Αγλαΐα

Είδες που και εγώ μια φορά είχα δίκιο; Θυμάσαι που έσκασαν μύτη τα «πόθεν έσχες» των βουλευτών με τα χιλιάδες διαμερίσματα και ευρώ; Και με το που έγινε το τζέρτζελο, άρχισαν ένας-ένας οι βουλευτές να δίνουν εξηγήσεις; Δηλαδή, τη μία και μοναδική εξήγηση που σου έλεγα: το greek dream. «Καλέ, δεν είναι δικά μας όλα αυτά, τα κληρονομήσαμε. Πέθανε εκείνη η θεία και μας τα άφησε». Πλάκα-πλάκα, δεν έπρεπε να το λέμε «πόθεν έσχες βουλευτών», αλλά «πόθεν έσχες κληρονόμων». Κατά προτίμηση, ανιψιών. Πάρε για παράδειγμα, τον vicepresidente: τη θεία Αγλαΐα κληρονόμησε, η οποία είχε ένα σκασμό οικόπεδα και αγροτεμάχια. Και ως κλασσική... Αγλαΐα, τα χώρισε πριν πεθάνει σε 400 μέρη και τρέχουν τώρα τα ανίψια να συνεννοηθούν. Το λες και εκδίκηση της γυφτιάς. Μια ζωή τα έβριζες εκείνα τα άχρηστα τα ξαδέλφια σου και τώρα ψάχνεις να τα ανακαλύψεις μέσω facebook για να βρείτε άκρη με το 1/400 που έχει κληρονομήσει έκαστος από τη θεία Αγλαΐα. Και εκείνη από τον τάφο σε καμαρώνει να τρέχεις να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα στον ψηφοφόρο. Και το κοντέρ στην Εφορία, να γράφει. Και η περαίωση για το φόρο κληρονομιάς, να αργεί. Χίλια χρόνια να ζήσει η κάθε θεία Αγλαΐα εκεί στον τάφο.
Είπα Facebook και λέω να ρίξω την ιδέα. Να φτιάξουμε ένα group με τίτλο: «εγώ δεν τα έφαγα μαζί με τον Πάγκαλο για να πληρώνω τη χρεωκοπία και το Μνημόνιο». Πρώτος θα γίνω μέλος. Ούτε με διόρισαν, ούτε επιδότηση πήρα, ούτε ψεύτικη σύνταξη, ούτε bonus, ούτε εκτός έδρας, ούτε μεγάλες αυξήσεις, ούτε το αυθαίρετο νομιμοποίησα, ούτε τον αιγιαλό καταπάτησα, ούτε δήμαρχος έγινα, ούτε εργατοπατέρας το έπαιξα, ούτε συνεργάτης πολιτευτή ανακηρύχθηκα, ούτε το ρέμα μπάζωσα, ούτε φακελάκι στην πολεοδομία έδωσα. Δεν τα έφαγα μαζί με τον Πάγκαλο, διότι είναι γνωστό ότι στους μεγάλους μπουφέδες ποτέ δεν χωράνε όλοι. Ή μάλλον να στο πω αλλιώς: αυτοί που πρώτοι πιάνουν θέση είναι οι ψωμόλυσσες. Όχι με την πείνα του στομαχιού, αλλά του ματιού και της ματαιοδοξίας. Την πείνα του στομαχιού μπορείς να την δικαιολογήσεις. Το έμαθες και στη βιολογία, βρε αδελφέ: άμα γουργουρίζει το στομάχι, στέλνει μήνυμα στον εγκέφαλο και ο μπουφές θα αναστενάξει, τι να κάνουμε; Αλλά η πείνα του ματιού και της ματαιοδοξίας, δεν δικαιολογείται επιστημονικώς. Είναι μια χυδαιότητα που απλά έχει αναχθεί σε επιστήμη. Που κερδίζει βραβεία ευαισθησίας, χειροκρότημα, status και την πρώτη θέση στον μπουφέ.
Αγαπημένε ανιψιέ της θείας Αγλαΐας, να τη δεχθώ τη θεωρία ότι όλοι τα φάγαΤΕ μαζί. Γιατί όμως δεν το είπες προεκλογικά; Να έβγαινες, μανίτσα μου, στο τηλεοπτικό μπαλκόνι της Όλγας με το παρεάκι της, να μας κοίταζες στα μάτια και να έλεγες: τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, εμπρός ψηφίστε με να τα φάμε μαζί. Η Δημοκρατία πάει μπουφέ.
Καταλαβαίνεις τώρα γιατί εμείς οι Περονιστές είμαστε τα καλύτερα ατομάκια; Διότι ο Περονιστής θα στο πει ευθέως προεκλογικά: να τα φάμε μαζί (τα δανεικά), αλλά αν χρεωκοπήσουμε, μην μου ζητήσεις το λόγο, διότι σε είχα προειδοποιήσει. Το πολύ-πολύ να ψηφίσεις πάλι έναν Περονιστή για να σε σώσει. Από τον προηγούμενο, που τον είχες ψηφίσει για να τα φάτε μαζί. Ακούγεται περίπλοκο, αλλά τουλάχιστον, μεταξύ κατεργαραίων, υπάρχει ειλικρίνεια. Και μια θέση στον μπουφέ. Ή όπως τον λέμε και στην Argentina, parilla.
Αλλά τι περιμένεις τώρα από Ευρωπαίους «κεντροαριστερούς»; Δεν τον είδες και τον άλλον τον ομοϊδεάτη τους στη Βρετανία; Πήγε η βασίλισσα, γριά γυναίκα, να ζητήσει επίδομα θέρμανσης και ο Τόνι Μπλερ το αρνήθηκε. Ο ανάλγητος. Δεν σεβάστηκε ούτε καν το γεγονός ότι είναι 400 χρόνια βασίλισσα και ακόμα κολλάει ένσημα. Ο ανιστόρητος.
Αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Από κάποια aunt Αγλαΐα θα την βρει και αυτός. Σαν να την βλέπω ήδη καθισμένη απέναντι στον συμβολαιογράφο να χαμογελά σατανικά, καθώς τεμαχίζει εκτάσεις και αγροτεμάχια.
God Save θεία Αγλαΐα.

Caudillo

Τελικά, την ώρα μας χάνουμε με παιχνίδια για πράγματα που αγαπάμε και τέτοια. Γιατί δεν ξεκινά κάποιος ένα blogoπαίχνιδο «πόθεν έσχες» όπως των πολιτικών; Να τα βάλουμε κάτω να μετρήσουμε καταθέσεις, ακίνητα και ομόλογα.
Είδες τελικά που λεφτά υπάρχουν; Και πολλά. Διαβάζεις, διαβάζεις, διαβάζεις και νιώθεις πλούσιος. Στατιστικά άμα το δεις, όλο και έξω από κάποιο διαμέρισμα έχεις περάσει. Αν μετρήσεις και το γεγονός ότι εσένα εκπροσωπεί ο ιδιοκτήτης-πολιτικός (αφού τον ψήφισες), άνετα μπορείς να χτυπήσεις το κουδούνι και να κατσικωθείς στο τεσσάρι.
Πάντως υπάρχει εξήγηση για αυτά τα «πόθεν έσχες»: ή υπήρξαν τυχεροί άνθρωποι ή είχαν πλούσια σόγια και χιλιάδες ανύπαντρες θείες-γριές που έφτασαν τα 400 για να πεθάνουν και να τους αφήσουν την περιουσία ή έκαναν καλούς γάμους. Πουθενά αλλού δεν πάει το μυαλό μου. Εννοείται ότι πιο πιθανό θεωρώ το σενάριο με τις θείες-γριές. Σε αυτό άλλωστε συνοψίζεται το greek dream.
Meanwhile, κοντεύω να σκάσω: πού στο καλό βρήκε αυτό το επιπλέον εισόδημα των 46 χιλιάδων ευρώ η Αλέκα. Καλά, αν ρωτήσεις κανέναν Πάγκαλο θα σου πει ότι είναι μαγαζί που το νοικιάζει στον «Γερμανό». Και επειδή είναι ακραίος τύπος, θα σου πει ότι το κατάστημα βρίσκεται εντός Περισσού. Την ξέρεις τώρα την εμμονή του. Ασε δηλαδή που το σήμα του «Γερμανού» μοιάζει λίγο με σφυροδρέπανο. Αλλά και εσύ βρε Αλέκα: 400 ευρώ κατάθεση σε ταμιευτήριο, μανίτσα μου; Κάτω από το στρώμα αν τα βάλεις, πιο καλή απόδοση θα πιάσεις.
Πλάκα-πλάκα, αν το σήμα του «Γερμανού» έμοιαζε με μαχαιρο-πήρουνο θα σου έλεγε ο Πάγκαλος «να εδώ τα φάγαμε όλοι μαζί τα λεφτά και τώρα χρωστάμε». Αμ, στα έλεγα εγώ να μην ψωνίζεις gadget από το μαγαζί, είδες τώρα τι πάθαμε. Βρήκαμε και τον μπελά μας με τη χρεοκοπία και τώρα επικαλούνται το πατριωτικό μας καθήκον.
Το άλλο αστείο των ημερών είναι η κλήση του τέως καταλληλότερου σε μια Εξεταστική Επιτροπή. Πρέπει να παίρνουν ληγμένα χάπια στην Εξεταστική για να πιστεύουν ότι ΑΥΤΟΣ ο άνθρωπος θα τους διαφωτίσει σε οτιδήποτε. Εδώ παρακολουθούσαν το τηλέφωνό του (τότε με τις υποκλοπές) και δεν πήρε είδηση. Ούτε αυτός που άκουγε, ούτε αυτός που μίλαγε, ούτε αυτός που έγραφε.
Eν τω μεταξύ, με το που αποφάσισαν να κάνουν αυτή την περίφημη κλήση στον τέως καταλληλότερο, βγήκαν όλες οι παρεξηγημένες «γαλάζιες» γκόμενες στο πεζοδρόμιο, πνιγμένες στο δίκιο τους. Είναι -λέει- απαράδεκτο να καλέσεις κοτζάμ Καραμανλή σε μια Επιτροπή και για όλα φταίει ο ΛΑΟπρόεδρος, η βασίλισσα Φρειδερίκη και το Αυλαρχείο.
Καλά βρε κορίτσια, πώς κάνετε έτσι; Μια κλήση θα του κάνουν. Αμα έχει αναγνώριση στο κινητό, ας μην το σηκώσει. Λες και θα πάνε να του χτυπάνε τα κουδούνια από το πρωί. Και σιγά δηλαδή μην τον βρουν. Αν μέτρησα καλά, έχει καμιά 15αριά διαμερίσματα. Τράβα εσύ να βρεις ποιο κουδούνι να χτυπήσεις. Εξαιρώ αποθήκες, σιλό και αγροτεμάχια. Όπου, αν πρόσεξες, όλοι αυτοί που παρεξηγήθηκαν επειδή ενόχλησαν τον Βούδα και τον τραβάνε στις Εξεταστικές είναι όσοι έτρωγες στη μάπα τόσα χρόνια. Οι οποίοι πιστεύουν ότι ο Έλλην πολιτικός (με τη δική σου απλόχερη ψήφο) είναι ανώτερο πλάσμα. Να δεις πώς το έλεγαν για τον Franco στην Ισπανία: Con la gracia del diós, caudillo de España. Κάτι τέτοιο και ο Έλλην πολιτικός-caudillo. Δεν πρέπει να λογοδοτεί, να ταλαιπωρείται, να ενοχλείται, να του κάνουν κλήση, να πληρώνει 15 ευρώ στο πλοίο της γραμμής βρε αδελφέ. Αυτό το τελευταίο με τίποτα δεν μπορώ να το χωνέψω. Πιο πολύ με εξοργίζει ο καπετάνιος που δεν τον πέταξε στη θάλασσα.
Πάω να διαβάσω «πόθεν έσχες» να φτιαχτώ.

Δέκα

Μην φανταστείς ότι το ξέχασα. Δέκα αγάπες είχες πει να σου γράψω. Και στην αρχή τρόμαξα ότι δεν θα βρω ούτε πέντε. Και μετά χάρηκα που είναι περισσότερες. Αλλά ιδού οι δέκα:

1. Το κατάστρωμα. Μπορεί να έχω γυρίσει το μισό πλανήτη, αλλά τα αεροπλάνα τα βαριέμαι και τα αεροδρόμια τα σιχαίνομαι. Το κατάστρωμα είναι η λατρεία. Να φυσάει, να μυρίζει θάλασσα, να παρατηρείς και κυρίως να ονειρεύεσαι: Ότι στο νησί σε περιμένει μια ήσυχη παραλία.
2. H Mafa. Κατά κόσμον Mafalda, θυγατέρα Joaquín Salvador Lavado, κατά κόσμον Quino. Ξέρεις γιατί.
3. Η σοκολάτα στην πιο αγνή μορφή της. Μην μου την μπερδεύεις με τζιριτζάντζουλες και περίεργες παρέες. Ειλικρινά δεν θα ήθελα ποτέ να ανακαλύψω πόση πολλή μπορώ να φάω.
4. Οι φράουλες. Και να σου πω και μια λεπτομέρεια; Λατρεύω και το μπλε κεσεδάκι στα σούπερ μάρκετ. Αυτό που κάνει γρούτσου-γρούτσου.
5. Τα λάθη μου. Χωρίς καμία εξαίρεση.
6. Η μυρωδιά της βροχής.
7. Το κρύο. Με την προϋπόθεση ότι εγώ είμαι κάτω από ένα ζεστό πάπλωμα.
8. Ο Δαρβίνος. Κρίμα που δεν έζησε λίγο αργότερα να διαπιστώσει πώς ο άνθρωπος θα διαψεύσει τη Θεωρία του: η βλακεία του θα καταστρέψει το Είδος, προτού προλάβει η Εξέλιξη.
9. Το συγκεκριμένο τραγούδι. Γιατί έχει αυτόν το στίχο: «as long as we are together, the rest can go to hell». Πάντα υπάρχει κάποιος για να το πεις και να το εννοείς. Αρκεί να μην είσαι αχάριστος.
10. Ο καναπές μου. Ώρες ατελείωτες ξαπλωμένος να κοιτώ το ταβάνι. Θεραπεία και λύτρωση.

Δεν θα φτιάξω guest list για τη συνέχεια. Όποιος θέλει, ας κοπιάσει.