Ατομάκι

Το βλέπεις το ατομάκι δίπλα. Σκέψου τώρα να ήταν στην Ελλάδα αυτή η φωτό και τι θα ακολουθούσε: ουτιδανοί τηλεκάφροι θα άφριζαν για την «ταλαιπωρία του κόσμου» στις ουρές του ΙΚΑ, ενώ σε διπλανά παράθυρα «αριστεροί» επαγγελματίες και λαϊκοδεξιοί πατριώτες θα κατήγγειλαν μνημόνια και άλλα τέτοια χαριτωμένα.
Για καλή του τύχη όμως ο κύριος δίπλα δεν είναι στην Ελλάδα, αλλά στην μακρινή «Ανατολική Δημοκρατία της Ουρουγουάης». Μην με ρωτήσεις γιατί την λένε «Ανατολική», διότι το έχουμε ξαναπεί.
Η μικροσκοπική αυτή χώρα, η «παρεξηγημένη συγγένισσα της Argentina», όπως μου την είχε πει ένας uruguayo, βρίσκεται ανατολικά του Río de la Plata, του λασπωμένου ποταμού που χωρίζει την Argentina από την Ουρουγουάη. Και που όταν τον διασχίζεις με το πλοίο, εντυπωσιάζεσαι για το πόσο κοντά τελικά βρίσκονται. Πάνω που έχεις αρχίσει να χάνεις από τον οπτικό σου ορίζοντα τους ουρανοξύστες του Buenos Aires, εμφανίζεται η απέναντι ακτή. Το μόνο που μένει σταθερό είναι το mate που με πάθος καταναλώνουμε αμφότεροι σε όλη τη διαδρομή. Εκεί δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση.
Όπως επίσης δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση αν πας στα εξωτερικά ιατρεία και ξαφνικά δεις τον πρόεδρο της χώρας σου να κάθεται στην διπλανή καρέκλα με το πέδιλο να περιμένει τη σειρά του. Αυτός ήταν ανέκαθεν ο Pepe Mujica και τίποτα δεν μπόρεσε να τον αλλάξει. Αυτή άλλωστε είναι και η διαφορά του Αριστερού στον τρόπο ζωής από τον «αριστερό» ελληνικής κοπής, αυτή την άθλια κατηγορία ανθρώπου που περιφέρεται ανάμεσά μας.
O Pepe ολοκλήρωσε την προεδρική του θητεία και ετοιμάζεται να παραδώσει τη γνωστή προεδρική κορδέλα στον άνθρωπο από τον οποίο την παρέλαβε, το 2010. Αν βέβαια βρει πού την έχει βάλει τη ρημάδα την κορδέλα. Διότι ο Pepe το πρωί ήταν πρόεδρος και το απόγευμα αγρότης. Και έκοβε και τσάρκες με Ι.Χ. φίνο και στυλάτο, γαλάζιο και συλλεκτικό. Σκαραβαίος πρώτης τάξης, αγορασμένος σχεδόν με ρεφενέ από φίλους. Και το ραδιόφωνο με κόκκινη βελόνα, ξέρεις από εκείνα τα παλιά -δεν ξέρω αν τα πρόλαβες- που κέντραρες να πετύχεις στη συχνότητα του ΣΚΑΙ να σου εξηγεί ο Μπάμπης γιατί οι δανειστές είναι καλοί άνθρωποι, έστω και αν πεθάνετε όλοι.
Θα μου πεις, ωραία τυπάκια και στην Ουρουγουάη. Ο νυν παραδίδει στον τέως πρόεδρο. Κοίτα να δεις, δέκα νοματαίοι είναι όλοι και όλοι στην χώρα. Τρία εκατομμύρια ψυχές. Πού να τρέχουν τώρα να βρούνε άλλους; Εν τω μεταξύ, σκέψου να έκανε εκεί καριέρα η οικογένεια του Επιτίμου. Θα είχαν πιάσει όλα τα πόστα τόσοι που είναι. Σαν κάτι νησιά στην άγονη γραμμή που βλέπεις παντού το ίδιο επίθετο: Μητσοτάκης το ξενοδοχείο, το rooms to let, το μπακάλικο, το πρακτορείο εφημερίδων, το βενζινάδιο, το rent a car (το ένα και μοναδικό Ι.Χ. που έχει το νησί), το πρακτορείο για τα εισιτήρια, το καΐκι που σε πάει απέναντι και πάει λέγοντας.
Προεδράρα που λες ο Pepe. Αριστερός με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα, με ανοικτό μυαλό. Χωρίς γελοίες αγκυλώσεις για το πώς νοείται η «ανάπτυξη», χωρίς υπερβολές, χωρίς κόμπλεξ ακόμα και να περάσει την πόρτα του Λευκού Οίκου, που λέει ο λόγος. Και αθυρόστομος. Δεν σου λέω για την Argentina, εντάξει τα είπαμε αυτά. Άμα είσαι η «παρεξηγημένη συγγένισσα», θα πεις και μια κουβέντα παραπάνω. Δηλαδή, τι μία; Εκατοντάδες. Σκέψου ότι κάποτε στα χρόνια της χρεοκοπίας του 2001 είχε βγει ένας προκάτοχος του Pepe και είχε πει ότι όλοι οι argentos είμαστε κλέφτες. Το μαθαίνουν τα πατριωτάκια μου και γίνονται έξαλλα. Να μας πει κλέφτες; Και δεν μας έλεγε καλύτερα φίλους του ΓΑΠ; Μια και δυο, πήρε το καΐκι ο πρόεδρος και διέσχισε τον Río de la Plata, φτάνει στο προεδρικό μέγαρο του Buenos Aires (ένα τσιγάρο δρόμος από εκεί που σε αφήνει το  καράβι, ΤΥΧΑΙΟ;) και ζητά ταπεινά συγγνώμη. Με δάκρυα στα μάτια.
Η αλήθεια είναι ότι και ο Pepe πέταξε κάτι χοντράδες, αλλά μετά ζήτησε συγγνώμη. Δεν βαριέσαι. Το θέμα είναι να μην το πεις, άπαξ και το πεις τι να την κάνω τη συγγνώμη. Είναι σαν τον ΕΝΦΙΑ, άπαξ και τον έβαλες, πάει θα σε μισήσει ο νοικοκυραίος. Τόσο πολύ, που μέχρι και Χρυσούλα Τζάκρη Γιαταγάνα ψηφίζει.
Μόνο για ένα πράγμα δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη ο Pepe. Που στόλισε κανονικά την FIFA για την τιμωρία που έριξε στον Suárez στο Mundial που διοργάνωσε η φίλη μου η «Ντζιούλμα» στη Βραζιλία. Θυμάσαι: που δάγκωσε έναν άσχημο Ιταλό στον λαιμό, αν θυμάμαι καλά. Ασχολίαστο αφήνω που και εκείνος κοτζάμ άντρας έκανε ολόκληρο ζήτημα για μια δαγκωματιά. Αλλά τι να περιμένεις από δαύτους; Από τον Μπερλουσκόνι ψήφισαν Γκρίλο και τελικά τούς έκατσε Ρέντσι.
Διότι στην Ουρουγουάη ο Suárez είναι θεσμός. Κάτι σαν την μούμια καλής θελήσεως της UNESCO που έχουμε και εμείς και μαθαίνουμε καθημερινά τα νέα της. Για να σου δώσω να καταλάβεις.
Και πώς ακριβώς την στόλισε την FIFA;  Την αποκάλεσε mafia και hijos de puta. On camera όλο αυτό. Και δεν πήρε τίποτα πίσω.
Τέτοιο ατομάκι ήταν ο πρόεδρος Pepe και σε όλους θα λείψει. Τυχεροί οι orientales που θα τον πετυχαίνουν σε ουρές, καβάλα στο τρακτέρ ή παρέα με τα ζώα του και το mate ανά χείρας.
Αλί σε εμάς που μείναμε με τους επαγγελματίες «αριστερούς» και τις αντισυστημικές πλούσιες να απειλούν να μας σώσουν από τους άλλους σωτήρες. Όταν δεν μπορούν να σώσουν ούτε το τομάρι τους.

«Ντζιούλμα»

Kαμάρωσέ την δίπλα την φίλη μου την «Ντζιούλμα». Την ημέρα της εθνικής εορτής της Βραζιλίας, καβαλάει μια κούρσα από την εποχή της ποτοαπαγόρευσης και βγαίνει να χαιρετήσει τα πλήθη. Φοράει και την προεδρική κορδέλα, το απόλυτο φετίχ στις χώρες της Νοτίου Αμερικής, μην τυχόν και την μπερδέψει κανείς με υποψηφία καλλιστείων.
Και ξέρεις, εκεί έτσι και σου περάσουν την κορδέλα, δεν έχει νάζια και μούτες, τύπου δεν μου αρέσει και την πετάω να κάνω καριέρα πορνοστάρ. Σε ψήφισα, φόρα τώρα την κορδέλα και προχώρα. Σε άλλες χώρες δίνουν και αξεσουάρ μαζί. Στην πατρίδα μου, για παράδειγμα, κονομάς και μια ράβδο. Στη Χιλή, σου πετάνε και μια αγκράφα στη μέση για τα κλειδιά και το κινητό.
Τώρα που το σκέφτομαι, στην παράγκα τη βαλκάνια που ζούμε, θα έπρεπε όποιος ορκίζεται πρωθυπουργός να παίρνει δώρο εκείνο το μαραφέτι από το Men in Black, που άστραφτε και όλοι όσοι είδαν εξωγήινους το ξέχναγαν οριστικά. Ορκίστηκες εσύ ανόητε ΓΑΠ; Βάρα μία στον κόσμο να ξεχάσει το «λεφτά υπάρχουν 1». Ανέλαβες Αντώνη μου Σαμαρά μου; Δώσε μία να ξεχάσει ο κόσμος τα Ζάππεια. Ετοιμάζεται ο άλλος ο «αριστερός» ο τέως πρόεδρος 15μελούς; Βουρ με το μηχανάκι να ξεχάσει ο κόσμος το «λεφτά υπάρχουν 2». Απλά πράγματα.
Για την «Ντζιούλμα» όμως λέγαμε που ετοιμάζεται να πάει σε εκλογές για να ξαναγίνει πρόεδρος. Κανονικά όλο αυτό θα ήταν μια τυπική διαδικασία. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι είναι καλύτερη από όποιον άλλον διεκδικεί την ηγεσία της μεγαλύτερης οικονομίας της Νοτίου Αμερικής.
Όμως το πράγμα στράβωσε ξαφνικά, διότι παρουσιάστηκε στο δρόμο της μια παλιά γνώριμη. Πρόκειται για μια λεπτοκαμωμένη συμπαθέστατη οικολόγο πολιτικό εν ονόματι Μαρίνα Σίλβα. Αυτή και η «Ντζιούλμα» κάθονταν κάποτε στο ίδιο Υπουργικό Συμβούλιο με πρόεδρο τον αξεπέραστο Ινάσιο ντα Σίλβα, πιο γνωστό ως «Λούλα». Το Μαρινάκι ήταν υπουργός Περιβάλλοντος και η «Ντζιούλμα» υπουργός Ενέργειας. Εκ πρώτης όψεως καταλαβαίνεις ότι αυτά τα δύο υπουργεία έχουν ένα ζήτημα μεταξύ τους. Ο ένας τρέχει να σώσει το περιβάλλον και ο άλλος σκέφτεται τις επενδύσεις στην ενέργεια. Και μην φανταστείς ότι το Μαρινάκι ήταν σαν να λέμε υπουργός Περιβάλλοντος, τύπου Μπιρμπίλη και λοιποί κηπουροί ΓΑΠ. Φτώχεια καταραμένη το φουκαριάρικο. Αγώνας τρελός να μεγαλώσει τα χιλιάδες αδέλφια της και -μην απορείς- να μάθει να διαβάζει. Πρόκοψε όμως, βρήκε στο δρόμο της τον «Λούλα» που την πίστεψε και την βοήθησε.
Όμως, το Μαρινάκι δεν μακροημέρευσε στο υπουργείο Περιβάλλοντος. Την έφαγαν τα κυκλώματα που λένε και στην Ελλάδα οι ανθυπο-celebrities. Κατέβηκε όμως μόνη της στις εκλογές του 2010 και κατάφερε να πάρει ένα 20%. Δεν το λες και λίγο. Εδώ στην παράγκα μας άλλοι με 20% συμπεριφέρονται σαν να πήραν 80%.
Τελικά σε εκείνες τις εκλογές, η «Ντζιούλμα» εξελέγη πρόεδρος και η ζωή συνεχίστηκε.
Έλα όμως που από σπόντα την βρίσκει και πάλι μπροστά της. Και διεκδικεί την προεδρία κανονικά και με τον νόμο. Μάλιστα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στον β' γύρο μπορεί και να κερδίσει. Πώς λέμε ΔΗΜΑΡ; Το ακριβώς αντίθετο.
Φυσικά, μην φανταστείς ότι η «Ντζιούλμα» κάθεται με σταυρωμένα χέρια να χάσει μέσα από τα χέρια της την κορδέλα. Έχει βάλει και αυτή τα διλήμματά της στο εκλογικό σώμα: θέτε εμένα που είναι σαν να έχετε τον «Λούλα» που τόσο λατρεύετε ή το Μαρινάκι που καλό είναι, δεν λέω, αλλά κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει να κάνει, πώς να το κάνει, γιατί να το κάνει.
Το Μαρινάκι από την πλευρά του ποντάρει στην ανερχόμενη μεσαία τάξη της χώρας, τον κόσμο που ζει στα μεγάλα αστικά κέντρα, που είδε τη ζωή του να βελτιώνεται, αλλά ζητά περισσότερα και καλύτερα. Το είδαμε στις διαδηλώσεις που έγιναν πέρυσι. Τι να τα κάνουμε τα γήπεδα για το Mundial όταν οι υπηρεσίες υγείας και παιδείας είναι μέτριες προς κακές; Άδικο είχαν; Για μέτρα πόσα γκολ έφαγαν από τους Γερμανούς στον ημιτελικό. Και δώστου να κλαίνε τα φουκαριάρικα, και έκλαιγαν και άσχημα.
Τι τα θες; Έτσι έχει η κατάσταση σε αρκετές χώρες της Νοτίου Αμερικής. Ο κόσμος που είδε τη ζωή του να βελτιώνεται, έγινε πιο απαιτητικός. Το ίδιο πάει να γίνει και στην Ουρουγουάη τον άλλο μήνα που τελειώνει η θητεία του λατρεμένου Jose Mujica. Το ίδιο ίσως γίνει σε λίγους μήνες και στην Argentina που τελειώνει η 8ετία του Cristinakίου.
Ενώ εδώ στην παράγκα, ο κόσμος που έχει τρελαθεί να πληρώνει φόρους (για να σωθούν τα φτωχοποιημένα πελατάκια των κομμάτων) είναι έτοιμος να πιστέψει ακόμα και έναν άεργο, ημιμαθή τέως πρόεδρο 15μελούς που τους υπόσχεται χρυσά κουτάλια και πορσελάνες limoge. Λογικό δεν είναι;
Εγώ πάντως, έχω εμπιστοσύνη στους λατρεμένους brazucas. Όπως ξεπέρασαν το 7-1 από την Μέρκελ, έτσι θα κάνουν την καρδιά τους πέτρα και θα βγάλουν πάλι πρόεδρο «Ντζιούλμα».
Και να σου πω και ένα μυστικό; Το μεσαίο της όνομα είναι Βάνα. Για αυτό σου λέω, πρέπει να γίνουν πράγματα.

Abuelas

Υπάρχουν γιαγιάδες και γιαγιάδες σε αυτόν τον πλανήτη. Σε κάποιες έλαχε να φτιάχνουν σεμέν για τηλεοράσεις plasma, σε άλλες έλαχε να παίζουν το ρόλο του Κράτους-Πρόνοια για παιδιά και εγγόνια και σε κάποιες άλλες έτυχε να ψάχνουν τα εγγόνια τους.
Σε αυτή την τελευταία κατηγορία ανήκουν και οι Abuelas de la Plaza de Mayo («Γιαγιάδες της πλατείας Μαΐου»), μια οργάνωση που δραστηριοποιείται στην Argentina εδώ και αρκετές δεκαετίες, αναζητώντας τα εγγόνια μιας χαμένης γενιάς. Αυτής των νέων παιδιών που λόγω των ιδεών τους έπεσαν θύματα της πιο σκληρής δικτατορίας που γνώρισε ποτέ η χώρα. Νέα παιδιά που πάλευαν για τις ιδέες τους (προφανώς μπορεί κάποιος να διαφωνεί απόλυτα με αυτές) και συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και τελικά δολοφονήθηκαν από τη Χούντα του 1976. Τα γνωστά.
Υπήρχε όμως και μια άλλη πτυχή εκείνης της Χούντας: όσες γυναίκες είχαν την «ατυχία» να κυοφορούν και να σέρνονται στις φυλακές, έφερναν στον κόσμο παιδιά, που όμως δεν θα μεγάλωναν ποτέ οι ίδιες, αφού αμέσως μετά θα δολοφονούνταν. Στην καλύτερη περίπτωση περνούσαν λίγες ώρες στην αγκαλιά με τα νεογέννητα. Μετά, εκείνα τα μωρά δίνονταν σε οικογένειες στρατιωτικών ή άλλων πιστών στο καθεστώς για να μεγαλώσουν. Υπολογίζεται ότι περίπου 500 τέτοια παιδιά δόθηκαν αναγκαστικά για υιοθεσία. Θα μου πεις, και γιατί δεν τα έδιναν στις γιαγιάδες ή στην υπόλοιπη οικογένεια; Και τι θα τους έλεγαν; Ότι η κόρη σας γέννησε και μετά πήγε Παρίσι να κάνει τη ζωή της;
Σήμερα αυτά τα παιδιά είναι 35 ετών κατά μέσο όρο. Σε γενικές γραμμές μεγάλωσαν καλά, σε εύπορες οικογένειες χωρίς να τους λείψει τίποτα.
Κάποια από αυτά δεν θα μάθουν ποτέ την αλήθεια. Κάποια -για χιλιάδες λόγους- είχαν την υποψία ή την βεβαιότητα ότι οι γονείς τους δεν είναι αυτοί που τους μεγάλωσαν.
Αρκετά από αυτά τα παιδιά σπεύδουν στην οργάνωση των «γιαγιάδων» για να πουν την ιστορία τους. Μήπως και έχουν δίκιο.
Τα μέλη της οργάνωσης εξηγούν ότι σε πολλές περιπτώσεις τα παιδιά αυτά περιμένουν μέχρι να πεθάνουν οι γονείς τους και μετά ψάχνουν το θέμα. Και είναι λογικό. Δεν θέλουν να πληγώσουν αυτούς που τους μεγάλωσαν με μια περιπέτεια που μπορεί και να μην οδηγήσει πουθενά. Για προσπάθησε να μπεις στη θέση τους. «Είναι σκληρό να συνειδητοποιήσεις ότι αυτός που αποκαλούσες 'μπαμπά' είναι στην ουσία ο υπεύθυνος που οι πραγματικοί σου γονείς δεν υπάρχουν» είχε πει πρόσφατα μια κοπέλα -μεγαλωμένη σε οικογένεια στρατιωτικού- που ανακάλυψε την αλήθεια.
Και πώς ανακαλύπτει κανείς την αλήθεια; Με αγώνα και έρευνα σε υπηρεσίες, δημαρχεία, ληξιαρχεία, νοσοκομεία, γειτονιές, μαρτυρίες. Η έρευνα μπορεί να κρατήσει μήνες ή και χρόνια. Προφανώς τα πράγματα έχουν γίνει πιο απλά με τα τεστ DNA, αλλά και πάλι χρειάζεται υπομονή μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα που κάποιος θα μάθει την αλήθεια και θα κληθεί να την χειριστεί.  
Κάπως έτσι έμαθε και η πρόεδρος της οργάνωσης η Estela de Carloto ότι βρέθηκε ο εγγονός της. Ο γιος της κόρης που «εξαφανίστηκε» το 1976, αφού πρώτα είχε γεννήσει ένα αγοράκι. Εκείνο το αγοράκι κοτζάμ άντρας σήμερα, πήγε στην οργάνωση να μάθει την αλήθεια. Την οποία αλήθεια μάλλον γνώριζε όλη η γειτονιά, αλλά ξέρεις πώς πάνε αυτά τα πράγματα.
Και μετά από τις απαραίτητες έρευνες, έφτασε στην πιο μεγάλη από όλες τις αλήθειες. Δεν του βρήκαν απλά την κανονική του γιαγιά, αλλά την πιο διάσημη γιαγιά της χώρας. «Είσαι εγγονός της Estela» του είπαν και έπεσε από τα σύννεφα. Μεταξύ μας, και μόνο στη φωτογραφία να τους δεις, δεν θέλεις και τεστ DNA.
Συνολικά έχουν βρει τις οικογένειές τους 115 από εκείνα τα παιδιά. Ο αγώνας συνεχίζεται. Δύσκολος και οδυνηρός χωρίς αμφιβολία. Επιπλέον, οι περισσότερες γιαγιάδες πατάνε τα 80 (ή τα έχουν περάσει ήδη) και ο χρόνος ο άτιμος δεν είναι με το μέρος τους. Αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς τη μεγαλύτερη αλήθεια σε αυτόν τον άδικο κόσμο: violencia es mentir (βία είναι να λες ψέμματα).

ΥΓ1 Για την ιστορία, υπάρχει μια ταινία της δεκαετίας του 1980 La historia Oficial η οποία αναφέρεται στο θέμα. Βραβεύτηκε και με Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Οι πρωταγωνιστές της, δύο εξαιρετικοί αργεντινοί ηθοποιοί η Norma Aleandro και ο Hector Alterio, έσμιξαν αρκετές δεκαετίες αργότερα για μια άλλη ταινία: Ο γιος της νύφης. Εξαιρετικά συγκινητική και αυτή. 
ΥΓ2 Χάρη στον τέως πρόεδρο της Αrgentina, Nestor Kirchner (σύζυγος Cristinakίου), τα χουντικά ατομάκια που έκαναν αυτές τις βρωμοδουλειές, σαπίζουν στη φυλακή. Δόξα και τιμή. Όπως είχαν μάθει σε όλη τους τη ζωή.

Εκλογές

Μπορεί να έχουμε βαρέσει διάλυση εδώ μέσα, να κοντεύει να σηκωθεί να φύγει το ίδιο το blog, αλλά δεν θα σε άφηνα σε καμία περίπτωση χωρίς ενημέρωση για τις εκλογές που έρχονται. Ξέρεις, αυτές που 21 τυχεροί άνθρωποι θα πάνε στο Ευρωκοινοβούλιο να παίρνουν ένα σκασμό λεφτά για πέντε χρόνια και να πίνουν τον καφέ τους στην Petite France του Στρασβούργου. Αν δεν έχεις πάει, να το προγραμματίσεις.

Νέα Δημοκρατία (aka Πολιτική Άνοιξη): Ψηφίστε μας γιατί σας βγάλαμε στις λαϊκές αγορές. Όχι άλλα μέτρα, όχι άλλοι φόροι, όχι άλλα χαράτσια. Μόνο αγάπη. Στους ένστολους, στις ένστολες και στα ενστολόπουλα. Και στους τράγους της ενορίας σας. Ψηφίστε μας να φέρουμε ανάπτυξη, να έρθει πάλι εδώ να κατσικωθεί η Μέρκελ να λυσάξει ο Τράγκας από το κακό του. Και μην ξεχνάτε και το fucking free wi-fi παντού. Ψηφίστε μας, λέμε. Σταυρό στη Μαρία Σπυράκη και τον Γιώργο Αμυρά. Μόνο. Και αγάπη. Και βιντεοκασέτες με τον Μπαλτάκο να καπνίζει λουλά με το παρεάκι του γιου του. Kαι πρωτογενές πλεόνασμα, ε; Και μεταρρύθμιση του Συντάγματος θα σας κάνει τώρα ο Αβραμόπουλος με την Ελίζα Βόζεμπεργκ, το πουλάκι μου. Πού θα βρείτε άλλους σαν εμάς;
Σύνθημα: Με εντολή Σαμαρά. Πάντα. 

ΣΥΡΙΖΑ (aka το φαύλο ΠΑΣΟΚ): Έρχεται η ώρα της ανατροπής στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον Γανυμήδη και τον Πλούτωνα. Η Μέρκελ έχει ήδη χάσει πέντε κιλά που ο Αλέξης ως νέος Βλαντ Τσέπες θα παλουκώσει στις όχθες του Δουνάβεως και του Ρήνου τους απολογητές της λιτότητας. Γιατί εμείς δεν είμαστε αντίπαλοι του Ευρώ που δεν θέλουμε να έχουμε και να είμαστε. Και θα διαπραγματευθούμε τη δανειακή σύμβαση με δημοψήφισμα που δεν θα βγάζει τη χώρα από το Ευρώ που δεν θέλουμε να μην έχουμε και να λέμε ότι θέλουμε να έχουμε. Άλλωστε και η κρίση είναι δική μας που δεν είναι ελληνική στην ΕΕ που είναι κρίση, αλλά δεν είναι στην Ελλάδα. Και το επαχθές χρέος είναι περίπου 3% για να το διαγράψουμε άμεσα που δεν πρέπει να διαγραφεί όλο, αλλά έμμεσα πάνω από το μισό που θέλουμε να χρωστάμε. Το καταλάβατε ή να φωνάξουμε τον Λαφαζάνη; Ψηφίστε μας. Δώρο ένας διορισμός στο Δημόσιο, δωρεάν φάρμακα, δωρεάν εισιτήρια για τη Lady Gaga, δωρεάν και ένα αυτοδιαχειριζόμενο στέκι. Οι πέντε πρώτοι που θα μας ψηφίσουν, δώρο ένα εφάπαξ σαν του Τσουκαλά. Οι επόμενοι πέντε, δώρο μια βραδιά με τον Γαβριήλ. Οι επόμενοι kinky πέντε, δώρο μια βραδιά  με την Ζωή. Οι επόμενοι πέντε, δώρο τα γενόσημα της Ζωής.
Σύνθημα: Για τη διασκέδασή σας και μόνο.

Ελιά (aka o Bενιζέλος και ο Λοβέρδος): Άγιε μου Νεκτάριε πιστεύω σε σένα. Παρακαλώ στείλε υγεία στην οικογένειά μας και ένα ψηφοδέλτιο της Ελιάς με σταυρό στην Αφροδίτη την Αλ την Σάλεχ. Προσοχή! Ένας που δεν ψήφισε Ελιά, του έπεσε η κυβέρνηση. Ένας άλλος δεν του ξανασηκώθηκε. Ένας άλλος είδε τον λεγόμενο ΓΑΠ να γελά σατανικά παρέα με του κηπουρούς του. Ένας άλλος είδε να κάθεται στη Βουλή παρέα με τον Κουκουλόπουλο και τον Κακλαμάνη. Ένας άλλος είδε κομήτη να πέφτει στο αυθαίρετό του. Ένας άλλος είδε τον Κρίτωνα Αρσένη ντυμένο πέστροφα. Ένας άλλος ξύπνησε και του είχαν πέσει τα μαλλιά. Ένας άλλος ξύπνησε και είχε πλατινέ μαλλί και τα κιλά Ρούλας Κορομηλά και Παπαρίζου μαζί. Ένας άλλος είχε την Παπαρίζου σκέτη. Μην τυχόν και δεν ψηφίσετε Ελιά, Άγιε μου Νεκτάριε, θα γίνει της κολάσεως. Άντε μπράβο.
Σύνθημα: ΕΓΩ, ο Βαγγέλης Βενιζέλος. ΕΓΩ.

Το Ποτάμι (aka εκείνο μωρέ το τραγούδι των Calexico): «Έφυγα από το καφενείο με εκείνη την αίσθηση της ικανοποίησης. Τι είναι τελικά αυτό που κάνει τους ανθρώπους να ανοίγονται αληθινά over coffee and cigarettes? Γιατί στην απέραντη σιωπή της ελληνικής επαρχίας οι άνθρωποι ανοίγουν την ψυχή τους; Τι ήταν αυτό που οδήγησε την μικρή Μαρία στην απόφαση να επαναστατήσει μέσα της και να απελευθερώσει τη δημιουργικότητά της; Πόσο μακριά βρίσκονται αυτοί που πιστεύουν ότι νομοθετούν για να αλλάξουν τη χώρα που έχει αλλάξει ήδη; Να είναι αλήθεια αυτό που είχε πει ο Μακρυγιάννης για την ιστορία που κρύβουν ετούτα εδώ τα μάρμαρα; Καλή σας νύχτα.»
Σύνθημα: Σακίδιο να πάρεις. Και ζακέτα.

ΔΗΜΑΡ-Προοδευτική μπλα μπλα μπλα (aka δεν έχει. Για την ΔΗΜΑΡ μιλάμε): Είμαστε ο αληθινός τρίτος προοδευτικός πόλος με καλούς ανθρώπους. Που είναι προοδευτικοί και λίγο ΠΑΣΟΚΟΙ, αλλά καλοί γιατί όπως λέει και η λέξη είναι προοδευτικοί. Και άνθρωποι. Που είναι προοδευτικοί, αλλά πάνω από όλα άνθρωποι. Που ανήκουν στον τρίτο πόλο, που όπως λέει  και η λέξη είναι ο τρίτος πόλος μετά τον δεύτερο και τον πρώτο. Σταυρό στη Μαριλένα Κοππά που είναι και φίλη του λεγόμενου ΓΑΠ και θα μας φέρει και ένα ποτήρι νερό στα γεράματα.
Σύνθημα: ΖΖΖzzzzzz

KKE: Ψήφο στον Κουτρούμπα να γίνει λαϊκή εξουσία. Αυτά. Στους πέντε πρώτους, δώρο μια δερματόδετη σοβιετική εγκυκλοπαίδεια με το παράρτημα. Και όποιος θέλει, ας περάσει να βάλει καμιά σκούπα στα γραφεία, γιατί τους απολύσαμε όλους. Επίσης, αν κάποιος σύντροφος ξέρει βουντού σε κουκλίτσα Τσίπρα, ας κοπιάσει. Είμαστε 5 λεπτά από τον σταθμό του Περισσού. Ας πάρει και τσιγάρα ερχόμενος. Αμερικάνικα.
Σύνθημα: Λαέ ακούμπα στις πλάτες του Κουτρούμπα.

Ανεξάρτητοι Έλληνες (aka Νεοδημοκράτες που κάνουν μούτες): Παλιολαμόγια ρε προδότες ρε πουλημένοι στους Ραϊχμπάχερ με τα μνημόνιά σας ρε. Ψηφίστε εμάς πριν φύγουν και οι τελευταίοι ρε. Κρεμάλες για όλους που μας πήρατε τη Χρυσούλα τη Γιαταγάνα ρε. Θα τα διαγράψουμε τα χρέη τα επονείδιστα που ανάθεμα και αν ξέρουμε ρε τι θα πει η λέξη ρε. Απατεώνες με την τρόικα ρε όλοι στα δικαστήρια ρε. Ή καλύτερα, όλοι στα κάγκελα ρε με φτηνά αθλητικά από πάγκο λαϊκής σαν της Ραχήλ.
Σύνθημα: Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα. Ρε.

Αυτοί με τα μούσκουλα (aka μην σου πω, αυτές): Σε περιμένω στον Κορυδαλλό. Πας με το μετρό (αυτό που πάει κάτω από το έδαφος και μπαίνεις από κάτι σκάλες) μέχρι το Αιγάλεω (στην πλατφόρμα έχει μια ταμπέλα που λέει προς Αγία Μαρίνα, αλλιώς ρώτα τον μπάτσο). Κατεβαίνεις και βγαίνεις έξω (πάλι με τις σκάλες, όχι τις κυλιόμενες σαν τις αδερφές) και μπαίνεις στο λεωφορείο. Τσεκάρεις αν έχει τίποτα παράνομους λαθρομετανάστες (αυτούς που είναι σκούροι) και κατεβαίνεις στη στάση που θα σου πει ο οδηγός (αυτός που κάθεται μπροστά-μπροστά στο λεωφορείο και κρατά το τιμόνι). Φέρε και τσιγάρα. Φέρε και έναν φίλο σου. Ψηφοδέλτια θα φέρω εγώ.
Σύνθημα: Είναι πολλά τα δρώμενα

Μην πεις λοιπόν ότι δεν ήξερες. Με το καλό να βρεις τον δρόμο.

Κροκοδειλάκι

Στις περισσότερες χώρες του κόσμου, όταν ένας πρωθυπουργός φάει «μαύρο» πάει σπίτι του. Αν έχει καλά κονέ, μπορεί να κάνει σταδιοδρομία σε κανέναν διεθνή οργανισμό ή να ξεφωνεί λόγους σε φοιτητές. Στη Γαλλία, συνήθως επιστρέφουν στα δημαρχιακά τους καθήκοντα για να συμπληρώσουν ένσημα.
Εδώ στην παράγκα ξεχωρίζουμε και σε αυτό. Αν εξαιρέσεις τον πρώην καταλληλότερο-ανιψιό-«εθνάρχη» που απλά συνέχισε να βαριέται όπως πριν, οι υπόλοιποι σχεδόν μας κρατάνε μούτρα που τους στείλαμε σπίτι τους, παριστάνουν τους τιμητές των πάντων, τύπου i told you so, αναζητώντας την ευκαιρία να βγουν στο προσκήνιο.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο λεγόμενος ΓΑΠ, είχε και τη γιορτή του το πουλάκι μου. Ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι τόσο ο ίδιος που νομίζει όσα νομίζει ή του φουσκώνουν τα μυαλά οι κηπουροί του. Εκείνη η απίθανη παρέα που έχει αναλάβει να ρίχνει λίπασμα στις τριανταφυλλιές της mother Μάργκαρετ.
Δεν τους αδικώ. Ξέρουν άλλωστε ότι έχουν να κάνουν με έναν λαό που έχει μνήμη χρυσόψαρου. Ο χθεσινός προδότης είναι ο αυριανός σωτήρας. Και αντίστροφα.
Μόνο κάτι μυστήριοι σαν εμένα δεν ξεχνούν τα έργα και τις ημέρες του εν λόγω. Από πού να στο πιάσω; Θέλεις από τα μέσα του 2009, όταν κέρδισε τις ευρωεκλογές εκείνης της χρονιάς; Τότε είδε και αυτός τη μεγάλη ευκαιρία. Άρχισε λοιπόν να περιοδεύει σε όλη την παράγκα και να υπόσχεται στους πάντες καλύτερες μέρες. Φράγκα με το φτυάρι και ας γινόταν του κουτρούλη ο γάμος με το crisis. Στον ΟΤΕ, για παράδειγμα, υποσχέθηκε κρατικοποίηση. Στον ΟΛΠ τα ίδια. Όπως καλή ώρα οι Στρατούληδες και οι Σκουρλέτηδες που θα κάνουν κρατικές τις τράπεζες για να μοιράζουν τα λεφτά της Μοnopoly.
Τόση ήταν η πρεμούρα του λεγόμενου ΓΑΠ να πάρει και την τελευταία ψήφο για την πολυπόθητη αυτοδυναμία. Που αν με ρωτήσεις, δεν υπήρχε καν λόγος, δεδομένου ότι είχαν βγει και οι γριές από τα μνήματα για να μαυρίσουν τον Κωστάκη, που τα είχε κάνει σαν τα ξινά μούτρα του. Μόνο εκείνος ο γραφικός Αντώναρος είναι περήφανος για το γαλάζιο έπος.
Έδωσε λοιπόν ο θεός να βγει ο λεγόμενος ΓΑΠ πρωθυπουργός να του περάσει. Να νιώσει περήφανη και η mother Μάργκαρετ. Και μόλις βγήκε, «ανακάλυψε» ότι το πλοίο είχε πέσει στα βράχια και δεν υπήρχε φράγκο ούτε για να φουσκώσει το λάστιχο στο ποδήλατο.
Ιδέα δεν είχε για το χάλι, διότι σου λέει εμείς ζούσαμε εκεί που ζει ο Κουτρούμπας του Περισσού: μεταξύ στρατόσφαιρας και Σείριου. Ως γνωστόν, έλλειμμα δεν υπάρχει στη στρατόσφαιρα. Ούτε  χρέος. Με το που προσγειώθηκε να ορκιστεί πρωθυπουργός τα βρήκε όλα μπροστά του.
Είναι αυτό που λέει το ανέκδοτο, αχ το καημένο το κροκοδειλάκι...
Και μετά τι έκανε; Άρχισε να περιφέρεται και να λέει κάτι κλασικές ελληνικές σαχλαμάρες -ως άλλος Πάνος (εντελώς) Καμμένος- για το πώς όλοι είναι σχεδόν υποχρεωμένοι να μας δώσουν τα φράγκα που δεν μπορούμε να δανειστούμε, διότι αλλιώς θα γίνουμε Κούγκι. Είχε πει βέβαια και για το Ευρω-ομόλογο που όντως θα έσωζε τα πράγματα, αλλά αυτό ήταν απλά wishful thinking. Κάτι σαν το world peace, που λένε οι υποψήφιες στα καλλιστεία.
Και πού καταλήξαμε; Στο Καστελόριζο που απογείωσε (sic) την καριέρα (sic) της Βάνας Μπάρμπα. Aπό εκεί μάθαμε ότι μας ρημαδο-έδωσαν μερικές εκατοντάδες δισ. ευρώ. Όχι βέβαια για τα ωραία μάτια της Λούκας Κατσέλη, αλλά γιατί σου λέει, έχετε ένα σκασμό χρέη να ξεπληρώσετε.
Άκου τώρα να δεις κάτι πράγματα: μας δάνεισαν και ήθελαν οι άθλιοι να τα πάρουν και πίσω! Μα είναι δυνατόν να δανείζεις τον περιούσιο λαό και να τα θες και πίσω;
Άκου τώρα να δεις και κάτι άλλα πράγματα: πείστηκαν οι άνθρωποι από τον λεγόμενο ΓΑΠ ότι θα γίνουν μεταρρυθμίσεις. Σε μια χώρα που για να δουλέψει μισή ώρα παραπάνω δημόσια υπηρεσία χρειάζεται «σύσταση επιτροπής» και «διάλογος» 20 χρόνια, το απίθανο παρεάκι του λεγόμενου ΓΑΠ θα έκανε μεταρρυθμίσεις. Σε μια χώρα με κομματικό κράτος, θα έκαναν μεταρρυθμίσεις. Σε μια χώρα που ο Πολύδωρας γίνεται πρόεδρος Βουλής για δύο ώρες και διορίζει την κόρη του, θα γίνουν μεταρρυθμίσεις. Πού να τα πεις αυτά και να μην σπάσουν τα ράμματα από τα γέλια;
Αλλά μην γελάσεις ακόμα, θα σου πω εγώ πότε. Ο λεγόμενος ΓΑΠ είχε έτοιμη την εξήγηση: τον πολέμαγε η Αντιπολίτευση της Πολιτικής Άνοιξης του Σαμαρά και η «συντηρητική Ευρώπη» της κυρά Μέρκελ. Τώρα μπορείς να γελάσεις με την ησυχία σου. Διότι είπαμε: ο λεγόμενος ΓΑΠ και η παρέα του ζούσαν μεταξύ στρατόσφαιρας και Σείριου και δεν ήξεραν ότι στην Ελλάδα 40 χρόνια η εκάστοτε αντιπολίτευση πολεμά λυσσαλέα την εκάστοτε κυβέρνηση. Ούτε είχαν ακούσει ότι στην ΕΕ κάνουν κουμάντο οι Γερμανοί.
Είναι αυτό που λέει το ανέκδοτο, αχ το καημένο το κροκοδειλάκι...
Μην στα πολυλογώ, έκατσε λοιπόν αυτό το απίθανο παρεάκι και επί μία διετία παρακολουθούσε την παράγκα να γίνεται ακόμα πιο παράγκα. Και ΕΝΑΣ άνθρωπος δεν βρέθηκε να αναρωτηθεί, μήπως βρε μανίτσες μου, όλο αυτό δεν πάει κάπου; Τίποτα. Σου λέει, στο τέλος θα κερδίσουν οι καλοί. Όπως στο Χόλιγουντ.
Αλλά επειδή τράβαγε το έργο, η ύφεση είχε φτάσει 50% και η ανεργία 400%, σου λέει: δεν τραβάω μια ιδέα για δημοψήφισμα; Μην βάλεις ακόμα τα γέλια. Είναι σαν να έχεις πεθάνει στην πείνα, να κόβεις λωρίδες το χαλάκι του μπάνιου για να το βάλεις στο γκριλ και να σου λέει: να ψηφίσεις αν θέλεις να συνεχίσεις να πεινάς ή όχι. Μην γελάσεις ακόμα. Τα ίδια λέει τώρα και ο Τσίπρας: δημοψήφισμα, αλλά με ευρώ. Τώρα μπορείς να γελάσεις με την ησυχία σου.
Είναι αυτό που λέει το ανέκδοτο, αχ το καημένο το κροκοδειλάκι...
Μην στα πολυλογώ, και αφού άρχισαν να τα παίρνουν στο κρανίο με τον λεγόμενο ΓΑΠ από την Ευρώπη μέχρι τα Νησιά Βανουάτου, σου λέει ο ίδιος φεύγω. Και εκεί πάνω πετάει την καλύτερη ιδέα: θα σας βάλω πρωθυπουργό τον Πετσάλνικο. Σηκώθηκαν οι ιθαγενείς στα Νησιά Βανουάτου και άρχισαν να καταπίνουν τις καλαμιές. Πάλι καλά που βρέθηκε ο κουακέρος Παπαδήμος και σώθηκαν τα προσχήματα.
Και βέβαια ξέρεις την συνέχεια: όλα αυτά τα απίθανα ατομάκια πέριξ του λεγόμενου ΓΑΠ άρχισαν το γνωστό: «τον έριξε ο Βενιζέλος», ο «αλήτης ο Σαμαράς» και άλλα τέτοια. Οι ίδιοι δεν είχαν καμία ευθύνη για το ότι απλώς θέρισαν ό,τι έσπειραν. Και έφτασαν το ΠΑΣΟΚ σε ποσοστά παράταξης ταξιτζήδων σε εκλογές του ΣΑΤΑ.

Για να μην με παρεξηγήσεις: είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα υπερασπιστώ τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, τους «Αγανακτισμένους» και την κατά φαντασίαν αριστερά αυτής της παράγκας.
Αλλά όπως λέει και ο λαός μας, για να είναι κάποιοι λύκοι, πρέπει και κάποιοι άλλοι να είναι πρόβατα. Και ζητάω ταπεινά συγγνώμη από τα πρόβατα, διότι είναι άλλο πράγμα να είσαι άκακος και άλλο να είσαι υπερφίαλος ηλίθιος.
Και τώρα τι του έμεινε του λεγόμενου ΓΑΠ; Να κάνει παρέα -ομού μετά των κηπουρών του- στον μπαρμπά Φώτη Κουβέλη.
Ούτε καν χρήσιμος ηλίθιος.

Τσάρος

To ατομάκι που βλέπεις δίπλα ήταν Τσάρος. Καταρχήν τρελό respect για το μαλλί. Σκέψου ότι μιλάμε για μέσα 18ου αιώνα. Ο Τρύφων Σαμαράς δεν είχε γεννηθεί, ούτε το πιστολάκι για να φτιάξει αυτό το έπος στο κεφάλι. Υποψιάζομαι ότι κανένας δουλοπάροικος την πλήρωνε την νύφη για να πετύχει η στυλιστική τρικυμία. Να συμπληρώσω στο σημείο αυτό ότι ελπίζω ο ζωγράφος που έφτιαξε το διπλανό πορτρέτο να εκτελέστηκε αμέσως μετά. Διότι δεν είναι λαιμός αυτός 46 νούμερο. Ρωτάτε και καμιά μούμια καλής θελήσεως της UNESCO να σας πει πώς γίνονται τα καλά πορτρέτα.
Θα μου πεις, πού θυμήθηκα τον Τσάρο Νικόλαο Α'. Όπως ξέρεις, η Ιστορία ενίοτε επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Βέβαια στην παράγκα που ζούμε εμείς, η φάρσα είναι μόνιμη, οπότε δεν ξέρω αν μπορεί να επαναληφθεί η Ιστορία ή έστω να υπάρξει Ιστορία. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.
Στη Ρωσία όμως η Ιστορία επαναλαμβάνεται και αφορά την Κριμαία. Έχεις εσύ την εντύπωση ότι τώρα ξεκίνησε το πανηγύρι με την Χερσόνησο; Αμ δε! Εδώ σου λέει κοτζάμ Μεγάλη Αικατερίνη το 1785 φόραγε το κρινολίνο και ένα σκασμό μπιζού και έκοβε βόλτες στην Χερσόνησο, φωνάζοντας απέναντι στους Οθωμανούς του τηλε-Σουλεϊμάν 'πάρτε τα τρία μου'. Διότι η Τσαρίνα είχε cojones, όχι αστεία. Και σκέψου ότι δεν έπαιρνε καν επίδομα άγαμης θυγατέρας. Πάλι καλά που δεν υπήρχαν πρωινάδικα τότε, διότι η Αικατερίνη θα ήταν όλη μέρα στα παράθυρα να διαψεύδει φήμες για σχέσεις. Ούτε ο Άδωνις τόσες εμφανίσεις.
Και μετά ήρθε ο Τσάρος Νικόλαος Α', ο οποίος το 1854 αποφάσισε να τα βάλει με τους Οθωμανούς για να προστατέψει και καλά τους χριστιανικούς πληθυσμούς της βαλκανικής. Ξέρεις τώρα, εκείνες οι παπάτζες ότι και καλά οι ορθόδοξοι Ρώσοι θα σώσουν τα αδέλφια τους και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Και μετά μας φταίει ο Νίκος Δήμου που λέει τα δικά του για την Επανάσταση του 1821 και η Ρεπούση με τις θεωρίες της.
Μην στα πολυλογώ, ο Τσάρος αποφάσισε να τα βάλει με τους Οθωμανούς, οι οποίοι τότε βρίσκονταν σε χειρότερη κατάσταση και από το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου. Ούτε 2% δεν έπιαναν οι σουλτάνοι και ο Τσάρος μυρίστηκε ψητό. Σου λέει, αν δεν κατέβω τώρα να κάνω βόλτες στη Μεσόγειο, πότε θα βγω; Όταν θα έρθει ο Δραγασάκης με τον Μηλιό να σκίσουν το Μνημόνιο;
Σε περίπτωση που είχες απορία, εννοείται ότι πολύ ενοχλήθηκαν οι χώρες της Δύσης από τα κόλπα του Τσάρου. Και έσπευσαν όλοι (Αγγλοι, Γάλλοι και λοιπά παρτάλια εκείνης της εποχής) να σταθούν στο πλευρό του ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου -σόρρυ του σουλτάνου ήθελα να πω.
Κοινώς, έφτιαξαν μια Ελιά και πήγαν στον Πόλεμο της Κριμαίας κατά του Τσάρου. Διότι σου λέει, δεν είναι πράγματα αυτά κύριε Τέτοιε μου, να είστε ιμπεριαλιστής! Φονιάδες των λαών είναι μόνο οι Αμερικάνοι, οι οποίοι τότε απλώς καταπίεζαν τους μαύρους στις φυτείες.
Καταλαβαίνεις υποκρισία: οι Γάλλοι που ρήμαξαν την Αλγερία και οι Βρετανοί που ρήμαζαν τον μισό πλανήτη έσπευσαν να σταθούν στο πλευρό του τηλε-Σουλεϊμάν, διότι ο bad guy ήταν ο Τσάρος.
Μην στα πολυλογώ, ο Νικόλαος Α' έχασε τον πόλεμο της Κριμαίας, μετά πέθανε κιόλας, έμεινε άνεργος και ο δουλοπάροικος που έστρωνε αυτό το υπέροχο μαλλί και φυσικά η Οθωμανική Αυτοκρατορία πήρε παράταση ζωής. Σαν το ΠΑΣΟΚ του 2% που έγινε Ελιά για να σώσει τα προσχήματα.
Αυτή λοιπόν την Ιστορία την ξέρει καλά ο νυν Τσάρος Πούτιν, ο οποίος αποφάσισε να πάρει πίσω την Κριμαία, να ηρεμήσουν και τα κόκκαλα του Τσάρου, να κάτσει και στη θέση του το μαλλί της κεφαλής του.
Η διαφορά βέβαια είναι ότι ο Τσάρος του 1856 ήταν λίγο χαλβάς, η Ρωσία ήταν στα κάτω της και η Δύση στα πάνω της. Σήμερα η Δύση είναι στα κάτω της και δύσκολα μπορεί να αντισταθεί στις ορέξεις ενός αντιπαθητικού ανθρώπου σαν τον Πούτιν.
Ασε δηλαδή που έχει και ένα δίκιο ο Βλαντιμίρ: δεν γίνεται βαρώνη μου Αστον μου, να σου αρέσει το δημοψήφισμα στο Κοσσυφοπέδιο ή στο Νότιο Σουδάν ή στα Malvinas (για να πω και εγώ τον καημό μου) και ξαφνικά να σου ξυνίζει η άσχημη μούρη με το δημοψήφισμα στην Κριμαία. Όλα παρωδία είναι και η παρωδία δεν βγαίνει σε διαφορετικά νούμερα. One size fits all, που λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας. Επομένως, άσε με να κάνω τη δουλίτσα μου, όπως την κάνατε και εσείς.
Τώρα που το σκέφτομαι, μόνο εκείνος ο ανόητος ο ΓΑΠ δεν μπόρεσε να κάνει δημοψήφισμα, το πουλάκι μου.
Έτσι που λες την πάτησαν όλοι με την Κριμαία. Και τώρα κάθονται και κοιτάνε τον ουρανό με τα άστρα. Παρέα με το κρινολίνο της Αικατερίνης και το μαλλί-έπος του Νικολάου Α'.

Απολογισμός

Προσπαθείς να μαζέψεις κάπου τις ατάκες της χρονιάς και έχεις την ελπίδα ότι ό,τι εξωφρενικό ήταν να ειπωθεί σε μια χρονιά ειπώθηκε. Ελπίζω. Αυτές, πάντως, είναι οι κορυφαίες ατάκες που μπορώ να θυμηθώ:

Γαμώ το κεφάλι μου, μαλάκα

Ο πρωθυπουργός του success story και του free wifi fucking everywhere σε ζωντανή μετάδοση ανακοινώνει τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση. Έτσι είναι, μανίτσα μου, τα ζωντανά προγράμματα, ρώτα και την Τατιάνα Στεφανίδου. Κάτι θα συμβεί, κάτι θα σου ξεφύγει και θα την φας την χλαπάτσα. Θα μου πεις, αφού θέλεις διάγγελμα για κάτι τόσο... mundane που λένε και στη χώρα της λατρεμένης μου Ελισάβετ, τι περίμενες;

Ήρθα να σας ανακοινώσω ότι το 2014 είναι χρονιά αλλαγής

Ο Αλέξης ανακοινώνει σε μια παρέα κομμάτων του 2% ότι στην Ελλάδα εντός του έτους έρχεται η Δευτέρα Παρουσία, ήτοι ο ίδιος στην κυβέρνηση με ό,τι άλλο βρει πρόχειρο μπροστά του. Βασικά με τον Λαφαζάνη με τον οποίο θα τσακώνονται αν τα ΑΤΜ θα βγάζουν ευρώ ή δραχμές. Τα οποία μετά θα μοιράσει σε κάθε απελπισμένο που έχει ακουμπήσει επάνω του, αναμένοντας. Τι αναμένει; Μεγαλεία επιπέδου Τσουκαλά με το εφ' άπαξ του ενός εκατομμυρίου ψωρο-ευρώ. Μακάρι να δώσει ο θεός να γίνει και αυτός ο χριστιανός πρωθυπουργός να ησυχάσει. Κάπως έτσι την πάτησε και ο Fernando de la Rúa στην πατρίδα μου: με το στανιό να σώσει την Argentina από τους κακούς περονιστές και κατέληξε στην ταράτσα της Casa Rosada να κάνει σινιάλο στο ελικόπτερο. Αλλά μην γινόμαστε αυστηροί: στην πρωθυπουργία χίλιοι καλοί άεργοι χωράνε.

Οι υδατάνθρακες στο Αιγαίο

Να γελάσω ή να κλάψω; Να ζήσω ή να πεθάνω σε ένα φλαμένκο απάνω; Θα ψεκάσεις τώρα ή μετά; Θα μιλήσει πρώτα η Χρυσούλα Γιαταγάνα ή ο Καπερνάρος; Ο Χαϊκάλης σε ποιο κουδούνι βγαίνει; Είναι ωραίο το T-Shirt της Ραχήλ; Ο Νότης Μαριάς κυκλοφορεί πράγματι ανάμεσά μας; Ο πρόεδρος Πάνος (εντελώς) Καμμένος πού θα πάει φέτος με το φουσκωτό; Και τελικά η Δήμητρα Παπαδοπούλου πότε θα γίνει μάνα;

Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης

Να σου πω κάτι; Δεν φταίει ο Παναγιώταρος. Φταίνε εκείνα τα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ με τους «Μεγάλους Έλληνες». Τον Κολοκοτρώνη τον πήρε α λα μπρατσέτα η Σία Κοσιώνη, τον Καποδίστρια η Πέμη Ζούνη και πάει λέγοντας. Ασε που μετά έγινε και τηλεοπτική εκπομπή, όπου μαζεύτηκαν οι συγγενείς των «Μεγάλων» με συντονιστή -δεν θα το πιστέψεις- τον Αρη Πορτοσάλτε. Πολύ θέλει ο άνθρωπος να τα μπλέξει;

Κάποιοι βουλευτές κάνουν το σκατό τους παξιμάδι για να ζήσουν

Ο Δάνης Τζαμτζής, ο απουσιολόγος των «300» δίνει ιδέες για γρήγορο σνακ. Συγκινήθηκα κύριε Δάνη μου με το δράμα σας. Είδα μετά και τα «πόθεν έσχες» και έκλαψα. Τόσα ακίνητα, τόσο μετρητά, τόσες κληρονομιές. Εγώ πάλι με τόσους συγγενείς σε όλο τον κόσμο, γιατί δεν έχω κληρονομήσει τίποτα; Θα το κοιτάξω. Όσο εσείς, Δάνη μου, θα βάζετε λίγη φέτα στο παξιμάδι σας. Και αλάτι στις πληγές σας.

Ο τρίτος πόλος της Κεντροαριστεράς

Ο γνωστός Φώτης-Φανούρης έφυγε από την κυβέρνηση συνευθύνης γιατί δεν άντεξε τόση συνευθύνη. Και έβαλε μικρή αγγελία να φτιάξει τρίτο πόλο, διότι είναι πασέ να ζούμε μόνο με βόρειο και νότιο.  Και μέχρι στιγμής μόνο ο Ανδρέας Λοβέρδος ανταποκρίθηκε, άντε στο τσακίρ κέφι και η Ροζίτα Σώκου, την οποία είδα τις προάλλες στην ΤV και νόμιζα ότι είναι η κόρη της. Μην στα πολυλογώ, μετά τράβηξε δύο κόκκινες γραμμές και δήλωσε «παρών». Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, Φώτη μου Φανούρη μου, αλλά να σε δω έτσι και πρέπει να συνεργαστείς με τον «κορμό» ΣΥΡΙΖΑ για καμιά κυβέρνηση. Να μου θυμίσεις να σου πάρω έναν μαρκαδόρο να τραβάς γραμμές. Κόκκινες.

Πολυ σημιτίλα αυτοί οι «58»

Φυσικά το γνωστό Libro D' Oro του Παγκάλου είναι ανεξάντλητο. Εννοείται ότι όλο το 2013 έβριζε χυδαία τον Τσίπρα, χωρίς κανένας να τον ρωτήσει. Και πάλι χωρίς κανένας να τον ρωτήσει είχε άποψη για την Κεντροαριστερά που μαζεύτηκε στο θέατρο Ακροπόλ, όπου κάποτε μεγαλουργούσε η Μιμή Ντενίση. Την βρήκε πολύ «σημιτική», διότι πήρε μάτι στις πρώτες σειρές την Σώτη, τον Μπίστη και τον Γιάννη Μπέζο. Και ποιον ήθελες στην Κεντροαριστερά, χρυσέ μου άνθρωπε; Εμένα που είμαι περονιστής; Ένα χωριό και ένα κρεββάτι είναι όλη η παράγκα μας, οι ίδιοι θα κάνουν παιχνίδι. Και η Ντενίση μόνη της ανέβαζε τις υπερπαραγωγές στο Ακροπόλ. Λασκαρίνα, Καρένινα, Θεοδώρα και αντίστροφα: Σώτη, Μπίστης, Μπέζος.

Φέτος αποκτήσαμε πρωτογενές πλεόνασμα

Ειλικρινά ανακουφίστηκα. Που το αποκτήσαμε, διότι το είχαμε ένα απωθημένο. Τέτοια χαρά είχα να πάρω από τότε που ο Μικρούτσικος έδινε λύσεις στα ψυχολογικά των παικτών του Big Brother. Και είναι τόσο πλεόνασμα που στο εξωτερικό αυτοί που μας δανείζουν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκαν είναι you are too good to be true. Τώρα πες μου ειλικρινά: αν χτυπήσει το κινητό σου και το σηκώσω εγώ και σου πω ότι σε ζητάει ο Mάικλ Φασμπέντερ, θα με πιστέψεις; Στα λόγια μου έρχεσαι.

Έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα

Κάποτε ο Δημήτρης Χορν είχε πει ότι θαυμάζει τη Μελίνα Μερκούρη, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει πώς έμπλεξε με αυτή τη συμμορία (ΠΑΣΟΚ). Το ίδιο θα έλεγα και εγώ για τον Πέτρο Τατσόπουλο, ο οποίος έχει πολύ περισσότερο ταλέντο από την μακαρίτισσα, αλλά εξίσου έμπλεξε με συμμορία. Ελπίζω να το καταλάβει έγκαιρα και να φύγει. Θα βρει καλύτερα πράγματα να κάνει.

Η ΕΡΤ ήταν φυτώριο διαφθοράς

Τάδε έφη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ρίχνοντας άπλετο σκοτάδι με το πάτημα ενός κουμπιού. Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα υπερασπιστεί τη φαυλότητα της ΕΡΤ, της ΠΟΣΠΕΡΤ, τις γραφικές επαναστάτριες που έκαναν γελοία σόου στα κάγκελα, αλλά διάολε, τόσο χαμηλά θα πέσουμε; Ο Κεδίκογλου να σου λέει ότι η ΕΡΤ ήταν φυτώριο διαφθοράς; What's next? Ο Δρ Μένγκελε να λέει ότι είναι απαράδεκτο να πονάνε τα πειραματόζωα από τις ενέσεις;

Δεν έφυγα από την Ελλάδα, τα Σκόπια μισή ώρα δρόμος είναι

Τάδε έφη Χρυσόστομος Ψωμιάδης, απολογούμενος σε δικαστήριο, νομίζω για τα στημένα στο ποδόσφαιρο. Δεν ξέρω αν την απολογία Χρυσοστόμου θα την ζήλευε ο Πλάτων, αλλά ο Μάκαρος δεν κορόιδεψε κανέναν. Όταν ζεις σε παράγκα, φέρσου σαν να ζεις σε παράγκα. Ο Μπίθουλας δεν γίνεται Κολωνάκι. Εκτός και αν είσαι η Μαντάμ Σουσού. Και ο Μάκαρος δεν είναι ούτε Μαντάμ, ούτε Σουσού.

Έσφαλα και τώρα θα πληρώσω

Son Altesse Royale, Μιχάλης Λιάπης, σε επικές στιγμές. Σε αντίθεση με τον άρχοντα Μάκαρο, το έριξε στην κουτοπονηριά και στις γελοίες δικαιολογίες. Καλά τα έχει πει ο μεγαλύτερος (μετά τον Καστοριάδη) σύγχρονος φιλόσοφος, Γιώργος Γεωργίου: «ο κλασσικός, ο μαλάκας, ο Έλληνας». Μικροαστός μέχρι το κόκκαλο. Τσοπάνης πήγε στα Παρίσια, τσοπάνης γύρισε. Καταδικασμένος να ζει στον Μπίθουλα και στο πεζοδρόμιο η Touareg με τις μαϊμού πινακίδες. Τις οποίες βίδωσε με δανεικό κατσαβίδι. Ξέρετε τι θα ήθελα από εσάς Μισέλ μου; Να βγείτε και να πείτε, "το έκανα γιατί μπορώ". Να χαρεί και η Ελίζα η Βόζεμπεργκ, που πολύ μου το στεναχωρήσατε το πουλάκι μου. Βουζ αβέ κομπρί;

Μισέλ

Κάποτε είχα διαβάσει το εξής: οι Ευρωπαίοι μετανάστες που πήγαν στη Νότιο Αμερική χωρίστηκαν σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που ήθελαν να δουλέψουν, οι οποίοι πήγαν στη Χιλή και σε αυτούς που είχαν μια ροπή στη ρέκλα, οι οποίοι πήγαν στην Argentina. Οι τελευταίοι θα μπορούσαν βέβαια να έχουν έρθει Ελλάδα να αγωνίζονται για το «δημόσιο χαρακτήρα» οτιδήποτε, οπουδήποτε και οποτεδήποτε.
Εμένα αν με ρωτήσεις, μια χαρά λαός είναι οι Χιλιανοί -έχουμε βέβαια τα θέματά μας εμείς οι Argentos με διάφορες «μανούρες» που μας έκαναν κατά καιρούς- αλλά δεν βαριέσαι. Κανείς δεν είναι τέλειος. Αλλωστε, τη μεγαλύτερη «μανούρα» την έκαναν στον εαυτό τους, που άφησαν ατιμώρητο τον χασάπη Πινοτσέτ και τον έφαγαν στα μούτρα ως ισόβιο γερουσιαστή μέχρι να πεθάνει.
Μην στα πολυλογώ, στη Χιλή είχαν εκλογές για νέο πρόεδρο. Η οποία εκλογή εξελίχθηκε σε γυναικεία υπόθεση: από τη μία η τέως πρόεδρος Μισέλ Μπατσελέτ (καμάρωσέ την στη φωτό) και από την άλλη μια κυρία από σαλόνι (ελαφρώς γλωσσού) με το όνομα Έβελιν Ματέι. Η Μπατσελέτ είναι της Κεντροαριστεράς, που λέμε και στην παράγκα μας. Αλλά μιας πιο σοβαρής κεντροαριστεράς όχι σαν την εγχώρια που την αποτελούν παλιάτσοι επιπέδου Τσίπρα, Βενιζέλου, Κουβέλη και Κουτσούμπα.
Η κεντροδεξιά στη Χιλή δυσκολεύτηκε λίγο να βρει υποψήφιο, καθώς έπεσε μια περίεργη κατάρα και όλοι έπεφταν σαν τις μύγες. Τελικά τούς έκατσε η Έβελιν Ματέι, γέννημα-θρέμα της δεξιάς των νοικοκυραίων. Ενδεχομένως πιο hardcore νοικοκυραίων από τον Πολύδωρα και τον Δάνη Τζαμτζή. Για τον Αδωνη, δεν παίρνω όρκο, καθότι κάθε χώρα έχει τον Αδωνη που της αξίζει. Όπως και την Ραχήλ που της αξίζει, ενδεχομένως και το όνειδος Ζωή Κωνσταντοπούλου που της αξίζει. Μπορείς να την googlάρεις την Evelyn Matthei και να μου πεις τη γνώμη σου. Παίζει και πιάνο, σε προειδοποιώ.
Μην στα πολυλογώ, τις εκλογές κέρδισε η Μισέλ της κεντροαριστεράς και το μόνο που μένει είναι μια επαναληπτική εκλογή, για τα μάτια του κόσμου στις 15 Δεκεμβρίου, αλλά τυπικά πράγματα. Είναι αυτό που λέμε, ένα γκολ και φύγαμε για Βραζιλία.
Η Μισέλ υπήρξε πρόεδρος και το διάστημα 2006-2010, αλλά το Σύνταγμα εκεί δεν επιτρέπει δεύτερη συνεχόμενη θητεία. Εμένα αμα με ρωτήσεις, όλοι αυτοί είναι βλάκες που δεν έχουν υιοθετήσει το ελληνικό μοντέλο, «εκλογές κάθε χρόνο να φύγει σε όλους η κάψα να γίνουν πρωθυπουργοί». Εξαιρούνται βέβαια ο Φώτης που απλά είναι «παρών» με τις κόκκινες γραμμές και ο Αβραμόπουλος, ο οποίος δεν είναι ποτέ δυνατόν να γίνει πρωθυπουργός σε κάτι λιγότερο από όλο τον πλανήτη.
Θα με ξαναρωτήσεις τώρα: και το διάστημα που η Μισέλ δεν ήταν πρόεδρος, τι έκανε; Πάντως, δεν έκανε αυτό που κάνουν κάτι ντόπιοι losers, μην λέμε ονόματα και θίξουμε οικογένειες. Λοιπόν, η Μισέλ με το παρέδωσε το κλειδί του ιστορικού προεδρικού μεγάρου La Moneda (=το νόμισμα, εκεί έκοβαν και τις δραχμές τους) έγινε επικεφαλής του ΟΗΕ για θέματα κακοποίησης των γυναικών. Κοντολογίς, η γυναίκα συνέχισε να δουλεύει. Ούτε πιτόγυρα ούτε lectures σε ξένα πανεπιστήμια που διψούν να δουν τη μουτσούνα που έδωσε τη χαριστική βολή στη χώρα του. Με την ψήφο των πολιτών της, βέβαια.
Γύρισε όμως η Μισέλ το καλοκαίρι στην πατρίδα για να διεκδικήσει και πάλι την προεδρία. Σάρωσε στις εκλογές, διότι πρόκειται για πραγματικά χαρισματικό άνθρωπο, ικανότατο, εργατικότατο και σοβαρότατο. Που κατάφερε να πάρει μαζί της (έστω και με γκρίνιες) ακόμα και το ΚΚ της Χιλής, τα μέλη του οποίου βγήκαν το 1973 νεκρά από το προεδρικό μέγαρο, παρέα με τον Σαλβαδόρ Αλιέντε.
Η Μισέλ κατέβηκε στις εκλογές με ριζοσπαστικές προτάσεις για τα δεδομένα μιας χώρας που σε πολλά θυμίζει ακόμα τη Χιλή του Πινοτσέτ. Θέλεις παραδείγματα; Υποσχέθηκε συνταγματική αναθεώρηση ή αλλαγές στο εκπαιδευτικό και φορολογικό σύστημα.
Για να καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι να μιλήσει υποψήφιος στη Χιλή για τα παραπάνω, είναι σαν να λέμε ότι Έλληνας πολιτικός θα προτείνει να μειωθούν οι βουλευτές σε 100 και να λαμβάνουν 1.000 ευρώ το μήνα και ένα κιλό παξιμάδια. Υπάρχει ποτέ περίπτωση να γίνουν αυτά στην παράγκα μας, χωρίς να καεί τουλάχιστον η Αθήνα;
Κατάλαβες λοιπόν τι έταξε η Μισέλ; Όχι πίπες τύπου «θα σας ξαναπροσλάβουμε όλους και θα απαγορεύσουμε τις απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα», ούτε φλερτ με τους Πελεγρίνηδες και τους Φωτόπουλους αυτού του πλανήτη. Ούτε καραπίπες τύπου δωρεάν wifi παντού.
Θα μου πεις: και γιατί μπορεί η Μισέλ και όχι η κεντροαριστερά των «58», οι Φώτηδες, οι Λοβέρδοι, οι Αλέξηδες, οι Στρατούληδες και τα καμμενάκια τους;
Ξέρω και εγώ; Τράβα ρώτα τον Σαμαρά που μιλάει με την Παναγία (του).

Αξιοπρέπεια

Ό,τι και να πεις, δίκιο έχεις. Χάθηκα. Τον βρήκα όμως τον δρόμο, γιατί ελάχιστοι μείναμε να φυλάμε αυτές τις Θερμοπύλες.

Και η ειρωνία: βρήκα τον δρόμο για να σου λύσω τις απορίες για την Βραζιλία. Το φανταζόσουν; Εγώ, αργεντινός άνθρωπος να κάνω post για τον «εχθρό». Λέμε τώρα, γιατί μόνο εχθρός δεν είναι.

Κοίτα τώρα να δεις παλιοκατάσταση: λες, Βραζιλία και το μυαλό σου πάει σε κάτι ομορφόπαιδα τύπου Ροναλντίνιο, κάτι κώλους καρναβαλιού, παραλίες γεμάτες κορμιά, μπαλίτσα και  χαβαλές. Ως εκεί. Αμ δε!
Η Βραζιλία είναι η υπερδύναμη στη γειτονιά μου, γνωστά αυτά. Για την ακρίβεια, έγινε υπερδύναμη, επειδή μπορούσε.
Έκανε πολλές υπερβάσεις, όπως για παράδειγμα, εξέλεξε πρόεδρο  έναν συνδικαλιστή. Μην πάει το μυαλό σου στα δικά μας συνδικαλιστικά αποβράσματα. Μιλάμε για αληθινό συνδικαλιστή. Τον Ινάσιο ντα Σίλβα, γνωστό και με το παρατσούκλι «Λούλα».
Αυτά είναι ονόματα σωστά και αριστερά για να βγάλεις το παιδί σου, Αλέξη μου και Τσίπρα μου. Όχι Ορφέας και Ερνέστο Βαλβέρδε. Πες το παιδί «Λούλα» να δεις χαΐρι και προκοπή.
Μην στα πολυλογώ, η Βραζιλία έκανε και μία ακόμα υπέρβαση, εκλέγοντας πρόεδρο μια αντάρτισσα. Μην πάει το μυαλό σου στους δικούς μας γιαλαντζί «αντιστασιακούς». Μιλάμε για αντάρτισσα με cojones. Ή όπως λένε και στα πορτογαλικά, bolas.

Σου μιλάω για την γνωστή «Ντζιούλμα», φιλενάδα του Cristinaκίου, η οποία κάνει τιτάνιο αγώνα να βελτιωθεί στυλιστικά και της το αναγνωρίζω.
Της έλαχε επίσης ο κλήρος να διοργανώσει Mundial και Ολυμπιακούς Αγώνες. Κυρίως όμως της έλαχε ο κλήρος να συνεχίσει την πολιτική του «Λούλα» να μειώσει το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό φτώχειας.
Το όνειρο του «Λούλα», όταν ανέλαβε πρόεδρος, το 2002, ήταν «ένα πιάτο φαΐ για κάθε βραζιλιάνο». Κατάφερε αρκετά, όχι όσα θα ήθελε. Είναι βέβαιο ότι στα 8 χρόνια της δικής του προεδρίας δεν έφτασε ένα πιάτο σε κάθε συμπολίτη του. Αυτή όμως η πολιτική συνεχίζεται χωρίς «αριστερές» παρωπίδες. Για αυτό και η Βραζιλία μαζί με την Argentina είναι οι χώρες της Νοτίου Αμερικής, όπου η μεσαία τάξη αυξήθηκε περισσότερο τα τελευταία δέκα χρόνια.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο διαχρονικό προβληματάκι στη Βραζιλία: η διαφθορά. Το πολιτικό σύστημα της χώρας δουλεύει με έναν περίεργο τρόπο. Το εκάστοτε κυβερνών κόμμα εξασφαλίζει πολιτικές συμμαχίες, ανάλογα με το ζήτημα που κρίνεται. Υπάρχουν σταθεροί σύμμαχοι και εταίροι στην κυβέρνηση, αλλά παίζει και πολύ νταραβέρι, τύπου «τόσα δίνω πόσα θες, στα λαδάδικα πουλάνε αυτό που θες». Θα μου πεις, και τι να κάνουν; Να τρέχουν κάθε δύο μέρες με το τρόλεϊ στο Μαξίμου;
Καταλαβαίνεις όμως τι φαγοπότι πέφτει και τι έχει συμβεί με αφορμή τη διοργάνωση των Ολυμπιακών και του Mundial. Και να τα Στάδια, και να οι αναπλάσεις, και να το τσιμέντο, και πάει λέγοντας. Δεν ξέρω αν σου θυμίζουν κάτι όλα αυτά, γιατί εμένα μου θυμίζουν.
Και εκεί που η ζωή συνεχιζόταν στη Βραζιλία, βγαίνει ο τοπικός «βαγγελοφανούρης που στηρίζει την κυβέρνηση εθνικής ευθύνης» και πετάει μια αύξηση στην τιμή των εισιτηρίων στα λεωφορεία.
Κάτσε βρε μανίτσα μου: ένα σκασμό φάγατε για Στάδια, για το ολυμπιακό ιδεώδες και τώρα μου ζητάς και τα ρέστα; Αντί να φτιάξεις κανένα νοσοκομείο ή σχολείο;
Έτσι, οι νέοι βγήκαν στους δρόμους. Από τα κοινωνικά δίκτυα ορμώμενοι. Πρόσεξε: βγήκαν κυρίως αυτοί που έχουν τα περισσότερα. Που ζουν ήδη καλύτερα. Που έχουν περισσότερες ευκαιρίες σήμερα από όσες είχαν οι νέοι πριν από 15 χρόνια.
Διότι όταν κόβει το μυαλό, δύσκολα ανέχεσαι την κάθε Γιάννα whatever Δασκαλάκη να σου μιλάει για «το ωραίο, το μεγάλο, το αληθινό» με το δικό σου πορτοφόλι. Πολύ λιγότερο ανέχεσαι την κάθε Γιάννα whatever Δασκαλάκη να εμφανίζεται μετά από 10 χρόνια και να σου λέει για το drama που έζησε εξαιτίας μας. Πόσο το κουράσαμε και το ταλαιπωρήσαμε το χρυσούλι μου. Εμείς όλοι και οι αχάριστοι πολιτικοί μας.
Έτσι που λες. Και τώρα κάθονται και παρατηρούν ολίγον απορημένοι στη Βραζιλία τις διαδηλώσεις. Δεν ξέρω πόσο θα ξυπνήσει και θα αλλάξει το «σύστημα» με όλα αυτά που συμβαίνουν, αλλά δίνω περισσότερες πιθανότητες στην «Ντζιούλμα» να το χειριστεί σωστά από όσες θα έδινα σε έναν οποιονδήποτε άλλον ηγέτη. Βλέπεις, στη Βραζιλία δεν έχουν και το ΣτΕ να πάρει μια απόφαση.
Και μια λεπτομέρεια: η φίλη μου η «Ντζιούλμα» έβγαλε στο δρόμο τα στρατά για να εμποδίσει τις λεηλασίες και τα λοιπά παρατράγουδα που συμβαίνουν σε τέτοιες περιπτώσεις. Η αριστερή «Ντζιούλμα» το έκανε αυτό. Και δεν άνοιξε μύτη.
Αν το είχε κάνει κανένας άλλος, πρώτοι εδώ οι Έλληνες κατά φαντασίωσή τους «αριστεροί» θα είχαν μπει στα αεροπλάνα να τρέξουν συμπαρασταθούν στον δοκιμαζόμενο λαό της Βραζιλίας. Χώρια οι συγκεντρώσεις, οι πορείες, τα ψηφίσματα διαμαρτυρίας και η τσίκνα.
Αλλά τι τα θες; Αλλού έχουν «Λούλα» και «Ντζιούλμα», αλλού έχουν απλά «λούλες».
 

Τεστοστερόνη

Για δες που την χάσαμε και την Maggie, πάνω που είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ξέμεινε για πάντα, προκειμένου να πάει μια κόντρα με την λατρεμένη Ελισάβετ Β' και τον σύζυγο-μούμια, ο οποίος έχει πλέον περάσει στη φάση του κροκόδειλου. Τελικά όμως τερμάτισε, με καλό χρόνο. Jolly good, που θα λέγανε και στο Νησί.
Υποθέτω ότι ξέρεις πόσο πολύ την συμπαθούσαμε εμείς στην Argentina. Παθολογική λατρεία. Τέτοια λατρεία της είχαμε μόνο εμείς, o IRA, οι εργατοπατέρες, τα χουλιγκάνια και τα παιδιά της.
Θα μου πεις, εδώ έχουμε να κάνουμε με κοτζάμ θατσερισμό και εσείς ααχολείστε μαζί της για δύο κωλο-νήσια;
Το θέμα της οικονομίας είναι μια άλλη ιστορία. Αν και καταντά λίγο αστείο να έχουν άποψη για την Θάτσερ άνθρωποι που θαυμάζουν δικτάτορες ή που συνοψίζουν την οικονομική τους πρόταση στο πώς θα ανακαλύψουν το θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ στη Λιμνούπολη για να μοιράσουν λεφτά στον όχλο. Ας είναι. Γούστα είναι αυτά.
Είναι πάντως ειρωνεία, όχι της τύχης, γιατί αυτά τα πράγματα δεν γίνονται τυχαία: η Θάτσερ ήρθε στην εξουσία όταν η Βρετανία ήταν χρεοκοπημένη και στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Τόσο χρεοκοπημένη που λίγα χρόνια νωρίτερα σκέφτονταν να αναβάλουν τις εκδηλώσεις για τα πρώτα 25 (από τα 2.500) χρόνια βασιλείας της λατρεμένης Ελισάβετ Β'. Έτρεμαν ότι ο κόσμος θα τους πάρει με τις ντομάτες πράγμα που δεν συνέβη τελικά.
Καλό είναι πάντως να θυμόμαστε ότι η Maggie εξελέγη χωρίς ποτέ να ξεγελάσει κανέναν για τις προθέσεις της. Χωρίς να κρύψει το πρόγραμμα και τις ιδέες της. Μακρία από τη λογική της διαχείρισης. Αυτό σπάνια το συναντάς. Διαχρονικά.
Σου υπενθυμίζω ότι τα ίδια χρόνια, εμείς εδώ παραδίναμε τη χώρα στην πεινασμένη συμμορία του Ανδρέα για να αποθεώσει το αραλίκι του Δημοσίου, τη λαμογιά και την εξαχρείωση.
Και από τότε πέρασαν 40 χρόνια, η Βρετανία είναι αυτή που είναι και εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε: χρεοκοπημένοι και τελειωμένοι.
Αλλο είναι όμως το θέμα μας: Για εμάς τους Argentos η Maggie θα είναι πάντα το κυνικό τέρας που βύθισε αναίτια ένα καταδρομικό σε εκείνο τον ηλίθιο Πόλεμο του 1982, στέλνοντας στο βυθό του Νότιου Ατλαντικού 323 ναύτες. Και δεν το μετάνιωσε ποτέ. Ούτε έκατσε στο εδώλιο για Εγκλήματα Πολέμου. Αυτό το συγκεκριμένο περιστατικό πονάει περισσότερο και από την ίδια την (αναμενόμενη) ήττα σε εκείνη τη σύρραξη. Κανείς ποτέ δεν θα συγχωρέσει και δεν θα ξεχάσει αυτό το αίσχος.
Θα είναι επίσης πάντα το κυνικό τέρας που πρόσφερε άσυλο στον Χιλιανό χασάπη Pinochet, στα χρόνια που ο Ισπανός δικαστής Garzón τον κυνηγούσε να λογοδοτήσει για τα δικά του εγκλήματα. Και ήταν πολύ περήφανη για εκείνο το άσυλο που του πρόσφερε.
Για όλα αυτά θα παραμένει ένα από τα πιο μισητά πρόσωπα στην Argentina. Τελεία και παύλα.
Κατά τα άλλα, η Maggie, όπως και ο Τσώρτσιλ πολύ νωρίτερα, έβλεπε με καχυποψία το Βερολίνο. Ήταν αντίθετη ακόμα και με την γερμανική ενοποίηση, τότε που σχεδόν όλοι πανηγύριζαν. Ακόμα και τα εγχώρια ανθρωπάκια που σήμερα παίζουν εμβατήρια ή βγάζουν λογίδρια της πεντάρας για να δείξουν πόσο κακιά είναι η Μέρκελ.
Εξίσου απεχθανόταν το κοινό νόμισμα. Υπήρξε προφητική, έστω και αν τα κίνητρά της ήταν απόλυτα ιδιοτελή. Καλύτερα έτσι από το να ανεμίζεις περιχαρής ένα κοινό νόμισμα, το οποίο δεν αξίζεις ούτε αντέχεις.
Η Βρετανία σήμερα εξακολουθεί να είναι η χώρα της Θάτσερ. Και οι υπόλοιποι ολοένα και περισσότερο προσχωρούμε στον ευρωσκεπτικισμό της, ψηφίζοντας γελοίους φωνακλάδες. Επειδή την Ευρώπη την κυβερνούν πολιτικοί νάνοι και διαχειριστές της πλάκας.
Τους οποίους αν είχε μπροστά της η Θάτσερ θα τους βάραγε μία στο κεφάλι με την τσάντα.
Αλλά για να είμαι ειλικρινής, πάντα θα ευγνωμονώ την Maggie γιατί απέδειξε ότι cojones και τεστοστερόνη δεν πάνε ποτέ μαζί.

Παραμύθι

Αχ βρε Μafa, εσύ την είχες την απορία χρόνια πριν: «τι να έχουν κάνει κάποιοι φτωχοί νότιοι για να αξίζουν ορισμένους βόρειους;»
Φανταζόσουν ποτέ ότι θα ζήσουμε το corralito, το τρισ-κατάρατο corralito στην Ευρώπη;
Σε σένα που ίσως δεν το θυμάσαι, corralito ήταν ο περιορισμός στην ανάληψη μετρητών που επιβλήθηκε στην Argentina to 2001. Φυσικά ξεσηκώθηκαν και οι πέτρες, οπότε δεν άργησε να έρθει το ελικόπτερο.
Είδες, Αλέκα μου, πόσο απλό ήταν; Αμα θέλεις να γίνει επανάσταση, βάλε περιορισμό στις αναλήψεις. Και μην το πάρεις πίσω. Μαύρο φίδι που σε έφαγε. Μόνο ένα ελικόπτερο μπορεί να σε γλιτώσει από την οργή του νοικοκυραίου. Αλάνθαστη μέθοδος.
Τώρα, δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο, αλλά εκεί πίσω στις αρχές του 2001, υπήρξαν μερικοί ελάχιστοι τύποι που έτρεμαν στην ιδέα του κοινού νομίσματος. Δεν σου μιλώ απαραίτητα για ιδεολόγους. Σου μιλώ για ανθρώπους με τον κοινό νου. Αυτό το τόσο σπάνιο πράγμα που λέγεται κοινός νους.
Ήμουν ένας από αυτούς, αλλά βλέπεις τότε δεν με ήξερες. Και καθόλου δεν με είχε συγκινήσει το 2002 και 2003 η ζήλεια που μου έδειχναν οι συμπατριώτες μου Argentos. Εκείνοι έδιναν μάχη να πάρουν τα υποτιμημένα λεφτά τους από την τράπεζα και μου έλεγαν «che, vos tenés el euro».
Αμ δε! Διότι ο κοινός νους ψιθύριζε κάτι πολύ απλό σε καθηγητάκους σαν τον Σημίτη που πανηγύριζαν όταν το ΑΤΜ ξέρασε το πρώτο 20εύρω: Πού πας ξεβράκωτος στα αγγούρια; Έφτιαξες ομοσπονδία με μια στοιχειώδη δημοσιονομική ομογένεια, ώστε να έρθει να «κουμπώσει» το κοινό νόμισμα; Όχι. Γίνεται να το κάνεις ανάποδα; Όχι.
Και αν δεν πιστεύεις εμένα -αντιδραστικό με έλεγαν τότε- ρώτα τον ηγούμενο Εφραίμ που ξέρει πιο πολλά οικονομικά από τους τελευταίους δέκα υπουργούς οικονομικών μαζί. Εξαιρώ τον Βενιζέλο, που τα ξέρει όλα έτσι κι αλλιώς.
Όταν το κάνεις ανάποδα, είναι απλά θέμα χρόνου να επικρατήσει ο νόμος της ζούγκλας. Με την πρώτη στραβή, ο καθένας θα κοιτάξει την πάρτη του. Και ο ισχυρός, ο οποίος εν τω μεταξύ θα έχει μαζέψει όλο το χαρτί, θα χορεύει τους υπόλοιπους στο ταψί.  
Στο δικό μας παραμύθι, ο ισχυρός είναι η Γερμανία. Το γνωστό ευρωπαϊκό παρατράγουδο. Ανοιξε και κανένα βιβλίο ιστορίας. Γνωστή η τακτική της, η ξιπασιά της, αλλά και η παντελής έλλειψη διπλωματίας.
Έτσι είναι ο Γερμανός. Αυτό που έχει να σου πει, θα στο πει ωμά. Χωρίς γαλλικές αβρότητες, και βρετανικές ευγένειες.
Πολύ σπάταλο για τα γούστα του το ελληνικό Δημόσιο. Επιπλέον, είναι προτεστάντης, οπότε μισεί τα ανήθικα κόλπα των ιρλανδικών και κυπριακών τραπεζών. Του βρωμάει το ισπανικό jamón και βρίσκει εντελώς μίζερα τα πορτογαλικά fados. Και όλα αυτά, για αρχή. Ορεκτικό. Ένας θεός ξέρει ποιος θα πάρει σειρά. Και έτσι, γέμισε ο τόπος μνημόνια. Γερμανικός καταμερισμός εργασίας. Διότι ο πληρώνων και διατάζων.
Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, ο Γερμανός όσο άκομψα και αν στο λέει, μια αλήθεια την κρύβει: μην τα βάζετε μαζί μας, βάλτε τα με τους πολιτικούς σας. Που τους επιτρέψατε να σας πάνε εκδρομή στην Πομπηία, ενώ στο βάθος το ηφαίστειο φόρτωνε.
Αλλά, επειδή το λέει η μουτσούνα του κάθε Σόιμπλε, δαιμονοποιείται. Και σαν από ένστικτο τρέχουμε στο άλλο άκρο. Κάνοντας χαβαλέ, μουτζώνοντας και ψηφίζοντας γραφικούς επιπέδου Γκρίλο. 
Και τώρα τι γίνεται; Ο κοινός νους θα σου έλεγε ότι το καλύτερο για όλους εμάς είναι να την κάνουμε με ελαφρά από το κοινό νόμισμα.
Αλλά το θέμα είναι πού θα πάμε.Υπάρχει κανένα σχέδιο της προκοπής; Ακουσες εσύ κάτι; Γιατί χωρίς σχέδιο, το να φύγεις είναι εξίσου εγκληματικό με το να μείνεις.
Όσο ηλίθιος είναι ο κάθε ΓΑΠ που υπογράφει Μνημόνια για λίγα δανεικά πιστεύοντας ότι θα εφαρμόσει όσα συμφώνησε, άλλο τόσο απατεώνας είναι και ο κάθε φωνακλάς που σε προτρέπει να φύγουμε με βάρκα την ελπίδα.
Αλλά, η ελπίδα δεν μου ακούγεται σαν καλό Plan B. Ασε που αυτή πεθαίνει πάντα τελευταία, άρα εσύ και εγώ θα πεθάνουμε πρώτοι.
Οπότε, φιλούθκια. Kαι η κηδεία, προτεσταντική: χωρίς στεφάνια και καφέδες. Παξιμάδι και αυτό μισό.

Frankie

Tα είδες πάλι τα χαΐρια μας; Όποια πέτρα και να σηκώσεις, ένας Argento είναι από κάτω. Καταρχήν έχεις αυτό τον άτιμο τον Messi, ο οποίος πιάνει  και βάζει ένα σκασμό γκολ για πλάκα στους Ιταλούς του Μπερλουσκόνι.
Και δεν περνάει ένα 24ωρο και εμφανίζεται στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου, έτερος Argento να κοιτά ολίγον σαν αγγούρι το πλήθος. «Ρε συ, αυτός είναι ο Βergoglio!» φώναξαν οι περισσότεροι.
Μάλιστα κύριοι. Από σήμερα ο πλανήτης έχει δύο περονιστές στην εξουσία. Το Cristinάκι στην Argentina και τον Frankie στο Βατικανό. Κράτος είναι και το Βατικανό.
Κλασικά νούμερα οι συμπατριώτες μου. Βγήκαν στα κανάλια και στα μικρόφωνα, όπως κάποτε η γιαγιά της Κατερίνας Θάνου με την καραμπίνα για να πανηγυρίσει το χρυσό μετάλλιο της εγγονής.
Στη γειτονιά του Frankie, στο Buenos Aires, μέγα πλήθος να εξηγεί: εδώ έπινε καφέ, εδώ είναι η στάση του λεωφορείου που περίμενε, αυτό είναι το διαρκείας για το γήπεδο και πάει λέγοντας. Πρώτο τραπέζι πίστα η αδελφή του, αν και βγήκε λίγο άλουστη στην κάμερα. Μια τρίτη ξαδέλφη είχε περισσότερο χρόνο στη διάθεσή της, έφτιαξε το μαλλί και βγήκε να πει ότι ο Frankie ήταν τόσο βέβαιος ότι δεν θα βγει που έκλεισε και το εισιτήριο επιστροφής, φυσικά με Aerolineas Argentinas.
Μεταξύ μας, καλύτερα που έγινε Πάπας, γιατί δεν θέλεις να πας στην Αrgentina με πτήση από Ρώμη. Ρώτα και μένα: το ταξίδι κρατάει μία αιωνιότητα και μια μέρα. Μέχρι να φτάσεις, έχει βγει και η Ελλάδα από την ύφεση, που λέει ο λόγος.
Εξαιρώ που το αεροπλάνο είναι φουλ στους Argentos: γλώσσα δεν βάζουν μέσα, οι περισσότεροι είναι όρθιοι πάνω από το κεφάλι σου, γκρινιάζουν για τα πάντα. Ή κάνουν ουρά για την τουαλέτα.
Βγήκε και μια άλλη ντάνα στα κανάλια με καταπληκτικό μαλλι λάχανο, διότι σε κάθε γειτονιά του Buenos Aires έχει τουλάχιστον ένα κομμωτήριο και ένα locutorio, να μας πει ότι της είχε κάνει πρόταση γάμου ο Frankie στα 12.
Κάτσε να το σκεφτώ λίγο: πρόταση γάμου πριν από 60 χρόνια, δηλαδή το 1953. Μάλιστα. Τότε στην Argentina κυβερνούσε ο Juan Perón, η Eva Perón είχε πεθάνει και οι εργαζόμενοι περνούσαν καλά. Ο ίδιος ο Frankie ήταν οπαδός του Perón, όπως δήλωσε άλλος γείτονας, επομένως τώρα κατάλαβα γιατί απορρίφθηκε η πρόταση γάμου στην 12χρονη. Η μάνα της κοπέλας δεν τον ήθελε γιατί ήταν περονιστής. Καλό δεξιόμουτρο θα ήταν και αυτή και σου λέει, σιγά μην δώσω την κόρη μου σε γιο εργάτη-περονιστή. Και ο άνθρωπος έγινε παπάς.

Τώρα για να μιλήσουμε και λίγο πιο σοβαρά, αν υποτεθεί ότι μπορεί κανείς να μιλήσει σοβαρά για ένα μαγαζί σαν την Εκκλησία, ο Frankie είναι ένας διαφορετικού ήθους παπάς. Γεγονός και δεν χρειάζεται κανένας γείτονας να το επιβεβαιώσει.
Φυσικά η απλότητα και η αγάπη στους φτωχούς δεν αποτελούν τίτλο τιμής, αλλά τρόπο ζωής. Τίτλο τιμής αποτελούν μόνο για τους επαγγελματίες ευαίσθητους Έλληνες πολιτικούς, καλλιτέχνες και συνδικαλιστές: από τους Ακηδες και Λάκηδες μέχρι τους Φωτόπουλους του χθες (ΠΑΣΟΚ), του σήμερα (ΣΥΡΙΖΑ) και του αύριο (ΠΑΣΟΚ).
Προφανέστατα ο Frankie είναι συντηρητικός. Δηλαδή, τι άλλο θα μπορούσε να είναι ο Πάπας και ο κάθε Πάπας και παπάς;
Προφανέστατα δεν διατηρεί και τις καλύτερες σχέσεις με την κυβέρνηση της Argentina. Όταν έχεις πρόεδρο το Cristinάκι που νομιμοποιεί τους γάμους ίδιου φύλου και δίνει επίδομα στις μονογονεϊκές οικογένειες, πώς είναι δυνατόν να έχεις καλές σχέσεις;
Όταν βάζει φυλακή δικτάτορες και δολοφόνους, πώς να έχεις καλές σχέσεις; Και οι πέτρες ξέρουν ότι η Εκκλησία (η κάθε Εκκλησία) σπεύδει πρώτη να ευλογήσει το πραξικόπημα. Το κάθε πραξικόπημα ή καθεστώς, μην παρασύρεσαι. Και στην αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ με τους δορυφόρους της, το παπαδαριό μια χαρά περνούσε. Διαβάζοντας.
Ο Frankie -που είναι και περονιστής- είναι και κατά της φτώχειας. Τουλάχιστον θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι στην Argentina τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλά κατά της φτώχειας. Χάρη στο Cristinάκι -επίσης περονίστρια. Όπως έλεγαν και τη δεκαετία του 1950, «για έναν περονιστή δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από έναν άλλο περονιστή».
Γενικώς έχουν γίνει πολλά στη Λατινική Αμερική κατά της φτώχειας την τελευταία δεκαετία. Σύμφωνα μάλιστα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, η μεσαία τάξη έχει αυξηθεί κατά 20%, το οποίο μεταφράζεται σε αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους. Όταν στην Ευρώπη, για παράδειγμα, η μεσαία τάξη εξαφανίζεται. Και μιλάμε για ανθρώπους.
Ας εμπνευστεί λοιπόν από αυτό το παράδειγμα, διότι λεφτά υπάρχουν. Αφού πλέον είναι κάτοικος Βατικανού, ας κάνει τον κόπο να ρίξει μια ματιά στο υπόγειο της επιχείρησης και στα τραπεζικά καρνέ. Πολύ χρήμα. Και ας στείλει στο διάολο όσους από το συνάφι του κάνουν μαθήματα ηθικής, θωπεύοντας παιδάκια.
Φιλιά σε όλους. Και σε όλες. Χωριστά.

Πατριώτες

Aυτό που βλέπεις δίπλα είναι ένα εντυπωσιακά μεγάλο γλυπτό, το οποίο βρίσκεται εντυπωσιακά μακριά από οπουδήποτε: στην αργεντινή πόλη Ushuaia, στη Γη του Πυρός. Είναι το μνημείο για τους πεσόντες στον Πόλεμο των Malvinas (πες τα και Falklands).
Είναι μια πιστή αναπαράσταση των Νησιών με φόντο τον ουρανό και ολίγη από Ανδεις. Ήμουν  τυχερός εκείνη την παγωμένη μέρα του 2007 και η φωτογραφία βγήκε ονειρεμένη.
Περίεργη ιστορία τα Νησιά και ο καβγάς Αργεντινής-Βρετανίας. Κάπου είχα διαβάσει κάτι εξαιρετικά εύστοχο και αρκετά βρετανικό: «είναι η κλασική περίπτωση ιστορίας, όπου και οι δύο πλευρές έχουν τα επιχειρήματά τους και στο τέλος κερδίζουν οι δικηγόροι».
Κόσμος πήγε και ήρθε εκεί στην άκρη του Νότιου Ατλαντικού ήδη από τον 16ο αιώνα. Θαλασσοπόροι, επενδυτές, καταριανοί, η εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός», το ισπανικό στέμμα και πάει λέγοντας. Κάποια στιγμή τα Νησιά έγιναν δικά μας, δηλαδή αργεντινά.
Το 1833, όμως -σύμφωνα με μία εκδοχή- κουβαλήθηκαν οι Βρετανοί, έγινε ένα τζέρτζελο, πιο μπερδεμένο και από το να κάνεις διακανονισμό για ληξιπρόθεσμα χρέη στο Δημόσιο, έδιωξαν τους ελάχιστους Argentos και έβαλαν ταμπέλα βρετανική.
Μετά κουβάλησαν και μερικούς κακομοίρηδες να βόσκουν αρνιά, διότι σου λέει, τι να τα βόσκεις στην Ουαλία τι να τα βόσκεις εκεί κάτω. Πράσινο εδώ, πράσινο και εκεί. Ψωφόκρυο εδώ, ψωφόκρυο και εκεί.
Οι Βρετανοί βέβαια ισχυρίζονται ότι δεν έδιωξαν κανέναν, αλλά ότι οι ελάχιστοι Argentos έφυγαν μόνοι τους, μόλις τους είδαν. Προφανώς είχαν ακούσει για τα όργια που γίνονται το καλοκαίρι στη Ζάκυνθο και είπαν να πέσουν στα παγωμένα νερά του Νότιου Ατλαντικού να γλιτώσουν. Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ το βρίσκω σχετικά πειστικό αυτό το επιχείρημα. Έχεις αντικρύσει μεθυσμένους Βρετανούς σε καλοκαιρινό νησί;
Εγώ ένα καλοκαίρι στην Ίο είχα έναν Αγγλο να μου πιάνει τον κώλο από τη μια και μια Αγγλίδα να μου τραβάει το χέρι από την άλλη. Τους φώναξα ένα «las malvinas son argentinas, hijos de puta» και με άφησαν ήσυχο.
Μην στα πολυλογώ, τα πράγματα έγιναν χειρότερα με την ιδέα της αργεντινής δικτατορίας να κάνει εισβολή το 1982. Τραγικό λάθος. Θα μου πεις, οι στρατιωτικοί -μετά τους πολιτικούς- είναι η πλέον ανίκανη φάρα. Έστειλαν κάτι ταλαίπωρα αγοράκια να πολεμήσουν και εμφανίστηκε ο Βρετανικός Στόλος με επικεφαλής τον υιό της λατρεμένης Ελισάβετ και τα λιάνισε κανονικότατα.
Πώς να σου κάνει λοιπόν εντύπωση που οι κάτοικοι μόλις πριν λίγο ψήφισαν με 99,8% να παραμείνουν υπό το Στέμμα της λατρεμένης; Πρόσεξε: της λατρεμένης, διότι όταν μετά από 2.500 χρόνια το Στέμμα θα περάσει (μοιραία) σε άλλο κεφάλι, δεν ξέρω πώς θα το ανιμετωπίσουν.
Φυσικά, επειδή διαβάζω διάφορες αρλούμπες αριστερά και δεξιά, καλό είναι να ακούσεις την αλήθεια.
Διότι μέχρι να γίνει η εισβολή της Αργεντινής Χούντας, το Λονδίνο τους κατοίκους των Νησιών (Kelpers, αποκαλούνται οι κάτοικοι) τους είχε πιο χεσμένους και από όσο η τρόικα την ελληνική κυβέρνηση «συνευθύνης».
Για να σου δώσω να καταλάβεις, στις αρχές του 1980 είχαν στείλει άνθρωπο εκεί κάτω να τους πει με τρόπο ότι το χαράτσι θα παραμείνει στο λογαριασμό της ΔΕΗ και ότι εκείνοι καλό είναι να συνηθίζουν στην ιδέα ότι θα περάσουν υπό αργεντινό έλεγχο.
«Δεν βγαίνω μάνα μου, άμα με γυρίσεις ανάποδα ούτε πένα δεν θα πέσει» τους είπε ο εκπρόσωπος του Λονδίνου, διότι κόστιζε ακριβά στη Βρετανία η διατήρηση της αποικίας. Έξαλλοι έγιναν οι Kelpers, ευτυχώς βγήκε ο τοπικός Πάνος (εντελώς) Καμμένος και ξέρασε τρία κιλά υδατάνθρακες και εκεί έκλεισε το θέμα. Φαντάζεσαι να είχε ραδιοφωνική εκπομπή ο Τράγκας, τι θα έλεγε;
Κατάλαβες λοιπόν; Σαν αριθμούς τους έβλεπαν τους φουκαράδες. Έλα όμως που ήρθε η Αργεντινή Χούντα να κάνει τη μεγαλύτερη ηλιθιότητα και άλλαξαν τα δεδομένα. Ξαφνικά, οι «αριθμοί» έγιναν άνθρωποι! Που έπρεπε να προστατευθούν. Ασε που είχε και εκλογές μπροστά της η Θάτσερ, οπότε πάμε να δοξάσουμε και να δοξαστούμε. Και η λατρεμένη Ελισάβετ σήκωσε τον γιόκα της να πάει να πολεμήσει. Που αν είχε ρωτήσει καμιά καφετζού να της πει τα χαΐρια και των υπόλοιπων, ΟΛΟΥΣ θα τους είχε στείλει εκεί κάτω να ησυχάσει.
Υπάρχει και μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα πτυχή της ιστορίας, κάνε λίγο υπομονή με τη φλυαρία μου. Που λες, εκεί κατά τη δεκαετία του 1970, ένας βουλευτής των Εργατικών (τότε ήταν στην κυβέρνηση) πήγε εκεί κάτω να δει τι παίζει. Έφριξε ο άνθρωπος: βοσκοί, κατάθλιψη, αλκοόλ, εγκληματικότητα, φτώχεια και μηδέν προοπτική. Πιο χάλια, μόνο στην Ελλάδα.
Έφτιαξε λοιπόν μια έκθεση με ιδέες για το τι μπορεί να γίνει για να προκόψουν αυτοί οι 1.800 φουκαράδες. Γύρισε πίσω στο Λονδίνο, παρέδωσε την έκθεση, η οποία όμως ξεχάστηκε σε ένα συρτάρι. Είχαν, βλέπεις, άλλες σκοτούρες τότε στη Βρετανία.
Μετά το 1983, όταν η Θάτσερ εξαργύρωσε στις κάλπες τη νίκη στον πόλεμο, κάποιος θυμήθηκε την ξεχασμένη σε συρτάρι έκθεση του 1970.
Την πάει λοιπόν στην πρωθυπουργό, η οποία την ανοίγει και τι ανακαλύπτει; Ότι την έκθεση θα μπορούσε κάλλιστα να την είχε γράψει η Λούκα Κατσέλη και η νέα της παρέα στον ΣΥΡΙΖΑ. Κοντολογίς, έλεγε ότι για να προκόψουν αυτά τα ρεμάλια στα Νησιά, χρειάζονται Κράτος! Να τους σπουδάσει, να τους ταΐσει, να τους βρει δουλειά, να στήσει μπίζνα με τις αλιευτικές άδειες, να τους προστατεύει γενικώς. Και ειδικώς.
Κανονικά, η Θάτσερ θα έπρεπε να σκίσει την έκθεση και να έχει φάει και τα χαρτάκια, καθότι εκείνα τα χρόνια πάλευε να διαλύσει ό,τι είχε σχέση με το Κράτος.
Όμως η Maggie δεν ήταν ηλίθια επιπέδου Κατσέλη. Σου λέει, για 1.800 νοματαίους μπορώ να γίνω και εγώ σοσιαλίστρια-κρατίστρια-φιλάνθρωπος.
Και έπιασε την έκθεση και την υλοποίησε κατά γράμμα. Ακου και το πιο αστείο: το Λονδίνο δαπανά 23.000 ευρώ για την ασφάλεια και την ευημερία του κάθε κάτοικου των Νησιών. Σκέψου δηλαδή να σου έδινε το Κράτος επίδομα 1.000 ευρώ το μήνα για να είσαι ασφαλής, υγιής, μορφωμένος. Τα ακούτε αυτά εκεί στη Βρετανία; Για εσάς πόσα χαλάει;
Έτσι, τα Νησιά έγιναν παράδεισος: οι αλιευτικές άδειες γέμισαν τα ταμεία, οι κάτοικοι σπουδάζουν δωρεάν στη Βρετανία, δωρεάν νοσοκομεία, έχουν και ένα σκασμό Στρατό να τους φυλάει, έχουν και τουρισμό, έχουν και ΑΟΖ.
Με λίγα λόγια: οι Kelpers θα έπρεπε να φτιάξουν άγαλμα στον ελεεινό δικτάτορα που έκανε την εισβολή το 1982. Από εκεί που η Βρετανία τους είχε χεσμένους, έγιναν πάμπλουτοι. Έστω και στην άκρη του κόσμου.
Όψιμοι πατριώτες. Με τη τσαγιέρα στο χέρι.

Στρατιώτης

Με τούτα και με εκείνα, τον χάσαμε τον compañero Hugo. Δεν λέω «σύντροφο», γιατί έτσι αποκαλούνται (ακόμα) τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, οι νοσταλγοί του Στάλιν και οι εμετικές φυσιογνωμίες του ΣΥΡΙΖΑ, οπότε καταλαβαίνεις ότι κάηκε ο όρος.
O Hugo Rafael Chávez Frías μας άφησε χρόνους και πήγε να συναντήσει τον Simón Bolívar, στον οποίο θα πρέπει να εξηγήσει γιατί τον θαύμαζε τόσο.
Στα χρόνια που ο «Απελευθερωτής» Simón Bolívar είχε πάρει τα βουνά για να διώξει από τη Νότιο Αμερική το Στέμμα που αργότερα θα φόραγε ο μπαρμπά Χουάν Κάρλος, το μόνο επιτυχημένο παράδειγμα αποτίναξης κορώνας ήταν των Αμερικανών, οι οποίοι είχαν ήδη στείλει πίσω στη Βρετανία το Στέμμα του Γεωργίου Γ'. Ατυχος και εκείνος ο χριστιανός. Έχασε τις αποικίες και μετά έχασε το ρεκόρ του δεύτερου μακροβιότερου μονάρχη της χώρας, από τη λατρεμένη μου Ελισάβετ Β'. Η οποία έπαθε -λέει- κόψιμο και πήγε στο νοσοκομείο για νοσηλεία. Και άνοιξε σαμπάνιες η Καμήλα του Καρόλου ότι θα βάλει επιτέλους στην κεφάλα της το Στέμμα με το κλεμμένο διαμάντι από την Ινδία. Και μόλις η Ελισάβετ Β' άκουσε το «παφ!» της σαμπάνιας, βγήκε από το νοσοκομείο για να βασιλέψει άλλα 400 χρόνια.
Αλλο ήταν όμως το θέμα μας. Ο Bolívar την Αμερικανική Επανάσταση είχε πρόσφατη και από αυτήν εμπνεύστηκε. Θαύμαζε όμως και τον Διαφωτισμό, για αυτό και δεν γούσταρε την ισόβια παραμονή στην εξουσία. «Οι πολίτες συνηθίζουν να υπακούν στον ίδιο ηγέτη και εκείνος συνηθίζει πλέον να τους διατάζει» έλεγε.
Αν πέρναγε μια βόλτα από την Ελλάδα θα ήταν πολύ περήφανος που εμείς κάνουμε εκλογές και μετά από ένα μήνα η (εκάστοτε) Αντιπολίτευση ζητά νέες εκλογές. Όλοι να γίνουν πρωθυπουργοί, ακολουθώντας την ίδια πολιτική. Τόσο προχώ είμαστε.
Αλλο ήταν όμως το θέμα μας. Ο Chávez, που λες, υπήρξε γνήσιος στρατιώτης, που πίστευε με πάθος στην αποστολή του να απαλλάξει τη Βενεζουέλα από την πολιτική σαπίλα δεκαετιών. Και με όπλο τα λεφτά από το πετρέλαιο απέκτησε τεράστια πολιτική ισχύ, βγάζοντας εκατομμύρια φτωχούς από την ανέχεια.
Πρόσεξε: ζεστό χρήμα, όχι μπαρούφες για υδατάνθρακες που λέει ο Πάνος (εντελώς) Καμμένος ή από τον πλούτο που θα φορολογήσει ο κάθε ηλίθιος επιπέδου Στρατούλη. Μιλάμε για δισεκατομμύρια δολάρια.
Αλλά για να γίνει όλο αυτό, ο μακαρίτης πίστεψε στην ανάγκη της προσωπικής του αιωνιότητας. Δυστυχώς όμως, όπως λέει και ο τρισμέγιστος Ισπανός τραγουδοποιός Joaquín Sabina, «ο θάνατος δεν δέχεται φιλοδώρημα».
Και θα μου πεις, έζησαν αυτοί καλά στη Βενεζουέλα και εμείς χειρότερα; Για εμάς το χειρότερα στο εγγυώμαι. Για εκείνους το καλύτερα είναι αληθινό, αλλά και σχετικό.
Πολλοί, πάρα πολλοί έζησαν και ζουν καλύτερα. Βλέπεις, η φτώχεια για την οποία μιλάμε στη Νότιο Αμερική έχει άλλη διάσταση. Μόνο αν πας, θα το καταλάβεις. Ξέρεις τι καριέρα θα έκαναν εκεί οι Έλληνες λαϊκιστές πολιτικοί, οι Τράγκες και οι Λάκηδες με την «ποιότητα» της φτώχειας; Εκατομμύρια ώρες τηλεοπτικής εκπομπής (με σπόνσορα βεβαίως) δεν θα ήταν αρκετές.
Κακά τα ψέματα: προτού ο Chávez υποκύψει στον καρκίνο, υπέκυψε στην ανίατη ασθένεια που χτυπά τον κάθε «πατερούλη» που μένει για πάντα στην εξουσία. Η δική του «επανάσταση» είναι η μόνη επανάσταση. Οι υπόλοιποι είναι εχθροί. Και η κοινωνία πολώνεται.
Έτσι δημιουργείται ένα νέο δίκτυο πελατών και μια νέα πολιτική ελίτ όχι λιγότερο διεφθαρμένη από την προηγούμενη.
Και αυτές οι νέες πολιτικές ελίτ ασφαλώς ενόχλησαν τις παλιές, ενδεχομένως και όσους δεν είναι πολύ φαν αυτού του... latin τρόπου πολιτικής ενσωμάτωσης. 
Ενοχλούν ασφαλώς και τη δική μας «δυτική» αντίληψη κοινωνίας, δημοκρατίας και οικονομίας που συνήθως διακωμωδεί τους Chávez αυτής της ζωής.
Και όταν λέω δική μας, μην το πάρεις τοις μετρητοίς, διότι εμείς μια βαλκανική μπανανία είμαστε που απλά έζησε λίγο ένα όνειρο με δανεικά. Λέμε τώρα αν είσαι κανένας Νορβηγός ή Φινλανδός, οπότε τρίβεις τα μάτια σου.
Ούτε Αμερικανός λέω, που κατακεραυνώνει τις χαιρετούρες Chávez με τους Αχμαντινετζάντ αυτού του πλανήτη, ενώ οι δικοί του ηγέτες έβγαιναν φωτογραφίες με τους Σαντάμ του ίδιου πλανήτη μέχρι να τους πετάξουν στα σκουπίδια.
Αν με κάποιο αλλόκοτο τρόπο βρουν τρόπο να συναντηθούν ο Chávez με τον Βolívar, σίγουρα θα έχουν πολλά να πουν.
Hasta siempre, compañero Hugo. Οι descamisados σε χαιρετούν.

Ασυναρτησίες

Έχουν μεγάλη πλάκα οι Ιταλοί. Με 2% ύφεση και 10% ανεργία και ψήφισαν έναν ερασιτέχνη και έναν επαγγελματία κωμικό. Να υποθέσω ότι αν είχαν ύφεση 25% και ανεργία 30%, θα ψήφιζαν τον Aλ Μπάνο και τη Ρομίνα Πάουερ; Ή μήπως θα σήκωναν από τον τάφο τη θρυλική παλιοπαρέα του Ούγκο Τονιάτσι και των «Εντιμότατων Φίλων», για να στήσουν καμιά φάρσα;
Μεγαλύτερη όμως πλάκα έχουν οι Έλληνες που έσπευσαν να σχολιάσουν το αποτέλεσμα των εκλογών. Ο μοναδικός σοβαρός άνθρωπος που γνωρίζω -και γνωρίζει την Ιταλία, όπως εγώ την Argentina- αρκέστηκε να βάλει σχεδόν τα κλάματα, κυρίως για το ποσοστό του Μπερλουσκόνι.
Από εκεί και πέρα, πολύς χαβαλές και τζέρτζελο. Θα μου πεις, από πίτα που δεν τρως τι σε νοιάζει και αν καεί; Σωστό. 
Υπάρχουν βέβαια και οι πολιτικοί. Η φίλη μου η Αλέκα, σου λέει σιγά τα λάχανα. Και αν δεν αρέσει στη Μέρκελ, θα βρεθεί άλλη Μέρκελ. Συνωμοσία μου μυρίζει και αναμένω με ενδιαφέρον την τοποθέτηση του Πάνου (εντελώς) Καμμένου.
Ο Βαγγέλας ο Βενιζέλος βλέπει ευκαιρίες για την Ελλάδα. Και αν αυτές οι ευκαιρίες δεν έρθουν, το πολύ-πολύ να πληρώσουμε άλλο ένα χαράτσι, για το οποίο ασφαλώς ο Φώτης ο Κουβέλης θα εκφράσει τη βαθιά του λύπη μέχρι ένα βήμα πριν το χαρακίρι.
Από την κυβέρνηση δεν άκουσα τίποτα, προφανώς είναι απορροφημένοι με την ανάπτυξη ή άρχισαν τη νηστεία για το Πάσχα, καθότι ευσεβείς χριστιανοί.
Από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, έκαναν μια βαθυστόχαστη ανάλυση, επιπέδου Τσίπρα. Δηλαδή, κάτι χειρότερο από έκθεση ιδεών γυμνασίου.
Ήταν λέει «ελπιδοφόρο» το αποτέλεσμα. Ελπιδοφόρο για ποιον; Για την Κεντροαριστερά που απέτυχε να κεφαλαιοποιήσει τη δυσαρέσκεια 5 χρόνων; Για το γεγονός ότι ο κόσμος ψήφισε πάλι τον Μπερλουσκόνι; Ή μήπως επειδή ψήφισε έναν επαγγελματία κωμικό;  Ποιο κομμάτι από όλα είναι το «ελπιδοφόρο»;
Η έκθεση ιδεών έχει και συνέχεια. Η ανάλυση επιπέδου Τσίπρα βρήκε και ομοιότητες μεταξύ ιταλικού και ελληνικού πολιτικού κατεστημένου. Κοντολογίς, το κατεστημένο μιας από τις ισχυρότερες οικονομίες του πλανήτη, με μεγιστάνες του πλούτου παγκόσμιου βεληνεκούς, που διαπλέκεται με Βατικανό και Μαφία συγκρίνεται με τα βλαχο-λαμόγια ελληνικής κοπής που έβγαλαν πέντε φράγκα με κρατικά δάνεια. Βλέπεις την ομοιότητα;
Καμία διορατικότητα σε όλα αυτά τα καφενεία, καμία «πισινή» τύπου, κάτσε να δούμε πού θα πάει αυτή η ιστορία της Ιταλίας προτού βγάλουμε συμπεράσματα.
Δεν βαριέσαι. Αλλωστε, η ημιμάθεια είναι το ανώτερο στάδιο που μπορούν να φτάσουν οι αστοιχείωτοι. Σου θυμίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε τεράστιο αγώνα να καπελώσει το κίνημα των «Αγανακτισμένων», δηλαδή τις μούτζες και τα φάσκελα έξω από τη Βουλή που είδες σε τι εξελίχθηκαν. Τέτοιο επίπεδο ανάλυσης και κατανόησης της πραγματικότητας.
Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ θα συμφωνήσω με τη φίλη μου που απλά έβαλε τα κλάματα. Για την κατάντια της Ιταλίας. Αλλά και για την κατάντια της Ευρώπης. Που έχει χωριστεί σε δύο ωραιότατα κλαμπ: από τη μία η Γερμανία που έχει μαζέψει όλο το ευρωχαρτί παρέα με τους λακέδες της και από την άλλη εμείς οι απελπισμένοι του νότου, που κάνουμε χαβαλέ όπως τις τελευταίες μέρες της Πομπηίας.
Στο κλαμπ των βορείων ξυνίζουν τα μούτρα με το παραμικρό δείγμα ελλείμματος χωρίς να κοιτούν την καμπούρα τους. Βλέπεις, ας πούμε το ομορφόπαιδο από την Ολλανδία που κάνει τον πρωθυπουργό. Ξύπνησε χθες το πρωί, καβάλησε το ποδήλατο και του ήρθε η έμπνευση: γιατί να μειώσω φέτος το έλλειμμα; Αστο για άλλη φορά, έχω και τη Στέψη του διαδόχου ομού μετά της Αργεντινής πριγκιπέσσας. Είδες να ξυνίσει κανείς μούτρα; Όχι. Βγήκε κανένας να νουθετήσει τους Ολλανδούς; Ούτε.
Ενώ εμείς στο κλαμπ των μπάζων συμπεριφερόμαστε σαν τους ψωριάρηδες που φοβούνται μην κολλήσουν την ψώρα των άλλων. "Μην γίνουμε Ελλάδα" σου λένε όλοι. Δηλαδή, μην κολλήσουμε ψώρα, βολευόμαστε με τη δική μας. Και κοροϊδευόμαστε. Διυλίζουμε τον κώνωπα με ασήμαντα και μοιράζουμε υποσχέσεις ότι όλα θα γίνουν όπως πριν. Μέχρι και ο Μπερλουσκόνι το κατάλαβε. Σου λέει, καλύτερος είναι ο Τσίπρας που παριστάνει την Κατσέλη του 2009;
Αχ μωρέ Μακιαβέλι! Είσαι και Ιταλός, τρομάρα σου και πάλι δικαιώθηκες.
Στο κορυφαίο του έργο έλεγε ότι τον "Ηγεμόνα" δεν τον νοιάζει αν οι καταπιεσμένοι υπηκόοι του δεν τον συμπαθούν. Αρκεί να μην συμπαθιούνται μεταξύ τους.
Σου θυμίζει κάτι αυτό ή να βάλουμε κανένα ιταλικό τραγουδάκι να παίζει;

Περιοδεία

Kαι επειδή εδώ στη βαλκανική μπανανία που ζούμε (μέχρι να την σώσει η «κυβέρνηση της Αριστεράς υπό τον ΣΥΡΙΖΑ») η ζωή μπορεί να είναι τρομερά βαρετή, ας καμαρώσουμε το Cristinάκι σε μια ακόμα παγκόσμια περιοδεία σε μέρη όπου θα βρει αγοραστές για τα προϊόντα της. Να έρθουν φράγκα στο εσωτερικό, τα οποία θα μοιραστούν στους φτωχούς πλην όμως τίμιους συμπατριώτες, ώστε να εξαγριωθεί το αργεντινό «λόμπι του δολαρίου» και να αρχίσει τη σπέκουλα περί χρεοκοπίας και πείνας.

Καταρχήν, προτού ξεκινήσει η περιοδεία, το Cristinάκι πέρασε μια βόλτα από Κούβα μεριά να δει τι κάνει ο Hugo Chávez, ο οποίος νοσηλεύεται στο Γενικό Κρατικό «Φιντέλ και Γιώργος Γεννηματάς» της Αβάνας. Στη συνέχεια έκατσε να πιει ένα νερό με τα αδέλφια Φιντέλ και Ραούλ. «Καλά, ζωάρα περνάτε εδώ, αγόρια. Έτσι και ζούσατε σε καμιά Ελλάδα, τώρα θα ψάχνατε ροκανίδι πέλετ για να ζεσταθείτε», τους είπε. Ο Φιντέλ μοιάζει να παρακολουθεί με τεράστιο ενδιαφέρον, ενώ ο άλλος -πονηρότερος γαρ- έχει βρει τη λύση από μέσα του. «Θα καίγαμε στη σόμπα τις ομιλίες του αδελφού μου -περί τις 3.500 σελίδες η κάθε μία- και θα κυκλοφορούσαμε με το φανελάκι. Να αδειάσει και λίγο το σπίτι, γιατί γεμίσαμε κούτες και δεν μπορούμε να στρίψουμε». Εντελώς μεταξύ μας, όταν βλέπεις τον Φιντέλ, λες μέσα σου τι τυχερός που ήταν ο Ernesto Guevara που έφυγε νέος. Και ωραίος.

Μετά το Cristinάκι μπήκε στο αεροπλάνο και τράβηξε για κάτι Εμιράτα. Εκεί οι Argentos που είναι έξυπνοι άνθρωποι κάνουν μέχρι και εξαγωγές κερασιών. Το φαντάζεσαι; Κεράσι αργεντινής τρώνε οι μαντιλάδες. Και εδώ οι αγρότες αράζουν στα καφενεία να βλέπουν την Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της με τα λεφτά της επιδότησης στην τσέπη. Ο τύπος δίπλα είναι μάλλον ο διευθυντής των Εμιράτων. Στο κάδρο πίσω έχει ποζάρει στο νέο διαφημιστικό του ANT1 για τα σήριαλ που θα αντικαταστήσουν τα τούρκικα περί το 2015, όταν η Ελλάδα θα βγει στις (λαϊκές) αγορές. Κιμπάρης άνθρωπος πάντως. Το χρυσό πλαίσιο στο κάδρο το αγόρασε με το κιλό.

Στα Εμιράτα τρώει ψωμί και ο γνωστός Diego, ο οποίος φόρεσε κοστούμι και έσπευσε να συναντήσει την Señora Presidenta de la Nación. «Δεν μου λες, μανάρι μου, αυτό το κοστούμι με τις άσπρες βούλες που φόρεσε ο Lionel Messi στη βράβευσή του ως ποδοσφαιριστής της χρονιάς, εσύ του το έδωσες και γίναμε ρεζίλι παγκοσμίως;» ρώτησε και με το δίκιο της η πρόεδρος. Κόκαλο έμεινε ο Dieguito, ας όψεται το χουνέρι που έκανε στους Αγγλους στο Mundial το 1986, για το οποίο όλα συγχωρούνται. Ακόμα και το κορακί μαλλί. Θέλω να ελπίζω ότι βλέπεις τι γίνεται στο βάθος από χρυσό.  

Βρε βρε, καλώς τα φρέσκα. Εδώ η πρόεδρος με τον Γάλλο Φρανσουά, ο οποίος είχε πάει και αυτός στα Εμιράτα να πουλήσει καμιά φρεγάτα, διότι pâté χήνας με κεράσια αργεντινής, ούτε κορόιδο Αραβας δεν τρώει. Εκτός και αν του τα πλασάρει ο Τσάκας με τους 42 πρίγκιπες. «Εσύ είσαι που περίμεναν όλοι στην Ευρώπη να γίνει πρόεδρος να τρίψει τα μούτρα της Μέρκελ;» ρώτησε με ενδιαφέρον το Cristinάκι και ο άλλος γέλαγε αμήχανα. Τι άλλο να κάνει; Προς το παρόν, η δυναμική του Φρανσουά εξαντλείται σε κάτι μαύρους φουκαράδες στο Μάλι. Όπου μαύρος και η τύχη του. Και μετά μας έφταιγε ο Σαρκοζί που είχε γίνει κολαούζος της καγκελαρίας.

Εδώ η πρόεδρος πάλι στις γνωστές χρυσές καρέκλες τα λέει με μια Εμιρατέσσα. Δεν την ξέρω την δεσποινίδα, αλλά μάλλον εξηγεί στο Cristinάκι πόσο καλά πάνε τα μαθήματα ισπανικών. «Λοιπόν, να σας κλίνω το ρήμα ser? Υo soy, tú eres, usted es». Το Cristinάκι χαμογέλασε αμήχανα, έβαλε το μαύρο γυαλί και την άφησε να φτάσει μέχρι παρατατικό. Κάτσε να έρθει το κεφάλαιο με την Υποτακτική να δεις για πότε παρατάει τα ισπανικά. Τσεκαρισμένο. Δεν ξέρω αν πρόσεξες το ξηροκάρπι μπροστά. Κρίμα που απαγορεύεται το αλκοόλ, διότι έτσι και υπήρχε φιάλη, είχε σκάσει μύτη η Πάολα να αρχίσει το πρόγραμμα. «Καλησπέρα σας, καλώς ήρθατε και καλή σας διασκέδαση».

 Μετά τα Εμιράτα, η πρόεδρος πήγε κατά Ινδονησία μεριά να κάνει καμιά μπίζνα γιατί εκεί έχει μπόλικο λαό να του πουλήσεις ό,τι θέλεις. Εδώ στο επίσημο δείπνο παρέα με την Πρώτη Κυρία της χώρας. Για λύσε μου εσύ μια απορία: αυτό το μαλλί της Ινδονήσιας μαρκησίας είναι αληθινό ή όχι; Εμένα μου κάνει λίγο φουσκωτό από jumbo με τη βαλβίδα σε άσπρο χρώμα. Αλλη απορία: αυτή πίσω στο κάδρο είναι η ίδια; Αν κρίνω από το ρούχο, μάλλον η ίδια είναι. Είχε και άλλες φωτογραφίες, όπου η μαρκησία κοιτάει με μισό μάτι την δικιά μου, από τη ζήλεια. Ανθρώπινο.

Και αφού έφαγαν ένα σκασμό, πήγαν και θέατρο να δουν κάτι παραδοσιακά ινδονησιακά. Μετά βγήκαν φωτογραφία με το γκρουπάκι. Η μαρκησία πήρε μαζί και το τραπεζομάντηλο, διότι είχε διαβάσει ότι αν ρίξεις κάτι επάνω σου, κόβει τα κιλάκια των διακοπών. Εξαρτάται από τα κιλάκια, εξαρτάται και από τις διακοπές. Διότι αν πας Κρήτη και σε ταΐζουν όλη μέρα και από τη μύτη «γιατί αλλιώς θα τους προσβάλλεις», δεν σε σώζει ούτε παραβάν. Τέλος πάντων, ο πρόεδρος δίπλα βαριέται αφόρητα.Οι υπόλοιποι γελάνε. Εγώ θα είχα ζαλιστεί από τα πολλά χρώματα.

Εδώ όμως χαμογέλασε το χειλάκι του προέδρου, καθότι τσίμπησε τη φανέλα της τιμημένης selección να έχει να πορεύεται. Τιμημένη, αλλά τα τελευταία χρόνια όλο πίκρες μας χαρίζει. Να τα λέμε και αυτά. Υποψιάζομαι ότι αυτή τη φανέλα θα την πληρώσει πολύ ακριβά με μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια αργεντινών εισαγωγών. Αλλά έτσι γίνεται η δουλειά. Όχι με υποσχέσεις για περισσότερους φαύλους διορισμούς στο Δημόσιο και «εντολή Σαμαρά» για ανάπτυξη.

Και αφού έκανε τις μπίζνες στην Ινδονησία, τράβηξε κατά Βιετνάμ μεριά, εκεί που είχε πάει και ο άλλοτε καταλληλότερος Κωστάκης ο λεγόμενος Καραμανλής. Θυμάσαι; Τότε που στην Ελλάδα τα δανεικά ήταν φτηνά και διορίζαμε στο Δημόσιο όποιον βλέπαμε μπροστά μας. Την βλέπεις όμως τη διαφορά. Ο Κωστάκης έτρεχε σε δείπνα και τέτοια, ενώ το μικροσκοπικό Cristinάκι χώθηκε στα λαγούμια που έφτιαχναν στον Πόλεμο του Βιετνάμ οι αντάρτες. Ολόκληρο δίκτυο, σου λέει. Θα μου πεις, πώς να χωρέσει ο Κωστάκης στο λαγούμι; Εμείς πάντως όλοι μια χαρά χωρέσαμε.

Bonus πριν κλείσουμε, το ζευγάρι της κοψοχρονιάς σε συλλεκτική φωτό. Όσο ύφασμα περίσσεψε από το κακόγουστο κοστούμι του Messi, το έκανε ρούχο η «Ντζιούλμα» της Βραζιλίας, η οποία παλεύει να σουλουπωθεί. Δεν λέω, υπάρχει βελτίωση από εκείνα τα πρώτα κομμάτια, αλλά ο δρόμος της ανάκαμψης είναι μακρύς και δεν πρέπει να χαλαρώνουμε, που λέει και ο Στουρνάρας. «Να σου πω, amorosa, το ελληνικό ανέκδοτο με το στικάκι, το άκουσες; Από τα γέλια, θα σου φύγουν τα κουμπιά από τη ρόμπα» της λέει το Cristinάκι. Η άλλη γελάει, αλλά στην πραγματικότητα θα ήθελε να βάλει τα κλάματα για τα (πεταμένα) λεφτά που έχει δώσει η Βραζιλία στο ΔΝΤ να τα δανείζει στην Ελλάδα.
Caralho! που λένε και στο χωριό της...

Οβελίσκος

Ρίξε μια ματιά στο σύνθημα δίπλα: 8 Νοεμβρίου με σήμα τον Οβελίσκο του Buenos Aires και όχι μόνο. Σε αρκετές πόλεις της Argentina έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις, «κατά της εθνικής κυβέρνησης», όπως ήταν το σύνθημα. Όταν λέμε «εθνικής», εννοούμε την κυβέρνηση του Cristinakίου, διότι υπάρχουν και οι τοπικές κυβερνήσεις κατά των οποίων σπάνια γίνονται διαδηλώσεις. Παράδειγμα, η δεξιά κυβέρνηση του Buenos Aires, η οποία λειτουργεί αυτόνομα -κάτι σαν την Washington DC- και η οποία έχει ρημάξει την πόλη, αλλά κανείς δεν διαμαρτύρεται στον Οβελίσκο. Αντίθετα, όταν τα προβλήματά της φτάνουν στα άκρα, νιαουρίζει σαν γκόμενα στην «εθνική κυβέρνηση» για να σώσει την κατάσταση.
Γιατί έγινε η διαδήλωση και ποιος τη διοργάνωσε; Το δεύτερο ερώτημα είναι εύκολο: τα κοινωνικά δίκτυα, ήταν δηλαδή απολιτίκ, τύπου όλοι οι καλοί χωράνε. Θυμίζω ότι και στις διαδηλώσεις στη ΔΕΘ υπήρχε πάντα το μπλοκ των Ηρακλειδέων που φώναζε για τον υποβιβασμό της ομάδας.
Το πρώτο ερώτημα είναι πιο σύνθετο. Στις διαδηλώσεις προφανώς υπάρχουν αιτήματα. Εξαιρώ αυτές που προμοτάρουν ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και λοιποί φαύλοι με αποκλειστικό αίτημα να εξασφαλίσουν -ακόμα και στα ερείπια μιας χρεοκοπημένης χώρας- τα προνόμιά τους.
Πάμε παρακάτω: ποια ήταν τα αιτήματα της διαδήλωσης; Από ό,τι διάβασα σε ένα πανό, ζητούν περισσότερη δημοκρατία, λιγότερη διαφθορά, όχι τρίτη θητεία του Cristinakίου, λιγότερη ανασφάλεια, όχι στις εκτρώσεις and world peace, για να θυμηθούμε τη Σάντρα Μπούλοκ.
Πρόσεξε τώρα τι έχει συμβεί σε αυτή τη χώρα. Βγήκε από τη χρεοκοπία με διαφορετικό τρόπο -τα έχουμε πει πολλές φορές- αλλά όπως επίσης έχουμε πει πολλές φορές, καμία χώρα δεν είναι μόνη της στον πλανήτη. Επομένως, το νύχι του κερδοσκόπου πάντα θα σε γρατζουνά, ενώ στην αυλή σου θα σκάνε τα απόνερα που δημιουργούν οι επόμενες καπιταλιστικές χλαπάτσες, όπως λέει και η φίλη μου η Αλέκα.
Αυτονόητο δεν σου ακούγεται αυτό; Αμ δε. Τράβα να το εξηγήσεις σε ηλίθιους επιπέδου Στρατούλη και Πάνου (εντελώς) Καμμένου που κοροϊδεύουν τον κόσμο ότι θα διαγράψουν το χρέος, θα εφαρμόσουν «μια άλλη πολιτική», θα πάρουν αβάντα 400 χρόνων για να πληρώσουν τα γαμησιάτικα, θα βρουν και καμιά 500αριά δισ. ευρώ να μοιράσουν και θα τρώμε όλοι το αβγό μας σε χρυσές αυγουλιέρες.
Στην πραγματική ζωή, η Argentina γνωρίζει θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης εδώ και μια δεκαετία, όμως η παγκόσμια κρίση -με πρώτο το Ευρωπαϊκό μας χάλι- μοιραία άρχισε να την επηρεάζει. Κατάλαβες τώρα γιατί φώναζε ο Ομπάμα τόσους μήνες, μανίτσες Ευρωπαϊκές, βρείτε μια λύση στο θεματάκι σας, διότι θα χάσω τις εκλογές και θα σας κατσικωθεί ο Μιτ ο Ρόμνεϊ και θα κυκλοφορείτε όλοι με το ταμπελάκι του Μορμόνου.
Η κρίση λοιπόν έχει (ξανα)χτυπήσει τη Νότιο Αμερική. Οι μεγάλες οικονομίες της περιοχής έχουν πεσμένους ρυθμούς ανάπτυξης και αυτό δημιουργεί ανασφάλεια. Βέβαια όταν λέμε πεσμένοι, εννοούμε κάτι +2%, που εσύ εδώ αν έβλεπες αυτό το νούμερο, θα ζήταγες άδειες από τον θεό (δηλαδή τον Σαμαρά) να πάρεις τη Φωτεινή Πιπιλή να χορέψεις ένα tango στο Dancing.
Τα μικρά όμως αυτά ποσοστά ξυπνούν τις τραυματικές μνήμες του παρελθόντος. Επιπλέον, έσκασαν μύτη και οι αμερικανικοί γύπες (buitres), ζητώντας με δικαστικές αποφάσεις τα ρέστα από τη χρεοκοπία του 2001. Και δώστου τα φρέσκα δημοσιεύματα για «νέα χρεοκοπία». Λογικότατο λοιπόν να μαζευτούν αρκετοί στον Οβελίσκο κατά της «εθνικής κυβέρνησης».
Το άλλο που διάβασα και είναι πραγματικά για γέλια είναι το αίτημα για «περισσότερη δημοκρατία». Αν υπάρχει μια χώρα στον κόσμο που ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι πίπα θέλει, αυτή είναι η Argentina. Τα μεγαλύτερα και ισχυρότερα εκδοτικά συγκροτήματα βρίζουν χυδαιότατα από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί το Cristinάκι. Ένας τοπικός Μπόμπολας δήλωσε ξεκάθαρα ότι τους νόμους για την πολυφωνία στα ΜΜΕ τους έχει γραμμένους εκεί που έχει γράψει και ο Φώτης Κουβέλης τη «σταδιακή απαγκίστρωση». Το δε επίπεδο δημοσιογραφίας είναι τέτοιο που η Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της μοιάζουν με αθώα και ανυποψίαστα παιδάκια εκκλησιαστικής χορωδίας.
Εμένα αν με ρωτήσεις, όλο αυτό θα σήκωνε μία διαδήλωση κατά της «εθνικής κυβέρνησης», αλλά για σεβασμό της Δημοκρατίας. Για τη σταδιακή απαγκίστρωση, ρε γαμώτο.
Πάμε στο ζουμί της υπόθεσης. Πολλοί από όσους γκρινιάζουν στην Argentina σήμερα ανήκουν στις πιο εύπορες ομάδες του πληθυσμού που δεν γουστάρουν καθόλου τους περιορισμούς στην αγορά δολαρίων. Το δολάριο είναι πάθος. Είναι κάτι σαν τον freddo για τον Νεοέλληνα. Ασφυκτιά λοιπόν αυτή η μειοψηφία που δεν μπορεί να τα έχει όλα σε αμερικανικό νόμισμα. Όπως τη δεκαετία του 1990 που το δολάριο ήταν ουσιαστικά το εθνικό νόμισμα και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε.
Θα τους πρότεινα να κάνουν λίγη υπομονή γιατί από το 2013 θα κυκλοφορήσει -λέει- νέο Ευρώ με ωραιότατες παραστάσεις από την ελληνική μυθολογία. Θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον να έβαζαν παραστάσεις από τη νεοελληνική μυθολογία: τα μνημόνια που μας σώζουν, τα αντιμνημόνια που επίσης υπόσχονται σωτηρία, τα δισεκατομμύρια των ομογενών, τα αέρια που θα μας κάνουν πλούσιους, η καθαρότητα της φυλής, οι προφητείες ενός γέροντα, το ξανθό γένος και άλλα πολλά.
Έχει και άλλο ζουμί η διαμαρτυρία κατά της «εθνικής κυβέρνησης». Εδώ και πολύ καιρό έχει κυκλοφορήσει μια σπέκουλα ότι το Cristinάκι θέλει να αλλάξει το Σύνταγμα και να επιτραπεί τρίτη επανεκλογή. Η λέξη που κυριαρχεί στην πολιτική ζωή είναι «re-reelecciόn». Αυτή τη στιγμή οι Περονιστές έχουν την πλειοψηφία στο Κογκρέσο, αλλά όχι τα 2/3 για να αλλάξουν το Σύνταγμα. Υποτίθεται -βάση της σπέκουλας- ότι ο λόγος που υιοθετήθηκε η ψήφος στα 16 είναι για να πετύχει το Cristinάκι απόλυτη πλειοψηφία των 2/3 στις ενδιάμεσες εκλογές του 2013 και να πετύχει το σκοπό της. Να γίνει δηλαδή κάτι σαν Hugo Chávez.
Aυτή όλη η σπέκουλα είναι ωραία για να γεμίζεις πλατείες και να γράφεις στο Twitter, αλλά δεν σε πάει μακριά. Απλούστατα γιατί στις ενδιάμεσες εκλογές, όπως παραδοσιακά συμβαίνει σε πολλές χώρες που έχουν αυτό το συστημα, η κυβέρνηση μετά βίας καταφέρνει να διατηρήσει τα κεκτημένα της. Για τράβα πάλι να ρωτήσεις τον Ομπάμα που έχασε το Κογκρέσο στις ενδιάμεσες του 2010 και το ξαναέχασε προχθές.
Προσωπικά, δεν θέλω τρίτη θητεία για το Cristinάκι. Σε αυτό λοιπόν το «αίτημα» συμφωνώ, έστω και αν κινείται σε επίπεδο σπέκουλας. Φτάνουν δύο θητείες, και ας έχει δημοτικότητα γύρω στο 40%, που για έναν πολιτικό με 7 χρόνια στην εξουσία είναι υψηλότατο. Δες πού βρίσκεται σήμερα η δημοτικότητα του Ολάντ, του Κάμερον ή του Ραχόι. Σκέψου ότι μόνο η Μέρκελ έχει 40% και αυτό επειδή οι Γερμανοί και το μαγαζάκι τους (ΕΚΤ) κερδοσκοπούν χυδαία εις βάρος των «εταίρων» τους. Επομένως, το 40% που έχει σήμερα το Cristinάκι, το λες και κολοσσιαίο ποσοστό.
Προφανώς υπάρχουν φαινόμενα αλαζονείας και διαφθοράς, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα με την μακρόχρονη παραμονή ενός κόμματος (ή ενός πολιτικού) στην εξουσία. Ψέματα να λέμε; Η πολιτική ζωή έχει πολωθεί, όπως η αντίστοιχη στις ΗΠΑ, όπου Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι τρώνε τις σάρκες τους.
Πρόσεξε όμως μια άλλη διάσταση, η οποία εκφράστηκε εμμέσως στις διαδηλώσεις που έγιναν στον Οβελίσκο: το πρόβλημα στην Argentina είναι ότι δεν υπάρχει Αντιπολίτευση. Ή μάλλον, αυτή που υπάρχει παραμένει ταυτισμένη με τις πολιτικές που οδήγησαν στην χρεοκοπία του 2001.
Μπορεί να ήταν διαδήλωση κατά της «εθνικής κυβέρνησης», αν διάβαζες όμως πίσω από τις γραμμές, υπάρχει μπόλικη οργή για την Αντιπολίτευση, αυτό το θλιβερό συρφετό παρτάκηδων και ανίκανων παπαρολόγων. Με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις.
Πόσο μπροστά μπορεί να πάει μια χώρα όταν δεν έχει έναν εναλλακτικό ισχυρό πόλο; Και στο λέω εγώ. Σκέψου ότι ακόμα και στη Βενεζουέλα ο Τσάβες έχει μια ενωμένη (σχετικά) αντιπολίτευση που πρόσφατα έπιασε ένα 45%.
Και για να μην σε κουράζω άλλο, θα σου πω μια ιστορία. Ήμουν στην Argentina το 2010 και συζητούσα πολιτικά με έναν φίλο. Περιττό να σου πω ότι όλοι μου οι φίλοι μισούν την Cristina και αυτό κάνει ενδιαφέρουσες τις συζητήσεις μας. Τις οποίες νοσταλγώ εδώ στην μπανανία μας, όπου πλέον καθιερώθηκε ως πολιτικός λόγος το δεξιό και αριστερό μίσος επιπέδου «θάνατος στους φιλελέδες» και «κρεμάλες σε αριστεροφασίστες συριζέους». Και αυτό το αφιερώνω σε όσους κόπτονται για τη Δημοκρατία, αριστερούς και δεξιούς.
Του λέω λοιπόν (και έκανα λάθος, όπως αποδείχθηκε) ότι κατά την γνώμη μου, η Cristina δεν θα βάλει υποψηφιότητα για δεύτερη θητεία. Ακόμα τότε δεν είχε ξεκαθαρίσει το τοπίο για τη δεύτερη θητεία που συνταγματικά δικαιούτο.
Ο φίλος μου λοιπόν, που την μισεί, πριν καλά-καλά τελειώσω τη φράση μου, πετάχτηκε και με διέκοψε, λέγοντας με ανησυχία: «και άμα δεν είναι η Cristina, ποιος θα είναι;»
Κατάλαβες τώρα, Cristinάκι μου, γιατί έπρεπε να πας και εσύ στη διαδήλωση; Να φωνάξεις, βρείτε μου έναν άλλο αξιόπιστο και εγώ πάω σπίτι στο El Calafate, αν χρειαστεί.
Αλλιώς θα φτάσουμε να δικαιώσουμε τον ποιητή-τροβαδούρο Γιαννάκη Πάριο που τραγουδά «μετά από σένα ποιος, μετά από σένα τι»...