Σφουγγαρίστρα

Το πρόσεξες και εσύ; Τις μέρες που έμειναν στη Νομική, οι μετανάστες έπιασαν τις σφουγγαρίστρες και καθάρισαν τις τουαλέτες και τους διαδρόμους. Καμία σχέση με το πλιάτσικο του 2008, τότε που εξεγέρθηκαν οι νέοι του κυρ Αλέκου του 2,16%. Θα μου πεις, και τι να έκλεβαν; Τα συνθήματα της Πανσπουδαστικής και της ΔΑΠ; Και ποιος θα δήλωνε την απώλεια; Πάντως, η Νομική παραδίδεται πεντακάθαρη στις κομματικές νεολαίες και τα τραπεζάκια τους.
Σοβαρά τώρα: Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ουδέποτε είχα σε εκτίμηση τους πανεπιστημιακούς. Θα μπορούσα κάλλιστα να δω στο πρόσωπό τους τον ακριβοθώρητο ήρωα του παγκαλικού μυθιστορήματος που ακούει στο όνομα «κοπρίτης». Φταίει βέβαια και η σύγκριση που μοιραία κάνεις, όταν πέσεις στα χέρια των πανεπιστημιακών άλλης χώρας. Όπου, εντελώς μεταξύ μας, αστυνομικό θα δεις σε πανεπιστημιακό χώρο, μόνο αν έχει πιάσει γκόμενο φοιτητή. Και έγκλημα να γίνει, η Miss Marple θα καθαρίσει. Την οποία δύσκολα την λες αστυνομικό.
Από την άλλη μπορεί ο πανεπιστημιακός να μην είναι ο παγκαλικός «κοπρίτης», αλλά ένας κουτοπόνηρος. Με την πρώτη ματιά θα πιστέψεις ότι «παγιδεύτηκε» που φορτώθηκε τον χειρισμό του ασύλου. Σε δεύτερη ανάγνωση όμως θα διαπιστώσεις ότι ήξερε τι έκανε. Η τήρηση του ασύλου είναι σαν αυτό που λέει η Madonna: beauty is where you find it. Και το άσυλο επίσης: where you find it. Αν το βρεις, το τηρείς. Αν δεν το βρεις, κοιτάς τη δουλίτσα σου για να μην βρεις κανέναν μπελά. Αν πάλι γίνει χοντρό τζέρτζελο, φωνάζεις τον εισαγγελέα και εκείνος τον υπουργό. Αν τώρα κάπου εκεί στο ενδιάμεσο καεί και το Πανεπιστήμιο, θα τα πληρώσει ο φορολογούμενος. Ή θα τα σφουγγαρίσει ο μετανάστης. Το άσυλο το τηρήσαμε και του χρόνου να είμαστε καλά.
Απορία 1: Τι άλλο πρέπει να γίνει για να καταλάβει η κυβέρνηση ότι το πρόβλημα είναι το «Δουβλίνο ΙΙ», δηλαδή η Συνθήκη που μετέτρεψε την Ελλάδα σε αποθήκη μεταναστών; Πόσα κτίρια ακόμα πρέπει να σφουγγαρίσουν οι μετανάστες; Μήπως, ο trendy και fit Γιώργος, αντί να μαζέψει υπογραφές για το ευρωομόλογο, να μάζευε υπογραφές για την κατάργηση του Δουβλίνου ΙΙ; Εγώ πρώτος θα υπέγραφα. Εξαιρώ πόσες υπογραφές θα εξασφάλιζα από τις γριές στα ΕΛΤΑ. Ίσως να ήταν μια καλή αρχή για να αντιμετωπιστεί σοβαρά το ζήτημα. Όχι για να το φορτωθεί κάποιος άλλος. Αυτό το δοκιμάσαμε και δεν δούλεψε. Μήπως η ευρωπαϊκή κούτρα κατεβάσει καμιά καλύτερη ιδέα. Μήπως.
Παραδέξου το: οι ελεημοσύνες σαν αυτή της Νομικής, δεν λύνουν το πρόβλημα. Είναι σαν να δώσεις σε ζητιάνο 50 ευρώ: θα περάσει λίγες μέρες και μετά πάλι στους δρόμους θα είναι. Εσύ απλά θα έχεις εξασφαλίσει λίγα λεπτά τηλεοπτικής δημοσιότητας και δόξας. Φτάνουν για να κοιμάσαι ήσυχος το βράδυ;
Απορία 2: Υπάρχει πιο βαρετό και αποκρουστικό θέαμα από τη μάχη «Επαγγελματίας Ευαίσθητος» VS «Eπαγγελματίας της Τάξης»; Μήπως ξέρεις τι πήγε στραβά στην περίπτωσή τους;
Απορία 3: Ευτυχώς δεν υπάρχει. Γιατί έμαθα επιτέλους τι σημαίνουν τα αρχικά UNHCR: Ύπατη Αρμοστεία του mega για τους Πρόσφυγες. Οι αιτήσεις υποβάλλονται Δευτέρα-Πέμπτη από τις 8 το απόγευμα μέχρι τις 9 το βράδυ. Και απορρίπτονται άμεσα. Χωρίς τσίπα.
Χαίρομαι που η σφουγγαρίστρα έδειξε το δρόμο.

Mafa

Θα ορκιζόμουν ότι κάποτε είχα κάνει ένα post αφιερωμένο στη Mafalda. Έψαξα να το βρω, αλλά άδικος κόπος. Δύσκολα βρίσκω οτιδήποτε. Και μπροστά μου να είναι.
Πάμε πάλι: Η Mafalda γεννήθηκε το 1962 από τον πλέον ταλαντούχο που γέννησε η πατρίς: Joaquín Salvador Lavado, πιο γνωστός ως Quino (Κίνο).
Σου ανοίγω μια παρένθεση. Η πατρίς γέννησε και άλλους σπουδαίους στο χώρο, όπως την Maitena (Burundarena) με τις φοβερές Mujeres Alteradas. Oι παλαιότεροι (αν υπάρχουν παλαιότεροι από μένα) θα έχουν ακούσει και τον Mordillo. Σίγουρα έχεις δει σκίτσα του. Σου κλείνω την παρένθεση.
Η Mafa λοιπόν γεννήθηκε το 1962 για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα Clarín. Κάτι πήγε στραβά όμως και αναβλήθηκε. Δεν μου κάνει εντύπωση, τέτοια κωλο-εφημερίδα που είναι. Τελικά, η πρώτη δημοσίευση ήρθε το 1964 και η τελευταία το 1973. Οι εφημερίδες και τα περιοδικά πολλά, όπως επίσης αρκετοί ήταν οι χαρακτήρες που γεννήθηκαν στην πορεία για να πλαισιώσουν τη μικρή Mafa: οι ελαφρώς σαλεμένοι γονείς της, ο μικρός αδελφός Guille, ο ονειροπόλος Felipe με τα πεταχτά δόντια, η μικρομέγαλη και ελαφρώς επιπόλαια Susanita, ο γεννημένος επιχειρηματίας και ολίγον αντιπαθής Manolito και η Libertad.
Να μερικές από τις κορυφαίες στιγμές της:

Εδώ η αλήθεια είναι χρειάζεσαι μικροσκόπιο. Ίσως το κλικ βοηθήσει. Η Susanita προτείνει στη Mafa (η οποία συμφωνεί) να παίξουν τις κυρίες, όπως η μαμάδες τους. Να μαζευτούν για τσάι και λακριντί. Η μαμά έξω από την πόρτα έχει στήσει αφτί όλο καμάρι, αλλά και περιέργεια. «Πάμε λοιπόν» συμφωνούν οι μικρές... «Ποια θα πει την πρώτη ανοησία;» αναρωτιούνται στο τέλος. Και η μαμά, κάγκελο.
Παντού τα ίδια. Η Susana εξομολογείται στη Mafa ότι ραγίζει η καρδιά της όταν βλέπει φτωχούς. Για αυτό και της προτείνει, όταν μεγαλώσουν, να φτιάξουν ένα Ίδρυμα για να βοηθούν τους ατυχήσαντες (αν σου θυμίζει κάτι). «Και θα διοργανώνουμε μπουφέδες με κοτόπουλο, γαλοπούλα και χοιρινό και όλα αυτά. Και έτσι θα μαζεύουμε χρήματα... Για να μπορούμε να αγοράζουμε στους φτωχούς αλεύρι, σιμιγδάλι και φιδέ και όλες αυτές τις αηδίες που τρώνε αυτοί...»
Διαχρονικό και πολυεθνικό. Η Mafa περνάει από το σαλόνι και στέκεται μπροστά στην TV. «Θεέ μου, τι χάλια πρόγραμμα!» αναφωνεί, για να διαπιστώσει λίγο μετά ότι η συσκευή δεν είναι στην πρίζα. «Συγγνώμη, είναι η συνήθεια» λέει προς την οθόνη.

Απλά μαθήματα Πολιτικής (και) Οικονομίας. Μονόλογος Mafa. «Τόση δα ήμουν όταν ήδη άκουγα ότι η χώρα ήταν σε κρίση... Τώρα είμαι τόση (δείχνει με το χέρι) και εξακολουθώ να ακούω ότι η χώρα είναι σε κρίση.... Μπας και η κρίση έχει αυξητικές ορμόνες, για να φτάσει μέχρι πού άραγε;»
Στο σχολείο η δασκάλα βάζει άσκηση: «Ένας γαιοκτήμονας έχει μια έκταση 5.000 μέτρα φάτσα και 6.000 μέτρα σε βάθος και αποφασίζει να την περιφράξει. Ανέθεσε στον ειδικό να βάλει τους πασσάλους έναν ανά 20 μέτρα. Πόσους πασσάλους θα χρειαστεί;» Η Mafa αρχίζει τους υπολογισμούς, αλλά η δασκάλα έχει αντιρρήσεις. «Για ξαναδές το. Λες να χρειάστηκε τόσους;» της λέει. Και η Mafa απαντά: «Γιατί; Εκτός από ολιγάρχης είναι και τσιγκούνης;»
Εδώ είναι η πλέον αγαπημένη. Η Mafa αναρωτιέται: «Γιατί μια γυναίκα δεν μπορεί να γίνει πρόεδρος της χώρας;» Και αρχίζει να το επεξεργάζεται: βλέπει μια γυναίκα πρόεδρο να μελετά τα Μυστικά του Κράτους. Μετά τα βάζει κάτω, το σκέφτεται λίγο, κοιτά πονηρά τη συσκευή και αρχίζει τα τηλέφωνα με διάθεση κουτσομπολιού. «Α!» απαντά η Mafa στην αρχική της απορία...
Che nenita, στη συγκεκριμένη περίπτωση έκανες λάθος. Αλλά εμείς σε αγαπάμε έτσι κι αλλιώς.
Καλά δεν λέω;

Περιοδεία

Καιρό είχα να σου μιλήσω για το Cristinάκι. Και βρήκα την ευκαιρία τώρα που πήγε περιοδεία σε αυτούς τους πλούσιους σε Περσικό Κόλπο και μετά Τουρκία. Μία πόρτα ήταν και δεν μας χτύπησε. Αλλά τι να έρθει να κάνει; Εδώ είναι «καραμπινάτος 'τρίτος κόσμος'» που λέει και ο Λοβέρδος. Ασχετο: αυτή την εβδομάδα επιτρέπεται το κάπνισμα;
Μην αλλάζουμε όμως θέμα: περιοδεία το Cristinάκι. Όμως πριν φύγει από την πατρίδα, είχε ένα ατύχημα. Έστειλε, που λες, έναν υπάλληλο να φέρει το συνάλλαγμα που θα έπαιρνε μαζί και ο υπάλληλος έπεσε θύμα κλοπής. Πάνε τα λεφτά και ήταν και πολλά. Διότι από το Buenos έχεις βενζίνες, έχεις λάδια, έχεις διόδια, έχεις το πάρκιν του αεροπλάνου. Τέλος πάντων, πήραν δύο πιστωτικές, υπέγραψαν και δύο επιταγές και ρημαδο-ξεκίνησαν. Έτσι κι αλλιώς με το ευρώ δεν θα έμπλεκαν...
Πρώτος σταθμός, το Κουβάιτ (έτσι προφέρεται). Το Cristinάκι πατάει το πόδι της στο σαλόνι και ντράπηκε. Σου λέει, μου έκλεψαν τα λεφτά και ήρθα με άδεια χέρια στους πλούσιους. Αυτοί εκεί έχουν τόσο μετρητό που έβαψαν χρυσές και τις πολυθρόνες. Θα μου πεις, γιατί δεν δίνουν λίγο και στα «αδέλφια» τους Παλαιστίνιους, που πεινάνε; Καλέ σωπάτε τώρα! Και μετά πώς θα λέμε ότι για όλα φταίνε οι Ισραηλινοί; Και να μείνει παραπονεμένη η πολυθρόνα; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.
Και περνάμε στον οντά. Τώρα που τον βλέπω, σκέτη απογοήτευση. Ούτε στου Μαξίμου δεν βγάζουν τόσο φτωχικό τραπέζι, όταν έρχεται η Τρόικα για να δείξουμε ότι πεινάμε. Και η λουλουδοσύνθεση, εντελώς 80s. Όπου η πρόεδρος έχει πιάσει ψιλή κουβέντα με τον πλούσιο.
-Είχα να ακούσω ισπανικά από τότε που μας έδιωξαν οι Καθολικοί Βασιλείς από την Ιβηρική, της είπε ο πλούσιος για να σπάσει τον πάγο και η Χαντισέ από πίσω έκανε τη μετάφραση.
- Ναι αλλά, αν δεν σας είχαν διώξει και δεν είχε μπαρκάρει ο Cristóbal Colón, εγώ δεν θα ήμουν πρόεδρος! απάντησε το Cristinάκι.
Εν τω μεταξύ, ο πλούσιος που μιλούσε η πρόεδρος ήταν ίδιος με τον πλούσιο στο κάδρο. Ο ένας μιλούσε και ο άλλος στο κάδρο γελούσε. Φτωχό το λες το κάδρο. Μάλλον ξόδεψαν πολλά στις πολυθρόνες και μετά τους έπιασαν οι ενοχές. Λεβαντάνθρωπος όμως ο πλούσιος στο κάδρο. Και ο άλλος στην πολυθρόνα, κιμπάρης.
Μιλώντας για κιμπάρη. Επόμενος σταθμός, το Κατάρ. Σου θυμίζει κάτι ο πλούσιος με το σαγηνευτικό χαμόγελο; Είναι αυτός που θα αγοράσει το Ελληνικό και θα το κάνει καζίνο. Αν τον αφήσει η Μπιρμπίλη, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και οι κοπρίτες του Πάγκαλου, που πρέπει να του δώσουν άδεια Πολεοδομίας. Και επειδή όλα αυτά δεν γίνονται ούτε με fast track, έσπευσε το Cristinάκι να κάνει μπίζνα. Και ο πλούσιος γελάει. Τι άλλο να κάνει; Η ώρα να περνάει.
Βρε βρε για δες κάτι γνωστές φυσιογνωμίες. Τελευταίος σταθμός, η Ευρω-οθωμανική Τσουμχουριέτ. Ο Τουρκοπρόεδρος με το Cristinάκι στην τέντα της επίσης υποδοχής. Έπαθε όμως χουνέρι ο Τούρκος. Να στο πιάσω από την αρχή, επειδή είδα και το video. Στην Argentina, ο Εθνικός Ύμνος κρατά μια αιωνιότητα και πέντε λεπτά. Tι τα θες; Τον 18ο αιώνα είχαν έμπνευση οι στιχουργοί-συνθέτες και έγραφαν. Μην κοιτάς σήμερα που είναι όλο διασκευές και μετά τρέχουν για διεθνή καριέρα.
Στις επίσημες τελετές, όμως, βαράει μόνο η εισαγωγή του Ύμνου για να τελειώνουμε. Έτσι κι αλλιώς, ούτε Κούπες σηκώνουμε, ούτε μετάλλια κερδίζουμε, οπότε τι να το κουράζουμε; Εκείνη την ημέρα όμως στην Αγκυρα, ο Τζίμης Μακούλης της ορχήστρας είχε την έμπνευση να παίξει όλο τον Ύμνο. Και να στέκεται τώρα στην τέντα ο Τουρκοπρόεδρος με τις ώρες. Και δώστου να βαράει. Και δώστου στροφές, στίχοι και συναίσθημα. Και η πρόεδρος να τραγουδά. Και ο Τουρκοπρόεδρος να έχει ξυλιάσει. Και για να περάσει η ώρα, μέτραγε μέσα του τους Ελληνοκύπριους αγνοούμενους από την Εισβολή. Μόλις (επιτέλους) τελείωσε ο Ύμνος, είχε μετρήσει 1.500 αγνοούμενους. Μετά περπάτησε στο χαλί με το Cristinάκι για να επιθεωρήσουν τα Στρατά. Και εκεί κάπου στο τέλος είχε ένα μικρόφωνο. Ξέρεις, οι Περονιστές μόλις δουν μικρόφωνο σταματάνε να βγάλουν λόγο. Στέκεται λοιπόν και το Cristinάκι και λέει: merhaba asker. Χωρίς μετάφραση.Εδώ έχεις τη λύτρωση. Το μαρτύριο του Τουρκοπροέδρου έχει τελειώσει, πήγε και την τουαλέτα του και έκατσε να φάει. Τη βλέπεις την ανακούφιση. Βγάλανε και τα χρυσά ποτήρια, φέρανε και μια ταλαίπωρη μεταφράστρια και πιάσανε το λακριντί. Ευτυχισμένος ο Τουρκοπρόεδρος. Τέτοια γυναίκα δίπλα του θα κάνει χρόνια να ξαναδεί. Από πίσω, η σημαία της ΕΕ. Τα μικρά αστεράκια είναι κάτι χώρες-μπατίρηδες σαν εμάς. Το μεγάλο στη μέση είναι η Τουρκία. Ή η γαϊδάρα η Μέρκελ. Το ίδιο είναι. Το ζαρζαβατικό για λουλουδοσύνθεση, είναι άποψη. Μπράβο τους. Merhaba asker.
Να και ο κουμπάρος. Πάντως, όποιος έφτιαξε το σαλόνι, πρέπει να κοιταχτεί σε ψυχίατρο: Ό,τι είχε σε χρυσό το έβαλε στο κάδρο και στα θυμιατά από κάτω. Και τα λιμά που περίσσεψαν τα πέταξε στις πολυθρόνες. Και μετά πετάχτηκε στο Praktiker να πάρει το φτηνότερο προστατευτικό για το τζάκι. Ο πίνακας από πίσω έχει το γνωστό θέμα: ελληνοτουρκική φιλία, δηλαδή τουρκικές ψαρότρατες κάνουν βόλτες στο Αιγαίο.Εικόνα από το μέλλον. Η κόρη της προέδρου και η κόρη του κουμπάρου-Ερντογάν. Η οποία είναι λέει, σύμβουλος του πατέρα της. Αμα γίνει και πρωθυπουργός, μας βλέπω πάλι να τρέχουμε στα Ίμια να ευχαριστούμε τους Αμερικάνους. Η κόρη του Cristinaκίου λέγεται Florencia. Η αλήθεια είναι ότι αν την δεις χωρίς μαύρα γυαλιά, θα σου θυμίσει την Morticia από την οικογένεια Adams. Αυτή τη φορά, συνόδεψε τη μητέρα της στην περιοδεία. Όταν μάλιστα προσγειώθηκαν στο Κουβάιτ, ο πλούσιος που τις υποδέχθηκε, θέλησε να αστειευτεί: «who is the mother and who is the daughter» αναρωτήθηκε, τύπου πόσο νέες είναι και οι δύο.
Αντε μανίτσα μου να αγοράσεις καμιά χρυσή πολυθρόνα και άσε το χιούμορ.
Να τα δυό τους στο Μπλε Τζαμί. Χωρίς γυαλί η κόρη είναι ίδια η Morticia. Ακόμα και η μητέρα της δυσκολεύεται να την αναγνωρίσει. Ο άλλος δίπλα περιμένει υπομονετικά. Αν ήταν κανένας τράγος, θα είχε βγάλει ήδη δίσκο.
Μerhaba asker. Che, señora Presidenta de la Nación: αυτή την έκφραση να μην την ξεχάσετε. Θα σας χρειαστεί άμα έρθετε στην παράγκα μας. «Καραμπινάτος 'τρίτος κόσμος'» που λέει και ο Λοβέρδος.
Τελικά έμαθες, αν αυτή την εβδομάδα επιτρέπεται το κάπνισμα;

Πλυντήριο

Θυμάσαι τότε που ήμασταν (πιο) νέοι και ακούσαμε για πρώτη φορά τις εκφράσεις «νόμος περί ευθύνης υπουργών» και «πόθεν έσχες»; Είχαμε πει, τόση φανφάρα κάτι σοβαρό θα κρύβει.
Μετά μεγαλώσαμε και είδαμε τη γυμνή αλήθεια: Η Βουλή των Ελλήνων θα μπορούσε κάλλιστα να αποκαλείται Ωραίο μου Πλυντήριο, όπως εκείνη η καταπληκτική ταινία του Stephen Frears. Οι πολιτικοί εντός του κτιρίου ποτέ δεν ζημιώθηκαν: και περιουσίες έκαναν, και τις τραπεζικές τους καταθέσεις αύξησαν, και αγροτεμάχια απέκτησαν, και βίλες, και μεζονέτες και αυτοκίνητα.
Το american dream στην ελληνική του εκδοχή με πρωταγωνιστές υπουργούς, πρωθυπουργούς, «εθνάρχες», δημοσιογράφους, εργατοπατέρες, ανθρώπους που δεν τους ήξερε ο θυρωρός τους, κατά κανόνα άξεστους και υπερφίαλους. Κυρίως όμως, ακούραστους.
Και στην όποια υποψία σκανδάλου, καθάριζε το Σύνταγμα. Και να σκεφτείς ότι κάποτε έξω από το ίδιο κτίριο, οι Atenistas του 19ου αιώνα χαλούσαν τον ύπνο του Όθωνα και της Αμαλίτσας, απαιτώντας Σύνταγμα.
Το Σύνταγμα δεν είναι παρά η αποχέτευση του Πλυντηρίου. Ποτέ κανείς δεν καταδικάζεται, γιατί όλα παραγράφονται. Λέξη σχεδόν μαγική. Αυτοματοποιημένη. Και αν εμείς οι δύο τους αποκαλέσουμε λαμόγια, θα φάμε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση. Και αν εσύ αποφασίσεις να τους μηνύσεις, θα φας πόρτα. Το παρεάκι στο εσωτερικό θα ψηφίσει κατά της άρσης της ασυλίας. Το Πλυντήριο θα κάνει τον κύκλο του: μόλις φύγουν τα νερά, ακολουθεί το στίψιμο (το λατρεύω το στίψιμο, νομίζω ότι το πλυντήριο θα απογειωθεί) και τέλος προγράμματος.
Και μόλις ανοίξεις το πορτάκι, πετάγονται όλοι αυτοί και σού βγάζουν γλώσσα. Το παλάτι είναι «διαμερισματάκι» και η τρίπατη μεζονέτα, ένα «κωλόσπιτο». Όλοι αθώοι. Για όλα υπάρχει εξήγηση, τόσο μα τόσο απλή, απορώ που δεν την είχες σκεφτεί.
Υπάρχει βέβαια και η πολιτική ευθύνη, που με περίσσευμα καρδιάς αναλαμβάνουν όλοι. Αντε και καμιά διαγραφή από το κόμμα. Κάτι σαν το λευκαντικό που ρίχνεις στην ειδική θήκη για καλύτερα αποτελέσματα.
Και μετά; Και μετά βγάζεις τα ρούχα να τα απλώσεις και μένεις να παρατηρείς με θλίψη τις μπουγάδες των γειτόνων. Στη Γαλλία ένας πρωθυπουργός αυτοκτόνησε για να γλιτώσει την καταδίκη. Ο φουκαράς ο Μπερεγκοβουά! Είχε αγοράσει ένα «διαμερισματάκι» με θέα τον Σηκουάνα. Στην Ιταλία ο πρωθυπουργός Μπετίνο Κράξι πέθανε φυγόδικος στην Τυνησία για να γλιτώσει τη φυλακή. Στη Βρετανία, δύο βουλευτές έχουν ήδη πάει φυλακή, επειδή αγόραζαν γλάστρες και go-go boys και τα δήλωναν βουλευτικά έξοδα. Από τότε που ζούσα στη Βρετανία το έλεγα: το gardening κλείνει σπίτια.
Και ξαφνικά μέσα στη Βουλή τούς έπιασε ο πόνος. Να αλλάξουν το πρόγραμμα του Πλυντηρίου, ώστε να πάει κάποιος φυλακή. Να βρούμε κάποιον να τον πετάξουμε στα λιοντάρια να χαρεί το πλήθος. Εν ανάγκη να αλλάξουμε και το Σύνταγμα, βρε αδελφέ, να ηρεμήσει και ο Όθωνας με την Αμαλίτσα που άδικα έχασαν τον ύπνο τους εκείνο το βράδυ.
Να φταίει λοιπόν το Πλυντήριο; Πρόσεξε, είναι παγίδα. Όσο πιο καινούργιο αγοράζεις, τόσο πιο πολύ μπλέκεις με τα προγράμματα πλύσης. Τα μισά από όσα σου λένε, δεν τα καταλαβαίνεις καν. Ξέρεις δα τι σημαίνει αυτό στην περίπτωσή τους.
Μην μπαίνετε στα έξοδα μανίτσες μου. Τώρα που είμαστε λίγο πιο μεγάλοι, δεν έχουμε αυταπάτες: κανείς δεν θα πάει φυλακή.
Θέλετε πραγματικά να κάνετε κάτι; Επιστροφή στη σκάφη. Και την ώρα που θα τρίβετε με μανία τα ρούχα για να καθαρίσουν, να αναπολείτε τις περιουσίες που δεσμεύθηκαν. Και μην ανησυχείτε. Στο άπλωμα δεν θα είστε μόνοι.

ΥΓ Θα μου πεις, εγώ και εσύ δεν τους ψηφίζουμε; Εσύ, ίσως. Εγώ, όχι. Δηλαδή ψηφίζω. Αλλά αυτούς που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Και υπάρχουν τέτοιοι. Μόνο που πρέπει και οι ίδιοι να αποφασίσουν να κάνουν τη διαφορά. Αλλιώς...

Διαμάντια

Σου παρουσιάζω τα διαμάντια της σκηνής του tango electrónico: οι Tanghetto και οι Bajofondo. Και τι σύμπτωση: γεννήθηκαν το 2001, τη χρονιά της οικονομικής κρίσης. Οι πρώτοι στο Buenos Aires και οι δεύτεροι νομίζω κάπου μεταξύ Buenos Aires και Montevideo. Πιο γνωστοί οι δεύτεροι σίγουρα, λόγω του αεικίνητου και παγκοσμίως αναγνωρίσιμου Gustavo Santaolalla. Για τον οποίο έπαιρνα όρκο ότι είναι Uruguasho, αλλά τελικά είναι Argento. Αδιάβαστος και εγώ πήγα. Το φανταζόσουν; Όχι ότι έχει διαφορά, αλλά αυτό το τελευταίο ας μείνει καλύτερα μεταξύ μας.

Εδώ οι Tanghetto πάντρεψαν το tango με τους New Order. Tραγουδάρα το Blue Monday, τι να λέμε τώρα…

Και οι Bajofondo στο Pa' bailar για ένα crash course tango. Χωροταξικώς. Διότι το tango δεν είναι χορός, είναι έγκλημα κατ' εξακολούθησιν. Και crime scene, ό,τι φέρνει σε καταγώγι. Ακου και μένα. Κάτι έχει πάρει το μάτι μου.