Aγαπημένα

Λίγο πριν κλείσει η βαλίτσα για την επιστροφή, ιδού οι τέσσερις πιο αγαπημένες φωτογραφίες αυτού του ταξιδιού:
Grand Central Terminal, 42nd Street. Ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός. Πολύ γνωστό κτίριο από δεκάδες ταινίες. Χτίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και όπως όλα τα κτίρια της Νέας Υόρκης, είναι τεράστιο. Σε ώρα αιχμής βλέπεις παλαβωμένους Νεοϋορκέζους να τρέχουν στη δουλειά. Σε ώρα μη αιχμής γεμίζει τουρίστες που τρέχουν από τη μία άκρη στην άλλη να αποθανατίσουν το μάρμαρο. Είναι τόσο τεράστιο το κτίριο, που μπορείς να βρεις μια «γωνιά» να μείνεις μόνος. Εκτός και αν παραμονεύει ο φωτογράφος...
Λίγο πιο κάτω το εστιατόριο Cipriani. Kάποιος είπε ότι περνάει κρίση και οι ιδιοκτήτες του θέλουν να το πουλήσουν. Ιδέα δεν έχω. Εξίσου ανίδεος και ο πιτσιρικάς, ο οποίος άπλωσε με χαριτωμένη αναίδεια την αρίδα του στη μόστρα του καταστήματος. Είναι αυτό που λέμε, ανυπακοή...Οι δεσποινίδες δεν με εκτίμησαν ιδιαίτερα που τις φωτογράφισα. Μόλις την τράβηξα με κοίταξαν με μισό μάτι, προφανώς νόμιζαν ότι με απασχολούσε η (όποια) ομορφιά τους. Θα άλλαζαν γνώμη, αν έβλεπαν αυτή την εικόνα. Αυτό το παράθυρο με θέα το Empire State Building. Και πού συνέβησαν όλα αυτά; Στο Rockefeller Center, ένα σύμπλεγμα 19 κτιρίων στο Mid-Manhattan, μεταξύ 48ης και 51ης Οδού. Χτίστηκε από την οικογένεια Rockefeller σε μια δύσκολη περίοδο: αυτή της οικονομικής κρίσης του 1929-30. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό τι μπορεί να κάνει το χρήμα. Εδώ βρισκόμαστε στην κορυφή του Κεντρικού Κτιρίου (γνωστού και ως 30 Rock), σε ύψος 266μ. Αφού ανέβεις 70 ορόφους σε λίγα δευτερόλεπτα, απολαμβάνεις την πόλη από ψηλά. Και ενοχλείς τουρίστριες με τη φωτογραφική σου...
Η πλέον αγαπημένη φωτογραφία μέσα στο Apple Store. Δεν το χωρά ο νους πόσα λεφτά χρωστούσε το σύμπαν στον κύριο Steve Jobs. Δυστυχώς δεν του έδωσε και υγεία για να τα χαρεί περισσότερα χρόνια. Όπως λέει και ο αγαπημένος Ισπανός τραγουδοποιός Joaquίn Sabina, «τι ατυχία να μην δέχεται φιλοδώρημα ο Θάνατος». 'Η έστω ένα iPad.
Μέσα στο μαγαζί -επί της 5ης Λεωφόρου, απέναντι από το Plaza Hotel- γίνεται το αδιαχώρητο. Η χαρά του γκατζετάκια, οθόνες παντού, η μουσική στο τέρμα. Εγώ πάλι βαρέθηκα στα πρώτα 10 λεπτά. Αν κάτσεις όμως κάτω από τη σκάλα βλέπεις αυτό. Το απόκοσμο. Σχεδόν όσο απόκοσμη είναι και η λατρεία των ανθρώπων αυτής της πόλης για οτιδήποτε ξεκινά από το γράμμα i και πωλείται εντός.

Περισσότερες φωτογραφίες, εδώ.

ΥΓ Καταγγέλλω τους Αμερικανούς για την υπερβολική προβολή του γάμου του πρίγκιπος Ουίλιαμ μετά της Αικατερίνης. Τόσο κόπο έκαναν να απαλλαγούν από το Στέμμα της λατρεμένης μου Ελισάβετ (by the way, ποιος εγκληματίας την έντυσε έτσι; Απέλαση άμεσα) και τώρα ξερογλείφονται.
Προκαλεί «αποστροφή και αηδία», όπως είπε και η φίλη μου η Αλέκα. Ανάλογη «αποστροφή και αηδία» είχα να νιώσω από τότε που παρακολουθούσα στρατιωτική παρέλαση στην πάλαι ποτέ Κόκκινη Πλατεία.
Πώς τα φέρνει όμως η ζωή: το κατάλειπο του 20ού αιώνα να κατακεραυνώνει το κατάλειπο του Μεσαίωνα. Oh well...
Και όπως λέει ο ποιητής, καλή μας αντάμωση, μωρό μου.

NYC

Σου είχα πει ότι θα την κάνω. Και την έκανα. Και έχασα εντελώς την αίσθηση αυτής της γιορτής. Όπως την χάνω κάθε χρόνο. Γιορτή την είπα; Το πιο σωστό είναι 'ωδή στη χοληστερίνη'.
Ξέρεις ότι τον Ατλαντικό τον διασχίζω σαν ποτάμι. Οι ώρες βασανιστικά διψήφιες στην οθόνη του αεροπλάνου, αλλά δεν βαριέσαι. Θα περάσουν. Με μια γριά στο διπλανό κάθισμα να ταΐζεις, περνάνε πιο γρήγορα. Εκτός και αν το αεροπλάνο είναι άδειο (όπως αυτή τη φορά), οπότε το απολαμβάνεις. Είναι τόσο σπάνιο να μην ακούς ανόητες συζητήσεις (Ελλήνων) ταξιδιωτών, που αγαπάς ακόμα και τις 10 ώρες της πτήσης. Πότε θα μου ξανατύχει αυτό;
Και προσγειώθηκα για 5η φορά (ή μήπως 6η;) στο JFK στη Νέα Υόρκη που ζει το σόι. Έλεος! Και εκεί έχεις σόι; με ρώτησε κάποιος στο γραφείο. Έλεος και εκεί, του απάντησα. Εγώ φταίω;
Η πρώτη μου απορία: πόσες φορές θα μου πάρουν δακτυλικά αποτυπώματα στο αεροδρόμιο; Δεν βαρέθηκαν; Safety-security. Η Βίβλος στη Νέα Γη. Ωχ, καημένοι! Ακόμα στη Βίβλο πιστεύετε;
Αν υπάρχει που λατρεύεις αμέσως σε αυτή την πόλη είναι το Central Park. Πριν 1,5 χρόνο το είδα παγωμένο και κάτασπρο από το πολύ χιόνι. Τώρα ήταν μια μαγεία χρωμάτων. Τυχεροί όσοι το ζουν, όσοι αράζουν στο γρασίδι του, τρέχουν, κάνουν ποδήλατο, κουπί, ηλιοθεραπεία, βόλτες. Τα αυτονόητα. Δυστυχώς, όχι για εμάς...Να και ο μεγάλος μου έρωτας. Bethesda Fountain. Και ο Αγγελος στη θέση του. Η έκπληξη του ταξιδιού: ποτέ στο παρελθόν δεν είχα προσέξει το βηματισμό του. Η βαρεμάρα μου να αλλάξω οπτική γωνία έφταιγε. Καταστροφική ακόμα και για ερασιτέχνη φωγράφο σαν εμένα.

Όσο ερασιτέχνης και να είσαι, μερικές φορές αρκεί να σηκώσεις το κεφάλι ψηλά. Κάπως έτσι είναι το θέαμα. Ίλιγγος από το ανάποδο. Κάτω, το Chrysler Building. Ασπρόμαυρο. Διαχρονικό. Σαν να ολοκληρώθηκε χθες και έχουν περάσει σχεδόν 100 χρόνια. Art Deko. Αυτό τα λέει όλα...
Αυτό πάλι τι σου λέει κάτω; Πρόκειται για το Easter Parade, ένα αυθόρμητο σχεδόν γεγονός, κάθε Κυριακή του Πάσχα. Συμβαίνει σε τμήμα της 5ης Λεωφόρου, το οποίο κλείνει για την κυκλοφορία. Ό,τι υπάρχει σε καπέλο-ανθοσύνθεση-στεφάνι για τον μακαρίτη, το βάζουμε στο κεφάλι και βγαίνουμε σεργιάνι. Χιλιάδες άνθρωποι πάνω-κάτω. Μια γιορτή για την Ανοιξη που έρχεται. Αν γουστάρεις, βγάζεις και κανένα απωθημένο. Η δεσποινίς έβαλε ποτιστήρι στο κεφάλι. Ένας άλλος φόραγε γόβα με γαρίφαλα. Ο καθένας με την πετριά του. Εδώ άλλοι σου λένε ότι θα μηδενίσουν το έλλειμμα ή ότι θα σου σώσουν την ψυχή. Στη γόβα θα διαφωνήσουμε; Ντροπή και μπήκε και η Ανοιξη.
Γενικώς, γίνονται πράγματα στη Νέα Υόρκη. Μια μέρα που κοπροσκύλιαζα στην Time's Square, άρχισε ένα πλήθος να ουρλιάζει. Σκέφτηκα ότι θα μειώθηκε κι άλλο η πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδος και βγήκε η κουτσή Μαρία να προβλέψει αναδιάρθωση. Τελικά ήταν πιο σοβαρό: γυρίσματα του Glee. Εγώ, χαμπάρι δεν πήρα. Αλλά αν στήσεις αφτί, μαθαίνεις πολλά. Και βλέπεις ακόμα περισσότερα... Αλλά θα σε βασανίσω: Δεν θα τον δεις τον πρωταγωνιστή. Και σιγά τον ωραίο δηλαδή. H αλήθεια βέβαια είναι άλλη: τι φωτογραφία να σου βάλω που ανάθεμα και αν καταλάβαινα ποιος ήταν ποιος. Είχα μια τρελλή δίπλα που τσίριζε στο αφτί μου και απλά έβγαζα φωτογραφίες όπου έβγαζε και αυτή. Αλλά μετά όταν τις έβαλα να τις δω στον υπολογιστή, δεν καταλάβαινα τίποτα. Ένα τσούρμο άγνωστοι. Δεν είχα και την τρελλή να μου δώσει οδηγίες... Αλλά σου μιλάω για πολύ τρελλή.
Μια βόλτα στη Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, σύμβολο της πόλης. Εδώ και αν έχουν γυριστεί σκηνές. Κάποτε στις αίθουσές της μελετούσα και εγώ. Τώρα επέστρεψα ως τουρίστας. Στις αίθουσες που επιτρέπεται το σουλάτσο, συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Για δες το φωτιστικούλι από το ΙΚΕΑ. Σαν να φλερτάρει με την τέχνη...
Καλά δεν είναι για αρχή; Και μην το ξεχάσω: πολύ ποδήλατο στη Νέα Υόρκη. Για το iPhone δεν το συζητώ. Πρέπει να είμαι ο μοναδικός που δεν έχει. Και όπως λέει και η διαφήμιση: if you don't have an iPhone... you don't have an iPhone. Μωρέ τι μας λες!

Υλικό

Στο έχω πει ότι θα την κάνω την άλλη εβδομάδα για άλλη γη, για άλλα μέρη. Θα δεις τις φωτογραφίες και θα ενημερωθείς, το υπόσχομαι. Αν δηλαδή δεν την έχεις κάνει και εσύ με ελαφρά, που πολύ το υποψιάζομαι.
Είπα όμως πριν σε αφήσω να κάνω μια γυρα στη γειτονιά να δω τι παίζει τον τελευταίο καιρό και σου μάζεψα υλικό.Πάμε μαέστρο. Στη φωτό επάνω ο πρόεδρος της Τσεχίας, ο οποίος πήρε σβάρνα τις χώρες της Νοτίου Αμερικής για να δούνε τα δυσοίωνα μούτρα του. Εδώ παρέα με τον ελαφρώς χαζοχαρούμενο πρόεδρο της Χιλής, Sebastián Piñera, ο οποίος είναι περίπτωση Μπερλουσκόνι στα λεφτά, χωρίς τις βιζιτούδες και το βαμμένο μαλλί. Όπως ίσως έμαθες, η τσέχικη μουτσούνα σούφρωσε την ώρα της συνέντευξης Τύπου την πένα της χιλιανής χαράς. Το βλέπεις το ξερό του εν ώρα δράσης. Και φυσικά έγινε ρόμπα. Θα μου πεις, σιγά το νέο. Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Τόσα χρόνια στους σοσιαλιστικούς παραδείσους που ζούσε, πένα δεν έβλεπε ούτε με το δελτίο. Περίεργη φάρα όμως αυτοί οι Ανατολικοί. Εκεί που βρώμαγε το χνώτο τους, πρόλαβαν να αποκτήσουν ύφος 30 καρδιναλίων (όσοι δεν έγιναν μαφιόζοι) και μετά την είδαν ευρωσκεπτικιστές. Σαν τον Τσέχο τον μακρυχέρη: Εκεί που χάζευε σφυροδρέπανα, πρόλαβε να έχει και γνώμη για την ΕΕ, τρομάρα του. Υπόψη ότι είχε πάει και στο Cristinάκι επίσκεψη, αλλά εκεί δεν τόλμησε να απλώσει χέρι. Από τη ρίζα θα του το έκοβε. Βρε καλώς τα δικά μας παιδιά, που λέει και ο θλιβερός Αλέκος του 2,16%. Το Cristinάκι με τον γνωστό Hugo Chávez. Δες μούτρο ροδαλό ο πρόεδρος. Μακάρι και στη Venezuela να ήταν όλοι τόσο χαρούμενοι, αλλά δεν είναι. Δυστυχώς. Για το Cristinάκι, απλά δώσε έμφαση στο νύχι. Είπαμε, χήρα, αλλά το νύχι εξαιρείται. Έχει και εκλογές για νέα προεδρική θητεία σε λίγους μήνες. Και για να γελάει, κάτι ξέρει. Προσεχώς περισσότερα... Είπα εκλογές και θυμήθηκα. Ρίξε μια ματιά στα παιδιά τα γελαστά από πάνω. Όχι, δεν είναι από μεξικάνικη σαπουνόπερα -πώς την έλεγαν να δεις: la usurpadora. Καμία σχέση. Το ντουετάκι το χαμογελαστό είναι οι φιναλίστ των προεδρικών εκλογών στο Perú, οι οποίοι θα δώσουν τη μάχη τον Ιούνιο. Ο τύπος που βλέπεις είναι μεγάλη ιστορία. Λέγεται Ollanta Humala (Oγιάντα Ουμάλα) και είχε διεκδικήσει την προεδρία και το 2006, αλλά έχασε στον β' γύρο. Τότε, είχε πληρώσει ακριβά το παρελθόν και τις κακές του παρέες. Βλέπεις, ήθελε να γίνει ο Hugo Chávez του Perú με ολίγη από εθνικισμό τύπου Λιακόπουλου, τα 50 νεφελίμ μόνο 8 ευρώ (τζάμπα). Και τρόμαξε ο ψηφοφόρος-απόγονος των Incas και δεν τον ψήφισε. Τώρα όμως σκίζει τα ρούχα του ο Humala ότι είναι καλός άνθρωπος. Σου λέει, στο δρόμο να δει τον Chávez τού αρχίζει τα αγγλικά σαν αυτά που μιλάει ο trendy και fit Γιώργος, ότι εμείς κάναμε το καθήκον μας με το Μνημόνιο, και η αναδιάρθρωση, και η Ευρώπη, και η «πράσινη» ανάπτυξη και άλλα τέτοια. Αγνώριστος έγινε. Απέναντί του (με λίγες πιθανότητες εκλογής) η 35χρονη Κέικο Φουχιμόρι, κόρη του άλλοτε πανίσχυρου προέδρου Alberto Fujimori. Δέκα χρόνια πρόεδρος ο πατέρας της, έλυνε και έδενε στη χώρα. Μέχρι και τους μαοϊστές αντάρτες του «Φωτεινού Μονοπατιού» (Sendero Luminoso) λιάνισε. Και τελικά, έπεσε βουτηγμένος στα σκάνδαλα και στη διαφθορά. Και πού είναι σήμερα; Όχι πάντως σε νεοκλασσικό της Αρεοπαγίτου. Έφαγε 25 χρόνια κάθειρξη (αντί τριών με αναστολή σαν τον Μαντέλη) και τώρα λύνει sudoku στη φυλακή. Αυτά γίνονται στη χώρα των Incas. Tων λατρεμένων Incas, o Ήλιος των οποίων κυματίζει περήφανος στη σημαία της πατρίδος Argentina (τέτοιοι κλέφτες είμαστε και μετά σου φταίει η τσέχικη ευρωσκεπτίστρια μουτσούνα που βούτηξε μια πένα).
Εδώ μάλιστα. Μου θυμίζει το τραγούδι της λατρεμένης Αλκηστις, μια ευτυχισμένη Κυριακή του '33 κάναμε τον έρωτα σεμνή φωτογραφία. Εναλλακτικός τίτλος θα μπορούσε να είναι Μόδα με Alzheimer για το Καλοκαίρι του 2011. Βασιλιάς του καλοκαιριού, το πουκάμισο. Χρώματα παλ για τις κυρίες, λευκό τύπου Γκάντι για τους κύριους και καρώ για τα επαναστατικά τεμάχια.
Σοβαρά τώρα. Στη φωτογραφία ο Τζίμι Κάρτερ, πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ και μια από τις ελάχιστες αποδείξεις ότι τα στερνά μπορούν να τιμούν τα πρώτα. Εγώ βέβαια ποτέ δεν του συγχώρησα που το 1978 έσφιξε το χερί ενός δολοφόνου-αργεντινού δικτάτορα. Αλλά από το να γίνει γραφικός σαν τους εγχώριους Mickey, έχει πάρει σβάρνα τον πλανήτη και λέει αλήθειες. Πρόσφατα βρέθηκε στην Κούβα (καλεσμένος του Raúl Castro), όπου μεταξύ άλλων, ζήτησε από τον ομοϊδεάτη του Ομπάμα να άρει το εμπάργκο. Θα μου πεις, και τι έγινε; Σάμπως και επί της προεδρίας του δεν υπήρχε εμπάργκο; Υπήρχε. Αλλά από το να υποστηρίζεις με φανατισμό σαν γέρος που ξεκούτιανε μια ανοησία, καλύτερα να βγεις και να παραδεχθείς τη βλακεία. Έχεις ακούσει εδώ πολλούς πολιτικούς να παραδέχονται τη βλακεία τους; Ολόκληρη χώρα έριξαν στα βράχια και θέλουν να μας πουν ότι φταίμε κιόλας. Μην με συγχύζεις. Ενημερωτικά, η μανδάμ στη μέση είναι η κυρά-Τζίμαινα Κάρτερ. Ο Fidelito, δεν το συζητώ. Έχει ξανανιώσει.
Και κλείνουμε το post με γδούπο, απελπισία και απογοήτευση. Αχ βρε «Τζιούλμα» (Dilma), πού θα πάει αυτή η ιστορία μαζί σου; Σε περίπτωση που δεν το έχεις, πρόκειται για την λατρεμένη πρόεδρο της Βραζιλίας, η οποία εμφανίστηκε ΕΤΣΙ στο επίσημο ταξίδι της στην Κίνα. Εντάξει, για την κινέζικη πολυθρόνα δεν μπορείς να πεις και πολλά. Προφανώς, όταν τους πουλήσαμε το λιμάνι στον Πειραιά, πήραν δώρο την παλιά πολυθρόνα του τότε «γαλάζιου» υπουργού μαζί με το μαξιλαράκι, τα κρόσια από το μαξιλαράκι, το αθάνατο κέντημα με κλωστές DMC παρέα με το σεμέν που είχε ο ίδιος υπουργός να στολίζει την τηλεόραση στο σπίτι του. Μετά ο «γαλάζιος» απέκτησε βίλα και ασφαλώς ο καναπές δεν ταίριαζε με το feng shui του. Kαι κάπως έτσι φτάσαμε να αναρωτιόμαστε τι είναι πιο κακόγουστο: το σεμέν, το κρόσι, το αθάνατο κέντημα, το ρούχο της «Ντζιούλμα» ή το δαντελάκι που φοράει από μέσα; Υπάρχει κάποια λογική εξήγηση; Αγνοώ εγώ κάτι; Οι στυλίστριες στη Βραζιλία ήταν όλες stage και απολύθηκαν; Μήπως περιμένουν τον ΑΣΕΠ να προσλάβουν προσωπικό; Τα κομμωτήρια; Μήπως πήγε ο Λοβέρδος και άνοιξε το επάγγελμα και έχουν κατέβει σε απεργία διαρκείας; Στο μόνο που μπορώ να βρω μια εξήγηση είναι στα χέρια: προφανώς έχει γίνει Photoshop. Αποκλείεται τέτοιο χέρι να ανήκει σε γυναίκα.
Πραγματικά μεγάλη απογοήτευση...

Quiz

Νόμιζες ότι έτσι θα σε άφηνα; Πάσχα χωρίς κουίζ; Αυτή τη φορά το σκαρώσαμε τρεις: εσύ, εσύ και εγώ. Mην το σκεφτείς παραπάνω. Απάντησε.

1. Έρχεται Πάσχα. Η πρώτη σου σκέψη:
α. Έξοδα και δεν υπάρχει σάλιο. Να τελειώνει να ησυχάσουμε.
β. Έρχεται ο ιησούς από τη ναζαρέτ.
γ. Τι να απέγινε άραγε εκείνο το Δώρο του Πάσχα;
δ. Θα τον τρέχουμε πάλι τον θείο Βρασίδα με τη χοληστερίνη στα 400. Ούτε το εξωτερικό χρέος τόσο ψηλά.

2. Τι λαμπάδα θα πάρεις φέτος;
α. Και φέτος πάλι με κουκλίτσα Μέρκελ. Α να χαθεί η γαϊδάρα. Ούτε μια επιμήκυνση δεν μας αφήνει να χαρούμε.
β. Θα μείνω με το σεμνό κερί του Επιταφίου. Όχι τίποτε άλλο, αλλά επειδή λένε ότι του χρόνου θα έχουμε ανάπτυξη.
γ. Κερί σε σχήμα Κυνόδοντα. Αχ Κούλα! Ο Κυνόδοντας από τα Όσκαρ στην Ανάσταση.
δ. Περιμένω να τοποθετηθούν για το θέμα οι Real Housewives of Athens.

3. Πάσχα στην πόλη ή στο χωριό;
α. Στην πόλη. Υπάρχει μεγαλύτερο χωριό;
β. Χωριό βέβαια. Και με τη σύνταξη της θείας Φυστικούλας -τα 150 ευρώ- πληρώνουμε και τα διόδια.
γ. Φέτος εκτάκτως μέχρι Κερατέα. Έτσι και εμφανιστεί Πάγκαλος στήνουμε και μια πολιτική ανυπακοή με γιαούρτι, που λέει ο λόγος.
δ. Όπου μας καλέσουν. Ακόμα και στη ΝΕΤ, «Στην υγειά μας», για να φάμε αρνί στις 11 το πρωί που είναι το γύρισμα. Μην σου πω και «Παρατράγουδα».

4. Τηρείς το έθιμο της νηστείας;
α. Το έθιμο ναι, τη νηστεία όχι.
β. Εκεί που έχει πάει το κρέας, το συζητάς;
γ. Πρώτα τσακίζουμε τα κοψίδια και μετά ζητάμε συγχώρεση επειδή είμαστε αμαρτωλοί. Έτσι κάνουμε οι Καθολικοί. Εσείς οι Ορθόδοξοι, τραβάτε στον Ανθιμο.
δ. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου. Χρόνια τώρα.

5. Tι μέρα πέφτει το Τροπάριο της Κασσιανής;
α. Αυτό είναι άλλο από το Τροπάριο της Όλγας και του (χυδαίου) παρεακίου της;
β. Μεγάλη Τρίτη. Το είπε και η κρατικό-δημόσια τηλεόραση.
γ. Ό,τι μέρα αποφασίσουν οι γριές της πολυκατοικίας.
δ. Πολύς θόρυβος για το τίποτα με αυτή την Κασσιανή. Σήμερα θα ήταν τιμητής των πάντων με τηλεοπτική εκπομπή, blog και συμμετοχή στο Dancing.

6. Τι τραγούδι θα παίξει φέτος στο σούβλισμα;
α. «Αμάν έλιεν» (I am an alien) Sotis Βολάνης.
β. Παραδοσιακά τo «40 παλικάρια». Αν και μετά το «1821» και τις αποκαλύψεις του Σκάι, περισσότερο θυμίζει «Τα κορίτσια ξενυχτάνε με ένα μυστικό».
γ. «Εντ γουεν γιου γκο γιου ληβ μη μπρέθλεζ εντ αλόν» (And when you go you leave me breathless and alone) Ελ.Πανταζής.
δ. «Ο μουν αμούγ, εγκούντε μουάν. Ντεζάν λα βη ντατά λα μπαν» (Oh mon amour, ecoute moi, deja la vie t' attends la bas) του ιδίου.

7. Η all time αγαπημένη ανάμνηση από το Πάσχα:
α. Τότε που η θεία Φυστικούλα έκραξε τους τράγους με τα χρυσά ράσα στην εξέδρα της Ανάστασης.
β. Τότε που το ξημερώσαμε στην Βαρβάκειο και το πρωί είδα από κοντά τον θρύλο-Κλεάνθη.
γ. Τότε που έβαλα φωτιά στο μαλλί-λάχανο της μπροστινής στον Επιτάφιο.
δ. Όταν θα σε πάρω να φύγουμε εκεί που δεν θα μας ξέρει κανείς.

Ερώτηση εκτός συναγωνισμού:
Πόσα θα ζήταγε σήμερα ένας Ιούδας για να προδώσει;
α. Μία μίζα Siemens
β. Μία μίζα υποβρύχια
γ. Ένα νεοκλασσικό στην Αρεοπαγίτου
δ. Όλα τα παραπάνω, 30 αργύρια και τα ρέστα από την κοινωνία.

Απαντήσεις.
Περισσότερα α: Αγγαρεία για σένα. Νιώθεις αληθινό alien.
Περισσότερα β: Τα ίδια χάλια με πέρυσι; Ακόμα σου αρέσει το Πάσχα;
Περισσότερα γ: Κυνικός με τάσεις ανυπακοής. Όπου να'ναι θα σε πιάσει στο στόμα του κανένας κυβερνητικός.
Περισσότερα δ: Δεν το έχεις, δεν το είχες, δεν θα το αποκτήσεις.