Blogoπαίχνιδο Νο7

Ο αγαπημένος φίλος Αχαλίνωτος, μου έκανε πάσα blogoπαίχνιδο. Καιρό είχα να παίξω, οπότε ήρθε η ώρα. Πέντε μικρά πραγματάκια που μου σπάνε τα νεύρα. Μόνο πέντε; Τέλος πάντων:

* Η δυσκολία των ανθρώπων να πουν «ευχαριστώ» και «καλημέρα». Δήθεν ψάχνουν την τσάντα ή κοιτάνε το κινητό, ώστε η διασταύρωση στο δρόμο, στο διάδρομο, στην ουρά να είναι ανώδυνη. Κρίμα.
* Μιλώντας για ουρά. Η εντύπωση που έχουν ορισμένοι άνθρωποι ότι θα σε γελάσουν και θα περάσουν μπροστά. Συνήθως είναι ηλικιωμένοι με την αιώνια δικαιολογία «δεν είδα, δεν κατάλαβα, δεν ξέρω εγώ από αυτά, δεν αναπνέω, δεν επικοινωνώ με τον έξω κόσμο, έχασα και την Ουκρανή που μου άλλαζε τον καθετήρα». Έτσι θα γίνω όταν μεγαλώσω;
* Η συμπεριφορά στην κυλιόμενη του Μετρό. Όχι δεν μιλάω για αυτούς που δεν στέκονται δεξιά. Το ξεπέρασα αυτό. Δεν θέλουν, τέλος. Μπορείς να εξηγήσεις στην αγελάδα να μην πατάει τη χλόη; Όχι. Μιλάω για κάτι πιο ενοχλητικό: ο τρόπος που ορισμένοι «μπαίνουν» στην κυλιόμενη. Την κοιτούν με δέος -εννοείται ότι αδιαφορούν αν ακολουθεί λεφούσι- αφήνουν και μερικά σκαλιά να περάσουν, ώστε να έρθουν τα επόμενα που είναι πιο γλυκά και ανεβαίνουν.
Φοβερή σκηνή προχτές στον Κεραμικό: μπροστά μια ηλικιωμένη με δύο σακούλες σούπερ μάρκετ. Φτάνει στην κυλιόμενη, σταματά κόκκαλο, κοιτά τα σκαλοπάτια και πετά μέσα τις σακούλες. Μετά βουτάει και η ίδια. Βούτηξα και εγώ από πίσω. Ξεκινάμε το ταξίδι προς τα πάνω. Εννοείται ότι κάποια στιγμή θα φτάναμε: έτσι είναι η ζωή μανδάμ, όλα κάποτε τελειώνουν. Τελείωσε και η σκάλα, οι σακούλες τερμάτισαν πρώτες με καλό χρόνο, για να ακολουθήσει η μανδάμ. Η οποία όλο αυτό δεν το περίμενε. Μα να φτάσουν πρώτες οι σακούλες; Απαράδεκτον. Οπότε μόλις έφτασε, μπουρδουκλώθηκε. Μπουρδουκλώθηκα και εγώ από πίσω... Συγγνώμη δεν ζήτησε. Είπαμε, αγελάδα πάνω στη χλόη.
* Η φράση «για το καλό». Πάμε εκεί «για το καλό», φάε τον άμπακο «για το καλό», ψώνισε αυτό «για το καλό», κάνε το κορόιδο «για το καλό». Ποιο ακριβώς είναι αυτό το καλό; Ξέρει κάποιος πού μένει; Εισπράττει τίποτα δικαιώματα; Το πληρώνω με τη ΔΕΗ;
* Οι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν ότι δεν έχουμε τίποτε άλλο να πούμε. Αλλες πορείες, άλλες ζωές, άλλα ενδιαφέροντα. Τέλος διαδρομής, τι να κάνουμε; Φίλιες για ιστορικούς λόγους; Πού ακούστηκε;

Κάποτε με ενοχλούσε η ματαιοδοξία των ανθρώπων. Το «είμαι ένα τίποτα, τα στερήθηκα όλα και τώρα θέλω να βγάλω τα απωθημένα μου». Τελικά, το συνήθισα. Δεν το καταλαβαίνω, αλλά το συνήθισα.
Δεν θέλω να υποχρεώσω κανέναν να παίξει. Τριήμερο έρχεται, είναι και ο αετός στη μέση. Όποιος θέλει, είναι μια καλή αφορμή.

Αντίπραξη

Τριήμερο έρχεται και είναι τόσο βαθιά η οικονομική κρίση που δεν βρίσκεις πουθενά να κλείσεις. Στη Μονεμβασιά στείλανε τις γριές στις σπηλιές για να νοικιάσουν κανά δωμάτιο παραπάνω. Καλά, για τα Τρίκαλα Κορινθίας, ούτε συζήτηση. Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας.

Στο δε Ναύπλιο λίγο έλειψε να νοικιάσουν και τη φυλακή του Κολοκοτρώνη. Τελευταία στιγμή τη γλίτωσε, επειδή ο ΣΚΑΙ τον έβαλε στους Μεγάλους Έλληνες.

Τι ταλαιπωρία όμως και αυτή για να ψηφίσεις: σου ζητάνε αριθμό βιβλιαρίου ΙΚΑ, υπεύθυνη δήλωση ότι ο Μπόμπολας είναι διαπλεκόμενος, βεβαίωση συμμετοχής σε 14 δενδροφυτεύσεις και δείγμα ούρων για να το συγκρίνουν με τα δηλητήρια που ρίχνουν οι bad guys στον Ασωπό. Στο τέλος το παράτησα. Ας βγει ο Μέγας Αλέξανδρος Μεγάλος Έλληνας. Μαγκιά του.

Με τούτα και με κείνα, ξεμείναμε ορισμένοι. Εδώ θα την βγάλουμε το τριήμερο, μάγκες, παρέα με τον Νικήτα στου Φιλοπάππου: Χαρταετός, αμόλα καλούμπα, τηλεοπτικά συνεργεία και λαγάνα με εκείνο το απαίσιο ροζ πράγμα από πάνω (όλο ξεχνάω πώς το λένε). Να μην ξεχάσω να πάρω και λίγο γράσο, σε περίπτωση που κολλήσει το πριόνι του δημάρχου.

Πιο τυχεροί οι επανωέλληνες. Ζηλεύω που έχουν την αλεπού (ισπανιστί Zorro) νομάρχη και τους δημαρχαίους να μοιράζουν λαγάνες σαν τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Και το πανελλήνιο να αγωνιά για το πόσο πάτο θα πιάσει ο χαρταετός της αλεπούς.

Τώρα που το σκέφτομαι: Και δεν βαράω μια αντίπραξη με Amparanoia? Κούλουμα με Flamenco. La vida te da. Πόσο μου αρέσει αυτό το τραγούδι.

Κοπιάστε

Aγαπημένοι μου,
Δεν ξέρω πώς ακριβώς γιορτάζονται τα blogογενέθλια, για αυτό και μαζεύω εδώ και καιρό ιδέες από όλους όσοι το έκαναν.
Τελικά, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ένας τρόπος: alfajores. Τα βλέπετε δίπλα. Αλλο να σας λέω και άλλο να δοκιμάζετε. Θα σας φέρω τον Οκτώβριο από την Αργεντινή τα κανονικά. Προς το παρόν κερνάω εικονικά.
Όπως και να σας βρει σήμερα η 24η Φεβρουαρίου των γενεθλίων μου: Με τα ρούχα της δουλειάς, με το boxerάκι, το νυχτικό, τη φόρμα, το φακιόλι για τις δουλειές, το σκούφο του σεφ, τα καλά σας, τα καθημερινά σας, το μαστίγιο με τις εννιά ουρές... δεν έχει σημασία. Κοπιάστε για ένα γλυκάκι.
Και αντί δώρου σάς προσφέρω τα μούτρα μου, πριν από καμιά 35αριά χρόνια. Τη φωτό αυτή πρέπει να την αφιερώσω στη μεγαλύτερή μου θαυμάστρια. Ξέρει ποια είναι.
Απλά, λύστε μου μια απορία: πού στο καλό πήγε όλη αυτή η μαλλούρα; ε; ε; (κορμάρα όμως, έτσι;).
Χρόνια Πολλά και στην δίδυμη αδελφή μου.

Η στραβή

Πόσο γέλασα την Κυριακή με όσα έγιναν. Σηκώθηκε πρωινιάτικα ο καταλληλότερος και πήγε σε μια εκδήλωση. Είπε τι παγκόσμια και τι σοβαρή είναι η παγκόσμια σοβαρή οικονομική κρίση, χτυπιόσαντε από κάτω το ακροατήριο και δώστου συνθήματα και φουλ ισιωτική το μαλλί οι δεσποινίδες και κάτι κοιλιές μέχρι απέναντι οι νεαροί. Όμορφος γαλάζιος κόσμος. Δεν βαριέσαι. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή.
Και γύρισε ο καταλληλότερος σπίτι του να χαρεί την Κυριακή και του σκάει το έκτακτο. Λες, θα χιόνισε στην Πάρνηθα και έκλεισε το τελεφερίκ...
Δεν ήταν όμως το τελεφερίκ. Ήταν το ελικόπτερο που προσγειώθηκε στον εξωτικό Κορυδαλλό για να παραλάβει πελάτη.
Και κάπου εκεί τελείωσε η Κυριακή: Οι οθόνες γέμισαν με εκείνες τις μουτσούνες των υπουργών με το ύφος της βρεγμένης γάτας. Πόσο τη γουστάρω αυτή τη φάτσα τους μόλις γίνει η στραβή.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που την είδα. Ήταν λίγους μήνες μετά την άνοδο της ΝΔ στην εξουσία. Στην αρχή -αν θυμάστε- γελούσαν και τα αφτιά τους. Μέχρι και ο υφυπουργός Τατούλης είχε όραμα. Ήταν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, όπου έπρεπε να κάνουν τους κομπάρσους της Γιάννας, και τα γαλάζια χαμόγελα συναγωνίζονταν τον Joker από τον Batman...
Μέχρι που ήρθε η πρώτη στραβή και το χαμόγελο κόπηκε. Κατά σύμπτωση, πάλι από ελικόπτερο: έπεσε εκείνο το στρατιωτικό Σινούκ που μετέφερε έναν Πατριάρχη στο Αγιο Όρος και βγήκαν στις οθόνες σαν χαμένοι. Σαστισμένοι, σχεδόν κίτρινοι και εκνευρισμένοι που ένα ελικόπτερο τούς χάλασε τη νιρβάνα.
Ε, λοιπόν, αυτή τη μουτσούνα περιφέρουν εδώ και πέντε χρόνια μόλις γίνει η στραβή. Το «τυχαίο γεγονός» που έλεγε και η ΠΑΣΟΚική νομενκλατούρα…
Πιο πολύ όμως γέλασα με το δελτίο της γιουροβιζιονικής ΝΕΤ. Αγαπημένη ατάκα: «Αίσθηση προκαλεί η απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης να ζητήσει άνοιγμα των τραπεζικών λογαριασμών των δεσμοφυλάκων στον Κορυδαλλό». Φοβερή αίσθηση. Αν μπορούσατε να δείτε το χέρι μου, η τρίχα είναι κάγκελο από την αίσθηση. Φαντάζομαι τι θα γίνεται στο Ραδιομέγαρο από την αίσθηση.
Α ρε Παλαιοκώστα. Είσαι ο πρέσβης του Ωραίου, του Μεγάλου, του Αληθινού.

ΥΓ Η σοφή Κατερίνα έγραψε παλαιότερα το κορυφαίο post για τον Παλαιοκώστα. Δείτε το εδώ.

Δον Κιχώτες

Αγαπώ πολύ τον Don Quijote de la Mancha. Έχω βασανιστεί χρόνια ολόκληρα να τον διαβάσω από το πρωτότυπο, αλλά είναι εκπληκτικός.
Μου τον θύμισαν αυτές τις μέρες δύο διαφορετικά πρόσωπα:
* Πρόσωπο πρώτο: Ο Τσέχος. Μέχρι σήμερα όταν άκουγα τη λέξη «ευρωσκεπτικιστής» είχα στο μυαλό μου έναν Αγγλο με κόκκινα μαγουλάκια. Στο χέρι κρατά ένα pint of lager και παράλληλα καταριέται την ώρα και τη στιγμή που θα πιάσει στο χέρι του αυτό το άτιμο ευρωχαρτονόμισμα με τα γιοφύρια και τα πατζούρια και θα πετάξει την παραδοσιακή λίρα με την Ελισάβετ την Βου.
Πλέον έμαθα ότι το είδος μεταλλάχθηκε: ο πρόεδρος της Τσεχίας είπε ότι η ΕΕ θυμίζει σοβιετική δικτατορία. Για να το λέει ο ίδιος κάτι παραπάνω από εμάς θα ξέρει. Αυτός τον έζησε τον παράδεισο, εμείς δεν είχαμε την τιμή.
Αυτά βέβαια δεν τα είπε ενώπιον του Ευρωκοινοβουλίου -το οποίο χαρακτήρισε αντιδημοκρατικό- αλλά σε συνέντευξη Τύπου στην πρεσβεία της χώρας του στις Βρυξέλλες. Σιγουράκι. Σου λέει, μην το χοντρύνουμε κιόλας, γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι και το ΔΝΤ παραμονεύει. Δες Ισλανδία, Λετονία, Ουγγαρία...
Και εσύ, κύριε Τσέχε μου, άντε και δεν ήξερες. Δεν ρώταγες τουλάχιστον; Μία φωτό του κυρ Μπαρόζο και του σενιόρ Μαμούνια (ο Αλμούνια για τους ευρωμάγκες Έλληνες) δεν είχες δει;
Σε άλλο σημείο λέει ο Τσέχος ότι «χωρίς αντιπολίτευση, δεν υπάρχει ελευθερία». Σου πήρε, βρε μανίτσα μου, τόσα χρόνια να το καταλάβεις; Τουλάχιστον τώρα που το έμαθες μπορείς να προχωρήσεις και στο επόμενο στάδιο: να μάθεις και να κάνεις αντιπολίτευση, όχι απλά να γκρινιάζεις μέσα από την πολεμίστρα σαν τον Αβραμόπουλο. Γιατί και η θεία μου η Αμερσούδα καταλαβαίνει τη σκοπιμότητα.
Στην τελική, άμα δεν σου αρέσει, μπορείς να φύγεις. Δυστυχώς δεν προβλέπεται να σε διώξουν, γιατί αν αυτό προβλεπόταν, πρώτα θα είχαν διώξει εμάς. Οπότε, μπορείς ωραιότατα να πάρεις την Γέφυρα του Καρόλου, το Ρολόι και όλα τα σχετικά και να πορευτείς μόνος. Μπορείς; Α, και μην ανησυχείς: δεν θα μπουν τα τανκς να σε σταματήσουν. Δεν έχει άλλη «Ανοιξη της Πράγας». Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ούτε ως φάρσα... Μπορείς λοιπόν;
* Πρόσωπο δεύτερο: Η Βουλγάρα Κωνσταντίνα Κούνεβα -αρχαιολόγος εκεί και καθαρίστρια εδώ- δέχθηκε βροχή προτάσεων από τα διάφορα εγχώρια ανθρωπάκια για να είναι υποψήφια στις Ευρωεκλογές. Ξέρετε, για το Κοινοβούλιο της σοβιετικής δικτατορίας.
«Δηλώνω ότι δεν πρόκειται να είμαι υποψήφια κανενός κόμματος για τις ευρωεκλογές. Σας αγαπώ πολύ και σας ευχαριστώ πολύ για όλα. Μη σταματάτε» έγραψε σε ένα κομμάτι χαρτί.
Μόνη λοιπόν η Κούνεβα. Μπορεί; Μπορεί.

Η Βουλγάρα και ο Τσέχος. Καμία σχέση μεταξύ τους. Ευτυχώς.

Διαστροφή

Λόγω επαγγελματικής διαστροφής, έπεσε στα χέρια μου η λίστα των ΚΚ που συμμετέχουν στο Συνέδριο της Αλέκας. Και εκεί που διάβαζα για Κορέες, Κούβες, Μοραβίες, Σουαζιλάνδες και Πρωσίες, πέφτει το μάτι μου στο Λουξεμβούργο.

Μάλιστα, κύριοι. Το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου (αγαπημένο μέρος, αφού ΚΑΙ εκεί έχουμε οικογένεια) έχει Κομμουνιστικό Κόμμα.

Έψαξα να δω τι παίζει. Βρήκα λοιπόν στη wikipedia ότι το KPL είναι ένα από τα παλαιότερα κόμματα της Ευρώπης γενικώς, αφού ιδρύθηκε το 1921. Συμμετείχε μάλιστα και στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Λουξεμβούργου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Λογικό το βρίσκω. Στο Λουξεμβούργο δεν έχει βουνά να αρχίσεις αντάρτικο.

Στη Wikipedia λέει ακόμα ότι το 1964, το State Department υπoλόγιζε ότι το κόμμα είχε 500 μέλη. Kαλά ρε τρελαμένοι του State Department. Και τους Λουξεμβούργιους φακελώσατε; Έλεος δηλαδή.

Μετά όμως το κόμμα άρχισε να χάνει δύναμη. Προφανώς, διορίστηκαν στις τράπεζες του Λουξεμβούργου, τι να πω.

Έδρα του κόμματος δεν είναι η πόλη του Λουξεμβούργου (σιγά μην ήταν, εκεί μόνο τράπεζες έχει και τα ενοίκια στα ύψη), αλλά η Esch-sur-Alzette στα νότια της χώρας. Ωραία πόλη! Θυμάμαι που είχα πάει κάποτε και δεν μπορούσα να συνεννοηθώ, καθότι μιλούσαν μόνο λουξεμβούργικα. Πού να καταλάβω, μανίτσα μου, τι μου λες; Όλος ο πλανήτης πρέπει να μιλάει και λουξεμβούργικα; Τι γαλλικά τους μίλησα, τι αγγλικά, τι ισπανικά, τίποτα. Αρνηση. Ήθελε με το ζόρι να μου μιλήσει λουξεμβούργικα η μαμαζέλ. Στο τέλος άκουσε κάτι ηρωικά ελληνικά και τελείωσε. Αλλά τον καφέ με το κρουασάν τον έφερε.

Πάντως, οι άνθρωποι του κόμματος πρέπει να έχουν περάσει δύσκολες ώρες στην Ελλάδα, για αυτό και η σκέψη μου είναι μαζί τους.

Λίγο το έχεις από την ομορφιά και την πρασινάδα της Esch-sur-Alzette να σε κουβαλήσουν στο τσιμέντο του Περισσού; Και να έχεις από τη μία τον Μαΐλη να σου μιλά για τον ευρωμονόδρομο και από την άλλη τη Λιάνα με το τσιγάρο στο χέρι;

Ούτε στον χειρότερό μου εχθρό. Πάλι καλά που σήμερα είναι Τσικνοπέμπτη και θα χορτάσουν.

Αλέκα, ελπίζω να 'ξηγηθείς φιλοξενία απόψε. Δεν θέλω αηδίες.

O επίμονος

Λύσαξε η αλήθεια είναι. Μέσα σε δέκα χρόνια τους έστειλε να ψηφίσουν 15 φορές. Όχι ότι δεν τους άρεσε. Γουστάρουν και εκείνοι για εκλογές, τζέρτζελο και φασαρία. Και στο τέλος, το έκαναν το θαύμα τους. Ή μάλλον, «διόρθωσαν» ένα λαθάκι που είχαν κάνει σε μια προηγούμενη αναμέτρηση.

Έτσι ο πρόεδρος της Βολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας Hugo Chávez Frías, απέκτησε το δικαίωμα να παραμείνει πρόεδρος μέχρι το «2000 φεύγα». Ή όπως το λένε και εκεί, dos mil siempre.

Λεπτομέρεια: ο Τσάβες μετονόμασε τη χώρα σε «Βολιβαριανή» για να συνδέσει τη δική του επανάσταση με εκείνη του Simón Bolívar. Στο προεδρικό γραφείο, ακριβώς πάνω από το κεφάλι του, υπάρχει ένα πελώριο πορτρέτο του «Απελευθερωτή», του ωραίου σαν Έλληνα που έλεγε και ο Εγγονόπουλος.

Και όμως ο Bolívar το έλεγε καθαρά: «Είναι κακό ένας πολίτης να μένει καιρό στην εξουσία. Οι άνθρωποι συνηθίζουν να τον υπακούν και εκείνος συνηθίζει να τους διατάζει. Από εκεί ξεκινά η καταπίεση και η τυρανία».

Αλλά βέβαια ο Τσάβες υποψιάζομαι ότι στην πίσω μεριά του πορτρέτου έχει βάλει τον άλλο του ήρωα, τον δικό μας Juan Perón. Όχι ότι το έκρυψε ποτέ. Για αυτό άλλωστε και η «ειδική σχέση» με την Αργεντινή. Ο δικός μας είχε τα εργατικά συνδικάτα (τους descamisados), αλλά και το μίσος του στρατού (μεταξύ άλλων). O Τσάβες έχει το λαό γενικώς. Και πετρέλαιο.

Πολλά άλλαξαν στη Βενεζουέλα προς το καλύτερο, δεν υπάρχει αμφιβολία. Επιπλέον, ο λαϊκισμός θέλει φράγκα για να μοιράσεις και θεατρινισμό. Και σε αυτά, ο Hugo είναι μανούλα. Και τηλεοπτικός αστέρας, ε; Βάζει κάτω δέκα Μικρούτσικους.

Το θέμα όμως είναι ότι τώρα τα φράγκα έχουν λιγοστέψει, καθότι η τιμή του πετρελαίου έχει πέσει πιο χαμηλά και από την πρόθεση ψήφου της ΝΔ. Ο πληθωρισμός στη Βενεζουέλα είναι στα ύψη, η εγκληματικότητα και η διαφθορά χαλάνε κόσμο.

Τώρα μάλλον αρχίζουν τα δύσκολα για τον Hugo...

Εν τω μεταξύ, για να ξέρουμε και τι λέμε: ο άνθρωπος δεν έχει αντίπαλο. Είναι όπως στην Κούβα: λες, ΟΚ, με κούρασε αυτό το καθεστώς, αλλά ποιος να έρθει; Τα ρεμάλια από τη Φλόριντα; Που όλη μέρα κάνουν βουτιές σε πισίνες, Πετρούλες και καζίνα;

Έτσι και ο Τσάβες. Μόνος. Solito. Και η ορχήστρα όλη δική του. Και τα μόνα «ρεμάλια» στη Βενεζουέλα είναι η… νεολαία. Τα ακούτε; Η νεολαία των πανεπιστημίων, οι «νέοι που εξεγείρονται» που λένε οι Λάκηδες και οι Αλέκοι, δεν γουστάρουν καθόλου τον πρόεδρο.

Αλλά βλέπεις εκεί δεν έχουν κοτζαμάν Αλέκα να τους οργανώνει στις συγκεντρώσεις, ώστε να μην μπαίνουν οι κουκουλοφόροι. Και έτσι κόλλησαν στο 45%. Και έχασαν.

«Dos mil φεύγα».

Υπηρεσία

Δευτέρα μεσημέρι στο τρόλεϊ. Σχετικά άδειο και έτσι το μάτι μου πέφτει σε μια μορφή καταπληκτική: ένας τύπος γύρω στα 50, τον έλεγες και μποέμ, τον έλεγες και ναυάγιο της ζωής. Ντύσιμο περίεργο. Αν ήμουν καλός άνθρωπος θα το χαρακτήριζα εκκεντρικό. Αλλά δεν είμαι.
Δόντια ελάχιστα. Δεν τα μέτρησα, αλλά σύμφωνα με έναν πρόχειρο υπολογισμό δεν πρέπει να ήταν πάνω από δέκα. Για τα μπροστινά μιλάμε.
Στα αφτιά του φορούσε κάτι πελώρια ακουστικά, υποθέτω για να ακούει μουσική. Λέω «υποθέτω», γιατί ο τύπος μιλούσε μόνος του, τύπου «απόψε αυτοσχεδιάζουμε»: Λέξεις, πρόσωπα, καταστάσεις, όλα μπερδεύονταν γλυκά, αλλά νόημα δεν έβγαινε.
Ξαφνικά χτυπάει το κινητό του. Βάζει μια άνω τελεία στην ενδιαφέρουσα συζήτηση, βγάζει τα πελώρια ακουστικά, σηκώνει το κινητό και πιάνει την κουβέντα. Εννοείται με το volume στο 40: «Έλα Μήτσο... Στο τρόλεϊ είμαι... Ναι, τελείωσα και ανεβαίνω Κέντρο... Πού είσαι;... Εντάξει, θα περάσω να πιούμε ένα ουϊσκάκι και μετά θα πάω στην Υπηρεσία.»
Αν είχα χρόνο, το ορκίζομαι θα είχα κατέβει Ομόνοια να περιμένω τον τύπο να χαρεί το μεσημεριανό ουϊσκάκι με τον Μήτσο, ώστε να δω μετά ποια ήταν αυτή η περίφημη Υπηρεσία. Αλλά δεν είχα χρόνο.
Ατυχία.

Lunfardo

Έχω ξαναγράψει για τον Daniel Melingo. Μεγάλη μορφή. Παλιός ροκάς σε γνωστά γκρουπ της Αργεντινής των δεκαετιών του 1970 και 1980, μετά το γύρισε στο tango και καλά έκανε. Μποέμ τύπος, πολυτάλαντος μουσικός, θεόμουρλος και μοναδικός πάνω στη σκηνή (είχε έρθει πέρυσι στο Gazarte).

Έδωσε μια νέα πνοή στη lunfardo πλευρά του tango. Το lunfardo είναι η αργκό των Ισπανικών του Buenos Aires, η οποία γεννήθηκε στα τέλη του 19^ου αιώνα. Όχι βέβαια στα σαλόνια του καλού κόσμου, αλλά στο λιμάνι. Το πιάσαμε το υπονοούμενο, έτσι; Οι μετανάστες από την Ιταλία και την Ισπανία συνέβαλαν στη δημιουργία αυτής της περίεργης γλώσσας, η οποία διατηρείται ολοζώντανη μέσα από το tango.

Κατά μια άλλη εκδοχή το lunfardo ήταν η γλώσσα που μιλούσαν οι φυλακισμένοι, ώστε να μην τους καταλαβαίνουν οι δεσμοφύλακες. Για αυτό και οι λέξεις λέγονται ανάποδα: το tango είναι gotán, οι muchachos (παίδες) είναι chochamus, οι amigos (φίλοι) είναι gomías κλπ.

Πολλές λέξεις έχουν περάσει πλέον και στα «επίσημα» ισπανικά της Αργεντινής, αλλά και στα ισπανικά λεξικά. Υπάρχουν όμως και λεξικά lunfardo με όλες τις λέξεις και εκφράσεις.Το 1962 δημιουργήθηκε και η Academia Porteña del Lunfardo, ένας Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός με στόχο τη μελέτη της γλώσσας.

Eπανήλθα γιατί ανακάλυψα ένα καταπληκτικό video clip του Daniel Melingo. To τραγούδι λέγεται narigόn.

Κατάντια

Και εσύ τέκνο Spiderman?
Υποκλίνομαι, πάντως, στο ταλέντο του Αγίου της «δυτικής» Εκκλησίας να στρατολογεί ακόμα και υπερ-ήρωες.
Τι να πεις μετά από αυτό σε όσους θα αμολυθούν σήμερα σε χασαποταβέρνες, κουτούκια, 'ψαγμένα' στέκια, μπαρ, πίστες, spa, πάρκα, παραλίες, λόφους, σπίτια, ξενοδοχεία, παράγκες και δεν συμμαζεύεται;
Απλά, Χρόνια Πολλά. Έτσι λιτά, μεγαλόπρεπα και μεγαλόψυχα.
Μόνο μια χάρη, μανίτσες μου: κοιτάτε λίγο μπροστά σας στο δρόμο, ε; Είπαμε, να πάρετε τον Αρκούδο ΧΧΧΧL να πάτε δώρο στον Βαλεντίνο σας, αλλά mind the gap between the train and the platform, που λένε.

ΥΓ Μήπως είναι μια καλή ευκαιρία να αφήσουμε ελεύθερο τον υπερ-ήρωα που κρύβουμε μέσα μας; Αν τον ερωτευθούμε κιόλας, θα το κλείσουμε το μαγαζί του Αγιου...

Μεταφορές

Διάβαζα στην El Pais ότι έχει ξεσπάσει καβγάς στην Αργεντινή για την πρόταση να ζητηθεί από την Ελβετία η μεταφορά και η ταφή της σορού του Jorge Luis Borges στο Buenos Aires. Αφορμή, η συμπλήρωση 110 χρόνων από τη γέννησή του (24 Αυγούστου 1899).
Ο Μπόρχες έζησε τα πρώτα και τα τελευταία χρόνια της ζωής του στη Γενεύη. Ο ίδιος, όμως, έλεγε ότι επιθυμία του ήταν να ταφεί στη Recoleta, τη νεκρόπολη των πλουσίων στην πιο όμορφη γειτονιά του Buenos Aires.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η χήρα του Borges αντιδρά σθεναρά, υποστηρίζοντας ότι ο σύζυγός της ήθελε απλά να «αναπαυθεί εν ειρήνη».
Η συγκεκριμένη βέβαια χήρα είναι και λίγο περιπτωσάρα. Αρκετοί την κατηγορούν ότι το έχει κάνει λίγο φάμπρικα το θέμα Borges, με το αζημίωτο βέβαια. Θα μου πείτε, ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία είναι. Οι χήρες είναι επάγγελμα με μέλλον. Αιώνες τώρα.
Έχουμε πλάκα στην Αργεντινή. Ορισμένους ανθρώπους, ακόμα και νεκρούς, θέλουμε να τους αναστατώνουμε. «Σήκω, ήρθε η ώρα σου» μοιάζει να είναι το σύνθημα. Και εκείνοι απρόθυμα... σηκώνονται για να προκαλέσουν... αναστάτωση. Και πάντα κάπου εκεί στη μέση μπλέκει η Recoleta. Η υπέροχη, για όσους δεν έχουν ακόμα την ευκαιρία να το γνωρίζουν, Recoleta.
Πάρτε για παράδειγμα την Eva Perόn. Η (βαλσαμωμένη) σορός της έκανε σχεδόν το γύρο του κόσμου για 15 περίπου χρόνια μέχρι να ταφεί στο συγκεκριμένο νεκροταφείο, τη δεκαετία του 1970. Ειρωνία: όλη τη ζωή της έβγαζε πύρινους λόγους εναντίον των πλουσίων και τώρα τριγυρνά αιωνίως ανάμεσά τους. Και ας μην υπήρξε χήρα.
Και θα είναι ασφαλώς ακόμα πιο ειρωνικό να «σμίξει» τώρα στη Recoleta με τον Borges, αν σκεφτεί κανεις ότι ο ποιητής μισούσε τους Περόν.
Όταν ο Περόν έγινε πρόεδρος (1946) ο Jorge Luis έχασε τη δουλειά του. Με την ανατροπή του προέδρου, το 1955, ο Borges έγινε διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης, θέση που διατήρησε μέχρι το 1973. Τότε ο Περόν επέστρεψε στην Αργεντινή, εξελέγη για τρίτη φορά πρόεδρος και ο Μπόρχες παραιτήθηκε. Να μην ξεχάσω να καταγγείλω: To κτίριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης είναι ένα έκτρωμα...
Επίσης να μην ξεχάσω: ακόμα και με τη σορό του Περόν έγινε η γνωστή αναστάτωση. Ο άνθρωπος πέθανε με την ησυχία του το 1974 και ετάφη στο Buenos Aires, στο ολίγον πιο ταπεινό κοιμητήριο της Chacarita (εκεί που βρίσκεται και ο Carlos Gardel).
Τον «σήκωσαν» όμως το 2006 για να τον πάνε αλλού. Με κάθε επισημότητα βεβαίως. Και φυσικά δεν θα μπορούσαν να μην γίνουν επεισόδια, καθότι ο Περόν -είτε νεκρός είτε ζωντανός- μία ικανότητα να προκαλεί επεισόδια, την είχε. Ήταν στο DNA του.
Εν τω μεταξύ, όταν ο Περόν μας άφησε χρόνους, η τρίτη του γυναίκα -χήρα πλέον- έγινε πρόεδρος της Αργεντινής. Πάει τελείωσε: οι χήρες έχουν πάντα μέλλον... Αν ήταν όμορφη σαν το Cristinάκι; Ε, όχι και τόσο όμορφη...
Για να γυρίσουμε στον Borges. Ο ποιητής και συγγραφέας -ο οποίος μεγάλο μέρος της ζωής του ήταν τυφλός- πέθανε το 1986.
Μέχρι δέκα χρόνια πριν πεθάνει, ζούσε αχώριστος από την Ουρουγουανή μητέρα του. H κυρία Leonor μας άφησε χρόνους το 1976 σε ηλικία 99 ετών…
Πολίτης του κόσμου, ο Borges έλεγε για το Buenos Aires ότι η ίδια του η ύπαρξη μοιάζει σαν μύθος. «Πάντα θα το θεωρώ τόσο αιώνιο, όσο τον αέρα και τη θάλασσα».
Να πώς το είπε: Me sabe a cuento que se fundase Buenos Aires. La juzgo tan eterna, como el mar y el viento...
Μυθοπλασίες.

Cristinάκι

Βρε βρε το Cristinάκι. H προεδράρα μας (της Αργεντινής, δεν θέλω αηδίες) τελευταία το έχει ρίξει στα ταξίδια.
Πρώτα πήγε Κούβα, όπου έβαλε λυτούς και δεμένους να βγει φωτό με τον Fidel Castro. Σιγά που δεν θα τα κατάφερνε.
Πάντως για να βγει ο Fidel φωτό με μια περονίστρια, καταλαβαίνετε πόσο χάλια είναι η κατάσταση της υγείας του... Δεν θα μου έκανε εντύπωση αν έβγαινε φωτό και με τον Αβραμόπουλο πλέον... Περάστε κόσμε, εδώ η καλή φωτό με τον Comandante. Ay, pobre Fidelito, τι σου έμελε να πάθεις στα στερνά σου...

Τώρα λοιπόν το Cristinάκι πήγε στις Ισπανίες, όπου του βγήκε το μάτι του γνωστού λιγούρη μπάρμπα-βασιλέα Juan Carlos του Πριμέρο (του πρώτου). Και περάστε και καθήστε και ελάτε λίγο πιο κοντά μου και τέτοια. Είναι αυτός ένας. Θα μου πεις, άμα παντρευτείς την κόρη της Φρειδερίκης, τι να κάνεις. Πολύ θέλει ο άνθρωπος;
Εν τω μεταξύ, η προεδράρα μας έκανε και ένα χουνέρι των Ισπανών, άλλο πράγμα. Ήταν μια φορά και έναν καιρό μια αεροπορική εταιρεία που την έλεγαν Aerolineas Argentinas. Ξέρετε, αυτό που λέμε, εθνικός αερομεταφορέας.
Ένας παλιός πρόεδρος την ιδιωτικοποίησε, γιατί τον είχε πιάσει μια μανία να τα κάνει όλα ιδιωτικά. Μόνο το γκαζόν δεν είχε ιδιωτικοποιήσει ο άτιμος, αν και δεν παίρνω όρκο.
Το Cristinάκι όμως αποφάσισε να την πάρει πίσω, καθότι περονίστρια. Φώναξε λοιπόν μια μέρα τα Ισπανά-αφεντικά της Αerolineas στο γραφείο της να το συζητήσουν:
-Πόσα θέτε, gashegos, να μας την δώσετε πίσω, ρώτησε η προεδράρα (gallegos-'γκαγιέγος' λέμε στην Αργεντινή τους Ισπανούς. Με προφορά gashegos).
- Θέλουμε 500 έουρος, σενιόρα Cristina, απάντησε ο Ισπανός (ενδεικτικά τα νούμερα).
-Αχου μανίτσα μου δεν έχω τόσα, του είπε αγέρωχη η Κριστίνα, για να συμπληρώσει: «Και να είχα δηλαδή σιγά που θα στα έδινα. Και δεν έπαιρνα μια τσάντα Luis Vuitton που είδα προχθές στην Αvenida Libertador? Che, πάρε εδώ 20 pesos, που έχω στο πορτοφόλι και πολλά σου είναι (το che είναι κλασσική λέξη αργεντίνικη που τη λέμε συνέχεια).
-Νο puede ser, oiga! Ούρλιαξε το Ισπανό. Θα σας πάω στα τριμπουνάλες ιντερναθιονάλες (διεθνή δικαστήρια), απείλησε με ύφος ο πρώην κονκισταδόρ.
-Μωρέ δεν μας πας και στα τριμπουνάλες εξτρατερρέστρες (εξωγήινα δικαστήρια); Εγώ 20 pesos έχω στο πορτοφόλι μου, πάρτα μην αλλάξω γνώμη και σε πετάξω στον Rίo de la Plata που είναι εδώ από πίσω, του ξεκαθάρισε το Cristinάκι.

Και έφυγε έξαλλο το Ισπανό και γύρισε στις Μαδρίτες να κλάψει στην αγκαλιά του Θαπατέρο. Και έτσι οι Aerolineas Argentinas έγιναν και πάλι κρατικές.
Ελπίζω φέτος που θα πάω να έχουν καφέ στις πτήσεις και να προσέλαβαν και καμιά αεροσυνοδό...
Γεια σου ρε Cristina με τα ωραία σου. Δεν περνάς και από εδώ μια βόλτα να πάρεις τα Αερολίνεας Ολίμπικας;

Revolutionary Road

Είδα την ταινία Revolutionary Road με Cate Winslet και Leo Di Caprio (σκηνοθεσία Sam Mendes).
Το στόρι: Δύο διαφορετικοί άνθρωποι γνωρίζονται με τρόπο εντελώς άκυρο. Ερωτεύονται και παντρεύονται. Μετακομίζουν σε ένα μεγάλο σπίτι με γκαζόν, με βαρετούς γείτονες, με ζωή φουλ στη ρουτίνα, με δύο παιδιά και με ολίγη από απιστία για να «κόβει» τη μονοτονία.
Και (όχι και τόσο) ξαφνικά αποφασίζουν να κάνουν την περίφημη υπέρβαση και να τα παρατήσουν όλα για χάρη των Παρισίων. «Εκεί που οι άνθρωποι είναι ζωντανοί», όπως υποστηρίζει ο Leo.
Το σχέδιο είχε ως εξής: η σύζυγος Cate θα δούλευε (δεκαετία του 1950 υπήρχαν δουλειές ακόμα) και ο σύζυγος Leo θα είχε «ελεύθερο χρόνο» να σκεφτεί τι θέλει να κάνει στη ζωή του. Ξεκούδουνο το σχέδιο; Μπα, το ζεύγος το είχε πει από την αρχή: δεν είμαστε εμείς για τέτοια χαζά και ρηχά˙ αξίζουμε τον ουρανό με τα άστρα. Αρκεί να μας δοθεί λίγος χρόνος να τον βρούμε τον ουρανό και να διαλέξουμε τα άστρα. Στο Παρίσι λοιπόν, αδελφές μου, στο Παρίσι.
Και για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για το ορθόν της απόφασης, έρχεται στην ταινία ο ολίγον λοξός γιος μιας γειτόνισσας (στο ρόλο η εκπληκτική πάντα Cathy Bates) να τους θαυμάσει –έστω και με καχυποψία- για το πλάνο τους.
Πλην όμως, το πράγμα στραβώνει. Κοινώς, το Παρίσι δεν το είδαμε ποτέ (παρά μόνο σε μια ασπρόμαυρη φωτό), αφού δύο διαφορετικοί άνθρωποι είχαν (προφανώς) δύο «διαφορετικές ατζέντες», που λένε και οι Αμερικάνοι.
Και για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για τη «διαφορετική ατζέντα», έρχεται πάλι στην ταινία ο ολίγον λοξός γιος της γειτόνισσας να τους τα πει χύμα και τσουβαλάτα. Ο οποίος ήταν και διάνοια στα μαθηματικά, άρα κατά κάποιο τρόπο, τέρας λογικής.
Έτσι είναι τελικά: η φωνούλα της λογικής έχει τη φάτσα ενός ψυχάκια που μας τα λέει χύμα. Και εμείς από τα νεύρα μας, θέλουμε να του βαρέσουμε μπουνιά, αλλά εκεί κάπου μπαίνει στη μέση η γειτόνισσα και μας φωνάζει: «Μην τον χτυπήσετε, δεν είναι καλά».
Δεν θα πω το τέλος της ταινίας, γιατί θα τα ακούσω πάλι.
Η πρωταγωνίστρια είναι καλή (στο Reader είναι καλύτερη), ο Leo όμως δεν έχει καταφέρει να με πείσει ακόμα (αν και δεν έχω δει πολλές ταινίες).
Γενικά, η ταινία μου φάνηκε ρηχή. Νομίζω, κυρ σκηνοθέτα μου, ότι δεν μου λες και τίποτα καινούργιο: το καταγράφεις το θέμα ωραιότατα, αλλά το στρογγυλοποιείς και το γυαλίζεις. Ή για να στο πω διαφορετικά, βάζεις μόνος σου την τρικλοποδιά, αφού οι πρωταγωνιστές σου είναι τόσο μα τόσο διαφορετικοί που όχι στο Παρίσι, ούτε μέχρι τη Βοστώνη δεν έφταναν.
Για να μην είμαι άδικος, ο Sam Mendes έχει ασχοληθεί πετυχημένα με το θέμα σε μια άλλη ταινία: American Beauty ή αλλιώς πόσο φυσιολογικοί είμαστε, τη στιγμή που το μόνο που δεν είμαστε είναι φυσιολογικοί.
Τι θυμήθηκα τώρα: Πριν από μερικά χρόνια, μια φίλη φρεσκοπαντρεμένη και με μπόμπιρα μου είχε πει την εξής ατάκα: «Ξέρεις πόσες φορές λέμε εμείς οι παντρεμένοι να σηκωθούμε μια νύχτα και να δραπετεύσουμε;» Προφανώς, δεν ξέρω πόσες φορές. Ούτε βέβαια συνέχισα μια κουβέντα που δεν πήγαινε παρακάτω.
Πάντως, η τελευταία σκηνή της ταινίας (όχι το τέλος, μην φοβάστε) είναι όλα τα λεφτά: στο σαλόνι κάθονται οι γονείς του λοξού-ψυχασθενή που λέγαμε. Εκείνη φλυαρεί και ο ηλικιωμένος σύζυγος χαμηλώνει («σκοτώνει» για την ακρίβεια) τον ήχο στο ακουστικό βαρηκοΐας για να μην την ακούει άλλο. Το ύφος του, εκεί που ο ήχος της φλυαρίας έχει πεθάνει, τα λέει όλα.
Να η περίφημη υπέρβαση.

Διλήμματα

Σκηνή μαγική σε αυλή σχολείου που βλέπει στο δρόμο. Ζιζάνια του δημοτικού παίζουν «μήλα»: αυτό που όλα τα παιδάκια στέκονται στη μέση και στις άκρες, δύο «καμικάζι» σημαδεύουν με τη μπάλα με σκοπό να εξοντώσουν τα ζιζάνια.
Κάποια στιγμή το αγοράκι-«καμικάζι» βαράει μία με την μπάλα και τρώει ένα κοριτσάκι.
-«Πάρτα πάρτα μωρή» της λέει. Με την ανάλογη χορογραφία που όλοι γνωρίζουμε...
Το κοριτσάκι όμως δεν μάσησε. Διότι το μεγαλείο του ηττημένου αναδεικνύει τη δόξα του νικητή:
-«Πάρε τα αρχ@@@ μου, κόπανε» απαντά αγέρωχο. Με την ανάλογη χορογραφία που επίσης όλοι γνωρίζουμε...
Έχω μία απορία: ποιος είναι αρμόδιος για αυτά τα λατρεμένα ζιζάνια; Ο καθηγητής-χορογράφος Φώτης Μεταξόπουλος ή ο καθηγητής-γλωσσολόγος Γιώργος Μπαμπινιώτης, που ανέλαβε την αναμόρφωση της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης;
Διλήμματα...

Cojo querido*

Μου αρέσει ο Φεβρουάριος, για διάφορους περίεργους και μη λόγους:

* Καταρχήν έχει 28 μέρες. Δηλαδή 4 εβδομάδες επί 7. Νοικοκυρεμένα πράγματα. Για έναν άνθρωπο ψυχαναγκαστικό σαν εμένα, αυτό είναι το σωστό. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να μπλέκουμε με τα 30 και τα 31. Φεβρουάριος forever.
* Υπάρχουν σοβαρότατες πιθανότητες να χιονίσει και στην Αττική. Να ζήσω επιτέλους τα όμορφα σκηνικά με τις γριές που χωρίς ΚΑΝΕΝΑ ΣΟΒΑΡΟ ΛΟΓΟ κυκλοφορούν στα παγωμένα πεζοδρόμια για να επαληθεύσουν το αθάνατο ρητό με το... πέσιμο, να ζήσω τους νοικοκυραίους που αναζητούν εναγωνίως το Κράτος, να μοιραστώ τη χαρά της ανιψιάς μου που δεν θα πάει σχολείο, να μοιραστώ τη χαρά όλων που δεν θα πάνε στις δουλειές τους. Και να ελπίσω ότι για μια φορά θα με πετύχει και μένα το χιόνι στο σωστό σημείο, ώστε να μην πάω πουθενά.
* Ανοιγει επιτέλους ο εθνικός φάκελος της Eurovision. Στρατιές θα παρελάσουν από τα κανάλια, έγκριτοι διεθνολόγοι-γιουριβιζιονολόγοι θα αναλύσουν τις συμμαχίες και τα πιθανά 12άρια. Πάνω από όλα λατρεύω που θα ξαναδώ κάπου τη λατρεμένη μου Μπέσυ Αργυράκη.
* Γιορτάζεται (επισήμως) η Αποκριά, οπότε ο κάθε πικραμένος θα βγάλει τα απωθημένα του. Προσωπικά τάσσομαι υπέρ της κατάργησης της γιορτής, δεδομένου ότι ο ανταγωνισμός από τους υπόλοιπους 11 μήνες Αποκριάς είναι πλέον συντριπτικός. Τι να μου πει εμένα ο κάθε πικραμένος που ντύνεται Ινδιάνος με το τσεκούρι, όταν ο άλλος έχει πάρει σβάρνα τα πάρκα και πετσοκόβει τα δέντρα με το ηλεκτρικό πριόνι;
* Στις 24 έχω γενέθλια. Και όπως ξέρετε, δεν θέλω δώρα μου φτάνει η αγάπη σας. Πόσα κλείνω; Όπως ξέρετε, μετά τα 35, όλοι οι άνθρωποι είναι συνομήλικοι...

*cojo querido= κουτσός αγαπημένος (κόχο κερίδο).