει πανδαισία τύπου Lady Gaga και τα σχετικά. Και στο ξεκούδουνο έσκαγε και ο θεσμός-Κατερίνα Στανίση, αλλά και ένας Μαζωνάκης. Για τέτοιο γάμο σου μιλάω. O dj πρέπει να είχε πάρει πολλά χάπια για να σου μιξάρει τέτοια κατάσταση.
Μην στα πολυλογώ, μετά ήρθε η γνωστή Αντίπαρος να κλέψει την παράσταση ακόμα και από το Gucci φόρεμα που ξετρέλανε τον Μαζωνάκη (μέχρι εκεί έφτασε ο dj και πολύ με δυσκόλεψε στη μετάφραση). Ιδού η Αντίπαρος, όταν φτάνεις με το γνωστό φέρι-παντόφλα. Αδεια βέβαια Ιούνιο μήνα. Από τα πιο αγαπημένα μέρη, η «Μαργαρίτα» για πρωινό. Μοναδική κόκκινη κάρτα: ζητάς τον λογαρισμό και η δεσποινίς φέρνει ένα χαρτί-ακουαρέλα, σαν αυτό που είχαμε αγοράσει στην γ' δημοτικού. Πάνω έγραφε ό,τι καταβροχθίσαμε και κάτω-κάτω το ποσόν: με μοναδική καλλιγραφία και ουρίτσα στο €.
Έπεσε όμως στον ξυνό άνθρωπο η καλλιτέχνις. «Καταπληκτικό το σκίτσο, δέκα με τόνο σας βάζω, αλλά μήπως γίνεται να φέρετε τώρα και την κανονική απόδειξη;». Μια και δυο, η καλλιτέχνις απεσύρθη στα ενδότερα για να φέρει το άψυχο άσπρο χαρτί της ταμειακής...
Ιδού και το σπήλαιο, το οποίο -λέει- ανακάλυψε ένας Γάλλος πρέσβης στην Υψηλή Πύλη, κάπου στον 17ο αιώνα. Και από τότε στρατιές Γάλλων τουριστών σπεύδουν να κατέβουν τα 310 υγρά σκαλοπάτια. Και στην ωραιότατη μικροφωνική εγκατάσταση ακούς σε ελληνικά και αγγλικά την ιστορία. Γαλλικά, ούτε για δείγμα. Τζάμπα κάνατε τον κόπο κύριε πρέσβη μας. Και στο κενό μεταξύ των δύο γλωσσών παίζει η μουσική από την Μανταλένα. Τα ύστερα του κόσμου στα έγκατα της Γης. Το λες και φάρσα όλο αυτό. Και μετά τι άλλο θέλει ο άνθρωπος; Μια παραλία, κατά προτίμηση χωρίς παιδιά, να αράξει, να διαβάσει, να πιεί καφέ, να γελάσει και να βγάλει φωτογραφίες.Μεταξύ των φετινών διαβασμάτων, είπαμε να τιμήσουμε και την πατρίδα του Όλι Ρεν, που τόσα δάνεια μας έχει δώσει ο άνθρωπος, παρά το γεγονός ότι δεν θα πάρει δεκάρα τσακιστή πίσω. Mika Waltari, o πιο γνωστός συγγραφέας της Φινλανδίας και ένα σχετικά συμπαθητικό βιβλίο: «Ποιος σκότωσε την Κυρία Σκρουφ». Αστυνομικό σε λογική Agatha Christie με φινλανδική βλοσυρότητα.
Μια σπάνια εικόνα από την Πάρο. Αδεια παραλία με το κουβαδάκι να το τρώνε οι μοναξιές. Κανονικά, θα είχα φύγει τρέχοντας, αφού το κουβαδάκι είναι κακά νέα. Παιδάκι εκείνη την ημέρα, δεν εμφανίστηκε.
Μιλώντας για παιδάκια: για μια ακόμα χρονιά δικαίωσα τον στίχο της Χάρις Αλεξίου στο τραγούδι «Μεγάλωσα»: οι Έλληνες γονείς μεγαλώνουν υστερικούς ενήλικες. Αστο μανίτσα μου το παιδάκι σου πέντε λεπτά χωρίς να του φωνάζεις. Θα μεγαλώσει και θα υστεριάσει με την ησυχία του, ειδικά όταν θα διαπιστώσει ότι χρωστάει και ένα κάρο δάνεια.
Πρόσεξε σκηνικό την ημέρα που φεύγαμε από το λιμάνι της Πάρου: είμαστε αραχτοί στην καφετέρια εν αναμονή του πλοίου. Αθάνατη ελληνική εικόνα το λιμάνι με τους ταξιδιώτες να χαζεύουν πλοία. Και εκείνα, πριν δέσουν εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να δώσουν μια παράσταση μπροστά σε ένα τέτοιο διεθνές κοινό: λικνίζονται, στρίβουν, παρκάρουν, ανακατεύουν το νερό, χτυπούν και την κόρνα..
Όλα ήταν καταπληκτικά, μέχρι που το κύμα ξεβράζει ακριβώς δίπλα μου -στο όρθιο- το εξής παρεάκι: μια μάνα υστερική με δύο κόρες υστερικές και έναν παππού. Οι κόρες με κινητά στο ένα χέρι, γρανίτα στο άλλο και από μια ροζ βαλίτσα την οποία πάρκαραν πάνω στο πόδι μου. Θα μου πεις, τι γκρινιάζεις; Η Patty η συμπατριώτισσά σου ήταν πάνω στη βαλίτσα. Ο παππούς απειλούσε ότι θα πήγαινε στην εκκλησία, η μάνα ούρλιαζε, οι κόρες ούρλιαζαν και η γρανίτα ήθελε να βγάλει πόδια να φύγει να γλιτώσει από δαύτους. Ποτέ δεν τους πέρασε από το μυαλό να κάτσουν σε τραπέζι, προτιμούσαν να ουρλιάζουν πάνω από το κεφάλι μου. Τελικά ο παππούς πραγματοποίησε την απειλή του και πήγε στην εκκλησία. Φεύγοντας απλώνει το ξερό του να πάρει τη βαλίτσα μου. Φυσικό το βρίσκεις, διότι είχαμε γίνει μια μεγάλη παρέα. Αφού τον κοιτάω με μισό μάτι, διαπιστώνει ότι είχε κάνει λάθος βαλίτσα και παίρνει τη δική του.
«Είναι ίδιες» μου λέει.
«Αστειεύεστε; Μόνο άλλο χρώμα και μέγεθος έχουν!» απαντώ. Και παρήγγειλα μια γρανίτα. Στη φωτογραφία επάνω βλέπεις τη σύμπτωση. Στο λιμάνι της Πάρου, ακόμα και τα δίχτυα τα ξεμπλέκουν Πακιστανοί. Καλό; Ιδού εικόνα πάνω από ένα εντυπωσιακό αλιευτικό. Πάντου με κυνηγάει η πατρίδα. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι στην Πάρο είχε αρκετούς Ισπανόφωνους. Και θα είχε ακόμα περισσότερους -μας είπε ένας νεαρός- αν δεν γίνονταν τα επεισόδια στο Σύνταγμα, τα οποία ακολούθησε βροχή ακυρώσεων. Δεν βαριέσαι αγοράκι μου, το παν είναι να έχεις υπουργό τον Παπουτσή. Ισπανιστί Zapatero. Τι άλλο θέλεις; Μια μέρα συζητούσαμε το θέμα και θυμήθηκα μια ταινία: ο ανίκανος αστυνομικός διευθυντής ξηλώθηκε, έχασε μισθό ΚΑΙ σύνταξη. Φυσικά στην παράγκα μας, ακόμα και αν πνίξεις στο σύμπαν στα χημικά, ούτε μισθό χάνεις ούτε σύνταξη. Όλος ο θίασος στη θέση του...
Στη λέω την αμαρτία μου, η Πάρος δεν μου αρέσει. Τα είπαμε: αν πας Αντίπαρο, τελείωσες. Έμεινες. Και αυτή η Νάουσα, εντάξει είναι γραφική. Έχει όμως ό,τι δεν θέλω να δω στις διακοπές: δηθενιά, ακριβά εστιατόρια και κλαμπ τύπου παραλιακής. Για αυτό πας διακοπές;
Και κάποια στιγμή έρχεται η ώρα να φύγεις. Και κοιτάς τον πάτο του ποτηριού και βλέπεις τη θάλασσα απέναντι. Σπάνιο θέαμα. Και σκληρό.
Το μόνο που μένει είναι το ηλιοβασίλεμα του Αιγαίου στο πλοίο της επιστροφής. Χωρίς άλλα λόγια. Μόνο με την ευχή να φύγεις και εσύ σύντομα.

Aγαπημένα

Λίγο πριν κλείσει η βαλίτσα για την επιστροφή, ιδού οι τέσσερις πιο αγαπημένες φωτογραφίες αυτού του ταξιδιού:
Grand Central Terminal, 42nd Street. Ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός. Πολύ γνωστό κτίριο από δεκάδες ταινίες. Χτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και όπως όλα τα κτίρια της Νέας Υόρκης, είναι τεράστιο. Σε ώρα αιχμής βλέπεις παλαβωμένους Νεοϋορκέζους να τρέχουν στη δουλειά. Σε ώρα μη αιχμής γεμίζει τουρίστες που τρέχουν από τη μία άκρη στην άλλη να αποθανατίσουν το μάρμαρο. Είναι τόσο τεράστιο το κτίριο, που μπορείς να βρεις μια «γωνιά» να μείνεις μόνος. Εκτός και αν παραμονεύει ο φωτογράφος...
Λίγο πιο κάτω το εστιατόριο Cipriani. Kάποιος είπε ότι περνάει κρίση και οι ιδιοκτήτες του θέλουν να το πουλήσουν. Ιδέα δεν έχω. Εξίσου ανίδεος και ο πιτσιρικάς, ο οποίος άπλωσε με χαριτωμένη αναίδεια την αρίδα του στη μόστρα του καταστήματος. Είναι αυτό που λέμε, ανυπακοή...Οι δεσποινίδες δεν με εκτίμησαν ιδιαίτερα που τις φωτογράφισα. Μόλις την τράβηξα με κοίταξαν με μισό μάτι, προφανώς νόμιζαν ότι με απασχολούσε η (όποια) ομορφιά τους. Θα άλλαζαν γνώμη, αν έβλεπαν αυτή την εικόνα. Αυτό το παράθυρο με θέα το Empire State Building. Και πού συνέβησαν όλα αυτά; Στο Rockefeller Center, ένα σύμπλεγμα 19 κτιρίων στο Mid-Manhattan, μεταξύ 48ης και 51ης Οδού. Χτίστηκε από την οικογένεια Rockefeller σε μια δύσκολη περίοδο: αυτή της οικονομικής κρίσης του 1929-30. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό τι μπορεί να κάνει το χρήμα. Εδώ βρισκόμαστε στην κορυφή του Κεντρικού Κτιρίου (γνωστού και ως 30 Rock), σε ύψος 266μ. Αφού ανέβεις 70 ορόφους σε λίγα δευτερόλεπτα, απολαμβάνεις την πόλη από ψηλά. Και ενοχλείς τουρίστριες με τη φωτογραφική σου...
Η πλέον αγαπημένη φωτογραφία μέσα στο Apple Store. Δεν το χωρά ο νους πόσα λεφτά χρωστούσε το σύμπαν στον κύριο Steve Jobs. Δυστυχώς δεν του έδωσε και υγεία για να τα χαρεί περισσότερα χρόνια. Όπως λέει και ο αγαπημένος Ισπανός τραγουδοποιός Joaquίn Sabina, «τι ατυχία να μην δέχεται φιλοδώρημα ο Θάνατος». 'Η έστω ένα iPad.
Μέσα στο μαγαζί -επί της 5ης Λεωφόρου, απέναντι από το Plaza Hotel- γίνεται το αδιαχώρητο. Η χαρά του γκατζετάκια, οθόνες παντού, η μουσική στο τέρμα. Εγώ πάλι βαρέθηκα στα πρώτα 10 λεπτά. Αν κάτσεις όμως κάτω από τη σκάλα βλέπεις αυτό. Το απόκοσμο. Σχεδόν όσο απόκοσμη είναι και η λατρεία των ανθρώπων αυτής της πόλης για οτιδήποτε ξεκινά από το γράμμα i και πωλείται εντός.

Περισσότερες φωτογραφίες, εδώ.

ΥΓ Καταγγέλλω τους Αμερικανούς για την υπερβολική προβολή του γάμου του πρίγκιπος Ουίλιαμ μετά της Αικατερίνης. Τόσο κόπο έκαναν να απαλλαγούν από το Στέμμα της λατρεμένης μου Ελισάβετ (by the way, ποιος εγκληματίας την έντυσε έτσι; Απέλαση άμεσα) και τώρα ξερογλείφονται.
Προκαλεί «αποστροφή και αηδία», όπως είπε και η φίλη μου η Αλέκα. Ανάλογη «αποστροφή και αηδία» είχα να νιώσω από τότε που παρακολουθούσα στρατιωτική παρέλαση στην πάλαι ποτέ Κόκκινη Πλατεία.
Πώς τα φέρνει όμως η ζωή: το κατάλειπο του 20ού αιώνα να κατακεραυνώνει το κατάλειπο του Μεσαίωνα. Oh well...
Και όπως λέει ο ποιητής, καλή μας αντάμωση, μωρό μου.