Requiem

Μην ξεχάσεις να γυρίσεις το ημερολόγιο την 1η Σεπτεμβρίου. Μόλις το κάνεις, θα εμφανιστεί μπροστά σου η Μαριλίζα να σου κουνάει το δαχτυλάκι: «Σε σένα το λέω θεριακλή. Θα καπνίζεις μόνο στον φωταγωγό του σπιτιού σου.»
Για μια ακόμα φορά θα ζήσουμε την ίδια κωμωδία και τον ίδιο καβγά. Για μια ακόμα φορά θα επιβεβαιωθεί ότι σε αυτή την αστεία χώρα που γεννά ψηφοφόρους και όχι πολίτες, οι νόμοι εφαρμόζονται κατά το δοκούν. Και όταν ξεκινά μια ενοχλητική συζήτηση, πάντα ψάχνουμε τρόπο να την πάμε αλλού. Το αθάνατο επιχείρημα: «αυτό μας μάρανε».
Πρόσεξε όμως και το σκεπτικό της Μαριλίζας: Μειώσαμε τα πρόστιμα. Κατάλαβες πού ήταν το θέμα; Αν το πρόστιμο ήταν μεγάλο ή μικρό. Αν ο βούρδουλας της κοινωνίας ήταν 20cm ή 5cm. Όλοι ξέρουμε ότι κανείς δεν πρόκειται να εφαρμόσει το νόμο, απλούστατα γιατί κανείς δεν πρόκειται να περάσει και να βεβαιώσει πρόστιμο. Είδες ποτέ να πέρασε ατομάκι να ρίξει πρόστιμο για αυθαίρετο στο δάσος; Για τα μπάζα στο ρέμα;
Αυτή είναι η μία όψη. Η άλλη είναι οι επιχειρηματίες, οι οποίοι κλαίνε, αλλά σφυράνε και ολίγον αδιάφορα. Δεν θα πατάει ψυχή -λέει- στην καφετέρια για να πιει τον φραπέ (σόρρυ, Freddo) των 4,50 ευρώ. Ούτε στα ζούκια να πιει τη μπόμπα-βότκα. Βλέπεις πού αλλού ήταν το θέμα; Πάνω από όλα ο πελάτης, που θα μου γυρίσει την πλάτη. Όταν στριμώχνεις τον πελάτη για να χωρέσεις 40 τραπεζάκια εκεί που έπρεπε να είναι 20, με άθλιο εξαερισμό, δεν πειράζει. Ούτε βέβαια πειράζει που στις τουαλέτες ακόμα και το χερούλι να αγγίξεις, έχεις πάθει χολέρα. Πειράζει όμως να του κόψεις το τσιγάρο. Αλλωστε, ο νταλκάς στα ζούκια δεν καταλαβαίνει από κανόνες ασφαλείας και υγιεινής. Τέλος.
Τώρα βέβαια ξέρεις που εγώ έχω αυτό το ελάττωμα να έχω γυρίσει όλο τον κόσμο. Έχω βρεθεί σε χώρες με πολύ αυστηρούς αντικαπνιστικούς νόμους, που τρόμαξαν και μένα τον μη καπνιστή.
Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά ακόμα και οι καπνιστές της παρέας αναγνώριζαν ότι δεν έγινε και τίποτα που δεν κάπνισαν με τον καφέ ή το φαγητό. Να μην σου πω για κάτι club σε Λονδίνα, Αμερικές και Ισπανίες. Χιλιάδες άνθρωποι να χορεύουν σαν τρελοί. Και ούτε ένα τσιγάρο. Ξενέρωτοι έτσι; Αντί να κρατάνε ένα ποτήρι, ένα τσιγάρο και να στέκονται ακίνητοι (όπως εδώ), εκεί χορεύουν. Ακου τώρα βίτσια που έχει ο κόσμος. Να πηγαίνει σε club να εκτονωθεί...
Από κοντά σε όλη αυτή την ιστορία και ο ψηφοφόρος-θεριακλής, ο οποίος λειτουργεί πάντα με το ένστικτο. Πέφτω σε διάφορες συζητήσεις τις τελευταίες μέρες και δεν έχω ακούσει έναν άνθρωπο να πει «δεν βαριέσαι, θα καπνίζω λιγότερο». Όλοι ενστικτωδώς απαντάνε: «στα τέτοια μου που θα εφαρμόσω το νόμο. Αυτό μας μάρανε, ενώ τα λαμόγια κλέβουν.»
Μην του πεις του ψηφοφόρου να εφαρμόσει νόμο. Έξαλλος θα γίνει και θα αλλάξει τη συζήτηση. Και πάντα πρώτο τραπέζι πίστα τα «λαμόγια που κλέβουν». Μήπως αγαπημένε μου, ψηφοφόρε-θεριακλή, μπορείς να γίνεις έξαλλος για το γεγονός ότι τρέχεις στην κάλπη και ψηφίζεις αυτούς που μετά θα αποκαλείς «λαμόγια»; Στα εύκολα μόνο η ανυπακοή;
Αυτό με την περιφρόνηση του κάθε νόμου με ενοχλεί, ιδίως όταν λειτουργεί ως άλλοθι για να περάσει η προσωπική μας (βολική) ασυδοσία.
Σκηνικό προχθές στην παραλία. Ξέρεις, από αυτές τις παραλίες με τις καφετέριες πίσω και τις δωρεάν ξαπλώστρες μπροστά με μόνη υποχρέωση να πάρεις καφέ. Έρχεται η τύπισσα για την παραγγελία και η διπλανή παρέα την ρώτησε γιατί οι δύο διπλανές καφετέριες ήταν κλειστές. «Τους έβαλαν πρόστιμο για 3 μέρες» απάντησε η νεαρά. Και η άμεση αντίδραση της παρέας: «α τους αλήτες, που δεν τους άφησαν να δουλέψουν μέρες που είναι». Κανείς φυσικά δεν σκέφτηκε να ρωτήσει γιατί μπήκε πρόστιμο, δηλαδή γιατί εφαρμόστηκε ο νόμος. Απλά είναι αλήτες όσοι τον εφαρμόζουν.
Φυσικά εγώ ρώτησα, γιατί είμαι περίεργος. «Σάπια τυριά και σαλάμια» μου απάντησε η νεαρά. Ιδού γιατί εφαρμόστηκε ο νόμος. Γιατί αν οι αλήτες δεν είχαν βάλει πρόστιμο και εσύ πήγαινες να πιεις τον καφέ και να παραγγείλεις και μια ποικιλία, θα σε έπιανε καραμπινάτο κόψιμο. Και στη μέση της παραλίας θα έτρεχες πάνω-κάτω φωνάζοντας «πού είναι το Κράτος να του βάλει πρόστιμο του κερατά».
Λυπάμαι ειλικρινά την κάθε Μαριλίζα που εκτίθεται με τέτοιο τρόπο. Στο πελώριο τασάκι της δήθεν μαγκιάς-ανυπακοής θα βρει τη θέση του και αυτός ο νόμος. Και το λαϊκό κίνημα θα έχει πετύχει μια ακόμα νίκη κατά του Μνημονίου.

Δαρβίνος

Την έχεις δει φαντάζομαι τη σκηνή: η Ρένα Βλαχοπούλου στην Παριζιάνα μπουκάρει στο ξενοδοχείο της Μυκόνου, παριστάνοντας τη διάσημη μοδίστρα. Και αρχίζει κάτι ακαταλαβίστικα γαλλικά στον δύσμοιρο ξενοδόχο, ο οποίος μένει κάγκελο. Και όμως, αγαπημένη μου Μαντάμ Πελαζί: σήμερα με τα γαλλικά σου θα ήσουν πρώτο τραπέζι πίστα στο ΑΕΙ Γαλλικής Φιλολογίας.
Να δεις πώς το είπε η υπουργός Σεγκολέν Διαμαντοπούλου: σήμερα -υπό προϋποθέσεις- πετύχαμε την ελεύθερη πρόσβαση στα Πανεπιστήμια. Θεϊκό. Αλλο ένα χρόνιο ζήτημα του λαϊκού κινήματος έγινε πραγματικότητα. Υποθέτω ότι μένει η απλή και άδολη αναλογική (για την Παλαιά -allou fun park- Αριστερά) και η απαλλαγή από το Μνημόνιο, για τη Νέα -χώρις Ντόρα και χωρίς τσίπα- Αριστερά (δηλαδή τη ΝΔ).
Να με συμπαθάς, εγώ δεν το καταλαβαίνω αυτό το επιχείρημα: επειδή το ΤΕΙ Καβουρόψυχας δεν το θέλει κανείς, εγώ που το θέλω σαν κολασμένος, μπαίνω αέρα. Και έτσι δεν χρειάζεται να δώσω εξετάσεις. Ασε που θα κάνω ιδιαίτερα με τους καθηγητές, αφού μόνοι μας θα είμαστε. Τι θα απογίνω; Πρόβλημά μου. Μπορεί να πάω Μύκονο με τη Μαντάμ Πελαζί.
Μεγάλη μπίζνα οι Πανελλαδικές Εξετάσεις. Χρόνια πριν ξεκινά η υπερπαραγωγή για την ελληνική οικογένεια. Μέχρι και η γιαγιά κάνει πέρασμα στην ταινία με το γνωστό τάμα στο εικόνισμα για να φέρει ο εγγονός το δίπλωμα. Στο διπλανό δωμάτιο ο πατέρας αρχίζει να βάζει στην άκρη λεφτά για να αγοράσει το αυτοκίνητο στην φοιτήτρια κόρη, η οποία εν τω μεταξύ έχει λιώσει στα φροντιστήρια. Παράλληλα, σε πολλές περιοχές της χώρας «ανακαινίζονται» γκαρσονιέρες (δηλαδή τις περνά ένα χέρι ο αλλοδαπός της γειτονιάς) για να υποδεχθούν φοιτητές και σπουδαστές. Πάνω από όλα η τοπική οικονομία. Την οποία σώζουν σπουδαστές και στρατιώτες. Εσχάτως και τα κωλάδικα.
Εκεί κάπου στην Γ' Λυκείου (δεν ξέρω καν αν λέγεται πλέον έτσι) οι γονείς κρέμονται στα κάγκελα των σχολείων, αναμένοντας τον κανακάρη να βγει από το Εξεταστικό Κέντρο. Η αυλαία πέφτει στα τέλη Αυγούστου, όταν η κρατική TV σπαταλά πολύτιμο τηλεοπτικό χρόνο (που πληρώνεις εσύ ο ηλίθιος) για να κάθονται δύο ντάνες να διαβάζουν πίνακες με βάσεις. Ωκεανός πλήξης. Ούτε τηλεοπτική εκλογική βραδιά δεν είναι τόσο βαρετή, ακόμα και αν σκάσει μύτη η Φωτεινή Πιπιλή με τον καβαλιέρο της να χορέψουν salsa.
Φυσικά, κανείς δεν έχει μπει στον κόπο να πει το αυτονόητο: οι περίφημες βάσεις εισαγωγής είναι το μέτρο της αποτυχίας ενός συστήματος. Που αποθεώνει την παπαγαλία, εξιδανικεύει το «πτυχίο», ικανοποιεί κομματικά ρουσφέτια, γεμίζει την Ελλάδα Τμήματα της πλάκας, όπως κάποτε είχε γεμίσει ο τόπος video club. Και τουλάχιστον τα video club έκλεισαν. Τα άχρηστα ΑΕΙ και ΤΕΙ όμως έμειναν. Να πουλάνε το Ρόδα Τσάντα και Κοπάνα και τις ταινίες του Ταμτάκου.
Θεωρητικά εκεί που οι ντάνες της κρατικής TV διαβάζουν τις βάσεις, κάποιοι -ας πούμε «υπεύθυνοι»- θα έπρεπε να βγάζουν συμπεράσματα. Πόσα φράγκα σπρώχνουμε στην Παιδεία; Λέω «σπρώχνουμε» γιατί από την τσέπη σου βγαίνουν. Πόσα ΑΕΙ και ΤΕΙ χρειάζονται; Δέκα; Πενήντα; Τετρακόσια; Πόσοι μπορούν να μπουν; Όλοι; Κανείς; Οι μισοί; Πώς μπορούν να μπουν; Με βάση το «10»; Με εξετάσεις ανά Σχολή; Με εισιτήριο διαρκείας στη Σούπερ Λίγκα; Με μπάρμπα στην Κορώνη; Με παράβολο; Με άμαξα; Με αραμπά; Πόσο καιρό θα είναι μέσα οι φοιτητές; Όσο χρειάζεται; Δοκιμαστικά για κανά δυο χρόνια; Για πάντα; Για σχεδόν πάντα; Για πέντε χρόνια; Μέχρι να λιώσει το πάσο; Μέχρι να λιώσει το τάβλι στο Γκάζι; Όσο τους χρειάζεται το κάθε κόμμα;
Ακουσες εσύ χρόνια τώρα κάποια τέτοια συζήτηση; Εγώ το μόνο που βλέπω είναι το Δόγμα ότι ο κάθε υπουργός Παιδείας πρέπει να κάνει μια «μεταρρύθμιση». Και το μόνο που ακούω είναι πόσο δίκαιο είναι να μπαίνουν όλοι στα ΑΕΙ, γιατί -λέει- αν βάλεις βάση το «10» τα στουρνάρια θα τα γράψει ο μπαμπάς τους στο ιδιωτικό κολέγιο. Ξέρεις, η γνωστή καραμέλα-μπαμπούλας της ιδιωτικής παιδείας. Βρε μανίτσα μου, το στουρνάρι, δεν θα γίνει άνθρωπος στο ιδιωτικό κολέγιο. Στουρνάρι θα μείνει.
Το ζητούμενο δεν είναι αν θα υπάρχει ιδιωτικό ΑΕΙ, αλλά τι είδους Δημόσιο ΑΕΙ θα έχεις. Ακουσες ποτέ κάποιον να λέει κάτι για αυτό; Όχι. Γιατί ξέχασα να σου πω ή μάλλον λάθος έκανα: η αυλαία των Πανελλαδικών δεν πέφτει με την ανακοίνωση των βάσεων που διαβάζουν οι ντάνες στην κρατική ΤV. Πέφτει με την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς, όταν κάθε κατεργάρης καλείται να υπηρετήσει αυτό που πιστεύει: τις σπουδές, το άσυλο, τη μιζέρια, το μισθό, τα προνόμια, την αναβάθμιση, την υποβάθμιση, τους «αγώνες» μπλα μπλα μπλα.
Και η ζωή συνεχίζεται. Έτσι κι αλλιώς, εκεί έξω στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας, κουμάντο κάνει μόνο ο Δαρβίνος. The survival of the fittest. Ή the richest.

Παιχνίδι

Σου έχω πει πόσο λατρεύω την Πανσέληνο; Φωτίζει με τον πιο γλυκό τρόπο το γυμνό μου κεφάλι (ας όψονται τα γονίδια), ο εγκέφαλος παίρνει μπρος και θυμάμαι αγαπημένα τραγούδια.
Τη λατρεύω, γιατί φρεσκάρει το μυαλό, όπως το ένα σταυρόλεξο ημερησίως.
Κυρίως λατρεύω τη σκέψη ότι ο Ήλιος και το Φεγγάρι παίζουν ένα παιχνίδι: Ο Ήλιος δύει και η Πανσέληνος ανατέλλει για να φωτίσει διακριτικά τη νυχτερινή μας φασαρία.

Ενημέρωση

Καιρό έχω να σου μιλήσω για τη γειτονιά μου. Μέχρι και το Cristinάκι μου (δίπλα) απόρησε. Είναι μια καλή ευκαιρία τώρα που έχεις πήξει στις επαναλήψεις και στη ζέστη.
Από πού να ξεκινήσω; Θες μια Κούβα; Εκεί είχαμε εξελίξεις. Ο Fidelito μάλλον αγόρασε τη συσκευή με το όζον που μοιράζει εκείνος ο τρελλογιατρός και ξανάνιωσε. Πρόσωπο φράπα, καταπληκτική σπορ εμφάνιση, περιποιημένη γενειάδα και βουρ, διότι η ζωή, μανίτσα μου, αρχίζει στα 80: πήρε σβάρνα ενυδρεία, υπουργεία, ιδρύματα, μπακάλικα, λούνα παρκ και Πολιτιστικά Κέντρα σαν αυτά που ιδρύουν οι γνωστοί Έλληνες απατεώνες-δήμαρχοι. Έβγαλε και κάτι mini-λόγους, έκανε και μερικές προβλέψεις, τύπου οι ΗΠΑ θα επιτεθούν στη Β.Κορέα, η Βέφα Αλεξιάδου θα χορέψει στο Dancing και η Κανέλλη θα αναλάβει το κεντρικό δελτίο της ΝΕΤ. Τα κίνητρα του Fidel; Οι κακές γλώσσες λένε ότι το έκανε για να ξεχαστεί η ιστορία των αντιφρονούντων που πήραν άδεια να πάνε να ζήσουν στην Ισπανία. Αλλοι πάλι λένε ότι δεν πολυ-γουστάρει τον αδελφό του και είπε να δώσει ένα «παρών». Να ανέβει και λίγο το ηθικό των συμπατριωτών του. Βλέπεις, στην Κούβα δεν υπάρχει η Όλγα και το παρεάκι της να μιλάνε για ανασχηματισμό, φτιάχνοντας κλίμα ώστε να φύγουν από την κυβέρνηση (ή την εξουσία) όσοι τούς είναι δυσάρεστοι.
Στο Μεξικό γίνεται λίγο της τρελής το πανηγύρι. Αν σε ξεβράσει το κύμα στη λεγόμενη Ciudad Juárez, θα παρακαλάς να ήσουν σε ταξί κολλημένος στην κίνηση της Πανεπιστημίου, εννοείται διπλή κούρσα, με τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου να σου μιλά για το πώς θα κοπεί μαχαίρι το κάπνισμα από 1ης Σεπτεμβρίου και πώς θα δαγκώσει στην καρωτίδα τους προμηθευτές. Στη συγκεκριμένη μεξικανική πόλη, οι συμμορίες των εμπόρων ναρκωτικών σκοτώνονται μεταξύ τους σαν αρπακτικά. Ενίοτε καθαρίζουν και κανέναν δήμαρχο. Είναι πολλά τα λεφτά από το «εμπόριο» προς τις ΗΠΑ και όσο λιγότεροι, τόσο καλύτερα μοιράζονται τα κέρδη. Και ο πρόεδρος της χώρας κήρυξε πόλεμο με τη χρήση του Στρατού. Πρωτοφανές για το Μεξικό, όπου αι Ένοπλαι Δυνάμεις δεν είχαν ποτέ τον πρώτο λόγο. Αλλά τι να κάνει ο πρόεδρος; Να φωνάξει τους Αμερικανούς, σαν τον άλλον στην Κολομβία; Είδες που πάντα είναι επίκαιρη η ατάκα ενός ιστορικού Μεξικανού ηγέτη-δικτάτορα; «Καημένο Μεξικό! Τόσο μακριά από το θεό και τόσο κοντά στις ΗΠΑ...»
Τώρα που ανέφερα ΗΠΑ να δεις που θα ακουστεί η φωνή του Hugo Chávez να βρίζει. Στη Βενεζουέλα πάντως τα πράγματα δεν πάνε και πολύ πρίμα. Σαν τα έσοδα Ιουλίου από ΦΠΑ. Ο Hugo μοιάζει λίγο κουρασμένος, λες και βαρέθηκε να είναι ισόβιος πρόεδρος. Κάποτε είχε εκείνο τον Bush και έβγαζε τα απωθημένα του. Τώρα τον πλάκωσαν τα προβλήματα (δυστυχώς είναι πολλά) και ψάχνει να βρει άκρη. Μέχρι και τον Simón Bolívar έβγαλε από τον τάφο του προς άγραν συνωμοσιών. Κλασσικές μέθοδοι. Να κάνουν και κάτι χρήσιμο αυτοί οι άτιμοι οι ήρωες. Προτείνω να πάει επειγόντως στο Καράκας μια τριμελής αντιπροσωπεία από τέσσερις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ να του φτιάξει το κέφι.
Ακόμα και οι κολλητοί της γειτονιάς, o ινδιάνος Evo Morales της Βολιβίας και ο Rafa Correa του Ισημερινού, μοιάζουν να έχουν χαράξει δική τους πορεία. Πάει, διαλύθηκε η παρέα. Μόνο από το Facebook τα λένε.
H «Αριστερά» της Νοτίου Αμερικής δεν έχει τους ίδιους στόχους. Αλλο να είσαι το σούπερ ατομάκι ο πρόεδρος Mujica της Ουρουγουάης, άλλο να είσαι Chávez, άλλο Morales με τους ιθαγενείς στο πλευρό σου, άλλο Correa με τους ιθαγενείς να σε στηρίζουν μέχρι που τελικά να αποφασίσεις ότι καλός ο Αμαζόνιος, αλλά βρε αδελφέ, έχει πλούτο από κάτω, επομένως, μήπως μπορείτε μαντάμ να πάτε λίγο πιο πέρα την καλύβα σας, για να περάσει ο Μετροπόντικας Πανίκας; Φοβερή ειρωνία: οι ιθαγενείς στήριξαν πολιτικούς που θα τους έβγαζαν από το περιθώριο. Κυρίως «αριστερούς». Μέχρι που οι «αριστεροί» -με όχημα τις εθνικοποιήσεις- έγιναν οι bad guys του Avatar. Κατηγορώντας τους ιθαγενείς ότι παίζουν το παιχνίδι των ΗΠΑ, εμποδίζοντας την περήφανη εθνική ανάπτυξη.
Για τη Βραζιλία, πρέπει να κολλήσεις «post it»: Έχεις εκλογές. Ο αγαπημένος αριστερός Lula αποχωρεί μετά από δύο θητείες και τη μάχη δίνουν δύο πολιτικοί της γενιάς που πολέμησε τη δικτατορία. Από τη μία η εκλεκτή του Lula με το όνομα Nτίλμα Ρουσέφ και από την άλλη ο λιμοκοντόρος κυβερνήτης του Σάο Πάολο Ζοζέ Σέρα. Υπάρχει και η εξαιρετική οικολόγος Marina Silva, αλλά δυστυχώς έχει πέσει πολλή πόλωση.
Η Ρουσέφ είναι μια περίεργη περίπτωση. Βουλγαρικής καταγωγής με τον κομμουνιστή πατέρα της να φεύγει από τη Βουλγαρία πολύ προτού η χώρα ζήσει τον «παράδεισο» του υπαρκτού σοσιαλισμού. Τυχερός ο πατέρας που δεν έζησε αυτό το βαλκανικό έπος.
Εκτός από υποψήφια να γίνει η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στην ιστορία της Βραζιλίας, η μαντάμ είναι τώρα προσωπάρχης του Lula. Ξινή εντελώς, πιο ξινή και από μένα, τι άλλο θέλεις να σου πω; Κανείς δεν την χωνεύει, μιλά πολύ τεχνοκρατικά, οπότε καταλαβαίνεις ότι τα ομορφόπαιδα τύπου Ronaldinho δεν καταλαβαίνουν χριστό. Εκείνη όμως έχει βρει τρόπο να προηγείται στις δημοσκοπήσεις: εμφανίζεται πάντα παρέα με τον Lula. Και όταν ο πρόεδρος έχει να πάει να κάνει την ανάγκη του, παίρνει μαζί τη φωτογραφία του. Είναι σαν τον Λοβέρδο, που έχει πάντα δίπλα χαρτομάντηλα για τα κλάματα που θα ρίξει, επειδή πρέπει να κάνει όσα λέει το Μνημόνιο.
Θα είναι μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη να γίνει πρόεδρος η Ντίλμα. Βέβαια δεν θα είναι όσο ΘΕΑ είναι το Cristinάκι μου, αλλά η δική μου είναι μια κατηγορία μόνη της. Υπόψη ότι η Ρουσέφ πάσχει από καρκίνο, όπως και ο μπερμπάντης πρόεδρος της Παραγουάης. Και οι δύο όμως δεν μασάνε. Η μεν τον έχει φάει τον καρκίνο με την ξινίλα της, ο δε με τα νυχτοπερπατήματά του. Το τι εξώγαμο έχει πέσει, δεν λέγεται. Και ήταν και επίσκοπος παλιά, αλλά τελικά το κρέμασε το ράσο. Σου λέει, μην πέσει καμιά φωτιά και μας κάψει, όπως με τους ανεκδιήγητους τράγους στο beautiful Greece που τρέχουν στις πλατείες να αγοράζουν ροζ DVD και μετά ανοίγουν και μια off-shore να πουλήσουν κανένα οικοπεδάκι.
Δεν θα σε κουράσω άλλο. Εννοείται όμως ότι τα καλά τα φυλάμε για το τέλος. Στην Argentina, ξαποστείλαμε την προπονητάρα με το γκρι ΧΧL κουστούμι, νομιμοποιήσαμε τους γάμους όλων των ειδών και γούστων, πουλήσαμε μερικά ακόμα απαίσια σίριαλ στο Mega, φάγαμε έναν σκληρό χειμώνα στη μάπα και τώρα που αρχίζει δειλά-δειλά να ανεβαίνει το θερμόμετρο, ξεκινούν και οι ζυμώσεις για τις προεδρικές εκλογές του 2011. Όχι, μην ανησυχείς. Ο Διονύσης Τσακνής δεν θα είναι υποψήφιος. Είναι, λέει ΚΚΕ. Δεν έλεγε καλύτερα ότι έχει πονοκέφαλο; Ούτε όμως η Σοφία Σακοράφα (τι κρίμα...). Ευτυχώς στην άλλη μου πατρίδα δεν έχουν φτάσει σε τέτοια επίπεδα γραφικότητας.
Στο δικό μας το στρατόπεδο -των Peronistas- το πράγμα δείχνει να κινείται στο δίλημμα: θα είναι πάλι υποψήφιο το Cristinάκι ή ο σύζυγός της, ο τέως δηλαδή πρόεδρος; Και οι υπόλοιποι Peronistas (που δεν χωνεύουν το ζεύγος, φοβερή πρωτοτυπία) τι θα κάνουν; Ποιον (γελοίο) θα κατεβάσουν υποψήφιο; Ε; Ε;
Το πιο ωραίο σίριαλ όμως παίζεται στην Αντιπολίτευση. Η οποία είναι πιο για λύπηση και από την ελληνική. Και όταν λέω ελληνική, στους βάζω όλους μέσα: τη Νέα -χωρίς Ντόρα και χωρίς Τσίπα- Αριστερά (δηλαδή, τη ΝΔ), αλλά και την Παλαιά –allou fun park- Aριστερά. Μαζί και τον ΛΑΟπρόεδρο που στηρίζει τον Κακλαμάνη για δήμαρχο του Athens ghetto. Καταλαβαίνεις για τι κατάσταση μιλάμε.
Στην Argentina η Αντιπολίτευση κατάφερε το 2009 να κερδίσει τις ενδιάμεσες εκλογές και να ρίξει ένα ηχηρό «χαστούκι» στο Cristinάκι. Μέχρι και εγώ συμφώνησα. Mόνο που μετά ο καθένας την είδε αρχηγόπουλο με αποτέλεσμα να καταφέρουν αυτό που κάποτε είχε πει ο abuelo του ΓΑΠ: γίναμε η χλεύη των ηττημένων.
Ακου μια ιστορία, αν δεν σε έχει πάρει ακόμα ο ύπνος: Το 1973 ο θεός Juan Domingo Perón επέστρεψε μετά από 17 χρόνια στην Argentina, διεκδικώντας για τρίτη φορά την προεδρία. Σε μαύρο χάλι βέβαια, άρρωστος και γερασμένος, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Κάποια στιγμή στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, τον πλησίασαν μερικοί δημοσιογράφοι και του ζήτησαν μια πρόβλεψη για το αποτέλεσμα. Πάντα με χιούμορ, ο Perón άρχισε να δίνει ποσοστά για το κάθε κόμμα. Έλεγε-έλεγε-έλεγε, αφήνοντας έξω το δικό του κόμμα, τη δική του υποψηφιότητα.
«Και οι περονιστές, πρόεδρε, τι ποσοστό θα πάρουν;» ρώτησαν απορημένοι οι δημοσιογράφοι.
«Μα όλοι όσοι σας είπα περονιστές είναι» απάντησε εκείνος με το απίστευτα γοητευτικό του χαμόγελο.
(Ο ίδιος κέρδισε εκείνες τις εκλογές με το συντριπτικό 60%).

Διήμερο

Πόσα πράγματα πρόλαβα να παρατηρήσω το διήμερο του Δεκαπενταύγουστου. Καταρχήν όλοι σου εύχονται «Χρόνια Πολλά». Ακόμα και η ξανθιά ντάνα στα διόδια, η οποία κανονικά θα έπρεπε να ζητά συγγνώμη που σε κλέβει. Αλλά εμένα δεν με πειράζει. Έτσι κι αλλιώς, εγώ παραδοσιακά στα διόδια λέω «καλή ανάσταση».
Ωραία περνάς όμως, ειδικά όταν είσαι σε διάθεση να μην πάρεις τίποτα και κανέναν στα σοβαρά. Μόνο να παρατηρήσεις. Όπως εκείνους που στέκονται κατά μήκος του δρόμου και ψήνουν αρνιά. Δηλαδή για να καταλάβω επειδή δεν το έχω: όταν έχουμε το τζέρτζελο με το semana santa και τον Jesús, ψήνουμε αρνιά. Όταν έχουμε το τζέρτελο με την Παναγία, πάλι αρνιά. Ποια παράξενη μοίρα χτύπησε αυτά τα δύο πλάσματα και τα συνέδεσε ο νεοέλληνας με το αρνί, ας ήξερα. Και υποτίθεται ότι υπάρχει και κρίση.
Κοίτα τι άλλο παρατήρησα: Ανοίγω τυχαία την TV και βλέπω μια δεσποινίδα μπροστά από το νεοκλασσικό που στεγάζει τη Νέα -χωρίς Ντόρα και χωρίς τσίπα- Αριστερά (δηλαδή τη ΝΔ). Η δεσποινίς στην τρίχα: μαλλί, μακιγιάζ και υποψία ταγιέρ. Το έλεγες και '80s το look, αλλά γούστα είναι αυτά. Και κάτι έλεγε μπροστά στην κάμερα, τύπου κριτική στην κυβέρνηση. Λέω, δεν μπορεί να είναι αληθινό όλο αυτό, μάλλον δεν είμαι έτοιμος για την ψηφιακή εποχή όπως η οικογένεια κλικλίκου. Και η δεσποινίς απτόητη συνέχιζε το λογίδριο, καταλήγοντας με την αμίμητη φράση: «υπάρχει ελπίδα με την ΝΔ». Εντελώς μεταξύ μας, αν ήμουν το νεοκλασσικό που στεγάζει αυτή τη συμμορία, θα είχα βγάλει πόδια να φύγω να μην γίνομαι τόσο ρεζίλι των σκυλιών, παραμονή Δεκαπενταύγουστου. Στεναχωρήθηκα για το νεοκλασσικό, αλλά πιο πολύ στεναχωρήθηκα με τη δεσποινίδα. Δηλαδή, για να καταλάβω, επειδή ούτε αυτό το έχω: τρέχεις, σπουδάζεις, μορφώνεσαι, βγαίνεις στην κοινωνία που λένε, και αυτή είναι η φιλοδοξία σου; Μαλλί, μακιγιάζ και look '80s για να λες τέτοιες μπαρούφες μπροστά σε μια κάμερα; «Ελπίδα με τη ΝΔ;» Ακούς μανίτσα μου τι λες; Ήσουν καθόλου ανάμεσά μας τα τελευταία χρόνια ή ήλθες τώρα από την Ανδρομέδα; Κάτσε να στα πω σε τίτλους: αδράνεια, σκάνδαλα, φαυλότητα, διορισμοί μέχρι το παρά 5 των εκλογών και στο διάλειμμα το κάψιμο της μισής Ελλάδας. Μήπως να γύριζες πίσω στην Ανδρομέδα; Μήπως επίσης να διόρθωνες λίγο το look?
Και μετά ανοίγω μια Κυριακάτικη εφημερίδα να δω τι γίνεται στον κόσμο. Και αφού βλέπω καμιά 15αριά ανορεξικές (πόσο kinky πρέπει να είναι ένας άντρας για να φτιάχνεται με μια τέτοια γυναίκα, ας ήξερα), πέφτει το μάτι μου σε δύο σούπερ ειδήσεις: στη μία είχε τη σύζυγο του τέως καταλληλότερου, γιατρό στο επάγγελμα, εν ώρα εφημερίας. Respect. Καταπληκτική με το look του γιατρού. Έβαλε και μερικά κιλά, έφτιαξε και το μαλλί και έφυγε από πάνω της όλη η εκείνη η βλαχιά που κουβάλαγε τότε στα χρόνια της αλαζονείας, της αδράνειας, των σκανδάλων και των πυρκαγιών (στα διαλείμματα). Μπράβο της που δουλεύει και πάει και ένα μεροκάματο σε αυτό το σπίτι. Γιατί ο άλλος, δεν το έχει. Ασε δηλαδή που ψάχνει ακόμα πότε θα φύγει ο ανάδρομος από το ζώδιό του, «για να μιλήσει».
Η δεύτερη είδηση ήταν ακόμα πιο θεϊκή. Μια παρέα στην Πάρο πέτυχε τον Σιούφα σε ένα εστιατόριο και του την έπεσε. Του έστειλαν το λογαριασμό τους για να τον «πληρώσει από τα κλεμμένα», μετά τον έβρισαν και στο τέλος τού πέταξαν και μερικές πιπεριές. Ωραίοι τύποι! Μα βρε κορίτσια, στον Σιούφα; Κάποτε τον άκουσα από το βήμα της Βουλής να φωνάζει και σκέφτηκα αυτό που σκέφτεται ο κάθε άνθρωπος που λατρεύει τα κόμικς: πόσο καλός θα ήταν να «ντύνει» με τη φωνή του ήρωες. Πιστεύω ειλικρινά ότι θα ήταν ο ιδανικός Ντόναλντ. Αλλά τι να το κάνεις, χαραμίστηκε. Χωρίς φυσικά να φταίει. Στο χωριό που μεγάλωσε, ή θα έμενε να αρμέγει πρόβατα ή θα λάτρευε τον «εθνάρχη». Εκείνος διάλεξε το δεύτερο και έχασε την ευκαιρία να κάνει ευτυχισμένους όλους εμάς που ζούμε για τα κόμικς. Και τώρα τον βρίζει ο πάσα ένας παραθεριστής της Πάρου, πετώντας πιπεριές. Μια ζωή τσαμπουκάδες του κώλου. Πιπεριές σε Σιούφες, γελοία συνθήματα τύπου «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» και επαναστάτες επιπέδου Σέχτα Τατιάνας Στεφανίδου. Μια ζωή όχλος. Πολίτες που προσέχουν (τουλάχιστον) τι ρίχνουν στην κάλπη και πού πετάνε τα σκουπίδια δεν γίναμε ποτέ.
Για αυτό στο αφιέρωσα το τραγούδι προχθές: πρόσεξε σε τι θαύματα πιστεύεις. Και εσύ το μόνο που κατάλαβες ήταν να βάλεις ένα αρνί να ψήνεται.
Πάντως ήταν ένας καταπληκτικός Δεκαπενταύγουστος.
Δεν θα με παρεξηγήσεις;

Θαύματα

Φωτιά. Για να καούν τα χάρτινα τα όνειρα. Και κυρίως τα χάρτινα τα θαύματα. Ξέρεις ποια: αυτά που κοστίζουν, διαρκούν τρεις μέρες και εσύ πιστεύεις ότι κράτησαν τρεις αιώνες. Φωτιά.

Nαυαγός

Απορώ μαζί σου που πίστεψες ότι θα φύγω τόσο μακριά, χωρίς further warning που λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας. Μην φανταστείς, μέχρι την Ιθάκη πετάχτηκα. Το «πετάχτηκα» είναι μια κουβέντα, γιατί το να φτάσεις οδικώς μέχρι την Πάτρα είναι μια τεράστια περιπέτεια με ακριβά διόδια. Έχεις όμως την ικανοποίηση ότι κάπου κοντά στο τέρμα της διαδρομής παίρνεις μάτι τη Γέφυρα του Ρίου. Τη μόνη καλωδιωτή γέφυρα του πλανήτη που φτιάχτηκε για να ενώνει δύο καρόδρομους. Και θα τους ενώνει μέχρι να πεθάνω. Τουλάχιστον.
Ιθάκη λοιπόν. Η χαρά του σκαφάτου. Κότερα σε διάφορα μεγέθη (κυρίως XXL) και ατελείωτα ιστιοπλοϊκά. Σε διάφορα μεγέθη και με ενδιαφέρουσες συνθέσεις. Οι γνωστοί αντιπαθητικοί Ολλανδοί, τους οποίους μόλις βλέπαμε με την Ισπανίδα φωνάζαμε campeoοοοnes. Δηλαδή εκείνη φώναζε, διότι εμείς ούτε ημιτελικά δεν είδαμε. Αλλά τι να κάνεις. Η ανάγκη σε κάνει να συμπαραστέκεσαι. Εννοείται πως έχει Γερμανούς και κάτι ξεχασμένους Βρετανούς. Φυσικά και Ιταλούς, τους οποίους αποφάσισα να αποκαλώ «μαϊντανούς» του Ιονίου.
Οι πιο αστείοι είναι οι Έλληνες. By far. Πίστεψαν ειλικρινά εκείνες τις υστερικές ανοησίες για τον «Έλληνα» Vasco da Gama και αμολύθηκαν να ανακαλύψουν νέους κόσμους. Οι περισσότεροι βέβαια είναι τόσο skippers, όσο είμαι εγώ γλυκός άνθρωπος, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Μπορείς να αράξεις στην ερημική σου παραλία και να τους παρακολουθείς επί ώρες. Να παριστάνουν ότι γνωρίζουν τα πάντα. Κυρίως πώς να δέσουν το σκάφος στην ευλογημένη ελιά της παραλίας που είχε την ατυχία να βρεθεί στον οπτικό τους ορίζοντα.

Πολύ σκάφος παντού. Και το απόγευμα το Βαθύ, όπως βλέπεις, είναι γεμάτο από δαύτους. Ωραίο το Βαθύ. Ουσιαστικά μια Χώρα-«πέταλο» με γραφικά σπίτια, ήπιο τουρισμό και εξαιρετικά ευγενικούς ανθρώπους. Και κόβουν και αποδείξεις. Τίμια πράγματα. Ο Οδυσσέας θα ήταν πολύ περήφανος για τα παιδιά του. Να δεις την τρισεγγονή της Πηνελόπης στο περίπτερο να χειρίζεται scanner, ταμειακή και μηχανάκι για πιστωτική να πάθεις πλάκα. Αυτές είναι γριές. Σίγουρα έχουν και Facebook.
Στην Ιθάκη την είδα τεμπέλης-ναυαγός. Τόσο τεμπέλης που βαριόμουν να βγάλω φωτογραφίες. Το πιστεύεις; Οκτώ μέρες με τη σαγιονάρα, αξύριστος, δύο βερμούδες και δύο μπλούζες.Και τα νερά κάπως έτσι. Κανονική πισίνα χωρίς το χλώριο, χωρίς το παιδί με την απόχη και κυρίως χωρίς ξαπλώστρες.

Η ελευθερία της επιλογής είναι πραγματικά η απόλυτη κατάκτηση του λαϊκού κινήματος, που θα έλεγε και η φίλη μου η Αλέκα. Στις περισσότερες παραλίες δεν υπάρχουν ξαπλώστρες. Και όπου υπάρχουν είναι περιορισμένες. Εσύ απλώνεις την κορμάρα σου, βάζεις τη μάσκα με τον αναπνευστήρα και βουτάς σε ένα απίστευτο νερό: η θερμοκρασία σωστή, η διαύγεια ξεπερνά κάθε φαντασία και τα ψάρια κολυμπούν μαζί σου. Ή μάλλον, εσύ κολυμπάς μαζί τους. Πλάι τους. Δίπλα τους. Ενυδρείο η «Ιθάκη». Και χωρίς εισιτήριο.

Το πιο αστείο στο νησί είναι οι δρόμοι. Δεν μου το βγάζεις από το μυαλό ότι τους έφτιαξε ο Οδυσσέας πριν φύγει για την Τροία και από τότε δεν άλλαξε τίποτα. Υπάρχει ένας κεντρικός δρόμος και οι «εσωτερικοί», όπου λες δεν υπάρχει περίπτωση, κάποιος μου κάνει πλάκα εδώ. Και βέβαια η πλάκα ξεκινά όταν έρθει αυτοκίνητο από την άλλη κατεύθυνση. Αν έχεις κέφι, κατεβαίνεις κάτω, ανοίγεις το γλυκό ροβανί (όχι ραβανί), βγάζεις τα κουτάλια και αρχίζεις να τρως παρέα με τον άλλο οδηγό. Μόλις τελειώσεις, παίρνεις αγκαλιά το αυτοκίνητο και ο άλλος περνά από κάτω.
Αν πάλι πέσεις σε ξυνή γυναίκα ή δυσοίωνο γέρο, κάνεις όπισθεν μέχρι να βρεις το σπίτι του πρίγκιπα Τηλέμαχου, παρακαλάς να είναι ανοιχτό το γκαράζ για να μπεις και να περάσει ο δυσοίωνος. Ο οποίος έχει μουλαρώσει και δεν κάνει στην άκρη με τίποτα. Βρε μανίτσα μου, εδώ σου έκοψε η τρόικα τη μισή σύνταξη και δεν είπες κουβέντα, τώρα σου βγήκε το μανιάτικο;
Μετά βγαίνεις από το γκαράζ του Τηλέμαχου και συνεχίζεις. Παράλληλα, επικαλείσαι τον ποιητή που σε προτρέπει να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος. Κυρίως όμως εύχεσαι να βρεθεί μπροστά σου ο Έλληνας με το Cayenne, ώστε ακόμα και αν έρθει από το άλλο ρεύμα ο επόμενος δυσοίωνος γέρος με την κομμένη σύνταξη, να βγάλει το Cayenne τα κάστανα από τη φωτιά. Ας κάνουν κάτι χρήσιμο και αυτοί στη ζωή τους.
Οι δρόμοι βέβαια, όσο στενοί και αν είναι, οδηγούν σε ωραία χωριά με πανηγύρια. Κορυφαίο χωριό ο Σταυρός (εδώ βλέπεις τις καρέκλες stand by για το πανηγύρι) με τους χαλαρούς ρυθμούς. Ιδανικό μέρος να αράξεις και να παρακολουθήσεις συζητήσεις ηλικιωμένων στο καφενείο. Θα ξεχάσεις για λίγο ότι είναι καλοκαίρι. Θα ξεχάσεις τους βιαστικούς τουρίστες που κόβουν βόλτες, τα αυτοκίνητα με τις αθηναϊκές πινακίδες που τρέχουν για τις παραλίες, τα ζευγάρια που τρώνε στις ταβέρνες και τους ξένους που αγοράζουν φρούτα.

Και λίγο παρακάτω το Κιόνι. Σαν κρυμένο μυστικό που σε περιμένει στο τέλος του δρόμου. Του κεντρικού δρόμου, μην ξεχνιόμαστε. Μόλις το αντικρύσεις, έτσι αμφιθεατρικό όπως είναι, θα σκεφτείς ότι στην Ιθάκη τα καλά στα φυλάνε τελευταία. Δεν σου δείχνω φωτογραφία για να σε βάλω στο κόλπο. Μόνο αυτό το χαριτωμένο στολίδι, το οποίο κρεμόταν από ένα δένδρο. Κάπου εκεί με έπιασε η προκοπή να βγάλω καμιά φωτογραφία, πέφτοντας ανάσκελα στο έδαφος.Λάτρεψα Ιθάκη. Δεν ξέρω πότε θα βρούμε την άλλη που μας υποσχέθηκε ο ΓΑΠ τότε που μπλέξαμε με το ΔΝΤ (και κάποιοι απέκτησαν λόγο ύπαρξης), αλλά αν θες πραγματικά να την βρεις, εκεί είναι. Και να με συμπαθά ο ποιητής, αλλά το ταξίδι δεν λέει τίποτα. Τα είπαμε παραπάνω. Ο προορισμός είναι όλα τα λεφτά. Θα αδειάσεις τελείως. Μην ακούω αηδίες, τύπου «γέμισα μπαταρίες». Το θέμα είναι να αδειάσεις. Ναυαγός. Με τέτοιο χάρτη.

*Μία παρατήρηση: το free camping τείνει να εξελιχθεί σε free polluting. Δυστυχώς. Είναι κρίμα το «εναλλακτικό» να αποτελεί απλά το άλλοθι για να γίνομαστε βρωμιάρηδες και να σχολιάζουμε τους υπόλοιπους, επειδή θεωρούμε ότι μας πήραν την παραλία. Είναι φοβερό πλεονέκτημα να μιλάς ισπανικά ή τέλος πάντων κάτι άλλο από αγγλικά.
Σου λέει ο «εναλλακτικός» με το πλούσιο λεξιλόγιο των 50 λέξεων: ξένος είναι θα πούμε ό,τι γουστάρουμε και σιγά μην μας καταλάβει. Σε κοζάρει βυθισμένο στο βιβλίο με τα ισπανικά ορνιθοσκαλίσματα, σε βλέπει που ξέχασες να βάλεις αντιηλιακό και έχουν αρχίσει να ξεφλουδίζουν ακόμα και τα νύχια σου, και δεν έχει πλέον καμία αμφιβολία ότι είσαι ένας ακόμα ανόητος ξένος.
Και άμα στο τέλος σε ακούσει ο free camper να λες και κανά «έλα ρε μαλάκα», τού πέφτει ο μπάφος από το στόμα. Πάντα το λάτρευα αυτό.
*Μία επιβεβαίωση: οι Έλληνες γονείς δεν μεγαλώνουν παιδιά. Προετοιμάζουν υστερικούς ενήλικες. Καλά το λέει η Χάρις Αλεξίου.
* Και μια πληροφορία που τη λες και επιβεβαίωση: η Vodafone δεν γνωρίζει ούτε την Ιθάκη. Χρόνια τώρα έχω πάει σε ένα σκασμό νησιά, τα οποία εντελώς συμπτωματικά ανήκουν σε αυτό το 0,02% που δεν καλύπτεται από το δίκτυο της εταιρείας. Να δεις πώς το λέει: power to you. To me? Μπάαα....
Αντε και στο επόμενο. Το μακρινό. Που έρχεται.