Κατήφεια

Τι μέρα ήταν και αυτή που ξημέρωσε για το Cristinάκι. Τι τις θέλαμε τις ενδιάμεσες εκλογές, ειλικρινά ας ήξερα. Νίλα το λες. Χλαπάτσα το λες. Ισπανικά το λες καλύτερα: varapalo.
Αχ βρε Cristinάκι μου. Τους τα έκανες όλα κρατικά, έβαλες και φόρους στους μεγαλοαγρότες και αυτοί δεν σε ψήφισαν. Δεν ερχόσουν εδώ, μανίτσα μου, να τα κάνεις αυτά; Όλοι θα σε ψήφιζαν: από την Αλέκα μέχρι το ΛΑΟπρόεδρο. Αντε να έχανες την ψήφο του Μάνου με τη Δράση του, του Μαρκουλάκη, του Μπουτάρη και του ΗΒΗ νερό Λουτρακίου.
Τι να πω, τέτοια πίκρα που με τίποτα δεν πάει κάτω. Αν και για να πούμε και του στραβού το δίκιο, όλοι αυτοί που κερδίσανε μερικές έδρες στη Βουλή και σκάσανε στα χαμόγελα, αν τους ζητήσεις να συμφωνήσουν σε έναν κοινό προεδρικό υποψήφιο το 2011, θα φάει ο ένας τον άλλον. Και τότε θα γελάω εγώ και το Cristinάκι μου.
Μοναδική χαρά των εκλογών: ο διάσημος Αργεντινός σκηνοθέτης Fernando 'Pino' Solanas που έχει υπογράψει την ταινία-αριστούργημα Sur, κατάφερε να εκλεγεί με τον αριστερό σχηματισμό Poyecto Sur. Ίσως τον εμπνεύστηκε από την ταινία. Όποιος δεν την έχει δει, χάνει.

Και για να αλλάξουμε στα γρήγορα θέμα: θυμάστε μια χώρα που την λέγανε Ουρουγουάη; Που την ανακάλυψε η Όλγα και το παρεάκι της για 2-3 μέρες λόγω της Punta del Este?

Ε λοιπόν, τώρα που η Όλγα δεν ασχολείται με αυτά, ακούστε τα σούπερ νέα: στην Ουρουγουάη έκατσαν οι άνθρωποι το 1997 και έκαναν συνταγματική αναθεώρηση. Επειδή όμως εκεί δεν έχουν Φεβρωνίες, Βενιζέλους και Αλέκους, λαμβάνουν στα σοβαρά την Αναθεώρηση και παίρνουν αποφάσεις. Έτσι αποφασίστηκε ότι κάθε κόμμα που θέλει να έχει προεδρικό υποψήφιο (πρόεδρος=πρωθυπουργός), πρέπει αναγκαστικά να περνά τη βάσανο των εσωκομματικών εκλογών. Ούτε «δαχτυλίδια», ούτε κόμματα-οικογενειακή επιχείρηση από τον θείο στον ανιψιό. Τίποτα. Εσωκομματικές εκλογές. Όπου οι πολίτες καλούνται να ψηφίσουν και να επιλέξουν. Απίστευτο;
Έγιναν αυτές οι εκλογές και ο υποψήφιος του κυβερνώντος κεντροαριστερού κόμματος που διεκδικεί και επίσημα πλέον την προεδρία (τον Οκτώβριο) είναι ένας πρώην αντάρτης πόλεων: ο 74χρονος José (el Pepe) Mujica. Η οργάνωσή του ήταν οι Tupamaros, οι οποίοι έδρασαν στη χώρα τις δεκαετίες του 1960 και 1970.

[Το όνομα της οργάνωσης προέρχεται από τον Περουβιανό Τούπακ Αμάρου (1742-1781), ο οποίος το 1780 ηγήθηκε κινήματος κατά των Ισπανών κατακτητών. Υπήρξαν και τέτοιοι.]

Ο Mujica είναι σούπερ ατομάκι. Μοναδικό χιούμορ, γυρίζει ακούραστος όλη την Ουρουγουάη και μιλά με όλους. Και με διάθεση αυτοκριτικής: «Είμαι ένας γέρος, πεισματάρης, που έκανα πολλά λάθη στη ζωή μου, όπως όλοι στη γενιά μου, και που προσπαθώ να υπηρετώ με συνέπεια αυτά που πιστεύω». Τα διάβασα πρόσφατα στην El Paίs.
Έχει περάσει και καμιά 15ετία στη φυλακή, αλλά δεν μετανιώνει που υπήρξε αντάρτης την περίοδο της Χούντας. «Λυπάμαι που δεν πήρα νωρίτερα τα όπλα να σώσω τη χώρα από αυτή τη σκληρή δικτατορία που ερχόταν».
Μίλησε κανείς για αντάρτες;

Σύγκριση

Κακό πράγμα να θυμάσαι. Και ακόμα πιο κακό, η δύναμη της σύγκρισης. Παράδειγμα το Ιράν: γίνεται λίγο της κακομοίρας. Ψήφισαν δέντρα, φυλλοβόλα και αειθαλή, ψήφισαν και τα γαϊδούρια, ψήφισαν και οι νεκροί συγγενείς του Αρταξέρξη και ο κόσμος βγήκε στους δρόμους. Για τη νοθεία, αλλά κυρίως για τη φτώχεια. Σε μια χώρα που η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού είναι νέοι. Εξέγερση, που θα έλεγε και ο Αλαβάνος. Ακόμα και στην Ευρώπη, ο κόσμος βγήκε στους δρόμους, φέρνοντας σε δύσκολη θέση τις ηγεσίες που σφυρίζουν αδιάφορα και αρκούνται στις γνωστές δηλώσεις «καταδίκης». Ξέρετε, αυτές τις δηλώσεις που εξαγριώνουν τον κόσμο και πάει για μπάνιο στις ευρωεκλογές.

Μόνο εδώ δεν βγήκε κανένας στο δρόμο. Οι γνωστοί «ευαίσθητοι» που την περίοδο της Γάζας έδιναν ραντεβού κάθε Σάββατο στην πρεσβεία του Ισραήλ, εξαφανίστηκαν. Εξαϋλώθηκαν. Σιώπησαν. Αρκεί που το Ιράν είναι εχθρός του εχθρού. Πού να τρέχουμε τώρα βρε αδελφέ στα Zara να αγοράζουμε ιρανικό μαντίλι αλληλεγγύης; Είναι που δεν έχει περάσει ακόμα και η μόδα του παλαιστινιακού. Αστο για του χρόνου. Και αν άνοιξαν δύο μύτες στην Τεχεράνη, ωχ καημένε. Πώς κάνεις έτσι; Θα κλείσουν. Σιγά.

Κακό πράγμα να θυμάσαι. Και ακόμα πιο κακό, η δύναμη της σύγκρισης. Παράδειγμα ο γνωστός Αλέκος, ο οποίος άλλαξε τελικά γνώμη για την παραίτηση. Προφανώς κράσαρε το κινητό του από τα πολλά sms που του έστειλαν και έκανε πίσω. Κρίμα, γιατί νόμιζα ότι στο τέλος θα τον συμπαθούσα. Κάνοντας σύγκριση με την αρχή: τότε που ήταν ευρωβουλευτής και συνέχιζε μια καλή παράδοση. Μετά γύρισε πίσω και άρχισαν οι γραφικότητες. Με το συμπάθειο κιόλας, αλλά αυτό το μελό-γλαφυρό-κίτρινο-απελπισμένο ύφος δεν μου άφησε άλλα περιθώρια. Μπορεί να συγκίνησε τους Λάκηδες και τη νεολαία (λέμε τώρα), αλλά εμένα με έδιωξε. Προφανώς μπορεί να ζήσει και χωρίς τη δική μου συμπάθεια. Και εγώ το ίδιο.

ΥΓ Θεωρώ τον εαυτό μου παντελώς ακατάλληλο και αναρμόδιο να κάνω οποιαδήποτε συζήτηση περί Αριστεράς στην Ελλάδα. Ας την κάνουν οι ειδικοί. Τόσο τη συζήτηση, όσο και τα σχόλια.

Διάβασα όμως ένα ενδιαφέρον άρθρο για τα αδιέξοδα της Αριστεράς και ιδού ένα απόσπασμα, έτσι ως τροφή για σκέψη, για όποιον -σαν εμένα- νιώθει ή είναι αναρμόδιος:

«[...] Για κάθε πρόβλημα έχει ένα ποίημα. Σε κάθε πρόκληση έχει την απάντηση ότι 'ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός'. Η άνοδος όμως της ακροδεξιάς στην Ευρώπη δείχνει ότι υπάρχουν και άλλοι κόσμοι που είναι εφικτοί. Και δυστυχώς για την Αριστερά γίνονται στα λαϊκά στρώματα επιθυμητοί.»

Café de los maestros

Όσοι βρέθηκαν την Κυριακή στο Ηρώδειο, είχαν την ευκαιρία να ζήσουν από κοντά τους θρύλους του tango. Είναι το Café de los maestros, η αργεντίνικη εκδοχή του Buena Vista Social Club.

Τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου που έλαμψαν στην Αργεντινή του 1940 και 1950 -τότε που ο Juan Domingo Perόn ερχόταν να σφραγίσει αιώνια την ιστορία της χώρας- ενώθηκαν χάρη στις προσπάθειες του Gustavo Santaolalla. Έγιναν ταινία, αλλά και μια απίστευτη παρέα που γυρίζει ακούραστα τον πλανήτη. Μιλάμε για μουσικούς που σήμερα είναι 80 και 85 χρονών. Όσοι κάνουν υπερατλαντικά ταξίδια ξέρουν πολύ καλά την κούραση, άρα εκτιμούν ακόμα περισσότερο την προσπάθεια.

Τα έγραψε καλύτερα από εμένα η Juanita la Quejica στο δικό της post, εδώ.

Το βίντεο είναι από το trailer της ταινίας, η οποία παίχτηκε το χειμώνα. Το τραγούδι που ακούγεται εδώ είναι το θρυλικό taquito militar (1952), ίσως η πιο γνωστή milonga στον κόσμο με εκατοντάδες διαφορετικές εκτελέσεις. Την Κυριακή δεν το είπαν. Δεν πειράζει. Είπαν πολλά άλλα…
Στο video έχει και ολίγη από Αργεντινή: Βuenos, Boca, Teatro Colόn, ακόμα και το καρναβάλι του Gualeguaychú. Νομίζετε ότι μόνο οι γείτονες έχουν καρναβάλι;

Μαρκίζα

Κάπου διάβασα ότι το ΠΑΣΟΚ διαμαρτυρήθηκε για την τηλεοπτική κάλυψη του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Ο ευρωβουλευτής-εκπρόσωπος Τύπου-και-ήσυχος-άνθρωπος είπε ότι σου δημιουργείται η εντύπωση ότι την ιδέα του Μουσείου την συνέλαβε ένας Καραμανλής και την υλοποίησε ένας άλλος Καραμανλής. Κοινώς, το έργο έχει μόνο γαλάζιους πρωταγωνιστές, ούτε καν έναν πράσινο κομπάρσο.

Και φυσικά τσίμπησε το αφεντικό της δημόσιας ραδιοτέτοιας και βγήκε και του τράβηξε μια καταγγελία. Με το γνωστό οργίλο ύφος που πηγάζει από τη βεβαιότητα ότι τα κορόιδα θα εξακολουθούν να πληρώνουν μέσω ΔΕΗ το μισθό του. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Όλος αυτός ο καβγάς είναι μεν γελοίος, αλλά εξαιρετικά διδακτικός. Γιατί είναι αντάξιος της φαιδρότητας με την οποία μεταχειριζόμαστε τους σημαντικούς ανθρώπους: τους δοξάζουμε για το όραμα που είχαν, αρκεί να ήταν «δικοί μας». Και αυτό λέγεται πολιτική.

Σου λέει ο Τρικούπης είχε «όραμα» την ένωση Πελοποννήσου-Στερεάς κατά συνέπεια η Γέφυρα του Ρίου πήρε το όνομά του. Φυσικά, ο μπάρμπα Χαρίλαος δεν οραματίστηκε και 15 ευρώ διόδια, αλλά μην κολλάμε στις λεπτομέρειες. Του χρεώσαμε του χριστιανού ένα μάτσο καλώδια και τα ακριβά διόδια. Να πώς καταστρέφονται καριέρες…

Αντίστοιχα, κάποιος άλλος είχε τη φαεινή ιδέα να μετονομάσει τη Λίμνη Πλαστήρα σε «Κ.Καραμανλής», γιατί ήταν -λέει- δικό του όραμα ή κάτι τέτοιο.

Πιο σωστό βέβαια θα ήταν να μετονομάσουμε την Αθήνα σε «Κ.Καραμανλής» για το καταπληκτικό του όραμα να τη γεμίσει με την πιο άσχημη εκδοχή της τσιμεντένιας πολυκατοικίας. Επίσης, η λεγόμενη «παραλία» της Θεσσαλονίκης πρέπει να μετονομαστεί σε Plaza del Zorro, για ευνόητους λόγους. Εδώ πλέον δεν μιλάμε για όραμα, αλλά για Cirque du soleil.

Κάπως έτσι γέμισε ο τόπος κλειστά γυμναστήρια «Ανδρέας Παπανδρέου» και πολιτιστικά κέντρα «Μελίνα Μερκούρη». Δεν χρειάζεται να είσαι μάγος για να ξέρεις πότε έγιναν αυτά ούτε τι «χρώμα» είχε ο δήμαρχος με το όραμα.

Για να μην θυμηθώ εκείνες τις αρλούμπες αριστερών δημάρχων, οι οποίοι τη δεκαετία του 1980 έβαζαν ταμπέλα στην είσοδο του Δήμου ανακοινώνοντας ότι «εισέρχεστε σε αποπυρηνικοποιημένη» ζώνη…

Θυμηθείτε πώς γυάλισε το μάτι του Λάμπρου Κωνσταντάρα-Μαυρογιαλούρου στην ιδέα δημιουργίας της «Μαυρογιαλούρειου Αγροτικής Ακαδημίας»…

Έτσι και με το Μουσείο της Ακρόπολης. Τσακώθηκαν για τη μαρκίζα. Ξέχασε βέβαια ο εκπρόσωπος Τύπου-ευρωβουλευτής-και-ήσυχος-άνθρωπος ότι πρώτο το δικό του κόμμα ταύτισε το παγκόσμιο αίτημα της επιστροφής των Μαρμάρων με μια συγκεκριμένη (και πολύ αγαπημένη) ηθοποιό. Δεν παραγνωρίζω την προσφορά της, το σκεπτικό όμως είναι λάθος. Γιατί είναι άλλο πράγμα το σχέδιο και άλλο το όραμα. Και στην τελική, στις μαρκίζες τα ονόματα μετακινούνται.

Θα μου πεις, περίμενες καλύτερη μεταχείριση των σπουδαίων ανθρώπων; Εδώ στήθηκε ολόκληρη εκπομπή-ριάλιτι με τους Μεγάλους και κουβάλησαν από τον τάφο τους συγγενείς τους. Και μετά έβγαλαν και διαφημιστικά «ψηφίστε με γιατί σας έσωσα», «στείλε sms γιατί ανακάλυψα το φλοτέρ στο καζανάκι» και άλλα χαριτωμένα.

Και πάλι καλά να λέμε. Διότι αν είχε ορκιστεί πρωθυπουργός ο ΛΑΟπρόεδρος, θα μας είχε φέρει τα ντοκουμέντα από την ιστορική φωτογράφιση της βασιλίσσης Φρειδερίκης εντός του Παρθενώνα και θα σας έλεγα εγώ πώς θα λεγόταν το νέο Μουσείο. Και ποιος θα έκανε τα εγκαίνια.

Μια ζωή αχάριστοι…

Ενημέρωσις

Κάποτε είχα την εντύπωση ότι από εμένα ενημερώνονται δύο λατρεμένοι bloggers. Τελικά είναι τουλάχιστον διπλάσιοι, άρα η ευθύνη είναι μεγαλύτερη. Ιδού μερικές σημαντικές ειδήσεις:

* Ο υπουργός λαθρομετανάστευσης, πυρκαγιών και βιβλικών καταστροφών απέδωσε στις βροχές την έλλειψη ετοιμότητας της Πυροσβεστικής. Αν κατάλαβα καλά, είπε ότι βρέχει και έτσι δεν χρειάζεται να σκοτωνόμαστε να σβήσουμε τις φωτιές. Καταρχήν σε ποιο κανάλι έβλεπε καιρό; Αν έβλεπε ΑΝΤ1 του δίνω δίκιο, γιατί έτσι ποιητικά που τα λέει ο ηλικιωμένος πού να τα καταλάβει; Αν πάλι έβλεπε καιρό στο ΣΚΑΙ, μάλλον μπερδεύτηκε με εκείνο το ρεπορτάζ για τις πλημμύρες στο Μπανγκλαντές, το οποίο με τη σειρά του είχε μπλέξει την εποχή των παγετώνων με την εξαφάνιση των δεινοσαύρων και τις ξάπλες των ιγκουάνα στα Islas Galápagos. Αν έβλεπε Star, εννοείται πως έμπλεξε τα σύννεφα με την υποψία μαγιώ που φορά η δύσμοιρη παρουσιάστρια. Αρα, πάει το δασάκι απέναντι.
* Ένας βουλευτής της ΝΔ άρχισε να γκρινιάζει και να τους απειλεί ότι θα πάει στο κόμμα του ΛΑΟπροέδρου Γιώργου ή κάτι τέτοιο. Και η κυβέρνηση του απάντησε, άμα σου βαστάει πήγαινε. Έτσι κι αλλιώς και να πας, πάλι εμάς θα ψηφίζεις στα νομοσχέδια. Εκείνος βέβαια δεν πήγε, μάλλον γιατί φοβήθηκε την κατάρα του Επίτιμου. Είναι άλλωστε γνωστό (λέμε τώρα) ότι αν καταφέρεις στη ζωή σου και ψηφίσεις 1453 φορές, μετά πιάνουν όλες οι κατάρες. Υπήρξε και σκέψη να γίνει ανεξάρτητος, αλλά δεν ξέρει πώς δουλεύουν τα blogs.
* Ο Αλέκος Αλαβάνος είπε ότι ακόμα δεν έχει αποφασίσει αν ήταν καλή ή κακή επιλογή ο Τσίπρας. Τι ώρα περίπου θα έχει αποφασίσει; Πριν ή μετά τις επόμενες εκλογές, όπου δεν θα βρουν ούτε την ψήφο τους; Μην ξεχάσει να ενημερώσει για την απόφασή του και τους Λάκηδες. Εγώ όλο αυτό το λέω κατάντια. Ο λαός μας, που είναι πολύ πιο σοφός το λέει: «όπως στρώσεις θα κοιμηθείς». Ενδεχομένως και θα ξυπνήσεις. Αν ξυπνήσεις.
* Η ΕΔΕ που έγινε για εκείνο το τηλεγράφημα από την República Oriental del Uruguay για τον κύριο τέτοιο της Siemens που έκοβε βόλτες στην Punta del Este (PDE), ολοκληρώθηκε. Αμέσως μετά η κυρία ΕΔΕ μάς ανακοίνωσε τους νικητές: Πρώτος αναπληρωματικός φταίχτης, οι «αντικειμενικοί και υποκειμενικοί παράγοντες». Μίστερ φταίχτης ο κύριος αποδέκτης του τηλεγραφήματος και Σταρ φταίχτης το σύστημα των εισερχομένων του ΥΠΕΞ το οποίο είναι παμπάλαιο. Μετά τα αποτελέσματα, όλοι δήλωσαν ικανοποιημένοι και οι νικητές φωτογραφήθηκαν με την υπουργό.

Η ζωή είναι ωραία.

Κουτοφραγκία

Εδώ και αρκετές εβδομάδες ο γνωστός υπουργός de Salud y Relaciones Públicas παραχωρεί συνεντεύξεις εν όψει της απαγόρευσης του καπνίσματος. Μανούλα ο υπουργός σε αυτά, προσπαθεί να μας πείσει για το πόσο καλά θα εφαρμοστεί ο νόμος σε μια χώρα που το κάπνισμα έχει ταυτιστεί (για ορισμένους) με τη μαγκιά και τον αγώνα του ελεύθερου κόσμου κατά του φασισμού.
Στο εξωτερικό, στην κουτοφραγκία δηλαδή, εφάρμοσαν ένα πολύ συγκεκριμένο κόλπο: αφού το κάπνισμα αποθεώθηκε μέχρι και στον κινηματογράφο, άρχισε σιγά-σιγά να στιγματίζεται: καπνίζεις; Να με συμπαθάς, αλλά δεν διαφέρεις και πολύ από τον πρεζάκια ή τον αλκοολικό.
Στη συνέχεια δημιουργήθηκαν χώροι καπνιζόντων και μη καπνιζόντων μέχρι που σταδιακά εξαφανίστηκαν οι πρώτοι. Το μήνυμα ήταν πλέον σαφές: αν θες να καπνίσεις, να πας στο σπίτι σου ή να πάρεις τους δρόμους. Το είχα δει πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη, το 1998, και σοκαρίστηκα. Ήταν μια φουκαριάρα έξω από έναν ουρανοξύστη που τουρτούριζε με μια γόπα στο χέρι. Την λυπήθηκα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι επέλεξε να κάνει το τσιγαράκι της, να πάρει τον αέρα της και να μην ενοχλήσει κανέναν. Τελεία και παύλα.
Εδώ στην Ελλάδα που έχτιζε Παρθενώνες όταν οι βάρβαροι έτρωγαν Kellog's Frosties, οι καπνιστές κερδίζουν πάντα τη μάχη. Όποιος τολμήσει να μιλήσει για τα δικαιώματα των μη καπνιστών, εισπράττει μια κάποια κατανόηση τύπου «έχεις δίκιο, αλλά και εγώ μια απλή υπάλληλος είμαι», ίσως και μερικά κοσμητικά επίθετα τύπου «είσαι ένας φασίστας». Όλα εξαρτώνται από το πόσο θέλεις να το τραβήξεις και ποιος είναι ο συνομιλητής σου. Αν πχ ανταμώσεις με το θωρηκτό Λιάνα, καλύτερα να πέσεις μόνος σου πάνω στο παγόβουνο.
Από κοντά και το absolut επιχείρημα ότι «τόσα και τόσα εισπνέουμε, αυτό σε μάρανε;» ή το ακόμα πιο absolut ότι οι «ξενέρωτοι στην κουτοφραγκία δεν ξέρουν να διασκεδάζουν, να απολαμβάνουν τον καφέ τους ή το sex και δεν έχουν θέμα με το κάπνισμα. Εμείς εδώ έχουμε θέμα, γιατί είμαστε βασιλιάδες».
Έτσι λοιπόν στη χώρα των «βασιλιάδων», ο γνωστός υπουργός θα κόψει το κάπνισμα από 1ης Ιουλίου.
Πώς; Με τη γνωστή ελληνική πατέντα: ένας νόμος-εκατό παράθυρα. Στις επιχειρήσεις για παράδειγμα κλείνουν τα καπνιστήρια, αλλά τα καταστήματα κάτω των 70 τετραγωνικών συνεχίζουν να λειτουργούν ως καπνιστήρια. Γιατί ποιος επιχειρηματίας θα επιλέξει να μετατρέψει το μαγαζί του σε μη καπνιζόντων; Συμπέρασμα: εγώ που δεν καπνίζω (ο φασίστας) και συχνάζω σε τέτοια μαγαζιά, δεν θα δω καμία διαφορά.
Πάμε παρακάτω: στα πιο μεγάλα μαγαζιά θα δημιουργηθούν -λέει- ειδικοί χώροι, σφραγισμένοι με άλλη είσοδο, εξαερισμό, συντριβάνια, συγκρουόμενα, χορεύτριες, πάγκο με τυριά, μαλλί της γριάς και δώρο ένα GPS. Μάλιστα. Να υποθέσω ότι στα σκυλάδικα η τραγουδιάρα θα κάνει ειδικό πέρασμα από το κλουβί για να τραγουδήσει στους μη καπνίζοντες;

«Σε έχω κάνει Θεό, μια φορά να σε δω, να σου πω σ’ αγαπώ γύρνα πίσω.»

-Δικό σας, άκαπνοι, θα φωνάζει μετά, απλώνοντας το μικρόφωνο, ενώ η λουλουδού θα την ραίνει με αγνά γαρύφαλλα που δεν θα μυρίζουν νικοτίνη.

(εννοείται βέβαια ότι όλοι θα γκρινιάξουν που «δεν ενημερώθηκαν για τα νέα μέτρα… Πού είναι το Κράτος;»)

Θα μου πεις τι προτείνεις εσύ; Εγώ προτείνω να εφαρμοστεί ο νόμος όπως στην κουτοφραγκία ή καθόλου. Αν είναι να τον εφαρμόσουμε για τις δημόσιες σχέσεις του υπουργού, για μερικά πρόστιμα τις πρώτες μέρες και το άλλοθι ότι τον εφαρμόσαμε, καλύτερα καθόλου.
Ας είμαστε οι Γαλάτες που αντιστέκονται στους Ρωμαίους. Αν δεν κάνω λάθος, έγιναν και μάρκα τσιγάρων.
Μην δουλευόμαστε και μεταξύ μας.

* Ελπίζω, λατρεμένοι μου bloggers-καπνιστές, να μην το πάρετε προσωπικά. Ούτε εγώ το παίρνω.

Όραμα

Ε λοιπόν ειπώθηκαν τόσα και τόσα για τις ευρωεκλογές και αγνοήθηκε η δήλωση-σχόλιο-παρέμβαση-παρακαταθήκη του Νομάρχη-αλεπού (ισπανιστί zorro) ότι ο καταλληλότερος Κώστας πρωθυπουργός «πρέπει να γίνει ένας νέος Ernesto Guevara».
Για την ακρίβεια Che Guevara είπε, αλλά ο συμπατριώτης Ernesto λεγόταν, μην λέμε τα ίδια και τα ίδια.
Η αλήθεια είναι ότι μόλις το άκουσα, μπήκα σε μια ψυχολογία, που λέει και ο Μπιθικώτσης. Πιο πολύ όμως μπήκα σε σκέψεις: θα τον βάλουμε τον καταλληλότερο να γυρίζει χειμωνιάτικα (στο Νότιο Ημισφαίριο) τη μισή Νότιο Αμερική; Με μοτοσικλέτα στην Παταγονία, στις Ανδεις και στα χιόνια; Και ποιος θα παίξει το ρόλο του Alberto Granado? O Μεϊμαράκης ή ο Ζαγορίτης; Δεν κολλάει, κύριε Νομάρχα μου. Βάλε τώρα με το νου σου να ανέβουν οι δύο τους σε μοτοσικλέτα. Τους έχεις δει τους δρόμους στην Παταγονία;
Και άντε να το τρέξουμε λίγο το έργο: έστω ότι ο νέος Ernesto φτάνει στην Κούβα. Ας πούμε ότι πήρε τη «Ρομίλντα», τη βάφτισε Granma 2 και έπιασε λιμάνι. Ποιον θα πάει να δει; Τον σύντροφο Raúl? Φαντάζεστε διάλογο;
- ¡ Muy buenas, comandante! Soy un verdadero revolucionario y vine acá para seguir con las reformas.
- Άλλο πάλι και τούτο που με βρήκε στα γεράματα, θα αναρωτηθεί ο πρόεδρος. «Αληθινός επαναστάτης και ήρθες εδώ να συνεχίσεις με τις μεταρρυθμίσεις;» Δεν αφήνεις χρυσέ μου τις ρεφόρμας να πας εδώ παρακάτω που έχουμε τον αδελφό μου τον Fidel να βγάλεις καμιά αναμνηστική φωτογραφία; Έτσι κι αλλιώς, όλοι το ίδιο κάνουν. Να την βάλεις εκεί στο ισόγειο της πολυκατοικίας να την βλέπει ο Καρατζαφέρης κάθε μέρα που μπαίνει μέσα να σκάει από το κακό του;
- ¡ Qué buena idea ha tenido, comandante! Θα αναφωνήσει χαρούμενος ο δικός μας με την «καταπληκτική ιδέα». Μώρε μόνο ο Καρατζαφέρης θα ζηλέψει; Μην σου πω και ο Αβραμόπουλος που νομίζει ότι έχει βγει φωτογραφία με όλη την υφήλιο από την εποχή που ως δήμαρχος μοίραζε χρυσά κλειδιά.
Τώρα που το σκέφτομαι κάπως τσουλάει το έργο. Αμα είναι να προκληθεί αναστάτωση στην πολυκατοικία, μαζί σου κύριε Νομάρχα-αλεπού. Είδες τελικά ο Raúl και τον είχαμε υποτιμήσει; Στο τσάκα-τσάκα τον ξεπέταξε τον νέο Ernesto.
(Μεταξύ μας, οι Castro το έχουν και λίγο στο DNA τους να ξεφορτώνονται τους Ernesto…)
Πάντως παραπέρα δεν πάει. Πού να τρέχει ο μετά ο καταλληλότερος; Στα Κονγκά; Εδώ τρομάξαμε να τον στείλουμε στις Βρυξέλλες.
Καλά για Βολιβία δεν το συζητώ. Ασε καλύτερα, τώρα που τα έχει βάλει σε μια τάξη ο πρόεδρος Evo. Να του αρχίσει πάλι με τις ρεφόρμας; Επιπλέον, το συγκεκριμένο ταξίδι ήταν και ολίγον μοιραίο. Δεν λέει, οικογενειάρχης άνθρωπος.
Όχι τίποτε άλλο, αλλά μετά θα πρέπει να τον κάνουμε και γραμματόσημο στην Αργεντινή. Εντάξει, είπαμε να γίνει λίγη πλάκα στην πολυκατοικία, μην το κάνουμε το όραμα σκέτη φάρσα…

Μερόπη

Ε λοιπόν, πιο σατανικά αποτελέσματα εκλογών δεν έχω ξαναδεί. Στην αρχή σου σκάει μύτη το exit poll. Κλασικά λάθος, καθότι άμα ρωτάς κάτι τύπους σαν εμένα, πρέπει να προβλέψεις απάντηση στα κόμματα και το Frente para la Victoria, του γνωστού μας Cristinaκίου, καθότι οπαδός. Αλλιώς, πάρε να έχεις.
Με τούτα και με εκείνα, δίνουν ένα +7% στο ΠΑΣΟΚ και βγάζουν τον πράσινο τον στερημένο άνθρωπο στους δρόμους.
Τα δε γαλάζια τεμάχια είχαν βάλει την πλερέζα μέχρι το λαιμό. Τον έβλεπες τον λεβεντάνθρωπο τον Βαγγέλα τον Μεϊμαράκη: Μην του μιλάτε του παιδιού, νταλκάς βαρύς τον βάρεσε.
Οι πρασινάνθρωποι όμως δεν είχαν υπολογίσει στη δύναμη της σύμπτωσης: όση ώρα διαρκούσαν οι τηλεοπτικές εκπομπές η ροή αποτελεσμάτων πήγαινε πιο αργά και από την καθυστέρηση: τι και αν δεν πήγε ψυχή να ψηφίσει; Τα αποτελέσματα δεν έβγαιναν με τίποτα. Ειδικά εκεί στα μεγάλα αστικά κέντρα, είχαν μια άρνηση.
Οι δικαστικοί αντιπρόσωποι είχαν βάλει ψαρόκολλα στα τηλεγραφήματα και δεν άνοιγαν με τίποτα, ώστε να τα διαβάσει η Μερόπη στο ΥΠΕΣ και να τα ρίξει στο σύστημα. Αντίθετα, ό,τι παρτάλι τηλεγράφημα ερχόταν και από την τελευταία ραχούλα έμπαινε αμέσως: Το τηλεγράφημα άνοιγε με το φύσημα της Μερόπης.
Αποτέλεσμα: το +7% των exit polls έμοιαζε φάρσα, καθότι η επίσημη ροή αποτελεσμάτων κρατούσε τη διαφορά στο 2%. Και όλα αυτά όσο κρατούσαν οι τηλεοπτικές εκπομπές, άρα και οι εντυπώσεις. Φανταστείτε πόσο γελοίος ακούγεται ο νικητής όταν την ώρα που φωνάζει: look, mommy, I won! από κάτω τα ποσοστά της Επικρατείας του βγάζουν μια γλώσσα νααα με το συμπάθειο.
Αντίστοιχα, ο καταλληλότερος ακουγόταν μια χαρά: ναι, χάσαμε, αλλά αν εξαιρέσεις τον Roger Federer, δεν κέρδισε και κανένας άλλος. Για ρίξτε μια ματιά από κάτω να δείτε ποσοστά. Η ραχούλα που λέγαμε. Kαι η Μερόπη που φύσαγε.
Και μόλις τα φώτα έσβησαν, ως διά μαγείας κατάφερε η Μερόπη να βγάλει την ψαρόκολλα από τα τηλεγραφήματα. Και μέσα σε μια ώρα έσκασαν μύτη τα μεγάλα αστικά κέντρα και η εικόνα άλλαξε. Αλλά τι σημασία είχε πλέον; Τη Δευτέρα είναι αργία και καύσωνας. Δεν υπάρχουν εντυπώσεις για να τις κερδίσει κανείς… Και η Μερόπη θα έχει ρεπό.
Χώρια που βρήκαμε και τη νέα καραμελίτσα: η αποχή. Γίναμε και εμείς Ευρώπη και απέχουμε.
Ε λοιπόν να με συμπαθάτε, αλλά αυτή τη συζήτηση την βρίσκω γελοία. Θα πάρω εγώ στα σοβαρά αυτόν που λέει ότι τους βαρέθηκε όλους και θα πάει για μπάνιο; Να πας, μανίτσα μου, αλλά να έχεις υπόψη σου ότι την ώρα που εσύ θα κάνεις απλωτές στη Λούτσα, ο άλλος θα βγει παγανιά και θα σου ξαφρίσει το πορτοφόλι.
Και μην μου βγεις μετά από τη θάλασσα να μου αρχίσεις βοήθεια κλέφτες!
Ασε που επιτρέπεις στον κάθε ανίδεο να υστεριάζει στα κανάλια, μιλώντας εξ' ονόματός σου. Οι πολίτες απορρίπτουν το πολιτικό σύστημα, λέει με ύφος χιλίων καρδιναλίων ο κάθε σαχλαμάρας, και μιλά για ένα ετερόκλητο πλήθος: ο ένας δεν πήγε γιατί βαριόταν, ο δεύτερος γιατί χόρευε στη Super Paradise, η γριά απέναντι γιατί έσπασε το Π, ο άλλος γιατί πράγματι είναι εναντίον και εσύ, Μερόπη μου, γιατί περίσσεψε θέση στο πούλμαν για Λούτσα. Αντε βγάλε συμπέρασμα.
Και μετά το γενικεύουν κιόλας. Η Ευρώπη, λέει, δεν πάει να ψηφίσει. Βρε αγάπες μου, ακούτε τι λέτε; Η αποχή του Λουξεμβούργιου ή του Σουηδού που ζει 50 χρόνια μπροστά από εμάς και με μισθό 5.000 ευρώ έχει το ίδιο κίνητρο με την αποχή του Βούλγαρου ή του Πολωνού;
Έπειτα τους έβλεπα που μέτραγαν πόσα εκατομμύρια ψηφοφόρων, λέει, δεν ψήφισαν. Γουαααααου! Τι μου λέτε!!! Να υπενθυμίσω ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται βάσει αυτών που ψηφίζουν; Το ξεχάσαμε; Ή μήπως θα βγει ανακοίνωση στο Στρασβούργο, «οι εκλογές επαναλαμβάνονται για να πάει και η Μερόπη να ψηφίσει». Φάγατε τόσες ώρες νυχτιάτικα για να ειπωθούν κοινοτυπίες;
Λυπάμαι που το λέω, αλλά τα μοναδικά κόμματα που μίλησαν προεκλογικά για την Ευρώπη ήταν το ΚΚΕ με την άρνηση και ο ΛΑΟΣ με το φόβο της Τουρκίας και τους λαθρομετανάστες.
Αποτέλεσμα: η Αλέκα ας πούμε ότι έσωσε την παρτίδα (ας πούμε), ο δε άλλος κέρδισε. Για ρίξτε μια ματιά στα διψήφια ποσοστά του στα μεγάλα αστικά κέντρα, εκεί που υπάρχει πρόβλημα (και) με τους μετανάστες και τα ξαναλέμε. Και όποιος δεν θέλει να το παραδεχθεί και βγάζει λόγους δεκάρικους για αποχές, φασίστες και ακραίους, απλά βάζει το χεράκι του, ώστε το κόμμα αυτό να πάει ακόμα ψηλότερα στις επόμενες εκλογές. Οι μεγάλοι δεν μίλησαν για την Ευρώπη, γιατί είχαν το νου τους να μαζέψουν όσο το δυνατόν περισσότερους στο μαντρί. Αποτέλεσμα: τσίμπησαν το 70%, μας είπαν το ποιηματάκι τους και καλές διακοπές.
Ο ΣΥΝ έφαγε τη χλαπάτσα και λογικό, καθότι το ένα αυτογκόλ έμπαινε μετά το άλλο, ενώ οι Οικολόγοι κέρδισαν μια ευκαιρία. Μην το πάμε πιο μακριά. Κέρδισαν μια ευκαιρία. Μάγκες, αφού έχετε την ταμπέλα της οικολογίας και τώρα θα ακούγεστε, για να δω πώς θα πείσετε τη Μερόπη ότι η «καθαρή Ελλάδα» δεν σταματάει στην πόρτα του σπιτιού της.
Τέλος, μία απορία: γιατί ο Κάτμαν ήταν τόσο χαμηλά στη λίστα του Δημοσθένη Βεργή; Σύμπτωση και αυτό; Εσύ τι λες Μερόπη;

Ventilador

Στις ΗΠΑ -που εμείς εδώ οι μάγκες ξέρουμε μόνο να λοιδωρούμε- οι πολιτικοί χρηματοδοτούνται με ονοματεπώνυμο. Θέλεις εσύ κυρία Barbie μου από τη Νebraska να πληρώσεις τον Τζον Μακέιν, επειδή η γυναίκα του είναι κι αυτή μια Barbie, αλλά με 50 κιλά λιγότερα από σένα; Μάλιστα. Περάστε, δώστε και σώστε. Αλλά αφήστε μας και τα στοιχεία σας.

Θέλεις εσύ πολυεθνικιά μου να τα σπρώξεις στον κάθε Μπους, ώστε να κάνεις μπίζνες στη Μέση Ανατολή; Avec plaisir, αλλά μισό να το σημειώσω.

Έτσι όλοι πάνω-κάτω ξέρουν. Μπορεί να διαφωνείς, αλλά ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις. Ξέρεις, ενδεχομένως, ποιον να αποφύγεις. Στο λέει, στο φωνάζει. Ο Ντικ Τσένι, για παράδειγμα, δεν έκρυψε ποτέ τα επιχειρηματικά του σχέδια. Ούτε κορόιδεψε κανέναν με θεωρίες περί νόμιμου και ηθικού. Σου λέει, ο πολιτικός μπορεί να κάνει και μπίζνες. Μήπως το έκρυψε ο Μπερλουσκόνι; Τρεις φορές πρωθυπουργός και με σουξέ στις γυναίκες.

Εδώ σε εμάς πώς γίνεται η χρηματοδότηση; Καταρχήν, το Κράτος. Δηλαδή, όλοι εμείς οι ηλίθιοι φορολογούμενοι (γιατί αυτό είναι το Κράτος) πληρώνουμε τις στρατιές υπαλλήλων σε όλα τα κόμματα. Σε όλα. Τα οποία κόμματα έχουν φεσώσει το σύμπαν: από την Ολυμπιακή μέχρι το μέντιουμ που έχουν στο υπόγειο.

Μετά, υποτίθεται ότι γίνεται εξόρμηση με κουπόνια, γαριδάκια, δρακουλίνια και πακοτίνια.
Ύστερα έρχεται και το «κατιτίς» που τσοντάρουν στο κόμμα τους οι βουλευτές και ευρωβουλευτές.

Αλλά επειδή προφανέστατα δεν φτάνουν ούτε τα χρήματα των ηλίθιων φορολογούμενων ούτε τα δρακουλίνια, ούτε τα «κατιτίς», υπάρχει και μια τεράστια γκρίζα περιοχή χρηματοδότησης που κανείς δεν γνωρίζει. Φράγκα γενικώς πάνε και έρχονται, ενίοτε με χαριτωμένο τρόπο: κάποτε τα έβαζαν σε pampers (θα θυμούνται οι παλαιότεροι), τώρα μπορεί ένας πολιτικός να πάρει απλά ένα «δωράκι»: Σου λέει ο Α τύπος: τι θέλω εγώ; Τη Χ σύμβαση; Μοίρασε τα Ψ δώρα. Πάρε και τις φαμίλιες τους να ταξιδέψουν δωρεάν πρώτη θέση στο Las Vegas να λαδώσει το άντερό τους, γιατί είναι και ψωμόλυσσες. Και η δουλειά έτοιμη.

Κάπως έτσι κρατιέται ζωντανή αυτή η γκρίζα περιοχή: όλα τα κόμματα ξοδεύουν, κάνουν μπίζνες και φεσώνουν, μετά διαβάζουμε και τα απίστευτα «πόθεν έσχες» των πολιτικών, αλλά αποδείξεις δεν έχουμε. Πού να τις βρούμε;

Και όταν τα κόμματα δουν τα σκούρα ή πλησιάζουν κάλπες, αρχίζει ο πόλεμος με τη λάσπη, όπως ο Βέγγος σε εκείνη την ταινία που πέταγε κρέμες. Πες εσύ για τον έναν να πω εγώ για τον άλλον. Τζάμπα είναι. Αλλωστε, τα σενάρια συνωμοσίας είναι στο DNA μας. Είμαστε ικανοί να χαρακτηρίσουμε προβοκάτσια ακόμα και τον αφανισμό των δεινοσαύρων.

Και αν κάποιος μιλήσει για αλλαγή τρόπου χρηματοδότησης θα αντιμετωπίσει τα βλακώδη επιχειρήματα τύπου, «α εμείς δεν λέμε ονόματα, γιατί η CIA θα τους κάψει το DVD και θα βάλει κοριό στο καζανάκι τους».

Και όταν από ένα κόμμα (το ΠΑΣΟΚ νομίζω) ακούστηκε η ιδέα να φτιαχτεί μια πιστωτική κάρτα για τα μέλη του, ώστε αφού τόσο γουστάρουν το κόμμα, να το πληρώνουν κιόλας, η πρώτη κουβέντα που άκουσα ήταν από τους δημοσιογράφους-σαΐνια ότι «φαντάσου να χρωστάς στην κάρτα του κόμματος και να σου πάρει το σπίτι, χα χα χα». Να είστε καλά, βρε μανίτσες μου, γελάσαμε πάλι. Εκεί ήταν η ουσία του θέματος, ανατρίχιασα που την ανακαλύψατε.

Επίλογος: δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ προτιμώ τον αμοραλισμό του κάθε Ντικ Τσένι από τις ηθικοπλαστικές ανοησίες των ντόπιων τεμαχίων. Είναι απλά θέμα αντιπάλου: τον αμοραλιστή μπορώ να σκεφτώ τρόπους αντιμετώπισης. Τον υποκριτή, απλά σηκώνω τα χέρια ψηλά.

ΥΓ Από την ιστορία της Siemens θα ήθελα να προκύψει το εξής συμπέρασμα: τα στελέχη να ζήτησαν μεν λεφτά από τη μαμά-εταιρεία «για να λαδώσουν πολιτικούς», αλλά να τα έβαλαν απλά στην τσέπη τους. Ποντάροντας ακριβώς στη γκρίζα περιοχή του συστήματος: Έτσι κι αλλιώς ο καβγάς θα στηθεί, ο ανεμιστήρας θα δουλέψει και η λάσπη θα φύγει προς όλες τις κατευθύνσεις.

Και μόνο για αυτό, παμψηφεί αθώοι. Και με ένα μπαλκόνι στην Punta del Este δώρο.

ΥΓ1 Καλή ψήφο σε όλους. «Ναι» στο παραβάν, «όχι» στη Λούτσα.

Παλάμη

Της τρελής το πανηγύρι γίνεται στην Punta del Este (PDE). Εκεί στην γωνίτσα της Ουρουγουάης, μια στενή λωρίδα γης χωρίζει νοερά τον Rίo de la Plata από τον Ατλαντικό. Δεκάδες παραλίες για όλα τα γούστα και (ακριβά) πορτοφόλια, ξενοδοχεία, τεράστιες πολυκατοικίες με ακριβά διαμερίσματα, οικισμοί με βίλες, μαγαζιά, club και πάει λέγοντας. Με την ευγενική χορηγία των πλούσιων Αργεντινών και όχι μόνο.

Όπως λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας, everybody who is somebody έρχεται τους καλοκαιρινούς μήνες στην Punta del Este. Και όταν λέμε καλοκαιρινούς, εννοούμε τους καλοκαιρινούς του Νότιου Ημισφαιρίου. Κοινώς, αν ξεκινήσετε να πάτε τώρα, πάρτε και το μπουφάν μαζί.

Η φωτογραφία είναι εξαιρετικά διάσημη. Μια παλάμη ανοικτή στην άμμο, ευτυχώς (ή δυστυχώς) θαμμένη η μισή για να αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις.

Για το πώς πάει κανείς εκεί, ρωτήστε την κυρία Ντόρα. Απόλυτη εχεμύθεια. Θα πάτε, θα περάσετε καλά και δεν θα το μάθει κανείς.

Και αν στην τελική, την ώρα που εσείς κάνετε τις βουτιές σας, πίσω στην πατρίδα δικαστές και αστυνόμοι-σαΐνια συλλάβουν την πεθερά και τη γυναίκα σας, δεν βαριέστε. Εντελώς μεταξύ μας, αυτός δεν ήταν ο διακαής πόθος σας; Χώρια που θα χυθεί για μια ακόμα φορά άπλετο φως. Και θα γίνει και κοτζάμ ΕΔΕ.

I have a dream: την επόμενη φορά, να βρεθώ στην Punta del Este καλοκαιρινούς μήνες. Να βγάλω και εγώ μια φωτογραφία δίπλα σε αυτή την παλάμη και μετά να την δω να βγαίνει σιγά-σιγά από την άμμο και να στρέφεται ολάνοιχτη προς τα βορειοανατολικά. Νοερά έστω.

Με σκοπό να στείλει το μήνυμα εκεί που πρέπει.

Αφιερωμένο

Παραμένω στο mood της χαράς με τα γεννητούρια της naf και του spy.

Σιγά μην με πάρει η κάτω βόλτα που ετοιμάζομαι να πάω στην Αργεντινή με τα αεροπλάνα της Air France. Σιγά μην κάτσω να ασχοληθώ (άλλο) με τις ευρωεκλογές.

Χαρές έχουμε. Και τι καλύτερο από αυτό το συγκρότημα: Από το Σαν Φρανσίσκο, η Rupa –γιατρός και μουσικός- και η πολυσυλλεκτική της παρέα με το όνομα April Fishes. Απίστευτο πάντρεμα μουσικών επιρροών από τα δέκα σημεία του ορίζοντα. Τραγουδούν στα γαλλικά, στα ισπανικά, στα αγγλικά. Είχαν έρθει και στην Ελλάδα πριν από μερικούς μήνες, αλλά δεν τους πήρα χαμπάρι. Εκ των υστέρων συνειδητοποίησα ότι την ημέρα που έπαιζαν, εγώ έβλεπα στην TV μια ταινία από την Αργεντινή. Καλά να πάθω.

Αλλά αυτό το τραγουδάκι είναι πολύ super. Αφιερωμένο εξαιρετικά. Και καλό μήνα.