Ιδέα

Ακολουθεί ένα post που σου χρωστούσα. Ο λόγος για τις αργεντινές Madres de la Plaza de Mayo. Tις βλέπεις δίπλα σε μια μοντέρνα εκδοχή: Δεν είναι ακριβώς μαντήλι αυτό που έχουν στο κεφάλι, αλλά μωρουδιακή πάνα.
Η ιστορία τους είναι παράλληλη με τη δικτατορία του 1976. Τότε που νέοι -κυρίως- άνθρωποι «εξαφανίζονταν» κατά χιλιάδες. Για την ακρίβεια, πρώτα βασανίζονταν και στη συνέχεια τους έριχναν σε ένα στρατιωτικό αεροπλάνο και τους σκόρπαγαν στον Νότιο Ατλαντικό. Έτσι «καθάριζουν» τα ολοκληρωτικά καθεστώτα από τους «ενοχλητικούς». Μην σε παρασύρει το οποιοδήποτε προσωπείο ή τα συνθήματα για κοινωνική δικαιοσύνη και άλλα τέτοια. Ο ενοχλητικός είναι ενοχλητικός και πρέπει να βγει από τη μέση. Μόνο η μέθοδος διαφέρει. Και η γεωγραφία.
Ξαφνικά λοιπόν, οι Madres (μητέρες) άρχισαν να χάνουν τα παιδιά τους. Και όπως ήταν φυσικό, αναζητούσαν απαντήσεις. Τις οποίες κανείς ποτέ δεν δίνει σε τέτοια καθεστώτα. Αποφάσισαν λοιπόν -εκεί κατά το 1977- να πάνε στην Plaza de Mayo, όπου βρίσκεται το Προεδρικό Μέγαρο (Casa Rosada) και να ζητήσουν ακρόαση από τον δικτάτορα-«πρόεδρο». Έτσι απλά. Προφανώς, το μυαλό τους δεν πήγαινε σε τόση βαρβαρότητα. Μάνες ήταν, πίστευαν ότι τουλάχιστον μια απάντηση θα την έπαιρναν.
Εννοείται ότι κανείς δεν τους δέχθηκε στο Προεδρικό. Είμαι βέβαιος ότι θα γέλασαν με την αφέλειά τους.
Τότε λοιπόν έπεσε η ιδέα: γιατί να μην κάτσουμε απ' έξω και να περιμένουμε; Στο τέλος θα αναγκαστούν να μας δεχθούν και να μας πουν. Και επειδή οι συγκεντρώσεις άνω των τριών θεωρούνταν συνωμοσία ανατροπής του καθεστώτος, περπατούσαν ανά δύο γύρω από την Πλατεία. Τουλάχιστον αυτό δεν απαγορευόταν.
Και οι συγκεντρώσεις επαναλαμβάνονταν κάθε Πέμπτη από τις 3.30-4 το μεσημέρι. Μοναδικός τρόπος να αναγνωρίζονται μεταξύ τους ήταν το «μαντήλι» στο κεφάλι. Ποιος θα ενοχλούσε μια γυναίκα που περπατάει παρέα με μια άλλη γυναίκα απλά και μόνο επειδή φοράνε ένα μαντήλι (μια πάνα) στο κεφάλι;
Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η ιστορία, η οποία κράτησε μέχρι το 2006. Επί 30 σχεδόν χρόνια, κάθε Πέμπτη, η ίδια συγκέντρωση. Κάποιες είχα δει και εγώ.
Θα μου πεις, πήραν τα παιδιά τους πίσω; Όχι. Ούτε απαντήσεις πήραν. Μάλιστα, ορισμένες από τις πρωτεργάτριες της Κίνησης, «εξαφανίστηκαν» και οι ίδιες. Αλλά επέμειναν. Ακόμα και μετά την πτώση της δικτατορίας, κατασκήνωναν στο Προεδρικό Μέγαρο μέχρι κάποιος να τους δώσει απάντηση. Ή τουλάχιστον, μέχρι κάποιος να αποφασίσει να τιμωρήσει με ισόβια δεσμά τους δολοφόνους. Πράγμα που έγινε. Με καθυστέρηση, αλλά έγινε. Και εξακολουθεί να γίνεται και σήμερα.
Και μια δεύτερη οργάνωση που γεννήθηκε από τα σπλάχνα της πρώτης, οι (Γιαγιάδες) Abuelas de la Plaza de Mayo, έχει καταφέρει (μέσω DNA) να ενώσει με τις οικογένειές τους, δεκάδες παιδιά «εξαφανισμένων», τα οποία δίνονταν στη διάρκεια της δικτατορίας για υιοθεσία. Και συνεχίζει να ενώνει.
Οι Madres de la Plaza de Mayo έγιναν οργάνωση, ραδιοφωνικός σταθμός, ανοικτό πανεπιστήμιο, βραβεύθηκαν, προτάθηκαν για Nobel, ενέπνευσαν και συγκίνησαν. Δεν θα στο κρύψω: κάποια στιγμή διασπάστηκαν. Διαφώνησαν και χωρίστηκαν στα δύο.
Όλα όσα χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη φύση, έγιναν.
Και όλα ξεκίνησαν από μια αυθόρμητη ιδέα. Την οποία υλοποίησε η άγνοια κινδύνου που λειτουργεί ως ασπίδα, όταν μια μητέρα αναζητεί το παιδί της. Υποθέτω.

Μια τόσο βρώμικη υπόθεση, νικήθηκε από μια τόσο απλή ιδέα.

ΥΓ Αν το post είναι επίκαιρο; Δεν ξέρω. Εγώ απλά στο χρωστούσα.

Αδέσποτοι

Κάποτε οι «κινητοποιήσεις» ήταν ένα μέσο πίεσης προς την κυβέρνηση. Ή μια πρόβα τζενεράλε: μαζί με τα όποια λίαν αγωνιστικά αιτήματα, οι συνδικαλιστές πρόβαραν το κοστούμι για το βουλευτικό έδρανο ή το υπουργικό γραφείο.
Μετά ήρθε το Μνημόνιο και όλα όσα σκορπίστηκαν απλόχερα (με δανεικά κυρίως) άρχισαν να κόβονται. Και οι «κινητοποιήσεις» έγιναν μάχες οπισθοφυλακής. Φωνές για το «ονόρε». Ακόμα ηχούν στα αφτιά μου οι κούφιες απειλές (πράσινων) συνδικαλιστών ότι αν πωληθεί ή τάδε ΔΕΚΟ, θα χυθεί αίμα. Αλλοι πάλι (εξίσου πράσινοι) στέλνουν sms σε «σύντροφους» υπουργούς ή κλείνουν δρόμους. Αθάνατη ελληνική αξία. Να σώσουν ό,τι προλάβουν. Και για να μην λείψει κανένας από αυτό το μοναδικό τσίρκο, κάθε τόσο σκάνε μύτη και οι παμετζήδες, οι οποίοι αφού βρίσουν χυδαία όλους τους προηγούμενους, παραδίδουν μαθήματα original επαναστατικής γυμναστικής, ενίοτε με πρωτότυπα happenings. Θυμάμαι έναν από δαύτους που αποκάλεσε «κουραμπιέ» (ή μελομακάρονο) τον δικαστή που θα τον συλλάμβανε για παρακώλυση συγκοινωνιών.
Αν ζούσαμε σε μια σοβαρή χώρα με πολίτες, ο δικαστής θα ενέπνεε σεβασμό και κανείς δεν θα τον αποκαλούσε «κουραμπιέ» (ή μελομακάρονο) χωρίς να αναλογίζεται τις συνέπειες. Αλλά στην παράγκα μας, όπου νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, του πολιτικού, του λαμόγιου, του κολλητού, του πρώην υπουργού ή του κουμπάρου, όλα επιτρέπονται. Μια κουβέντα παραπάνω είναι σαν τα σκαμπίλια στο κρεβάτι για να ανάψουν λίγο τα αίματα.
Και ύστερα ήρθε το Facebook. Αν μου έλεγες πέρυσι τέτοια μέρα ότι η μανούλα θα έστελνε «καληνύχτα» στο Facebook μέσω iPhone, θα σε έλεγα τρελό. Και όμως έγινε.
Αν πάλι μου έλεγες ότι μια «σελίδα» στο FB θα έβγαζε στο δρόμο καθημερινά και πανελλαδικά 50 με 60 χιλιάδες ανθρώπους, θα σε έλεγα ακόμα πιο τρελό. Και όμως έγινε. Το είδες και εσύ, το είδα και εγώ. Και ο τοίχος της δικτύωσης γέμισε με επιφωνήματα θαυμασμού, προσωπικές ιστορίες, αλλά και απορίες: τι είναι πάλι τούτο το «απολιτίκ κίνημα των αδέσποτων», όπως διάβασα κάπου.
Φυσικά, όταν κάτι έρχεται να χαλάσει την πιάτσα, τρομάζει. Λογικότατο. Και μένα αν με ρωτήσεις δεν έχω ξεκάθαρη απάντηση για το τι είναι όλο αυτό, πού πάει (αν πάει) και πώς μπορεί να πάει. Στην Ισπανία, οι indignados (-as) κατέληξαν τελικά σε μια πλατφόρμα τεσσάρων συγκεκριμένων αιτημάτων προς την κυβέρνηση.
Εδώ για την ώρα παραμένει ένα ετερόκλητο πλήθος, κυρίως νέων, με ωραία συνθήματα, αίσθηση του χιούμορ, ελεγχόμενη οργή, νεύρα και παλμό. Μια μικρογραφία της κοινωνίας από την οποία απουσιάζουν (ευτυχώς!) οι «επαγγελματίες» παντός είδους.
Μου θύμισε εκείνο που είχα ζήσει το 2007 στο Σύνταγμα στη «μαύρη» διαμαρτυρία για τα καμένα δάση της Πάρνηθας. Θυμάσαι φαντάζομαι εκείνες τις Οσκαρικές εποποιίες της κυβέρνησης Καραμανλή: κάθε χρόνο έκαιγε και ένα βουνό. Μαζί και τους ανθρώπους. Στο τέλος έκαψαν και τα μνήματα με αποτέλεσμα να βγουν από μέσα οι γριές και να φάει μαύρο ο τέως καταλληλότερος και νυν βουβό πρόσωπο.
Στη δική μου φαντασία που οργιάζει και που σπανίως χρειάζεται τα σκαμπίλια για να ανάψουν τα αίματα, όλο αυτό στο Σύνταγμα με φόντο τη Βουλή είναι το πλήθος που περιμένει τον επιθανάτιο ρόγχο της Μεταπολίτευσης για να τρέξει να κανονίσει τα της κηδείας: Την πολυαγαπημένη μας Καχεκτική Δημοκρατία, γεννηθείσα το 1974. Έφυγε νέα, η αλήθεια είναι, αλλά έκανε αλλοπρόσαλη ζωή και πήρε πολλούς στο λαιμό της.
Πόσες χαμένες ευκαιρίες και πόσες αναμνήσεις! το Δημόσιο με τους συμβασιούχους, το «μέσον», η «Αλλαγή», η κλαδική, το «μαύρο» χρήμα, η ατιμωρησία, το αυθαίρετο, το «φακελάκι», ο τενεκές λάδι από το χωριό, τα rooms to let, ο εκσυγχρονισμός, το Μεγάλο Κανάλι, οι μεγάλοι στόχοι, τα Ολυμπιακά οράματα, το «πόθεν έσχες», η διαπλοκή, τα πολυσυλλεκτικά κόμματα, η αριστερά που από φωτισμένους ανθρώπους σαν τον Χαρίλαο και τον Γλέζο ξέπεσε στους Αλεκο-αλέξηδες, οι συνδικαλιστές, οι Λάκηδες, η χρεοκοπία και οι τηλε-τιμητές-των-πάντων. Και πόσα ακόμα που δεν θυμάσαι ή δεν έζησες...
Θέλω να ελπίζω ότι η μακαρίτισσα θα τα πάρει όλα (και όλους) μαζί της. Και ο μαρμαράς θα φροντίσει να βάλει διπλή πλάκα πάνω στο μνήμα. Και τα περί εκταφής σε 3 χρόνια να τα ξεχάσει.

Στην Argentina πριν 10 χρόνια, όταν το σύστημα κατέρρευσε, η τελευταία εικόνα ήταν αυτή του προέδρου που έφευγε με ελικόπτερο από τη στέγη της Casa Rosada. Ο καημένος ο Fernando de la Rúa! Για δύο πράγματα έμεινε στην Ιστορία: το ελικόπτερο και τη σχέση που είχε ο γιος του με τη Shakira.
Παρά τη φαντασία μου, δυσκολεύομαι να δω ποια θα είναι η τελευταία εικόνα στην παράγκα μας. Εσύ μπορείς; Για το μόνο που είμαι βέβαιος είναι ότι η φύση προνοεί. Και κενό δεν θα υπάρξει.

Γιορτή

Το κατάστημα γιορτάζει: 25 de Mayo 1810 ή πιο σωστά La Revolución de Mayo. Μια σειρά γεγονότων που κράτησαν επτά μέρες και κορυφώθηκαν στις 25 Μαΐου, όταν δημιουργήθηκε η πρώτη μη-ισπανική διοίκηση σε αυτό που επρόκειτο αργότερα να ονομαστεί República Argentina.
Μια βδομάδα κράτησε το πανηγύρι, αλλά τα γεγονότα είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Ήδη από το 1809, όταν η Ισπανία επρόκειτο να πέσει στα χέρια των Γάλλων και να γίνει ένα απέραντο Carrefour. Λίγο νωρίτερα, οι Ισπανοί πρόγονοι του μπαρμπά-Χουάν Κάρλος είχαν διορίσει νέο αντιβασιλέα στο Río de la Plata (ας πούμε στην Argentina), καθότι ο προηγούμενος ήταν λίγο περιπτωσάρα: τον έλεγαν Liniers και είχε στο βιογραφικό του ότι απέκρουσε τις βρετανικές εισβολές. Την είχε δει όμως πολύ αρχηγόπουλο και αυτό ενοχλούσε. Ασε κιόλας που γινόταν και ένα σούσουρο ότι τα είχε μια μια μαύρη. Αλήθεια! Κρίμα να μην υπάρχει τότε το Sofitel και η ΝYPD να τον πάνε μέσα σηκωτό.
Έτσι λοιπόν, διορίστηκε νέος αντιβασιλέας με το όνομα Baltasar Hidalgo de Cisneros. Eίχε λάβει μέρος και στη Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ (με τους χαμένους), ενώ λέγεται ότι για να πείσει να γίνει αντιβασιλέας είπε το περίφημο «λεφτά υπάρχουν». Αλλωστε είναι γνωστό ότι στην πατρίδα η λέξη La Plata σημαίνει λεφτά.
Ατυχο παλικάρι όμως. Φαίνεται ότι αυτά παθαίνουν όσοι λένε το περίφημο «λεφτά υπάρχουν». Διότι με το που πήγε να ορκιστεί, οι Γάλλοι είχαν πλέον κάνει κατάληψη στην Ισπανία και το Carrefour δούλευε και Κυριακές. Κάτι ψιλά είχαν μείνει να αντιστέκονται και κυρίως το Cádiz, λόγω της γεωγραφικής του θέσης. Οπότε εκεί εγκαταστάθηκε μια νέα ισπανική εξουσία, η οποία ζητούσε από τις αποικίες -με ωραίο τρόπο- να την αναγνωρίσουν.
Όμως, οι δαιμόνιοι Βρετανοί είχαν βάλει πλώρη για την Αμερική, προκειμένου να διαδώσουν το νέο: μάγκες, η Ισπανία τελείωσε. God save the Queen. Αυτό το τελευταίο από συνήθεια το λένε, διότι όταν βασιλεύει 500 χρόνια η λατρεμένη μου Ελισάβετ, τι να κάνεις;
Με λίγα λόγια, ο αντιβασιλέας Cisneros βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Αντε τώρα να τους πω ότι η Ισπανία δεν υπάρχει, ότι «λεφτά δεν υπάρχουν», ότι πρέπει να υπογράψουμε το Μνημόνιο «για τη σωτηρία της πατρίδας» και το Μεσομακροπρόθεσμο για να πάρουμε και άλλα δάνεια.
Προσπάθησε που λες να κρατήσει το νέο κρυφό. Μέχρι και την κεραία κατέβασε για να μην πιάνουν στην TV την Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της και τους αρχίσει την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση που μέχρι χθες στήριζε.
Και σφύριζε αδιάφορα ο Cisneros ότι όλα είναι μια χαρά, θα βγούμε του χρόνου στις αγορές και μην μου πανικοβάλεστε.
Έλα όμως που εμείς οι Argentos είμεθα και ωραίοι και έξυπνοι και το καταλάβαμε το σκηνικό. «¿'tas loco, boludo? θα πάρουμε την τύχη στα χέρια μας!» είπαν του αντιβασιλέα.
Έπεσε λοιπόν το σύνθημα: ¡Cabildo abierto! (ανοιχτή συνέλευση!) για να ψηφίσουν τη νέα διοίκηση.
Μαζεύτηκαν λοιπόν σε ένα κτίριο σαν αυτό που βλέπεις στη φωτό: η αριστοκρατία, οι στρατιωτικοί, οι μορφωμένοι, οι τοπικές Αρχές και το παπαδαριό. Απέξω, κόσμος και άτακτος στρατός. Τα ίδια και εκεί. Ο κάθε αρχηγός είχε φέρει τους δικούς του να πιάσουν πόστα. Και η ατμόσφαιρα φουλ ηλεκτρισμένη, όπως λέει και η από(β)λυτη Ελληνίδα καλλιτέχνις. Δεν το έλεγες και την πιο ειρηνική συγκέντρωση...
Μέσα στο κτίριο, οι περισσότερες ιδέες που έπεφταν στο τραπέζι ήταν χαζές, κουλές και προκλητικές: όχι μόνο να παραμείνει ο αντιβασιλέας, αλλά να εκπροσωπήσει και το Río de la Plata στο Dancing. Απαράδεκτο. Ποιος θα του είχε πλέον εμπιστοσύνη; Και καλά, tango μπορούσε να χορέψει. Αντε και flamenco. Τα υπόλοιπα;
Ξέχασα να σου πω ότι έξω από το κτίριο έριχνε καρέκλες. Πολλή βροχή εκείνη την εβδομάδα. Και οι μέρες περνούσαν και άκρη δεν έβγαινε. Και η βρόχα έπεφτε στρέιτ-θρου. Και ο αντιβασιλέας, ακλόνητος.
Και όταν ξημέρωσε η 25η Μαΐου, ο κόσμος που είχε μαζευτεί έξω από το κτίριο ήταν εξαγριωμένος. Κανείς δεν ήθελε να αποδεχθεί πρόταση που περιλάμβανε τον αντιβασιλέα μιας Ισπανίας που δεν υπήρχε. Δηλαδή σου λέει, από τους Ισπανούς θα πέσουμε στους Γάλλους; Καλύτερο είναι; Μπορώ τώρα εγώ να μαθαίνω passé composé εκεί που μου βγήκε η ψυχή να μάθω pretérito indefinido?
«Ο κόσμος έξω θέλει να μάθει τι συμβαίνει!» ήταν η (ιστορική) φωνή που ταρακούνησε το εσωτερικό του κτιρίου. Και επειδή δεν ήθελαν πολύ οι συγκεντρωμένοι να μπουκάρουν μέσα και να κρεμάσουν κανένα πανό σαν τους Δημαράδες, ο αντιβασιλέας την έκανε με συνοπτικές. Και ανέλαβε η πρώτη μη-ισπανική διοίκηση.
Και ενώ έριχνε καρέκλες έξω, ξαφνικά βγήκε ένας τεράστιος ήλιος. Καλό σημάδι σκέφτηκαν οι δικοί μου. Θα κλέψουμε τον Θεό Ήλιο των Incas να τον βάλουμε στη σημαία μας και μετά θα λέμε αυτή την ιστορία: ότι βγήκε ο Θεός Τάσος Αρνιακός να κάνει πρόβλεψη καιρού και έπεσε μέσα.
Και κάπου εκεί σχόλασε το πανηγύρι. Αλλά προτού κλείσουν τα φώτα και πάνε για asado, αποφάσισαν να ρίξουν το φταίξιμο για όλα τα στραβά στην προηγούμενη κυβέρνηση, ώστε να μην έχουν να ανησυχούν για τίποτα. Επιπλέον, απαγόρευσαν στους Μίκηδες να δημιουργήσουν κόμμα και ανέβασαν και πάλι την κεραία, ώστε ο λαός να βλέπει «ειδήσεις».
Και ξεκίνησε μια μεγάλη περιπέτεια μέχρι την Ανεξαρτησία, που θα ερχόταν έξι χρόνια μετά. Κοινώς, δεύτερη εθνική εορτή-δεύτερη αργία. Μετά ήρθαν τουλάχιστον άλλες δέκα αργίες.
Κυρίως όμως ξεκίνησε η μακροχρόνια περιπέτεια για τη διοικητική δομή της χώρας. Μην νομίζεις ότι μόνο ο αντιβασιλέας τούς έφταιγε. Αρκετοί δεν έβλεπαν με καθόλου καλό μάτι ότι όλα αυτά γίνονταν στο Buenos Aires, χωρίς να ερωτηθούν οι υπόλοιποι.
Ήταν όμως το πρώτο βήμα. Αντίστοιχα βήματα γίνονταν σε όλη την Αμερική.
Πολλές ακόμα περιπέτειες ξεκινούσαν. Με ή χωρίς Ήλιο...

¡ Viva la fecha patria !

YΓ Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις άλλων εποχών είναι (;) εντελώς συμπτωματική...

Συναίνεση

Δεν ξέρω αν το άκουσες, αλλά φτάνει στην Αθήνα με το πρώτο αεροπλάνο η συναίνεση. Πώς μας προέκυψε; Βασικά, ο πληρώνων έβγαλε το φιρμάνι: κορίτσια, αν δεν συμφωνήσετε στο Μνημόνιο Νο 54, άλλο δάνειο δεν παίρνετε. Ή για να στο πω απλά και λαϊκά: συμφωνήστε, την τύχη μου την ξεδοντιάρα, για να πάρουμε και εμείς πίσω τα ρημαδο-λεφτά που σας δανείζουμε.
Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ αυτά τα ηθικοπλαστικά ότι είναι απαράδεκτο να μας στέλνουν «φιρμάνια» από την Ευρώπη, τα ακούω βερεσέ. Τόσο αξίζεις, τόσο σε σέβονται. Ο πληρώνων είναι απλά ρεαλιστής, αυτό το credit του το δίνεις. Σου λέει, πήραν ό,τι μέτρο μπορούσαν να πάρουν, έκοψαν συντάξεις, έγδυσαν κάτι γριές με μαύρα, έκοψαν και τις δημόσιες επενδύσεις και το έλλειμμα έπεσε μερικές μονάδες. Μπράβο και ζήτω. Ανοίξαμε και μια σαμπάνια. Μετά; Τι έμεινε να πάρεις από τη γρια; Τη μασέλα και τη μαγκούρα. Και πόσα θα πιάσει στην αγορά μια μασέλα; Μηδέν. Η μαγκούρα; Και στο τζάκι θέλει τρεις ώρες να πάρει.
Υποτίθεται ότι υπάρχουν και τα «υπόλοιπα» που έπρεπε να γίνουν, αλλά δεν δεν γίνονται. Κάποια τα επιβάλλει το Μνημόνιο, κάποια τα φωνάζει η Κοινή Λογική. Και καλά, άσε τα πρώτα, γιατί δεν τα πιστεύουν και κοντεύουν να βάλουν τα κλάματα και οι υπουργοί και κλαίνε κι άσχημα.
Δυστυχώς, ούτε τα δεύτερα δεν γίνονται. Και δεν γίνονται, γιατί εδώ υπάρχει ένα πιο σοβαρό πρόβλημα: Η παροιμιώδης ανικανότητα-απροθυμία του «πολιτικού προσωπικού» να κάνει τη δουλειά που εσύ με την ψήφο σου το βάζεις να κάνει.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, οι πολιτικοί σχολιάζουν την επικαιρότητα, διαπιστώνουν τα προβλήματα και η «Αριστερά» γκρινιάζει. Όλοι τους κάνουν σαν τους γέρους στα καφενεία και τις γριές στα ΕΛΤΑ. Φυσικά, όταν είναι όλη μέρα στα κανάλια και στα ραδιόφωνα, πότε θα δουλέψουν; Πότε θα βρουν χρόνο να κρίνουν το σωστό από το λάθος; Εξαιρώ την πελατεία τους, τις «υποχρεώσεις» τους, τα διάφορα «γραμμάτια» που έχουν να ξοφλήσουν αριστερά και δεξιά, τα εσωκομματικά τους και τις γελοίες ιδεολογικές (ας γελάσω) αγκιλώσεις τους.
Μην πας μακριά, θα σου πω ένα απλό παράδειγμα να βγάλεις συμπέρασμα: εδώ και έναν χρόνο είναι έτοιμοι καμιά 10αριά νέοι σταθμοί του Μετρό. Δεν λειτουργούν όμως, γιατί οι διακόπτες και τα μαραφέτια που πρέπει να μπουν είναι... Siemens. Αποτέλεσμα; Οι αρμόδιοι υπουργοί δεν τολμούν να βάλουν την υπογραφή τους για να τα παραλάβουν. Και την ανικανότητα-απροθυμία την έχουν βαφτίσει «διαφάνεια». Ξαφνικά βρέθηκε το άλλοθι της «διαφάνειας». Και οι σταθμοί ρημάζουν κλειστοί. Και ο κόσμος ταλαιπωρείται.
Για αυτό το τόσο απλό, χέζονται να πάρουν απόφαση. Αδυνατούν να κάνουν τη διάκριση μεταξύ νόμιμου και επιλήψιμου. Και φαντάστηκες ότι θα μπορούσαν να εφαρμόσουν τα άλλα, τα δύσκολα; Ακόμα και όσα η κοινωνία έχει αποφασίσει ότι πρέπει να γίνουν, πιστεύεις ότι μπορούν να τα ξεχωρίσουν; Έχουν το κουράγιο ή έστω τη διάθεση να τα κάνουν;
Το πήρε πρέφα λοιπόν ο πληρώνων εκεί στην Ευρώπη και έβγαλε εισιτήριο στη συναίνεση και τη στέλνει με το πρώτο αεροπλάνο.
Και εδώ στην παράγκα, τούς έπιασε ο πόνος. Παρεξηγήθηκαν, που η συναίνεση έρχεται «φυτευτή». Και προσπαθούν -σαν τις μωρές παρθένες- να κρατήσουν τα προσχήματα. Κοιτώντας, όπως πάντα, το δένδρο και χάνοντας το δάσος. Λες και έχουν διαφορές οι μεν από τους δε.
Αυτό είναι το «πολιτικό μας προσωπικό». Τόσο αξίζει τόσο το σέβονται. Γιατί ποιος άλλος έμεινε; Ο ΛΑΟπρόεδρος, ο οποίος πανηγυρίζει, επειδή -λέει- όλοι κάνουν copy-paste τις ιδέες του, η φίλη μου η Αλέκα, η οποία περιμένει τους εργαζόμενους «να βγάλουν συμπεράσματα» και οι Αλεκο-Αλέξηδες, οι οποίοι περιμένουν να «συναντηθούν οι δυνάμεις του σοσιαλισμού» Μενάνδρου και Ζήνωνος γωνία. Αμα αργήσουν να συναντηθούν, μην ανησυχήσετε, αγορίνες. Είναι που θα πέφτει ξύλο. Και αν δεν συναντηθούν σε αυτή τη ζωή, υπάρχει και η επόμενη. Και η μεθεπόμενη.
Εγώ, πάντως, αν ήμουν στη θέση του Ευρωπαίου, δεν θα ήμουν αισιόδοξος. Με αεροπλάνο στέλνει τη συναίνεση, αλλά αυτοί που υποτίθεται ότι πρέπει να συνεννοηθούν μπορεί να τη φυγαδεύσουν με ελικόπτερο. Όπως έφυγε εκείνος ο Ριζοσπάστης πρόεδρος της Argentina από τη στέγη της Casa Rosada. Μια ζωή τα ίδια οι Ριζοσπάστες στην πατρίδα: καλοί άνθρωποι, αλλά ως εκεί. Αντε να σε πάνε σινεμά, να σου πάρουν και μια γκαζόζα. Αλλά τη δουλειά δεν μπορούν να την κάνουν. Ούτε έξω από το Sofitel δεν θα πέρναγαν, για να σου δώσω να καταλάβεις.
Αδυνατώ να κατανοήσω πώς θα συνεννοηθούν άνθρωποι που μέχρι σήμερα κυβερνούσαν περίπου ως ελέω θεού μονάρχες. Επειδή -λέει- το δικό τους κόμμα είχε όλες τις απαντήσεις. Και κυρίως, πώς θα εμπνεύσουν.
Μακάρι να αποδειχθείς εσύ και εγώ πιο ώριμοι. Το κίνητρο το έχουμε: εμείς αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα που αυτοί απλώς διαπιστώνουν και σχολιάζουν.

Εκεί ίσως υπάρχει ελπίδα. Μιλώντας για ελπίδα: τιμή και δόξα στην πρώην Πρώτη Κυρία της Αιγύπτου, Σούζαν Μουμπάρακ. Πρέπει να είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη που έδωσε πίσω τα κλεμμένα για να μην μπει φυλακή. Για μια ακόμα φορά, οι Φαραώ δίδαξαν ιστορία.

Ταινίες

Δύο από τις πιο «δύσκολες» ταινίες που είδα τελευταία:

Ο τίτλος της πρώτης κάτι θα πρέπει να σου θυμίζει από το βιβλίο της βιολογίας: ΧΧΥ. Τα γονίδια που περιγράφουν τα αγοράκια και τα κοριτσάκια. Όχι μαζί, αλλά χώρια. Όταν όμως τα βάλεις όλα μαζί, έχεις ένα θέμα: το παιδί σού προκύπτει ερμαφρόδιτο. Όπως η ηρωίδα της ταινίας, η 15χρονη Alex. Πρόσεξε όμως: δεν υπάρχει λόγος για πανικό, υπάρχει ιατρική λύση. Εκτός και αν είσαι ο πατέρας της Alex, o οποίος δεν ήθελε εγχείριση, αλλά φάρμακα. Και επιπλέον αποφάσισε να πάρει την Alex μακριά από τα αδιάκριτα μάτια του Buenos Aires: διασχίζει τον τιμημένο Río de la Plata και εγκαθίσταται σε ένα μικρό χωριό της λατρεμένης Uruguay με την ελπίδα ότι σε μια μικρή κοινωνία, η Alex θα μεγαλώσει σε ασφαλέστερο περιβάλλον. Αφελής ως σκέψη, προφανώς. Γιατί οι έφηβοι είναι έφηβοι. Και η 15χρονη είναι σαν όλα τα παιδιά. Θα παίξει, θα κάνει και ένα τσαμπουκά, θα μαλώσει, θα είναι σκληρή και ανταγωνιστική, περίεργη, εξίσου αδιάκριτη. Να στο πω πιο απλά: τα προβλήματα πήραν το ίδιο πλοίο και διέσχισαν και αυτά τον Río de la Plata. Μέχρι που τον τιμημένο ποταμό διασχίζει και ένας -υποτίθεται- ειδικευμένος χειρουργός. Εννοείται πως δεν έγινε τυχαία: η μητέρα της Alex τον κάλεσε με την ελπίδα να «ψήσει» τον πατέρα ότι το πράγμα δεν πάει άλλο και ότι όσο περνούν τα χρόνια η κατάσταση θα γίνεται χειρότερη. Ασε που και η Alex είχε αρχίσει να βαριέται τα φάρμακα. Ο γιατρός πήγε εκεί με τη σύζυγο και τον 15χρονο γιο, ο οποίος στη μέση του πουθενά θα κάνει παρέα με την Αlex. Στο σπίτι της έμενε άλλωστε. Και εκεί ξεκινά το πρόβλημα. Είπαμε: οι έφηβοι είναι έφηβοι. Όπως οι γονείς είναι γονείς...
Δεν θα σου πω περισσότερα. Απλά ότι η ταινία γυρίστηκε από τη Lucía Puenzo, κόρη του σπουδαίου σκηνοθέτη Luís Puenzo, ο οποίος κέρδισε το 1985 Όσκαρ ξένης ταινίας για τη συγκλονιστική Historia Oficial. Το ΧΧΥ διακρίθηκε σε πολλά διεθνή Φεστιβάλ και έκανε αίσθηση στην Argentina. Λογικό, αφού πραγματεύεται ένα θέμα που σπάνια βλέπεις στον κινηματογράφο. Και το πραγματεύεται με τρόπο διακριτικό, σκληρό, ευθύ, ορισμένες φορές χαριτωμένο. Το βλέμμα της μικρής Alex σε διαπερνά, για να μην ξεχάσεις ποτέ την απελπισία και την οργή της. Για τα φάρμακα και για το γεγονός ότι δεν είναι φυσιολογικό παιδί, όπως τα υπόλοιπα. Και το βλέμμα των γονιών είναι όπως το βλέμμα κάθε πελαγωμένου γονιού. Που νομίζει ότι ξέρει τα πάντα, αλλά τελικά ο κόσμος του παιδιού είναι άγνωστος. Και μην ξεχνάς: η ταινία έχει θέα τον Río de la Plata. Αυτό -εφόσον ξέρεις- είναι σχεδόν ευλογία.

Εδώ να δεις ταινία: Sin nombre (Χωρίς όνομα), παραγωγή Μεξικό-ΗΠΑ. Σκηνοθέτης, ο Kary Fukunaga, ένας νεαρός Αμερικανός γιαπωνέζικης καταγωγής, ο οποίος πρόσφατα γύρισε την Jane Eyre με σπουδαίο καστ. Tο Sin nombre δεν είναι ταινία εποχής, αλλά ταινία της εποχής μας. Θεωρητικά παρακολουθεί δύο παράλληλες σκληρές ιστορίες. Από τη μία οι συμμορίες (σχεδόν) ανηλίκων που δρουν στο Μεξικό: Πρόσωπα βγαλμένα από μια κόλαση, χαραγμένα μέχρι αηδίας, ζουν για να κλέβουν, να τσαμπουκαλεύονται, να σκοτώνουν μέλη αντίπαλων συμμοριών, να στρατολογούν με σκληρότητα νέες φάτσες.
Και από την άλλη, μια ιστορία τόσο επίκαιρη: ο φτωχός της Κεντρικής Αμερικής, ο οποίος θα ξεκινήσει από όπου να΄ναι για να φτάσει στις ΗΠΑ. Θα περπατήσει μέρες ολόκληρες για να σκαρφαλώσει σε ένα τρένο που θα τον πάει μέχρι τη μεθόριο με τις ΗΠΑ. Βλέπεις εκεί, δεν έχουν γελοίους «γαλάζιους» υπουργούς να υπογράφουν Συνθήκη Σένγκεν (και ακόμα πιο γελοίους Παπουτσήδες να την υπερασπίζονται) και να μετατρέπουν τη χώρα τους σε αποθήκη απελπισμένων. Το Μεξικό (θεωρητικά) αποτελεί το πέρασμα για τη «Γη της Επαγγελίας». Εγώ θα την πω «Ιθάκη» γιατί δεν ξέρεις αν το ταξίδι είναι που αξίζει ή ο προορισμός.
Σε κάθε περίπτωση, η διαδρομή στην κορυφή ενός τρένου είναι σκληρή και απρόβλεπτη. Αλλά εκεί στην ατσαλένια οροφή, μια νεαρή από την Ονδούρα θα γνωρίσει έναν Μεξικανό. Ο οποίος είναι μέλος συμμορίας, που σκότωσε τον αρχηγό και τώρα γίνεται φυγάς για να γλιτώσει την εκδίκηση. Αφού πρώτα έγινε ήρωας για την ίδια. Και έτσι οι δύο ιστορίες ενώνονται και «τρέχουν» πάνω και κάτω από ράγες.
Σκληρή ταινία, δεν θα δεις πουθενά ομορφιά, σχεδόν κανένα χαμόγελο, καμία ελπίδα. Μόνο φτώχεια, απελπισμένα βλέμματα, αδιέξοδο και ζωντανούς νεκρούς.
Αλλά όπως λέει και το motto: «Η μεγαλύτερη αμαρτία από όλες είναι να μην ρισκάρεις τίποτα».

Μεγάλη κουβέντα.

Γάμος

Eπειδή με έκραξες που έλειπα στο μεγάλο γεγονός, σου αφιερώνω το post. Ξέρεις εσύ ποια είσαι, μην σε εκθέσω. Μην νομίζεις όμως ότι το έχασα. Και στη Νέα Υόρκη το ίδιο χάλι: μέρες ολόκληρες με το γάμο ασχολούνταν. Αφού πρoηγουμένως είχαν δει με ανακούφιση το πιστοποιητικό γέννησης του Ομπάμα και πείστηκαν ότι είναι Αμερικανάκι. Και εκείνος, για να τους ευχαριστήσει, σκότωσε και τον Οσάμα. Φονιάδες των τρομοκρατών, Αμερικάνοι...
Φουλ στο γάμο λοιπόν και στις ΗΠΑ. Εννοείται ότι ορισμένοι ενοχλήθηκαν, όπως εδώ. Αλλο βέβαια αν είχαν βάλει ξυπνητήρι από τις 3 τα ξημερώματα για να μη χάσουν την τελετή. Πάλι όπως εδώ: ενοχλήθηκαν, αλλά οι περισσότεροι το είδαν. Ή το σχολίασαν. Όπως κάποτε με τα ριάλιτι: όλοι υπεράνω, αλλά τους παίκτες τούς ήξεραν με τα μικρά τους ονόματα. Ένα περίεργο πράγμα....

(κλικ επάνω στις φωτογραφίες να μεγαλώσουν)

Πάμε στα ευχάριστα. Επάνω η λατρεμένη μου Ελισάβετ -επικεφαλής του ΔΣ της επιχείρησης- σπεύδει στο γάμο. Πολύ με λύπησε το φόρεμα. Είπαμε, στο γάμο πάμε όλοι χάλια ντυμένοι για να μην κλέψουμε την ομορφιά του ζευγαριού, αλλά όχι και σαν ληγμένη μουστάρδα Dijon. Ο ενδυματολόγος να τιμωρηθεί παραδειγματικά: εξορία στην Ελλάδα, όπου θα ακούει για την αναδιάρθρωση του χρέους και θα παρακολουθεί από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί συνεδριάσεις του Υπουργικού με τον trendy και fit Γιώργο να λέει ότι «θα τα καταφέρουμε». Εναλλακτική τιμωρία, οι περιοδείες Σαμαρά ή ο αγωνιστικός οίστρος της funny «αριστεράς». Πιστεύω ότι θα βάλει μυαλό.
Δίπλα στην λατρεμένη, κάθεται η μούμια καλής θέλησης της UNESCO, πρίγκιψ Φίλιππος, ο οποίος -σύμφωνα με τον Όμηρο- γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1911. Πριν τον Μεγάλο Πόλεμο και πριν τους Βαλκανικούς. Τότε που η Ελλάδα ήταν μια σταλιά χώρα, βασίλευε ο Γεώργιος Α', είχαμε διοργανώσει Ολυμπιακούς, είχαμε πτωχεύσει μόνο μία φορά και δεν είχαν ακόμα ξεπεταχτεί οι «εθνάρχες» των Καραμανλαίων ούτε οι «σοσιαλιστές» Παπανδρέου, ούτε η Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της. Μόνο το ΚΚΕ υπήρχε και οι τράγοι που έτρωγαν τα λεφτά. Ούτε καν το ΙΚΑ γνώριζε ο κόσμος, τόσο όμορφα ήταν. Το φαντάζεσαι;
 

 Εδώ το ζεύγος στον εξώστη του Δελφινάριου. Η νύφη πρέπει να ρίχνει μια 10ετία στον γαμπρό, θα στο αποκαλύψουν τα Αρχεία του Φόρεϊν Όφις μετά από 50 χρόνια. Αλλά αυτό δεν είναι κακό: τα ζευγάρια με διαφορά ηλικίας, μια χαρά στεριώνουν. Στη φωτό διακρίνεται η λατρεμένη μου Ελισάβετ -σε ρόλο ΓΕΝΟΠ- να τρέχει να σβήσει τα φώτα και ο Φίλιππος να αναζητά τη μασέλα. Προφανώς την είχε ξεχάσει στη σαρκοφάγο. Λείπει όμως από τη φωτογραφία η Βασιλομήτωρ. Τη χάσαμε δυστυχώς το 2002 σε ηλικία 101 ετών. Αδικία. Θα μπορούσε χαλαρά να ζήσει άλλα 50 χρόνια σαν τον Αβραάμ. Τι παραπάνω είχε ο τύπος; Ασε που έγινε και κλασσικό εικονογραφημένο.
 

Ιδού και μια άλλη επιχείρηση, εξίσου κερδοφόρα με τη βασιλική οικογένεια. Ο Μπέκαμ με την Μπέκαινα, η οποία είναι έγκυος. Δεν ξέρω πόσο ποδόσφαιρο ήξερε ο Ντέιβιντ, αλλά «πουλά» τη φαμίλια του μια χαρά. Και η ομορφιά, under debate, που λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας. Τουλάχιστον χαμογέλαγε, ώστε να απολαύσουμε τα στραβά του δόντια, ενώ η Μπέκαινα είχε φάει λεμόνι και της είχε μείνει η ξυνίλα. Κειμήλιο. Και μετά σου λένε ότι τα γεννητούρια γλυκαίνουν τη γυναίκα.

 Εδώ τώρα μπορείς να μου εξηγήσεις, γιατί δεν έχω καταλάβει: η Καμήλα ποιον χαιρετά; Ή για να στο πω ανάποδα: χαιρέτησε κάποιος την Καμήλα και εκείνη ανταποδίδει; Είναι δυνατόν; Δίπλα, ο πατέρας του γαμπρού, ο οποίος δύο πράγματα κατάφερε στη ζωή του: να είναι αιώνιος διάδοχος και αιώνια ερωτευμένος μαζί της. Καλά, εγώ είμαι ο τελευταίος που θα σχολιάσω το γούστο του καθενός και μπράβο του, αλλά την Καμήλα; Όχι ότι είχα καμιά συμπάθεια στην μακαρίτισσα την Diana, αλλά... την Καμήλα;

 Θα μου πεις, η Καμήλα σε πείραξε. Πάμε παρακάτω. Ο θείος του γαμπρού είναι ο ναύαρχος Ανδρέας, επικεφαλής του Βρετανικού Στόλου (γνωστού ως task force) που μας λιάνισε το 1982 στον γνωστό πόλεμο των Malvinas. Από τότε πέρασαν 29 ολόκληρα χρόνια και ο καημένος γέρασε. Χειρότερο και από γεράματα είναι οι κόρες του: η μία το έχει ρίξει στις σοκολάτες Cadburry's και η άλλη είχε όραμα ότι είναι η Lady Gaga. To βρήκα πώς θα ξαναγίνουν δικά μας τα Malvinas: θα στείλουμε τις κοράκλες να εγκατασταθούν στα Νησιά. Η μία θα τσακίσει τις σοκολάτες και η άλλη θα βαράει Alejandro όλη μέρα. Είναι βέβαιο ότι θα μεταναστεύσουν όλοι οι κάτοικοι. Και μετά θα πάμε εμείς οι Argentos να αράξουμε, να χτίσουμε τις ξενοδοχειάρες μας, την οδό San Martín μας και (φυσικά) την Plaza Eva Perón. Τα βασικά. Και χωρίς να ανοίξει μύτη.

 Όπου γάμος και χαρά, το κουτσό-σόγο πρώτο. Η γνωστή κόρη της Φρειδερίκης με τον Φώτη Μεταξόπουλο και τη σύζυγό του, δημοσιογράφα Letizia. Tον μπάρμπα-Χουάν Κάρλος, τον άφησαν σπίτι. Του είπαν ότι έχει στη Nova το Real-Barcelona, που δίνει και καλή απόδοση στο στοίχημα, αλλά ο πραγματικός λόγος ήταν για να μην απλώσει το ξερό του σε καμιά γαλαζοαίματη. Μεταξύ μας, και εγώ το ποδόσφαιρο θα έβλεπα από το να τρέχω σε γάμο. Μόνο δύο γκολάκια έβαλε ο Lionelito μας. Nα μου το θυμηθείς: αυτό το παιδί μια μέρα θα γίνει Presidente de la Nación. Μετά το Cristinάκι.

 Bρε βρε καλώς τα δικά μας παιδιά, που λέει και ο γραφικός Αλέκος του 2,16%. Το έτερο συλλεκτικό κομμάτι μας, απόψε προσφορά με μια μπουχάρα, φίλες μου. Ο υιός της Φρειδερίκης μετά της συζύγου, μόνο 1.250 ευρώ. Προλάβετε και μην μου κρατάτε τη γραμμούλα. Και δώρο ξενάγηση στα Ανάκτορα του Τατοΐου (βολεύει και το 503 του ΟΑΣΑ, αν το πετύχεις ποτέ, καθότι περνάει μία φορά το χρόνο). Κόλλησε και αυτός το κουσούρι της Καμήλας. Βγήκε από το ταξί και άρχισε να χαιρετάει: προφανώς τις ζαρντινιέρες και τα θρυλικά λονδρέζικα zebra crossing. Το πιο πιθανό είναι να μην κατάλαβε ότι οι απέναντι τον μούτζωναν, όπως πάντα. Τυχερός άνθρωπος όμως: κονόμησε και την αποζημίωση του Δημοσίου (δηλαδή του ηλίθιου φορολογούμενου), έβγαλε και διαβατήριο να κόβει βόλτες, καλοπάντρεψε και τα 450 παιδιά του. Να φανταστείς ότι η μία του νύφη έχει στο όνομά της και 30 duty-free shops. Τζάμπα κολώνιες, τζάμπα σαπούνια, τζάμπα και η κρέμα νυχτός. Και μετά σου λέει ο Επίτιμος ότι το δημοψήφισμα του 1974 ήταν unfair. Για ποιον ακριβώς; Για αυτόν που κάνει ζωάρα ή για εμάς τα κορόιδα που έχουμε και ένα χρέος να ξεπληρώσουμε;

 Γυρνάμε πάλι στην Argentina: ιδού ο διάδοχος του Ολλανδικού θρόνου με την Argenta σύζυγο Máxima Zorreguieta (το επίθετο είναι βασκικό και προφέρεται «Σορρεγιέτα»). Η καημένη όταν παντρεύτηκε το βουβαλόπαιδο, δεν επέτρεψαν να πάει ο πατέρας της στην τελετή. Ποιο ήταν το έγκλημά του; Όχι, δεν είχε ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει και χειρότερο: ήταν υφυπουργός Γεωργίας σε de facto κυβέρνηση της δικτατορίας. Σαν να λέμε η Μιλένα Αποστολάκη εκείνης της περιόδου. Όπως και να το κάνεις, το να είσαι σαν Μιλένα Αποστολάκη δεν είναι και ό,τι καλύτερο για να πας σε γάμο. Και οι Ολλανδοί τού έριξαν πόρτα. Πάντως η κόρη γράφει ιστορία. Μέχρι και gay ζευγάρι πάντρεψε στη νέα της πατρίδα. Προχώ.

 Αυτή εδώ είναι η σωσίας της θείας μου που ζει στη Νέα Υόρκη. Φτυστή! Πρόκειται για τη βασίλισσα της Δανίας. Ευτυχισμένος άνθρωπος, καθότι η Δανία είναι η Δανία και όχι η Ελλάδα που (υποτίθεται) ότι θα γίνει η Δανία της Μεσογείου. Τεράστια διαφορά. Διότι στη Δανία της Μεσογείου, για να φτιάξεις ένα αιολικό πάρκο πρέπει να μην έχει νεύρα η Μπιρμπίλη, οι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ και να διασφαλίζεται ο «δημόσιος χαρακτήρας». Και έτσι, εμείς με τόσο ήλιο και μελτέμια μείναμε με τον «χαρακτήρα», περιμένοντας επενδύσεις από το Κατάρ και η Δανέζα της Δανίας εισπράττει τρελά φράγκα και χαμογελά. Λες να χορεύει και tango σαν τη θείτσα μου;

Και κλείνουμε με τα κακά νέα ή αλλιώς, το ατόπημα του αιώνα. Ετούτη εδώ είναι -λέει- πριγκίπισα της Ταϊλάνδης. Φαίνεται ότι στη χώρα της έτσι πάνε σε γάμους: αταίριαστο ταγιέρ, μαύρη τσάντα για να ρίξουμε μέσα τα κουφέτα και άλουστο μαλλί πιασμένο με κοκκαλάκι. Τουλάχιστον χαμογελά. Προφανώς από αμηχανία, διότι μόλις έχει διαπιστώσει ότι είναι και αχτένιστη. Κρίμα την πρόσκληση. Κρίμα τις ώρες που έφαγε στο αεροπλάνο της Thai.

Αντε και στα δικά μας! Σου άρεσε το post;