El Presidente

Ήταν 28 Οκτωβρίου 2007. Ήμουν στην Argentina και οι κάλπες είχαν στηθεί για την εκλογή προέδρου, του Presidente de la Naciόn, όπως αποκαλείται. Yποψήφια ήταν το Cristinάκι μου, η οποία φιλοδοξούσε να γίνει η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της χώρας με άμεση εκλογή. Πρόεδρος τότε ήταν ο σύζυγος της, Carlos Néstor Kirchner.

Πολλοί αναρωτιόντουσαν γιατί ένας τόσο επιτυχημένος πρόεδρος δεν έβαλε ξανά υποψηφιότητα και έκανε στην άκρη υπέρ της Cristina. Η οποία τότε ήταν γερουσιαστής, μαχητική, αλλά και «φωνακλού».
«Ο Carlos θα έβγαινε ξανά με 50%, ενώ τώρα με την Cristina θα γίνει ballotage» έλεγαν αρκετοί. Για την ιστορία ballotage στην Argentina αποκαλείται ο δεύτερος γύρος, όταν κανένας υποψήφιος δεν εξασφαλίσει από τον πρώτο γύρο ποσοστό 45% ή 40% με διαφορά 10% από τον δεύτερο.
Εγώ δεν ανησυχούσα. Πάντα γούσταρα τους πολιτικούς που είχαν ιδέες και διάθεση να συγκρουστούν. Και αυτή ήταν και είναι η Cristina. Μην ξεχνάς ότι και το 2007 ζούσα στη χώρα του πρώην καταλληλότερου και όλων των άλλων τεμαχίων που δεν έχουν καμία απολύτως ιδέα (εκτός από το να διορίσουν) και καμία απολύτως διάθεση να συγκρουστούν.
Εκείνο λοιπόν το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου 2007, το Cristinάκι κέρδισε τις εκλογές με το σαρωτικό με 45%.
Η πρώτη μου σκέψη τότε πήγε στον Néstor Kirchner. Θαύμασα την ιδέα του να παραιτηθεί υπέρ της συζύγου, η οποία τελικά δεν διαφέρει και πολύ από το παλιό-κλασσικό σλόγκαν των Περονιστών, από τα χρόνια του Juan και της Eva Perόn: Perόn cumple y Eva dignifica. (O Περόν τηρεί τις υποσχέσεις του και η Εβίτα δίνει σε αυτές μεγαλοπρέπεια).
O Néstor Kirchner ήταν αυτό που λέμε, animal polίtico. Γιος ταχυδρόμου (κοίτα σύμπτωση) με καταγωγή από την Κροατία και την Ελβετία, για αυτό και το περίεργο επίθετο. Μπήκε από νωρίς στην πολιτική και αναδείχθηκε σε δήμαρχο και κυβερνήτη της επαρχίας Santa Cruz: όπως κοιτάς τον χάρτη, λίγο πριν την πινέζα. Πλούτος μοναδικός στην επαρχία και τουρισμός, λόγω των παγετώνων. Στα έχω πει. Τα έχω περπατήσει.
Τα χρόνια του 2001, όταν η χώρα χρεωκόπησε, ο Kirchner ήταν ακόμα στη Santa Cruz. Πέρασε στην κεντρική πολιτική σκηνή το 2003, όταν έγιναν προεδρικές εκλογές. Όπως πάντα υπήρχαν χιλιάδες περονιστές υποψήφιοι και ήταν δεδομένο ότι ένας περονιστής θα ερχόταν να σώσει την παρτίδα. Όλοι οι υπόλοιποι είχαν λίγο-πολύ εξαφανιστεί, κάπως σαν τον τέως καταλληλότερο.
Σε εκείνες όμως τις εκλογές του 2003, έγινε ballotage. Μεταξύ του Kirchner και του επί μία 10ετία προέδρου Menem ή αλλιώς, δήθεν Περονιστή-μούμια-νεκροθάφτη-προδότη. Τελικά, η μούμια αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το δεύτερο γύρο, διότι μυρίστηκε ότι θα τον μαύριζαν και οι γριές από τα μνήματα της Recoleta.
Και κάπως έτσι ο Kirchner έγινε πρόεδρος. Ένας άγνωστος και άφθαρτος πολιτικός μετακόμιζε στην Casa Rosada (το Προεδρικό Μέγαρο), φέρνοντας μαζί του κάτι από τον παγωμένο αέρα της Santa Cruz. Όταν βρεθείς στην περιοχή και σε φυσήξει αυτός ο αέρας που έρχεται από τις Ανδεις και τους Παγετώνες, νιώθεις άλλος άνθρωπος. Αυτό έφερε μαζί του στο Buenos Aires.
Και παρέλαβε μια χώρα χρεωκοπημένη, ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΗ, με στόχο να την σώσει. Κοινοβουλευτική πλειοψηφία ούτε για αστείο δεν είχε. Αλλά τι να την κάνει; Ο κόσμος ήταν μαζί του, όσο διαπραγματευόταν με το ΔΝΤ και τους πλούσιους πιστωτές της Argentina. Και ήταν σκληρός διαπραγματευτής. Γιατί από πίσω του είχε ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ, αλλά και μια χώρα ικανή να παράγει πλούτο. Με οδηγό το Κράτος, ως Περονιστής, αλλά μακριά από βλακώδη ελληνικά κλισέ περί «δημόσιου χαρακτήρα».
Να το έχεις υπόψη σου αυτό, όταν ακούς τους χορτάτους-επαγγελματίες ευαίσθητους να λένε με ευκολία ότι έπρεπε και εμείς να διαπραγματευθούμε με το ΔΝΤ. Συμφωνώ και εγώ ότι έπρεπε. Με μία ένσταση: ποιος από δαύτους μπορεί να με κοιτάξει στα μάτια και να μου πει: ναι, θα αναλάμβανα το κόστος να έχω γύρω μου ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ, ώστε να διαπραγματευτώ.
Όταν τους δεις στους δρόμους του Buenos Aires (εκεί που τελικά είναι και οι λιγότεροι) θα καταλάβεις πόσο εύκολο είναι να λες μπαρούφες, γιατί κανείς δεν θα πειράξει ποτέ τις (ψιλές ή χοντρές) οικονομίες σου.
Και η Argentina στάθηκε και πάλι στα πόδια της. Ήταν τεράστια η διαφορά όσων είδα το 2007 σε σχέση π.χ. με το 2003 (ακόμα ακούω στα αφτιά μου τα κατσαρολάκια που χτυπούσαν τις εισόδους των τραπεζών). Φυσικά, ο δρόμος είναι πολύ μακρύς. Όπως σε όλες τις χώρες της Νοτίου Αμερικής.
Όμως η μεγαλύτερη προσφορά του Kirchner ήταν ότι άλλαξε τη σύνθεση του Συνταγματικού Δικαστηρίου με αποτέλεσμα οι νέοι δικαστές να ανατρέψουν τους Νόμους που έδωσαν αμνηστία στους στρατιωτικούς. Αποτέλεσμα: εδώ και μερικά χρόνια όλοι τους κάθονται στο εδώλιο για Εγκλήματα. Γερόντια όλοι, αλλά δεν έχει σημασία. Γιατί πρέπει να λυπηθώ τον γέρο στρατιωτικό, όταν εκείνος δεν λυπήθηκε νέα παιδιά, μάνες, έγκυους, φοιτητές, ακόμα και στρατιώτες που έστειλε να πεθάνουν στα Malvinas?
Και σήμερα, 27 Οκτωβρίου 2010, τρία χρόνια μετά, ο Carlos Néstor Kirchner, άφησε την τελευταία του πνοή. Προδωμένος από την καρδιά. Όλοι σχεδόν το ήξεραν και το ανέμεναν, για αυτό και δύσκολα θα ήταν και πάλι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2011.
Φυσικά το ζεύγος (matrimonio K, όπως τους αποκαλούσαν) είχε και πολλούς εχθρούς. Αρκετοί έλεγαν -με το δίκιο τους- ότι δεν άκουγαν κανέναν.
Το πρόβλημα όμως στην Argentina είναι ότι η Αντιπολίτευση σπάνια έχει κάτι παραπάνω να πει. Κάποιοι είναι καλοί άνθρωποι (αυτό σπάνια σε πάει μακριά στην πολιτική) και οι υπόλοιποι είναι απλά επικίνδυνα ανόητοι. Να φανταστείς ότι είναι τόσο ανόητοι, που μπροστά τους τα γραφικά τεμάχια τύπου Αλεκο-Λάκηδες, αντι-Μνημονιάδες, επαγγελματίες ευαίσθητοι και Mickey μοιάζουν Εθνάρχες.
O Néstor είχε και όραμα για τη Νότιο και Κεντρική Αμερική. Σου λέει, δεν πρέπει να είμαστε γραφικοί φιλό ή αντί-Αμερικανοί. Να μας τρώει η αγωνία για μια χειραψία με τον εκάστοτε Αμερικανό πρόεδρο ούτε όμως να βρίζουμε, γιατί αυτό φέρνει ψήφους. Πρέπει να είμαστε αυτό που είμαστε. Οι λαοί της Νοτίου και της Κεντρικής Αμερικής. Δεν είναι τυχαίο που κάποτε με τα λόγια του και όχι με τα ξεπερασμένα βλακώδη συνθήματα για τον ιμπεριαλισμό, προκάλεσε εκνευρισμό στον τότε πρόεδρο Μπους.
Θα λείψει στην πατρίδα ο Néstor Kirchner. Ήταν πολιτικός, πράγμα σπάνιο για τους Περονιστές. Ήξερε τι θέλει να κάνει και πώς θα το κάνει. Θα λείψει σίγουρα και στο Cristinάκι μου. Που από σήμερα δεν είναι απλά viuda (χήρα). Από σήμερα ωρίμασε απότομα πολιτικά.

GRACIAS POR TODO Y ΗASTA SIEMPRE, Don Néstor (1950-2010)
FUERZA CRISTINA

Πράξεις

Σου έχω πει πόσο πολύ αγαπώ τις δημοτικές εκλογές; Είναι η μοναδική εκλογική αναμέτρηση που μπορεί να βγάζει χαλαρά τη γλώσσα στην Όλγα και το παρεάκι της: δεν επηρεάζεται από τα «σενάρια πρόωρων εκλογών» που διακινούνται τηλεοπτικώς, συνήθως 18 μήνες μετά τις βουλευτικές. Όσο και να χτυπιέται το παρεάκι, οι δημοτικές δεν αλλάζουν ημερομηνία.
Κάπου εκεί όμως τελειώνει και το ενδιαφέρον. Το ξέρω ότι βαριέμαι εύκολα, αλλά πόσο μπορείς να ανεχθείς αυτή την κωμωδία;

Κάποτε παιζόταν σε δύο πράξεις. Πράξη πρώτη: οι ευφάνταστοι τίτλοι των δημοτικών συνδυασμών, οι υποψήφιοι και τα φυλλάδια με τον «απολογισμό τετραετίας» της δημοτικής αρχής. Όλα ευγενική προσφορά του Photoshop: τα υποψήφια δημοτικά μούτρα λάμπουν, όπως του Μητροπάνου στην αφίσα με την Πέγκυ Ζήνα, όπου η Πέγκυ μοιάζει τουλάχιστον μητέρα του Μήτσου. Στο δε απολογιστικό φυλλάδιο, το Photoshop είναι ο χρυσός χορηγός των έργων που «άλλαξαν τον Δήμο». Και όταν εσύ κοιτάς γύρω σου, βλέπεις μια αθλιότητα. Και μόλις εκλεγούν (ή επανεκλεγούν) τα δημοτικά μούτρα, εσύ πέφτεις στο ντιβάνι και χτυπιέσαι που είναι όλοι άχρηστοι. Και τα μούτρα για να μην σου χαλάσουν το χατίρι, αρχίζουν να γκρινιάζουν, να καταγγέλλουν, να φωνάζουν ότι δεν έχουν λεφτά, δεν έχουν αρμοδιότητες, δεν μπορούν να διορίσουν (συγγνώμη, να προσλάβουν), να καθαρίσουν, να φωτίσουν, να μεριμνήσουν, να βοηθήσουν. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να βάλουν κανένα άγαλμα Εθνάρχη, να φτιάξουν νέο δημαρχείο, να στήσουν Καρναβάλι με ξεπεσμένες βουλγαρο-Βραζιλιάνες, να διοργανώσουν πολιτιστικές εκδηλώσεις αφιερωμένες σε «Μεγάλους Έλληνες» και να γεμίσουν τον τόπο τουβλάκια. Για αυτά, πάντα υπάρχουν λεφτά. Συνήθως δανεικά. Για τα οποία εγγυήθηκε το Κράτος, δηλαδή ο ηλίθιος ο φορολογούμενος. Θα μου πεις, φταίει η ματαιοδοξία και η κακογουστιά του δημάρχου, όταν εσύ βγάζεις βόλτα το σκύλο στη γειτονιά σου και δεν κάνεις τον κόπο να μαζέψεις τα κακά του; Στη γειτονιά σου έτσι; Φαντάσου πόσο τη μισείς.
Πράξη δεύτερη: Η περίφημη «ψήφος διαμαρτυρίας». Στις δημοτικές σε πιάνει ο πόνος να «τιμωρήσεις», κυρίως με την αποχή. Σόρρυ, που σου χαλάω τη φαντασίωση, μανίτσα μου, αλλά λάθος κάλπη και λάθος timing. Εκεί που πρέπει να κοιτάς το δέντρο κάτω από το οποίο είναι το σπίτι σου, εσύ κοιτάς το δάσος. Και καλά για να σου δώσουν σημασία, επειδή την είδες «χαλαρός». Και την ώρα που εσύ έπινες ούζα από τη χαρά σου, επειδή «έστειλες μήνυμα», από πίσω σου άνοιγε σαμπάνιες ο εκλεγμένος δήμαρχος-δικτατορίσκος. Έτοιμος να πάρει το πριόνι για να σου κόψει και τα χαμομήλια που έχεις στην αυλή.
Τα έμαθες όμως τα νέα; Η κωμωδία απέκτησε και τρίτη πράξη: το κερασάκι στην τούρτα λέγεται περιφερειάρχης. Ο «μικρός πρωθυπουργός», όπως τον ονόμασαν που θα διαχειριστεί -λέει- μεγάλα κονδύλια και θα είναι υπεύθυνος μέχρι και για τα νοσοκομεία. Κοίτα να δεις σε μια χώρα-κουτσουλιά (στην κυριολεξία) έχουμε 300 βουλευτές και 15 πρωθυπουργούς: έναν κανονικό, έναν στο waiting list και 13 «μικρούς» στην περιφέρεια. Εγώ πάλι ο δύσπιστος έχω τη φρικτή υποψία ότι ο νέος περιφερειάρχης θα συμπεριφέρεται σαν παλαιός νομάρχης: τα παράπονά σας στην κυβέρνηση.
Ακόμα και αν έχεις κάθε καλή διάθεση να πιστέψεις στις εξαγγελίες για τον περιφερειάρχη, έρχονται τα κομματικά επιτελεία και στο καπελώνουν: Το μόνο που ενδιαφέρει είναι τι χρώμα θα έχει το βράδυ των εκλογών ο χάρτης της Ελλάδας. Και σε κοροϊδεύουν από πάνω ότι πιστεύουν στον «Καλλικράτη». Τέτοια πίστη δεν είχε ούτε η γυναίκα του original Καλλικράτη. Αν δηλαδή ήταν παντρεμένος ο καλλιτέχνης και δεν συζούσε με τον Eλαιοχρωματιστή.
Ακόμα και αν προσπεράσεις τα κόμματα που στέκονται με τον μαρκαδόρο για να βάψουν τον χάρτη και προτιμήσεις τα λεγόμενα «ανεξάρτητα» πρόσωπα, αυτά είναι τόσο φαιδρά που σου έρχεται να φωνάξεις τον Ρώσο πρόεδρο Μεντβέντεφ να διορίσει ο ίδιος τον Παφίλη -τιμής ένεκεν- για την ΕΣΣΔ ρε γαμώτο, που εξακολουθεί να έχει fan club.
Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά όσο μπαρούφα είναι να πιστεύεις ότι θα αλλάξει κάτι στην περιφέρειά σου επειδή ψήφισες με γνώμονα τον «Καλλικράτη», άλλο τόσο μπαρούφα είναι να πιστεύεις ότι θα αλλάξει κάτι επειδή «τιμώρησες» και ψήφισες αυτόν που έβριζε το Μνημόνιο. Απλά κάποιοι θα αποκτήσουν λόγο ύπαρξης για μια εκλογική βραδιά ή θητεία. Ψιλά (και γραφικά) γράμματα.
Αν θέλεις να αλλάξει κάτι στην περιφέρειά σου, κόψε τα γλυκά και το άσπρο ψωμί. Και άρχισε τη γυμναστική. Κατά προτίμηση με τον Ελαιοχρωματιστή. Κάτι παραπάνω θα ήξερε ο Καλλικράτης.

ΥΓ Μόλις θυμήθηκα ότι η κωμωδία των δημοτικών εκλογών έχει και τέταρτη πράξη: τη Διακαναλική συνέντευξη.

Tρόπος

Ο μόνος τρόπος να πιστέψω ότι γύρισα είναι να βαρέσω με δύναμη το κεφάλι μου στον τοίχο.
Ασε το άλλο που έπαθα: Θυμόσουν εσύ ότι σε δύο εβδομάδες θα τραβιόμαστε να ψηφίσουμε; Και μάλιστα σε sequel: Part 1 τη μία Κυριακή και Part 2 την αμέσως επόμενη. Αν και μεταξύ μας, οι εκλογές παραδοσιακά φέρνουν σε prequel: Ούτε καν τις γριές στο μοντάζ δεν αλλάζουν...
Ο μόνος τρόπος να μη σπάσω το κεφάλι μου στον τοίχο είναι να αφήσω να τα σπάσει αυτό το τραγούδι. Μέχρι να περάσει το Σαββατοκύριακο. Μετά μπορεί να πιστέψω ότι γύρισα.
Στη φωτογραφία -τουλάχιστον αυτό το θυμάμαι- είναι ο Rίo de la Plata. Κρίμα που δεν είχε καλύτερο καιρό να έβλεπες και την Uruguay απέναντι. Τα παληκάρια που τα σπάνε στο τραγούδι είναι από την Uruguay. Το συγκρότημα λέγεται El Cuarteto de Nos και το λατρεμένο τραγούδι El hijo de Hernández.

Eπιστροφή

To λες και τρελή πίκρα αυτό που γυρίζεις πίσω. Με τι κουράγιο να πάψεις να αντικρίζεις αυτή την εικόνα, ας ήξερα. Και άντε πάλι να τρέχεις στα αεροδρόμια και η ζωή να τραβά την ανηφόρα για το βόρειο ημισφαίριο. Ένα θα σου πω: στο αεροπλάνο, δίπλα, μού έτυχε γριά. Αλλά καμία σχέση με τις πολεμοχαρείς των ΕΛΤΑ. Διέκρινα βέβαια μια κουλαμάρα, καθότι δεν μπορούσε να ανοίξει το τραπεζάκι του καθίσματος, δεν μπορούσε να ανοίξει το βούτυρο, την αρωματική πετσετούλα, την coca cola και επίσης δεν μπορούσε να κόψει το ψωμί. Καλά το τελευταίο το αφήνω, διότι η αλήθεια είναι ότι αυτό το ψωμί μόνο με ηλεκτρικό πριόνι άνοιγε. Κατά τα άλλα, πάλι καλά που δεν την τάισα.
Τρελή πίκρα που γυρίζεις πίσω, αλλά και μεγάλη ικανοποίηση για τα όσα ωραία είδαν τα ματάκια μου. Και εσύ για μια ακόμα φορά, δεν ήρθες. Τα σημειώνω εγώ.

Και επειδή post χωρίς αναφορά στο Cristinάκι δεν γίνεται, πάρε εδώ να έχεις. Όλη η χώρα γεμάτη τέτοιες ταμπέλες. Έργα, όχι αστεία. Για να είμαι ειλικρινής, εγώ ταμπέλες είδα. Τα έργα μάλλον κάπου είχαν πάει διακοπές. Αλλά δεν βαριέσαι. Και εδώ σου έφτιαξαν κοτζάμ Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, αλλά τολμάς να περάσεις με τα 12 ευρώ διόδια; Για αυτό σου λέω, Cristinάκι και ξερό ψωμί. Αλλωστε στο κάτω μέρος της μακέτας, στο λέει καθαρά: Argentina somos todos (είμαστε όλοι). Αδικο έχει;
Και επειδή σου είχα αφήσει σε εκκρεμότητα τη φλυαρία, ρίξε μια ματιά στα προηγούμενα post για την Mar del Plata και την Patagonia.

Επίσης φωτογραφίες και εδώ.

Καλώς σε βρήκα.

ΥΓ Σύμφωνα με έναν πρόχειρο υπολογισμό, πρέπει να κατανάλωσα 50 κιλά κρέας, 40 κιλά γλυκά και τρεις τόνους mate. Καλά δεν είναι;

Patagonia: Neuquén y Río Negro

Εδώ είμαστε και πάλι: Patagonia Αrgentina, μόνο αυτή τη φορά λιγότερο νότια: Neuquén (Νεουκέν) και Río Negro, σχεδόν 1.200 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Buenos Aires. Θα σε τρομάζει το 1.200 χιλιόμετρα, αλλά για τα δεδομένα της χώρας είναι μια μάλλον μέτρια απόσταση από την πρωτεύουσα.Αν ρωτάς πώς βρέθηκα εκεί, σου είπα την απάντηση: Patagonia. Μεγάλος έρωτας. Απέραντη, μαγευτική, τόσο διαφορετική από τη μία άκρη της στην άλλη. Και τη συγκεκριμένη «άκρη» δεν την είχα δει. Οι δύο αυτές περιοχές φημίζονται για την παραγωγή φρούτων. Χιλιάδες εκτάρεα (ούτε ξέρω τι ακριβώς είναι το εκτάρεο) με αχλάδια, μήλα και άλλα σχετικά. Mέχρι και ίχνη από δεινόσαυρους υπάρχουν.

Από το Río Negro, ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα την εξερεύνηση προς τον Νότο ο Francisco Moreno. Εδώ σε φωτογραφία από το μουσείο της πόλης La Plata. O άνθρωπος αυτός έδωσε το όνομά του σε έναν από τους πιο γνωστούς Παγετώνες του κόσμου: Glaciar Perito Moreno. Στα είχα πει σε παλαιότερο post. Όπως επίσης σού είχα μιλήσει και για τη λεγόμενη «Εκστρατεία της Ερήμου» (Campaña del Desierto), στα τέλη του ίδιου αιώνα, με επικεφαλής τον Julio Roca. Αμα ακούς εκστρατεία, ξέρεις ότι κάποιου ο κώλος θα καεί. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν των ιθαγενών που ζούσαν (και απολάμβαναν) το απέραντο της Patagonia. Πλάκωσαν όμως τα σόγια από το Buenos Aires, τους έκοψαν τον κώλο, έριξαν το κοτετσόσυρμα και κατοχύρωσαν το αυθαίρετο. Και άμα έρθει και καμιά Μπιρμπίλη, τής πληρώνουν και τον ημιυπαίθριο. Αν έρθει δηλαδή, και δεν την φάει η δημόσια διαβούλευση. Ήξεραν όμως τι έκαναν τα σόγια από το Buenos Aires. Τέτοια πλούσια γη, πώς θα μπορούσαν να την αφήσουν έτσι; Όταν βρεθείς στην Patagonia καταλαβαίνεις γιατί το μάτι του ανθρώπου είναι αχόρταγο. Και γιατί το χέρι του προσπαθεί να πάει όσο πιο μακριά γίνεται.
Για την ιστορία, ο κύριος Roca είναι σήμερα μια μικρή, αλλά πολύ όμορφη πόλη. Με κανάλια, πάρκα, πλατείες και νεαρά παιδιά που παίζουν μπάλα.
Η πόλη όπως φαίνεται από τον 8ο όροφο ενός σπιτιού. Ελάχιστα είναι τα ψηλά κτίρια, όπως βλέπεις, αλλά εγώ ήμουν τυχερός. Μια νεαρά δεσποινίς εν ώρα φωτογράφισης σε μια γέφυρα της πόλης. Ο αγαπημένος ήταν δίπλα, εγώ απλά είχα στήσει καρτέρι. Βάζω στοίχημα ότι η δική του φωτογραφία δεν ήταν τόσο καλή (είπε το ψώνιο).
Ενημερωτικά, στους κοσμικούς και φραγκάτους του πλανήτη, το Río Negro είναι πιο γνωστό για το Bariloche (Mπαριλότσε). Πλήρες όνομα: San Carlos de Bariloche. Χειμερινό θέρετρο για σκι που θυμίζει Ελβετία.
Μια μέρα στο Neuquén έπιασε τρελή ζέστη. Σχεδόν 32C. Και η λύση ήταν μία: βουρ στο ποτάμι (río neuquén), όπου γινόταν της τρελής το πανηγύρι. Μην σε ξεγελά η φωτογραφία. Επίσης μην σε ξεγελά που όλοι είναι με το μαγιό.
Μέσα στο νερό κανένας δεν έμπαινε. Πού να μπει; Για τρελούς ψάχνεις; Έκανα και εγώ την προσπάθεια και έμεινα με το πόδι παγωμένο. Αμα το ποτάμι πηγάζει από τις Ανδεις, τι ήθελες; Να είναι σαν τα ιαματικά της Αιδηψού με τις γριές;

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Αυτό ΔΕΝ είναι φραπέ(ς). Ούτε Χιλιανός μεταλλωρύχος. Λέγεται tereré και είναι η παγωμένη (παραγουανή) εκδοχή του mate. Θα μου πεις, και τι είναι το mate? Εμ, για αυτό λέω να πάμε μαζί στην πατρίδα και δεν έρχεσαι. Σιγά μην σου πω. Εν τω μεταξύ, επειδή μιλάμε για τους Χιλιανούς μεταλλωρύχους, στην Argentina (που ξέρεις πόσο «αγαπάμε» τη Χιλή), ήδη κυκλοφορούν θεωρίες ότι σιγά μην ήταν τόσο βαθιά στη Γη και τους έβγαλαν με τόση ευκολία. Εδώ σου λέει ο άλλος βγήκε και έκανε πιρουέτες. Τέτοια μούτρα είμεθα οι Argentos.
Και ολίγη από ζώα σε ένα τεράστιο πάρκο, όπου συναντούσες σε ελεύθερη έκδοση, όλη την πανίδα του πλανήτη. Τα πιο αγαπημένα είναι τα guanacos, τα οποία καλό είναι να μην τα πλησιάζεις και πολύ, γιατί φτύνουν...

Αυτά λέγονται maras. Ένα είδος τρωκτικού (εμένα μου έμοιαζε με λαγό, αλλά λάθος κάνω), το οποίο δεν έφτυνε, αλλά τρόμαζε εύκολα. Μόλις πλησιάζες, πήγαινε και κρυβόταν στο θαμνάκι.

Ο παπαγάλος, όπως παρατήρησε ο φίλος bear ήταν απλά ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ. Και η παρουσία του κλουβιού σε έκανε να μην φοβάσαι να πας κοντά. Η αλήθεια είναι ότι δεν τους πολύ-γουστάρω. Ο κύριος της φωτογραφίας, τρελό ψώνιο. Αετός της Νοτίου Αμερικής, έπαιρνε πόζα μόλις άστραφταν οι φωτογραφικές. Σίγουρα Argentino και στο DNA...
To συγκεκριμένο πάρκο λέγεται bubalcό. Μόλις τώρα πρόσεξα ότι δεν υπάρχει english version. Καλά...