Wiki

Την ιστορία με τα wikileaks την άκουσες; Χιλιάδες σελίδες απόρρητων εγγράφων του Στέιτ Ντιπάρμεντ (το μαγαζί που έλαβε ως παρηγοριά η Χίλαρι) διέρρευσαν στο διαδίκτυο, προκειμένου τα πρωινάδικα των 8 (γνωστά και ως «ειδήσεις») να έχουν λίγο κουτσομπολιό παραπάνω.
Σιγά το νέο θα μου πεις. Ο Πούτιν είναι λέει «κυρίαρχος αρσενικός σκύλος». Δηλαδή, τι θα ήθελες να είναι ο Πούτιν, που έφαγε τα νιάτα του στην KGB; Πεκινουά; O Σαρκοζί είναι «γυμνός αυτοκράτορας». Ναι, αλλά με την Κάρλα Μπρούνι στο πλάι του. Ο αδελφός Καντάφι χουφτώνει μια Ουκρανή. Είμαι σίγουρος ότι αυτή την αναφορά την έγραψε ο γνωστός φύτουλας της αμερικανικής διπλωματίας που οι μόνες του διακοπές ήταν με το Κολέγιο στο Aspen. Βρε μανίτσα μου, έχεις ποτέ ζήσει σε σκηνή, όπως ο αδελφός Καντάφι; Πόσα πράγματα φαντάζεσαι ότι μπορείς να κάνεις με άνεση σε σκηνή; Να ακούσεις μουσική, μπορείς. Να διαβάσεις, δεν μπορείς. Να παίξεις τάβλι, δεν μπορείς. Να πιείς καφέ, αδύνατον. Τι σου μένει; Η Ουκρανή (ή ο Ουκρανός). Τόσο απλό ήταν.
Για τη μόνη που είχε να πει καλά λόγια η Χίλαρι -σύμφωνα με τα wikileaks- ήταν η Μέρκελ. «Χρυσό κορίτσι, μεθοδικό και εργατικό». Σου κάνει εντύπωση που λάτρεψε την Γερμανίδα; Εμένα όχι. Σου λέει, πότε μάθαμε κάτι για τον άνδρα της Μέρκελ; Ενώ για τον άνδρα τον δικό μου έμαθαν και στον Αρη. Η Μέρκελ στο κρεβάτι απλά πιάνει μονότερμα τον σύζυγο στις θεωρίες για το καταραμένο το ευρώ (άσχετα αν πούλησε ένα σκασμό Cayenne). Αντίθετα η Χίλαρι, όταν ξάπλωνε με τον Bill, έμενε άυπνη να ακούει ιστορίες για λερωμένα φορέματα και γραμματείς. Έτσι λοιπόν έφτασε να ζηλεύει τη Μέρκελ. Ladies and gentlemen, I give you Miss Wikileaks 2010: Lady Angela Μέρκελ. Η Angela μιλά γερμανικά και άλλες πέντε γλώσσες, στον ελεύθερο χρόνο της παίζει τένις, μαθαίνει ιππασία, υπολογιστές, ψυχολογία, δέκαθλο, έπταθλο, κάνει πιλάτες, μισεί τη βία, αλλά ενίοτε καταστρέφει και καμιά χώρα του ευρω-νότου.
Να μην ξεχάσω: Δεν θέλεις να ξέρεις τι ξέρασε ο στόμας της Χίλαρι στα Wikileaks για το Cristinάκι. «Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ήθελε πληροφορίες για την ψυχική υγεία της προέδρου της Αrgentina». Κοινώς, τη θεωρούσε τρελή. Στη χώρα που ο επόμενος πρόεδρος θα είναι η Σάρα Πέιλιν, το Cristinάκι θεωρείται κουκουρούκου. Προφανώς επειδή δεν αγάπησε ποτέ τρελά τις ΗΠΑ και το ΔΝΤ. Δεν βαριέσαι. Εμείς είμαστε πιο τρελοί που λατρεύουμε το Cristinάκι, Χίλαρί μου.

Και για να σου μιλήσω σοβαρά: Διάβασα ένα ενδιαφέρον άρθρο στον Guardian για το θέμα: «Η πληροφορία έχει τη συνήθεια να διαδίδεται» γράφει μια νεαρά Βρετανή, συμπληρώνοντας ότι το ίδιο συμβαίνει και με τον τεράστιο όγκο προσωπικών δεδομένων που συγκεντρώνει για μας το Κράτος ή απλά το Facebook. «Κάποτε είχε κόστος να αποκαλύψεις όλες αυτές τις πληροφορίες. Τώρα έχει κόστος να μην τις αποκαλύψεις». Σωστό. Γιατί όλο και κάποιος wikileaks θα βρεθεί που θα σου βγάλει τα άπλυτα στη φόρα. Σκέψου όμως πόσο περίεργα πράγματα ζούμε στην ψηφιακή εποχή: θα μπορούσες ποτέ να περάσεις από έλεγχο ασφάλειας με 19 χιλιάδες σελίδες απόρρητα έγγραφα στα χέρια; Τώρα όμως μπορείς. Η ψηφιακή εποχή σού επιτρέπει να περάσεις τον έλεγχο και να πας στο σπιτάκι σου, να τα τυπώσεις και να κάτσεις με την ησυχία σου να κοιτάζεις μέσα από κλειδαρότρυπες.
Με την τεχνολογία μπαίνεις παντού. Ακόμα και εκεί που δεν θα έπρεπε. Και αυτό είναι το γαμώτο για τους πολιτικούς, οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους σαν τους γονείς που πρέπει να απαγορεύουν στα παιδιά τους να τα ξέρουν όλα. Υποτίθεται για λόγους «εθνικής ασφάλειας». Στη Βρετανία -γράφει η νεαρά στον Guardian- πολλές φορές πίσω από ζητήματα «εθνικής ασφάλειας» κρύβονταν λεπτομέρειες για τη σπατάλη των χρημάτων του φορολογούμενου. Και φυσικά αυτό ήταν σκάνδαλο. Στη Βρετανία. Γιατί στην Ελλάδα, τα χρήματα του φορολογούμενου αποκαλούνται «δημόσιος χαρακτήρας», επομένως μπορούν να σκορπίζονται άνετα.

Και η ειρωνία: οι ΗΠΑ που σκίζονται για τη δημοκρατία και τη διαφάνεια σε κάτι χώρες σαν το Ιράν και την Κίνα, τώρα στεναχωρήθηκαν που ο κόσμος όλος έμαθε πόσο καλή είναι η Μέρκελ και πόσο τρελό το Cristinάκι.
Η συνταγή ήταν για πολλές δεκαετίες γνωστή σε καπιταλιστικούς και σοσιαλιστικούς παραδείσους: ο ισχυρός ελέγχει την πληροφορία που θα σου δώσει, παρακολουθεί και εσένα τον ίδιο. Στην ψηφιακή εποχή, ούτε την πληροφορία ελέγχει, ούτε απαραίτητα εσένα. Γιατί το μάτι των πολλών μπορεί τώρα να παρακολουθήσει τον ισχυρό.
Φυσικά αυτή η «Νέα Επανάσταση», καταλήγει η Βρετανή νεαρά, δεν είναι σίγουρο ότι θα έχει αίσιο τέλος. Αν θα φέρει έναν Νέο Διαφωτισμό της Πληροφορίας ή περισσότερο αυταρχικά καθεστώτα.
Εμένα πάντως με ικανοποιεί ένα πράγμα: που θα ξέρω πόσα ζευγάρια μάτια θα καρφώνουν τη Χίλαρι, όταν στο εξής θα ταξιδεύει στον υπόλοιπο κόσμο.

Γεια σου Cristinάκι με την τρέλα σου. Γεια σου και σένα Μέρκελ με τις νοικοκυροσύνες σου.

ΥΓ Wiki=fast (στη Χαβάη).

Αυλή

Κοίτα τώρα διαστροφή που μου ήρθε: Ξέρεις πώς φαντάζομαι την «κεντροδεξιά»; Όχι σαν πολυκατοικία, αλλά σαν την αυλή μιας παλιάς κατοικίας, όπου μαζεύονται διάφορα παιδάκια και παίζουν. Λογικά, ο Αντωνάκης πρέπει να είναι το αστέρι της αυλής. Με τα σιδερωμένα ρούχα, τα γυαλισμένα παπούτσια, τα περιποιημένα μαλλιά. Κρατά στο χέρι, όλο καμάρι, ένα παγωτό χωνάκι με δύο μπάλες. Φυστίκι και φράουλα. Και εκεί που πιστεύει ότι όλα πάνε πρίμα, ότι η αυλή είναι εξ ορισμού δική του, εμφανίζεται ο Μπόμπος με την Παγώνα και του κάνουν μια χαψιά το παγωτό. Ο Μπόμπος το φυστίκι, η Παγώνα τη φράουλα. Και μένει με το άδειο χωνάκι. Και εγώ, εντελώς τυχαία, περνάω από έξω και βλέπω το περιστατικό. Λογικά, καλούμαι να ανοίξω την πόρτα της αυλής και να επιπλήξω τον Μπόμπο με την Παγώνα που δεν σέβονται τους γονείς τους και κάνουν τέτοιες αηδίες.
Φοβερή φαντασία; Σχεδόν σαν όνειρο. Μέχρι που πέφτει στα χέρια σου η ομιλία του Αντωνάκη στους βουλευτές που δεν βρήκαν τραπέζι στη Νατάσα Θεοδωρίδου και ξέμειναν στο κόμμα και συνειδητοποίησα ότι κακώς ήθελα να μπω στην αυλή να μαλώσω τον Μπόμπο και την Παγώνα. Γιατί; Επειδή ήταν μια σπάνια -σχεδόν συλλεκτική- περίπτωση ομιλίας όπου το σοβαρό ύφος με το σηκωμένο φρύδι του ομιλητή έρχονταν σε απόλυτη αντίθεση με τις αρλούμπες του κειμένου. Μέτρησα τουλάχιστον δέκα. Θα σου πω τις πιο χτυπητές.
Αρλούμπα 1:«Η ΝΔ πρεσβεύει τον κοινωνικό φιλελευθερισμό». Εγώ αν ήμουν στη θέση του κοινωνικού φιλελευθερισμού, θα είχα κάνει ασφαλιστικά μέτρα. Διότι -μεταξύ άλλων- πρεσβεύει τον χωρισμό Εκκλησίας-Κράτους. Μην σου πω και τη νομιμοποίηση των μαλακών ουσιών ή τους gay γάμους. Χρειάζεται να συνεχίσω ή έχει έρθει ήδη ο δικηγόρος να συντάξουμε τα ασφαλιστικά μέτρα;
Αρλούμπα 2: «Είμαστε αντίθετοι με τις απολύσεις στο Δημόσιο». Εγώ αν πάλι ήμουν ο φιλελευθερισμός, θα του είχα κάνει και μήνυση. Διότι -μεταξύ άλλων- ο φιλελευθερισμός σε καμία περίπτωση δεν θα δεχόταν να μην γίνουν απολύσεις σε ΑΥΤΟ το Δημόσιο. Εξαιρώ την περίφημη σαχλαμάρα των μετατάξεων. Διότι η Σούλα που λιμάρει τα νύχια στην πολεοδομία, ακόμα και να την μετατάξεις αλλού, πάλι τα νύχια θα λιμάρει. Χρειάζεται να συνεχίσω ή έχει έρθει ήδη ο δικηγόρος να συντάξουμε και τη μήνυση;
Αρλούμπα 3: «Η ΝΔ νίκησε στις αυτοδιοικητικές εκλογές». Εγώ αν ήμουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα του είχα κάνει και αγωγή. Εκτός και αν είναι νίκη να μου βγάλεις το χάρτη της Ελλάδας επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για να μου αποδείξεις ότι τα βιλαέτια βάφτηκαν γαλάζια. Τον Αλη Πασά στα Ιωάννινα τον ρωτήσατε; Γιατί είχε δηλώσει ότι κατεβαίνει αντάρτης. Ακόμα και η φίλη μου η Αλέκα που πραγματικά νίκησε στις εκλογές, κράτησε χαμηλούς τόνους. Διότι ξέρει ότι υπό αυτές τις συνθήκες, δεν βγαίνει καθαρό συμπέρασμα. Χρειάζεται να συνεχίσω ή έχει έρθει ήδη ο δικηγόρος να συντάξουμε και την αγωγή;
Αρλούμπα 4: «Το αλήστου μνήμης Σχέδιο Ανάν». Δεν θα φωνάξω δικηγόρο, διότι δεν ξέρω και πολλά για την Κύπρο. Η ζωή όμως έδειξε τα παρακάτω: οι ίδιοι οι ελληνοκύπριοι μαύρισαν στις εκλογές τον Τάσσο Παπαδόπουλο, τον πρόεδρο που τους είπε να μην ψηφίσουν το «αλήστου μνήμης Σχέδιο Ανάν». Διότι στην πορεία κατάλαβαν ότι μπαίνουν στην άκρη. Η ζωή επίσης, έχει αποδείξει ότι κάθε επόμενο σχέδιο για την Κύπρο είναι δέκα φορές χειρότερο από το προηγούμενο. Αποτέλεσμα; Όλοι σήμερα ζητούν έναν «έντιμο συμβιβασμό», ώστε να κλείσει το θέμα. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, από την ημέρα που θεωρήθηκε δεδομένο ότι θα δημιουργηθεί μια «δικοινοτική-διζωνική» χώρα, είχε γίνει αυτός ο «έντιμος συμβιβασμός». Τα υπόλοιπα είναι απλά τεχνικά ζητήματα.

Πόση αξία έχουν οι αρλούμπες του Αντωνάκη; Όση αξία έχει και η περίφημη υπο-αρλούμπα ότι σε 1 χρόνο θα μηδενίσει το έλλειμμα. Πάλι καλά που το ξέχασε και ο ίδιος, διότι εγώ αν ήμουν έλλειμμα θα του είχα κάνει και ασφαλιστικά μέτρα, και αγωγή, και μήνυση και εξώδικο.
Μόνο τις περίφημες προτάσεις του για την ανάπτυξη λάτρεψα. Μου θύμισαν τον εκθεσά σε εκείνα τα ένδοξα χρόνια των Πανελληνίων: «Καρά-SOS θέμα η αλλοτρίωση. Αν πέσει, θα γράψεις αυτά» μου έλεγε.
Έτσι και ο Αντωνάκης. Απλά άκουσε τον εκθεσά: «Καρά-SOS η κρίση. Αν πέσει, θα γράψεις τη γνωστή παπαγαλία για τη φοροδιαφυγή και τη γραφειοκρατία. Και θα μπεις στο Πανεπιστήμιο με τα τσαρούχια.»
Και ξαναγυρίζουμε στην αυλή. Εκεί που εγώ άλλαζα γνώμη και δεν έμπαινα τελικά μέσα. Από έξω τον παρατηρώ να στέκεται με το άδειο χωνάκι στο χέρι και -έκπληξη!- να χαμογελά. Τι κι αν ο Μπόμπος με την Παγώνα του έφαγαν το φυστίκι και τη φράουλα; Όταν τα κορόιδα θα βαρεθούν τον trendy και fit Γιώργο, εκείνος θα πάρει τη θέση του. Και τότε ο Μπόμπος με την Παγώνα θα μείνουν να ροκανίζουν το άδειο χωνάκι. Στην άδεια αυλή.
Διαστροφικό δεν ακούγεται;

Κόλλημα

Ξέρεις πώς είναι όταν κολλάς με ένα τραγούδι; Ξέρεις. Εγώ κόλλησα με αυτό: I never told you about the diamonds in your eyes.
Tώρα που το σκέφτομαι, κάπως έτσι είναι: i never told you about the diamonds in your eyes. Πειράζει να στο πω τώρα; Στο λέω. Down along the way, που λέει και το τραγούδι.

Outsource

Για πρώτη φορά διάβασα άρθρο στους Irish Times. Τίτλος του: The people must act, or we will remain irrelevant. Το υπέγραφε ο Fintan O' Toole, ο οποίος (σύμφωνα με το google) είναι πολύ γνωστός στην Ιρλανδία. Κεντροαριστερών πεποιθήσεων. Αυτό τώρα δεν στο λέω γιατί παίζει κάποιο ρόλο. Στο google το λέει. Αλλωστε, άλλο να είσαι Αριστερός στην Ιρλανδία και άλλο στην Ελλάδα. Στην πρώτη περίπτωση, μπορεί να έχει και σημασία.
Ο αρθρογράφος έχει ενστάσεις για το γεγονός ότι ο Ιρλανδός Καραμανλής θα υπογράψει το Μνημόνιο και μετά θα πάει να πεθάνει με την ησυχία του στις πρόωρες κάλπες. Με την ελπίδα ότι τελικά θα αναπαυθεί εν ειρήνη στην ατελείωτη πρασινάδα της ιρλανδικής γης. Να δεις πώς το λένε: «ο νεκρός δεδικαίωται». Ακόμα και αν σου έχει αφήσει 40 στεγαστικά απλήρωτα, δύο γριές χωρίς σύνταξη και τρεις κόρες αστεφάνωτες με τις ορμόνες τους να κάνουν πάρτι.
Ξεκινά λοιπόν ο τύπος το άρθρο με την εξής φράση: before an election, a civic movement has to create a critical mass around the idea of radical political reform. Δυσκολεύεσαι να το καταλάβεις; Λογικό, το βρίσκω. Τι ξέρουμε εμείς για civic movement?
Το παρακάτω στο μεταφράζω. Λέει λοιπόν ότι το να γίνουν πρόωρες εκλογές αφού η χώρα υπογράψει το Μνημόνιο, είναι σαν να αποφασίζεις τι προφυλακτικό θα αγοράσεις, αφού μείνεις έγκυος. It is a parody of democratic choice, εξηγεί.
Μετά καταθέτει πρόταση: «Να φύγει αμέσως η κυβέρνηση και να αναλάβει μια επιτροπή ειδικών τις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ-ΔΝΤ με βάση το συμφέρον της Ιρλανδίας». Κάτι αντίστοιχο πρότεινε τις προάλλες και ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο οποίος by the way, από το 2008 έλεγε ότι πρέπει να έρθει κάποιος να ελέγξει τα τεφτέρια μας. Το μπουρδέλο μας. Τότε όμως τον λοιδωρούσε ένας αλογοσκούφης και σήμερα ένας πεταλωτής. Και μετά σου λένε ότι στην πολιτική λείπει το χιούμορ. Και το άχυρο…
Ο Ιρλανδός αρθρογράφος συνεχίζει: «τουλάχιστον δύο εναλλακτικές προτάσεις εξόδου από την κρίση πρέπει να κατατεθούν από τα πολιτικά κόμματα και οι πολίτες να αποφασίσουν με δημοψήφισμα. Έτσι θα αποκατασταθεί η λαϊκή κυριαρχία.»
Κοινώς, ελάτε όπως είστε και με το σκουλαρίκι, αλλά φέρτε προτάσεις. Θα μου μηδενίσεις το έλλειμμα σε ένα χρόνο; Super. Θα μου φέρεις το σοσιαλισμό με πρόεδρο τον Ορέστη Καραμαζόφ; Πιο super. Θα μου διορίσεις άλλα 2,5 εκατομμύρια στο Δημόσιο; Ακόμα πιο super. Θα βάλουμε τις προτάσεις κάτω και ο κόσμος θα αποφασίσει τι θέλει. Πώς θέλει να σωθεί. Αν θέλει να σωθεί.
Γιατί τελικά ο Ιρλανδός άνθρωπος εκεί θέλει να καταλήξει: Αν θέλεις να σωθείς. Στο μεταφράζω ολόκληρο, γιατί το έχω: «Αυτό που περισσότερο μετράει είναι να πάψουμε να είμαστε αόρατοι πολίτες. Αν η κυβέρνηση είναι άσχετη, είναι πρόβλημά της. Αν εμείς είμαστε άσχετοι, είναι πρόβλημά μας. Η κυριαρχία δεν ανήκει στην κυβέρνηση ή το κράτος, αλλά στους πολίτες. Όμως την είχαμε κάνει outsource για μεγάλο διάστημα σε μια άχρηστη, ανήθικη και self-serving ελίτ. Και τώρα αντιμετωπίζουμε την πιο σκληρή επιλογή: να χρησιμοποιήσουμε την κυριαρχία ή να την χάσουμε.»

Θυμάσαι εσύ ανάλογη τοποθέτηση στα ελληνικά; Θα μου πεις και ποιος θα την έγραφε; Αρκεί που χύθηκε αρκετό μελάνι (και δάκρυ) για όσους δεν πήγαν να ψηφίσουν. Για όσους δηλαδή επέλεξαν να είναι αόρατοι. Ασε που εδώ στην παράγκα πρέπει πρώτα να λύσουμε άλλο θέμα: Ποιος θα κάνει την επανάσταση; Η Λούκα που αντιστέκεται; Ο αντιπρόεδρος που θεωρεί το Μνημόνιο ευτυχία; Ο curator της Ρηγίλλης που έχει πάθει κρίση αποστασίας; Η Αλέκα με τα πανό της; Ο Αλέξης με την παρέα του; Η Ντόρα με την ελιά της; Ο ΛΑΟπρόεδρος με τα τσιτάτα του; Ή μήπως οι τηλεοπτικοί αστέρες που όλα τα ξέρουν;
Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει, αλλά σε όλους τους παραπάνω έχεις κάνει outsource την όποια ελπίδα διατηρείς για το αύριο. Δεν σε κατηγορώ. Μπορεί και να σου κάτσει.
Εμένα όμως γυρίζει ακόμα στο μυαλό μου η άλλη φράση του Ιρλανδού ανθρώπου: It's a parody of democratic choice.