Γήπεδο

Kαμιά φορά σκέφτομαι ποιο είναι το μεγαλύτερο κακό που μας έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια ύφεσης. Δεν σου μιλώ για κρίση -όπως λένε οι περισσότεροι πονηρά- διότι κρίση υπάρχει εδώ και 30 χρόνια. Το να βρίσκεις δουλειά με μέσον δεν ήταν κρίση; Το να γλείφεις τον κάθε αγράμματο βουλευτή για το Δημόσιο δεν ήταν κρίση; Το να λαδώνεις για να κάνεις τη δουλειά σου ή για να μην πεθάνεις σε νοσοκομείο δεν ήταν κρίση; Το lifestyle του κώλου δεν ήταν κρίση; Η Ευρώπη ως αγελάδα που πρέπει να μας πληρώνει δεν ήταν κρίση; Το rooms to let δεν ήταν κρίση; Ο Έλληνας που «διακρίνεται στο εξωτερικό» δεν ήταν κρίση;
Ύφεση λοιπόν. Για να είμαστε σοβαροί. Και το μεγαλύτερο κακό της: χάθηκε οριστικά η ελάχιστη αίσθηση ότι ζεις σε ανεκτική κοινωνία. Τα πάντα αντιμετωπίζονται ποδοσφαιρικά, σου κολλάνε την ταμπέλα στο δευτερόλεπτο, τα άκρα έγιναν μόδα και όλοι έχουν πιάσει θέση σε απέναντι κερκίδες που βρωμάνε μπάφο. Όποιο θέμα και να πιάσεις, όποια άποψη και να διατυπώσεις θα βρεις μπροστά σου το γήπεδο. Kαι το κωμικοτραγικό: τις περισσότερες φορές οι κερκίδες εφάπτονται. Όλα μπερδεύονται γλυκά. Τα ίδια επιχειρήματα από ανθρώπους που κανονικά δεν θα άλλαζαν δεύτερο βλέμμα. Η μία ταμπέλα κολλάει πάνω στην άλλη.
Τσάκισε ο άλλος μια ανθρώπινη ζωή στην Πάρο; Πάμε γήπεδο: να ευνουχίσουμε όλους τους ξένους οι μεν, να ευνουχίσουμε και τους Έλληνες οι δε. Αν τολμήσεις να πεις κανένα αυτονόητο αυτόματα θα χαρακτηριστείς φασίστας ή/και συριζέος. Ανάλογα το χρώμα που θα έχει το αυτονόητο.
Το ίδιο και με την ύφεση. Έτσι και πεις ότι αυτό το Κράτος είναι απαράδεκτο, αυτόματα είσαι μνημονιολάγνος. Για να είσαι καλός άνθρωπος και να πας στον Παράδεισο, πρέπει να λατρεύεις το Δημόσιο, ώστε να είσαι τουλάχιστον ΣΥΡΙΖΑ ή/και ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, διότι ούτε αυτοί τολμούν να πειράξουν τον κόσμο που διόρισαν. Αν ήταν στο χέρι τους, άλλους τόσους θα διόριζαν. Και αν τα δανεικά ήταν φτηνά, θα υπήρχαν συνταξιούχοι στα 35. Και η σύζυγος Ακη θα είχε πάρει καινούργιες κουρτίνες για το σαλόνι.
Αν πεις ότι τα μέτρα 11,5 δισ. ευρώ είναι ντροπή και πεταμένα λεφτά σε βαρέλι δίχως πάτο, κέρδισες το παράσημο του συριζέου ή/και την ταμπέλα ότι δεν θέλεις την 7η «σωτηρία της χώρας». Η πιθανότητα να είσαι απλά με τον κοινό νου δεν παίζει.
Το πράγμα μπλέκει λίγο με το Ευρώ. Διότι αν είσαι κατά του Ευρώ -όπως εγώ- είσαι με την Αλέκα ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι αδύνατον να είσαι με την κοινή λογική ότι σε μια χώρα-ανέκδοτο σαν την Ελλάδα, το Ευρώ ήταν κακόγουστη φάρσα. Απορώ πώς κοτζάμ καθηγητάκος επιπέδου Σημίτη δεν το κατάλαβε και μας πήρε στο λαιμό του. Τόσο χαμηλού επιπέδου διδάσκουν στο Πάντειο;
Αν πάλι είσαι υπέρ του Ευρώ, υποτίθεται ότι είσαι με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, αλλά τότε είσαι μνημονιολάγνος, οπότε πρέπει να είσαι με το Ευρώ, όπως το εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Εμένα πάλι αν με ρωτήσεις, θα σου πω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αγαπά το Ευρώ όσο εγώ την Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της. Αλλά εγώ που τα λέω αυτά είμαι μηδενιστής. Ενώ όταν τα λένε ογκόλιθοι εξυπνάδας επιπέδου Λαφαζάνη-Στρατούλη, είναι απλά «προσωπική άποψη».
Αν μιλήσεις για «ανταγωνιστικότητα» πάλι είσαι μνημονιολάγνος ή «φιλελές», όπως διαβάζω στο Twitter να γράφουν διάφοροι νυν-ΣΥΡΙΖέοι-μέχρι-χτες-ΠΑΣόκοι.
Το πιο ωραίο από όλα είναι που αρκετοί ανακάλυψαν τη γοητεία της Argentina και του Cristinaκίου που κρατικοποιεί, διώχνει ξένους, μοιράζει λεφτά και τέτοια.
Έτσι ακριβώς είναι, θα σου πω εγώ που λατρεύω Cristinάκι σαν Ευαγγέλιο. Με τη διαφορά ότι εκεί, παράγουν πλούτο. Ξέρεις τι είναι να ταΐζεις τους Κινέζους σόγια; Που εγώ δεν ξέρω ούτε στη φάτσα πώς είναι η σόγια. Έχει σημασία; Αυτό που έχει σημασία είναι ότι δεν περιμένουν τον Αη Βασίλη να ρίξει λεφτά από το έλκηθρο.
Και φτάνουμε στο πιο πρόσφατο γηπεδικό παράδειγμα που έχει και λίγο glamour διακοπών: Ύδρα. Εδώ τα στρατόπεδα προϋπήρχαν: το ένα σου λέει, η φοροδιαφυγή είναι συλλογική ευθύνη. Δηλαδή, φταίμε όλοι, το οποίο στην παράγκα μας ερμηνεύεται ότι δεν φταίει κανένας. Αυτή τη λογική περιφέρει εσχάτως από εκπομπή σε εκπομπή ο «πολίτης Πάγκαλος».
Το άλλο στρατόπεδο έχει τη γνωστή ηλίθια «αριστερή» άποψη ότι οι πλούσιοι φοροδιαφεύγουν, πράγμα σωστό, αλλά αυτή η θέση αθωώνει άμεσα οποιονδήποτε προσδιορίζεται ως «μη πλούσιος». Εσύ ξέρεις πολλούς που να δηλώνουν πλούσιοι;
Κάπως έτσι το είδε και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που έσπευσε -ως γνήσιος Μαυρογιαλούρος- να υπερασπιστεί την κάθε κάργια της Ύδρας, επειδή είναι εκλογική του περιφέρεια. Δεν τον αδικώ τον φουκαρά. Είναι βαρύ να κουβαλάς στους ώμους σου την ΠΑΣΟΚική φαυλότητα 30 ετών. 
Αλλά κανείς δεν βγαίνει να πει το αυτονόητο: βάλε όσα πρόστιμα θέλεις, φέρε ΜΑΤ, φέρε Αρειανούς, φέρε και τη θεια σου την Αμερσούδα από το χωριό. Όσο βλέπεις ότι οι φόροι σου δεν πιάνουν τόπο, θα αδιαφορείς ή θα κλέβεις. Και με σαδιστική ικανοποίηση.
Όταν πληρώνω δημοτικά τέλη σε μια πόλη που βρωμάει κατρουλιό και είναι χεσμένη από τα περιστέρια, με την πρώτη ευκαιρία δεν θα ζητήσω απόδειξη. Εγώ αυτό μπορώ να κάνω. Ο άλλος θα φτιάξει offshore. O καθείς και τα όπλα του. Αν οι φόροι έπιαναν τόπο, κανείς δεν θα έψαχνε την πατέντα να συμπεριφερθεί σαν την κάθε κάργια της Ύδρας.
Αν και οι ίδιοι οι ΣΔΟΕ δεν ήξεραν τι ψητό έχει η υπόθεση, δεν θα έσπευδαν να μπλοκάρουν διαγωνισμό στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, ώστε να μην μπουν και άλλοι στο κόλπο. Συνέβη πριν από λίγους μήνες με το γνωστό επιχείρημα ότι «θέλουν να καταργήσουν το δημόσιο χαρακτήρα» της Υπηρεσίας.
Αλλά και εγώ που τα λέω όλα αυτά, είμαι «φιλελές», ακραίος, μηδενιστής και ό,τι άλλο σου βρεθεί πρόχειρο.
Όπως λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας, common sense is not that common. Δυστυχώς.
Για αυτό, μην κάνετε λάθος, που λέει και ο Σαμαράς: ακόμα και αν διά μαγείας απαλλαγούμε από την ύφεση, η κρίση θα εξακολουθεί να μας κλείνει λάγνα το μάτι...

Υποδοχές

Και αφού τελειώσαμε με την γκρίνια, πάμε σε ευχάριστα πράγματα. Η υποδοχή των Ολυμπιονικών πάντοτε γίνεται αφορμή για φιέστες. Ιδιαίτερα στην Κεντρική και Νότιο Αμερική που δεν μαζεύουν και πολλά μετάλια. Κάτι περισσεύματα από το σάρωμα των ΗΠΑ, της Κίνας και των «δημοκρατιών» της πρώην ΕΣΣΔ. Εν τω μεταξύ, σε ορισμένες από αυτές τις «δημοκρατίες» έχουν κρατήσει λίγη από την ντόπα που κατασκεύαζαν σε εκείνο το έκτρωμα που ονομαζόταν Ανατολική Γερμανία, προκειμένου να ανεβαίνουν στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Δες, για παράδειγμα, εκείνο τον άνδρα που κέρδισε χρυσό στη σφαίρα γυναικών. Τελικά όμως τον πήραν χαμπάρι και το έχασε. Κέρδισε βέβαια λίγα λεπτά δημοσιότητας, προσφέροντας ικανοποίηση στον δικτάτορα που τον κυβερνά. Ας πρόσεχαν να ανακάλυπταν καλύτερα προϊόντα που δεν ανιχνεύονται εύκολα. Τόσοι και τόσοι φόρεσαν μετάλλια, μοίρασαν αυτόγραφα, γλέντησαν, χόρεψαν... μην λέμε ονόματα.

Μοιραία λοιπόν τα μετάλια για τις χώρες της δικής μου γειτονιάς είναι μετρημένα στα δάκτυλα. Και η φιέστα παίρνει διαστάσεις μυθικές. Δες επάνω το ομορφόπαιδο από τη Venezuela που έφερε το μοναδικό χρυσό στη χώρα. Ο πρόεδρος Hugo -ο οποίος διεκδικεί την τρίτη επανεκλογή από τότε που άρχισε να επανεκλέγεται με δικαίωμα εκλογής στην επανεκλογή- oργάνωσε μεγαλειώδη υποδοχή για τον Rubén Limardo, ο οποίος διέπρεψε στην ξιφασκία. Και το δώρο; Το σπαθί του Libertador Simón Bolívar. Υποθέτω όχι το αυθεντικό. Μεγάλη τιμή για τον ωραίο Rubén, ο οποίος φαντάζομαι ότι μετά την ξιφασκία πάει βουρ για σαπουνόπερα.

 

Εδώ έχεις τα γνωστά τεμάχια. Το Cristinάκι ποζάρει με τον Sebastián Crismanich, χρυσό μετάλιο στο Τάε Κβο Ντο. Ποιος θα μας το έλεγε ότι θα είχαμε τέτοια διάκριση, που κανείς δεν ξέρει τι στην ευχή είναι πάλι τούτο το άθλημα. Μας έφαγαν τα ποδόσφαιρα και να πεις ότι έχουμε και καμία επιτυχία... Τέσσερα μετάλια μαζέψαμε στους Αγώνες και ένα παρ' ολίγον χάλκινο για τη χρυσή γενιά του μπάσκετ. Το παλικάρι επάνω έφερε το μόνο χρυσό, το οποίο χάρηκε δεόντως στο βάθρο, ρίχοντας το κλάμα της ζωής του. Μην τον βλέπεις έτσι που χαμογελά, όλη η οικογένεια έχει παράδοση στο ξύλο. Κανονικά θα έπρεπε να σχολιάσεις που η πρόεδρος φόρεσε το μετάλιο, αλλά μην βιάζεσαι. Δες λίγο παρακάτω.

Ιδού η γνωστή «Ντζιούλμα» της Βραζιλίας με δύο μετάλλια παρακαλώ. Τρία χρυσά μάζεψε η Βραζιλία, συνολικά 17. Μια χαρά για την επόμενη οικοδέσποινα των Αγώνων. Εδώ χαμογελά παρέα με πυγμάχους, ενώ κανονικά μέσα της κλαίει που έχασε το χρυσό στο ποδόσφαιρο. Καλά κάνει και χαμογελά, ελπίζω με αυτό το ζεστό χαμόγελο να αντιμετωπίσει τις βιτριολικές κριτικές που θα γίνονται την επόμενη 4ετία -κυρίως από Βρετανούς- για την οργανωτική προετοιμασία των Αγώνων του 2016. Ελπίζω επίσης στην Τελετή Έναρξης να μην φορέσει αυτό το ταγιέρ.

Στη Δομινικανή Δημοκρατία οι τύποι είναι large. Πήραν ένα χρυσό με τον θρύλο Félix Sánchez και ένα αργυρό. Ο Félix έριξε επίσης το κλάμα της ζωής του στο βάθρο και δικαιολογημένα. Εδώ παρέα με τον πρόεδρο, ο οποίος χάρισε δωρο-επιταγές. Αρχικά το ποσό μοιάζει τεράστιο για μια χώρα φτωχή σαν τη δική του. Αμα το ψάξεις όμως, τα 10 εκατομμύρια pesos dominicanos, είναι περί τις 200.000 ευρώ. Ψίχουλα, αν σκεφτείς ότι εδώ στην χρεοκοπημένη -εδώ και δεκαετίες- παράγκα μας, μοιράζαμε διορισμούς στο Δημόσιο και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Με φτηνά δανεικά που στη συνέχεια έγιναν ακριβά. Μωρέ, αν δεν είχαν ακριβύνει, ακόμα θα διορίζανε. Και θα υπήρχαν άνθρωποι που θα έβγαιναν στη σύνταξη στα 35. Χρυσό μετάλιο φαυλότητας.

Τούτο εδώ το φουκαριάρικο που βλέπεις είναι από τη Guatemala. Λέγεται Erick Barrondo και κέρδισε το πρώτο μετάλιο στην ιστορία της χώρας του. Έτρεξε 20χλμ βάδην στους δρόμους του Λονδίνου, ευτυχώς χωρίς να ακούει τα σχόλια των υπαλλήλων της ΕΡΤ, και βγήκε δεύτερος. Πίσω, τού οργάνωσαν επίσης large υποδοχή, δεδομένου ότι ολυμπιακό μετάλιο δεν είχαν ξαναδεί. Εδώ με τον πρόεδρο Otto Pérez Molina, ο οποίος από στρατιωτικός εν αποστρατεία έγινε πρόεδρος χώρας. Συμβαίνουν και αυτά.

Τέλος, ο απερχόμενος πρόεδρος του λατρεμένου México ποζάρει με τους Ολυμπιονίκες. Συνολικά, 7 μετάλια, με κορυφαίο το χρυσό στο ποδόσφαιρο εις βάρος της Βραζιλίας. Επική νίκη που γιορτάστηκε δεόντως. Οι πανηγυρισμοί ήταν μάλλον ταπεινοί στο προεδρικό, καθότι ο Felipe Calderón ολοκληρώνει τη θητεία του σε λίγους μήνες. Μεταξύ μας, με τέτοια θητεία, καλύτερα που δεν τράβηξαν μακρύτερα οι πανηγυρισμοί. Πάντως, έτσι όπως το κόβω το γκαζόν από πίσω, ένα μονό θα το έπαιζαν οι Ολυμπιονίκες.
Χαλαρά.

Κογκρατσουλέισονς

Ο αθλητής δίπλα, χωρίς να το ξέρει, έγινε ο ήρωάς μου από τους Αγώνες του Λονδίνου. Κέρδισε ωραιότατα τα 1.500μ χωρίς να κάνει τα καραγκιοζιλίκια των Τζαμαϊκανών, αφιέρωσε τη νίκη του στην Αλγερία και μετά προσπάθησε να αποφύγει τον υπάλληλο της κρατικοδημόσιας ελληνικής TV  που είχε στήσει καρτέρι για να του πάρει συνέντευξη. Ξέρεις, εκείνες τις συνεντεύξεις που ξεκινούσαν με τη φράση «φερστ οβ ολ, κογκρατσουλέισονς». Δεν γλίτωσε, αλλά και μόνο για την προσπάθεια, είναι ο ήρωάς μου.
Εμείς οι υπόλοιποι δυστυχώς δεν καταφέραμε να γλιτώσουμε το χάλι της «μετάδοσης». Ήξερες βέβαια ότι θα εξελιχθεί σε τραγωδία το όλο πράγμα, γιατί σε μια σταλιά χρεοκοπημένη χώρα ζούμε, οι ίδιοι τηλε-άνθρωποι κάνουν καριέρα. Ο θεός των Ελλήνων να την κάνει δηλαδή.
Το ψιλιάστηκες από την Τελετή Έναρξης, όταν άκουσες τον υπάλληλο να μιλά για την «βασίλισσα Ελίζαμπεθ». Γενικά με το πρωτόκολλο είχαν ένα θέμα. Λογικό θα μου πεις, αφού εμείς εδώ ξεφορτωθήκαμε τους δαπανηρούς και φαύλους γαλαζοαίματους, για να δώσουμε τη θέση τους σε Ακηδες με DNA λαϊκά ελληνικό που θέλουν να ζήσουν εξίσου δαπανηρά και φαύλα.
Αλλά και να προσπεράσεις το πρωτόκολλο, μοιραία θα πέσεις πάνω στη γραμματική του Δημοτικού, που βασανίζει αιώνες τώρα τους Ελληνόπαιδες. Τ' ακούς Βύρωνά μου Πολύδωρά μου ή είσαι πολύ «μπίζι» με τον διορισμό της κόρης;
Εκείνη η φουκαριάρα η βασίλισσα Βικτωρία ποτέ δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι το όνομά της δεν κλίνεται στα ελληνικά. Έτσι, ένας άλλος τύπος πρέπει να μας είπε ίσα με 50 φορές «το μνημείο της βασίλισσας Βικτώρια». Μην σου πω και Ομόνοια.
Η περιγραφή αγωνισμάτων εκτός Σταδίου ήταν αποθέωση. Οι υπάλληλοι είχαν ανοίξει το φυλλάδιο του Παυσανία Travel και όποιον πάρει ο χάρος. Με χαρά έμαθα κάτι που αγνοούσα και ας έχω ζήσει 2 χρόνια στο Λονδίνο: υπάρχει εντός της πρωτευούσης η «πόλη του Γουεστμίνστερ». Πληροφορήθηκα ότι το μουσείο του Λονδίνου «έχει πολλά αξιοθέατα». Η λεωφόρος The Mall στα αγγλικά προφέρεται "Μαλ", αλλά το δικό μας καμάρι το έλεγε "Μολ". Όλοι καταλαβαίνουμε το γιατί.
Έμαθα ακόμα ότι το «Πάρκο Σεν Τζέι» είναι εντυπωσιακό. Προφανώς είναι ο Αγιος Τζέι, τη μνήμη του οποίου τιμά ο τηλεοπτικός θρύλος του «Dallas», Jay R. Αν θυμάσαι τη σειρά, κάποτε κάποιος προσπάθησε να δολοφονήσει τον μεγιστάνα Jay R. Εκείνος όμως είχε Αγιο. Τον Αγιο Σεν Τζέι και σώθηκε. Έτσι, με καθυστέρηση 30 ετών λύθηκε ένα από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά μυστήρια.
Οι αθλητές του μαραθωνίου πέρασαν επίσης από την «Ντάουνινγκ Στριτ, Δέκα». Μην σου πω και Έντεκα. Μπορεί και Δώδεκα. Κι ούτε ένα τηλεφώνημα.

Θα μου πεις, πρέπει να τα ξέρουν; Θα σου απαντήσω με ερώτηση: είσαι πάντα τόσο large με τα λεφτά που βγαίνουν από την τσέπη σου για να πληρώνονται άλλοι; Τότε γιατί διαμαρτύρεσαι για τα χαράτσια και τους φόρους;
Στο στίβο ζήσαμε επικές στιγμές. Ο Usain Bolt ασπάστηκε με συνοπτικές τον μωαμεθανισμό ως «Χουσεΐν Μπολτ». Το ακόντιο καρφωνόταν στα 75 μέτρα ακριβώς και ο υπάλληλος έβλεπε μια βολή «γύρω στα 80 μέτρα». Έτρεχε ένας μαντράχαλος στο μήκος, βούταγε το πόδι στην πλαστελίνη σε βαθμό κακουργήματος και ο υπάλληλος μιλούσε για τεράστιο άλμα. Τέτοια συγκίνηση είχε να ζήσει από το πρώτο άλμα του ανθρώπου στη Σελήνη.
Με την προφορά, δεν στο συζητώ. Και καλά να σου πέσει καμιά μασαζού Ταϊλανδή που το έχουν γρουσουζιά επίθετο μικρότερο από 97 γράμματα. Στα βασικά σου μιλάω. Να αρχίζει το επίθετο από «βου» και ο άλλος να λέει «σου». Λόλα, να ένα μήλο. «Σου» και «α», «σα». Εξαιρώ εκείνο τον φουκαρά τον Coe, o oποίος διαχρονικά αποκαλείται «Κόε». Πρέπει να έχουν προηγούμενα μαζί του, δεν το εξηγώ διαφορετικά.
Κάποιος από δαύτους σχολίασε προς στιγμή το θέμα της προφοράς, χρησιμοποιώντας το τρισμέγιστο επιχείρημα: «και οι Αμερικάνοι στη Βαρκελώνη λάθος είπαν την Πατουλίδου». Αθώε υπάλληλε! Ας μην έπεφτε η μαύρη η Αμερικανή και θα σου έλεγα εγώ αν θα πληρώναμε ακόμα τη δόξα της Βούλας. Και στην τελική, ο Αμερικάνος έκανε λάθος το όνομα, αλλά τα υπόλοιπα τα έκανε σωστά. Μπήκες ποτέ στον κόπο να ακούσεις επαγγελματική δημοσιογραφική περιγραφή;
Θυμήθηκα και εκείνη την ολυμπιονίκη από την Αιθιοπία, η οποια ευτυχώς δεν ήξερε ελληνικά. Θα είπαν ίσα με 500 φορές ότι η «Ελλάδα είναι το δεύτερο σπίτι της». Ακόμα και στο βάθρο που είχε ανέβει, ο υπάλληλος το έλεγε και το ξαναέλεγε. «Η Ελλάδα είναι το δεύτερο σπίτι της». Τόσο πολύ που είχα αρχίσει να πιστεύω ότι θα κυματίσει η γαλανόλευκη. Αμ δε. Και μετά που κοίταξα τον πίνακα των μεταλίων, τζίφος. Μηδέν σε χρυσά.
Και υποτίθεται ότι αυτοί είναι οι έμπειροι. Που μέσα στην εμπειρία τους, κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει και η συγγνώμη. Αν δεν ξέρεις ή βαριέσαι, μπορείς ωραιότατα να μάθεις ή να το βουλώσεις. Και να κάνεις το σταυρό σου που -ελέω κρατικοδημόσιας TV- κανένας δεν μπορεί να σε κουνήσει από τη θέση σου, διότι θα βγει ένας ηλίθιος επιπέδου Λαφαζάνη να καταγγείλει «ξεπούλημα των λαϊκών ολυμπιακών αναγκών».
Επίσης, αν είσαι επαγγελματίας δεν καλοπιάνεις τους Έλληνες αθλητές. Δεν τους λες συγχαρητήρια ακόμα και αν βγήκαν τελευταίοι. Δεν κατηγορείς τους «κακούς διοργανωτές» για τα πλάνα, όταν έχεις χάσει το ένα από τα δύο ελληνικά μετάλια. Δεν αποφαίνεσαι μονίμως ότι για τις κακές επιδόσεις των Ελλήνων έφταιγε η ατυχία, ο καιρός, ο αέρας, οι πάπιες, το τσάι, τα αυτοκίνητα που πάνε ανάποδα, η λίρα, οι περίεργες βρετανικές πρίζες και οι νιπτήρες που έχουν χωριστά το ζεστό από το κρύο.
Πάλι καλά που σχεδόν όλοι οι αθλητές είχαν την αξιοπρέπεια να μην αποδέχονται τα «συγχαρητήρια» και να δίνουν υπόσχεση για το μέλλον.
Βέβαια, είδες και τα χαΐρια του Mega: Το κανάλι που δείχνει τούρκικα σίριαλ, επαναλήψεις επιπέδου παραπέντε, Σκορδολιάγκα με λεζάντα «Χριστός Ανέστη» και αποκαλεί ενημέρωση την Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της, απεφάνθη ότι οι Βρετανοί έκαναν χειρότερους Αγώνες από τους «δικούς μας».

Δεν ξέρω για τους «δικούς σας», αλλά τουλάχιστον οι Βρετανοί ξέρουν από τώρα τι θα κάνουν τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Διότι στη Βρετανία -όπως και αλλού- δεν υπάρχει γενικώς και αορίστως το «Δημόσιο». Αυτή η πελώρια νεοελληνική συμβολή στον παγκόσμιο πολιτισμό. Υπάρχει αυτό που αποκαλείται taxpayer. Με σάρκα και οστά.

«Κογκρατσουλέισονς» λοιπόν. Ας γκρεμίσουμε και τα Τείχη να τους υποδεχθούμε. Καλά να πάθουμε.

Chavela

Το 1919 γεννήθηκε στην Costa Rica η Isabel Vargas Lizano. Το Isabel συνήθως φεύγει από τη μέση και δίνει τη θέση του στο χαϊδευτικό Chavela.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, αυτή η νεαρή κοπέλα με το όνομα Isabel (που έγινε Chavela) Vargas άφηνε τη χώρα που γεννήθηκε, για να βρεθεί λίγο παραπάνω, στο Μεξικό. Ήθελε να γίνει τραγουδίστρια και εκεί οι ευκαιρίες ήταν περισσότερες.
Έζησε σχεδόν έναν αιώνα -ίσως τον πιο ενδιαφέροντα στη σύγχρονη μεξικανική ιστορία. Γνώρισε τους μύθους της νέας της πατρίδας, πέρασε ώρες κουβεντιάζοντας μαζί τους.
«Κάποτε με κάλεσαν στο σπίτι τους η Frida Kahlo και ο σύζυγός της Diego Rivera. Έμαθα όλα τους τα μυστικά. Πολύ ενδιαφέροντα που ποτέ δεν θα αποκαλύψω. Ήμασταν ευτυχισμένοι τότε. Ζούσαμε την κάθε μέρα χωρίς δεκάρα, μερικές φορές δεν είχαμε ούτε τι να φάμε. Αλλά πεθαίναμε στα γέλια» είχε πει κάποτε σε μια συνέντευξή της στην El País.
Η Chavela Vargas ξεκίνησε να τραγουδά στο δρόμο για λίγες δεκάρες. Μέχρι που την ανακάλυψε -στις αρχές του 1950- ο José Alfredo Jiménez, ένας θρύλος της μουσικής. Τής έγραψε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Δοξάστηκε τις επόμενες δεκαετίες, όσο λίγες. Με τη βαθιά της φωνή σφράγισε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είδη της λαϊκής μεξικανικής μουσικής παράδοσης: τις  rancheras. Οι οποίες πέρασαν τα σύνορα του Μεξικού -κυρίως χάρη στον κινηματογράφο- και έγιναν ένα από το πλέον δημοφιλή μουσικά είδη σε όλη τη Νότιο και Κεντρική Αμερική.
Τις τραγούδησε με τον δικό της ριζοσπαστικό, τολμηρό τρόπο. Δύσκολο για εκείνα τα χρόνια.
Η Chavela με τη χαρακτηριστική της φωνή, «έντυσε» επίσης boleros, corridos, ακόμα και το tango. Τίποτα δεν έμενε ίδιο από τη στιγμή που θα το τραγουδούσε εκείνη.
Χάθηκε για κάποιες δεκαετίες, πολλοί πίστεψαν ότι είχε φύγει από τη ζωή. Εκείνη όμως έδινε μάχη με τις εκκρεμότητές της, τα πάθη της.
Γνώρισε μια δεύτερη καριέρα χάρη στον Almodóvar και όχι μόνο. Η φωνή της κόσμησε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του. Και ποιος δεν έχει τραγουδήσει το Piensa en Mí? Και ποιος δεν θυμάται τη συγκλονιστική της ερμηνεία στην Frida, όταν καθισμένη σε ένα μικρό τραπεζάκι, τα πίνει μαζί με την φίλη της, ενώ παράλληλα διηγείται και ζωντανεύει το θρύλο της Llorona?
Γνώρισε την αποθέωση στην Αμερική και στη Γαλλία. Η Ζαν Μορώ βρέθηκε κάποτε στο Olympia για να την ακούσει. Και όταν κάποιος προσφέρθηκε να της μεταφράσει τα λόγια, εκείνη απάντησε: «Αστο, τα καταλαβαίνω όλα».
Ο Joaquín Sabina, ο Ισπανός μουσικός και ποιητής, τής είχε αφιερώσει ένα από τα πιο ωραία του τραγούδια: Por el bulevar de los sueños rotos.
Η αναγνώριση από το Μεξικό άργησε λίγο να έρθει. Εκείνη όμως δεν κράτησε ποτέ κακία σε κανέναν. Συνέχισε μέχρι τα 93 της να τραγουδά. Ακόμα και μόνη. Ξέρεις, αυτό είναι το τραγικό προνόμιο της προχωρημένης ηλικίας: οι φίλοι φεύγουν και μένεις μόνος να περιμένεις.
Εκείνη όμως δεν περίμενε. Γιατί μέχρι την τελευταία στιγμή είχε εκκρεμότητες και ένα ιερό χρέος: να αφιερώσει ένα δίσκο στον Federico García Lorca. Ταξίδεψε μάλιστα στη Μαδρίτη, άρρωστη, για να τον παρουσιάσει.
Και  γύρισε πριν λίγες μέρες στο Μεξικό. Στην πόλη της, το Τepoztlán, όπου έπιανε κουβέντα στο απέναντι βουνό.
Στις 5 Αυγούστου, η Chavela Vargas άφηνε την τελευταία της πνοή. Δεν υπήρχε πλέον καμία εκκρεμότητα.
«Φεύγω. Σας αφήνω κληρονομία την ελευθερία μου. Που είναι το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου», είχε πει κάποτε.

Adiós Chavela. Lindo viaje nos dejó maestra

Δόση

Για καμάρωσε δίπλα το Cristinάκι. Μόλις έχει κάνει τα αποκαλυπτήρια του νέου νομίσματος των 100 pesos, όπου εικονίζεται η Eva María Duarte de Perón, γνωστότερη ως Evita. Φέτος συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από τον πρόωρο θάνατό της σε ηλικία μόλις 33 χρονών. Τόσο λίγα χρόνια έζησε. Πρόλαβε όμως να κάνει με φρενήρη ρυθμό όσα άλλοι δεν κάνουν σε μια ζωή. Το είπε με τη γνωστή βρετανική ψυχρότητα ο Andrew Lloyd Weber στο θρυλικό του μιούζικαλ, γράφοντας τους στίχους: «a shame you did it all at 26. There are no mysteries now, nothing can thrill you, no one fulfill you».
Βέβαια με το που κυκλοφόρησε το νέο νόμισμα έγινε και μια μικρή μανούρα, διότι στα ΑΤΜ παρουσιάστηκε εμπλοκή και δεν έβγαινε. Και κόπηκε προς στιγμή απότομα η χαρά. Δεν βαριέσαι. Και εμείς εδώ που τρέξαμε να βγάλουμε ευρώ το 2002, τι καταλάβαμε; Κάτσε τώρα να περιμένεις πάλι να σωθείς, με τις απειλές για αυτή την περιβόητη χρεοκοπία, που ενώ έχει έρθει, κάποιοι ακόμα θέλουν να σε γλιτώσουν από δαύτη.
Μιλώντας για χρεοκοπία. Στις 3 Αυγούστου 2012 η Argentina βάζει οριστικό τέλος στο περίφημο corralito, το οποίο και σήμερα ακόμα τρομάζει. Είναι προτιμότερο να δεις τον Πετσάλνικο πρωθυπουργό ή να περάσεις δύο ώρες κλεισμένος σε δωμάτιο με τη γλωσσού Ρένα Δούρου και την άλλη την δικηγορίτσα την Κωνσταντοπούλου, παρά να ακούσεις τη λέξη corralito.
Ήταν ο γνωστός Δεκέμβριος του 2001 όταν οι συμπατριώτες έκπληκτοι ανακάλυψαν ότι οι τράπεζες δεν τους έδιναν δεκάρα από τις αποταμιεύσεις τους. Έβαζαν την κάρτα στο ΑΤΜ και έβγαινε στην οθόνη ο trendy και fit Γιώργος με το κανό να τους πει ότι σαν πρόεδρος της Internacional Socialista λυπάται πολύ για όσα έγιναν και όσα θα γίνουν. Εκεί και αλλού.
Υπολογίζεται ότι χάθηκαν περίπου 66 δισ. δολάρια σε καταθέσεις. Και όταν λέμε χάθηκαν, δεν εννοούμε ότι βούλιαξαν στον Río de la Plata, αλλά ότι πήγαν σε άλλες πιο επιτήδειες τσέπες.
Διότι έτσι είναι το χρήμα. Έξυπνο και άπιαστο. Πάντα πέντε βήματα πιο μπροστά από σένα. Και μην ακούς τις μπαρούφες του ΣΥΡΙΖΑ ότι εκείνοι δεν θα βάλουν φόρους, γιατί «θα φορολογήσουν τον πλούτο». Πρέπει να είσαι ηλίθιος επιπέδου Στρατούλη για να τα πιστεύεις αυτά.
Ενώ ο άλλος ο Στουρνάρας είναι τουλάχιστον ειλικρινής, όσο και αν τα botox δεν αφήνουν το πρόσωπο να μιλήσει ανοικτά: από εσάς θα τα πάρουμε, τους γνωστούς βλακο-τίμιους φορολογούμενους.
Μην στα πολυλογώ, χάθηκαν 66 δισ. δολάρια σε καταθέσεις σε εκείνη την Argentina του 2001. Αλλοι πήγαν στα δικαστήρια να βρουν το δίκιο τους και άλλοι στον τοπικό Αυτιά και Ευαγγελάτο.
Υπήρξαν και κάποιοι άλλοι που αποδέχθηκαν νέα κρατικά ομόλογα ύψους 20 δισ. δολαρίων. Σου λένε, από το τίποτα, κάτι θα πάρουμε. Διότι αν περιμένουμε τη «φορολόγηση του πλούτου», θα έχουμε αρχίσει να φοράμε πάνες για την ακράτεια.
Καταλαβαίνεις τώρα με τι βάρος στους ώμους ξεκίνησαν το 2003 ο Néstor Kirchner και μετά το Cristinάκι να σώσουν μια χώρα πιο καταδικασμένη και από την Ελλάδα.
Και έφτασε ο Αύγουστος του 2012 για να πληρώσει το Κράτος και τα τελευταία δόση εκείνων των ομολόγων ύψους 2,2 δισ. δολαρίων.
Τίμια πράγματα.
Όπως φυσικά παρατηρεί η πονηρή El País, η οποία μισεί το Cristinάκι περισσότερο και από όσο η Αλέκα τον Τσίπρα, τα μισά από αυτά τα 20 δισ. δολάρια που έβγαλε το Κράτος για να αποζημιώσει τον κοσμάκη, θα έφταναν για να αποζημιωθεί εκείνος ο φαύλος Ισπανός επιχειρηματίας της Repsol (προφέρεται Ρεψόλ), ο οποίος είδε την «επένδυσή» του στην Argentina να εθνικοποιείται. Νόμιζε ότι όλος ο πλανήτης είναι βλάκες και εκείνος ο έξυπνος.
Αμ δε κύριε Repsol (προφέρεται Ρεψόλ). Θα σηκωνόταν η Eva Perón να φύγει από το νέο χαρτονόμισμα. Και θα γυρνάγαμε πίσω στον κύριο που εικονιζόταν πριν, τον Julio Roca, τον άνθρωπο που πέρασε το κοτετσόσυρμα στην Παταγονία (διώχνοντας και σκοτώνοντας τους ντόπιους), ώστε εγώ να πηγαίνω ταξιδάκια και να γράφω post.
O τρισάθλιος δικτάτορας Videla, o οποίος είναι στη φυλακή, γιατί αυτό είναι Δικαιοσύνη, είχε πει κάποτε ότι «το ζεύγος Kirchner είναι το χειρότερο που μπορούσε να μας συμβεί». Προφανώς. 
Υπάρχει όμως και μια άλλη πιο επιχειρηματική τοποθέτηση, μάλιστα από Ισπανό: «Από τότε που ήρθαν οι Kirchner στην εξουσία, πριν δέκα χρόνια, εκατοντάδες οικονομολόγοι και πολιτικοί επαναλαμβάνουν μονότονα την ίδια φράση: 'δεν θα βγάλουν ούτε χρόνο'. Και η αλήθεια είναι ότι οι επενδυτές που δεν άκουσαν ποτέ αυτές τις αναλύσεις, κέρδισαν χρήματα.»
Αντε και σε καλή μεριά.