Αφιερωμένο

Την αναγνώρισες την κυρία στη φωτογραφία; Είναι η Romilda, ίσως το πιο θρυλικό πλοίο του μπαρμπά-Γεράσιμου. Την είχα δει το 2007 να μπαίνει καμαρωτή-καμαρωτή στο λιμάνι της Νάξου και την έβγαλα φωτογραφία.
Φέτος το καλοκαίρι στη Σκόπελο είχα δει την αδελφή της, την Daliana. Ξεκινήσαμε σχεδόν μαζί από τον Αγιο Κωνσταντίνο. Εμείς μπαίναμε στο «γρήγορο» πλοίο και δίπλα κάποιοι άλλοι ανέβαιναν στην Daliana.
Φτάσαμε Σκόπελο, κατεβήκαμε, πήγαμε στα δωμάτια, ανοίξαμε βαλίτσες, βάλαμε τα μαγιό, τσακίσαμε και μια σκοπελίτικη (μην χάσουμε την ευκαιρία) και το ρίξαμε στις βόλτες.
Και εκείνη τη στιγμή -θα είχαν περάσει και 3 ώρες- η Daliana έμπαινε με την όπισθεν στο λιμάνι. Μεγάλες στιγμές.
Τέλος εποχής για τα πλοία του μπαρμπά-Γεράσιμου. Για μένα, όμως, η εποχή αυτή θα είναι πάντα η Romilda.
Μαζί με την απόσυρσή της, περνά οριστικά στη σφαίρα των αναμνήσεων ένα κομμάτι ζωής.
Και πού δεν είχα πάει: Ώρες ολόκληρες το ταξίδι-κρουαζιέρα-λαχτάρα με καφέδες, παγωμένα σάντουιτς, μικρές ή μεγαλύτερες παρέες, ακαταλαβίστικες ανακοινώσεις και απλησίαστες τουαλέτες. Αλλά στο τέλος έφτανα στο ωραιότερο νησί. Μέχρι την επόμενη φορά που το νησί ήταν ακόμα ωραιότερο.
«Ατιμη Romilda» έλεγα πάντα. «Με πέθανες, αλλά το καλύτερο μου το φύλαγες για το τέλος». Πάντα το ίδιο. Copy / paste.
Τις ίδιες περίπου σκέψεις μοιραζόμουν εδώ και ένα χρόνο με την Κατερίνα. Μια ζωή πέρασε και εκείνη πάνω σε αυτό το κατάστρωμα. Είμαι σίγουρος ότι τουλάχιστον ένα ταξίδι το κάναμε παρέα. Αλλά πού να με πετύχει που πηγαίνω οκτώ φορές την ώρα στην τουαλέτα. Με ξέρεις τώρα…
Με την Κατερίνα, που φέτος το καλοκαίρι σκόνταψε λίγο -τίποτα ιδιαίτερο, μην ανησυχείς- μοιράζομαι αυτό τo post. Έτσι αποφάσισα.
Για τις εν πλω αναμνήσεις, είμαστε τυχεροί. Το ξέρεις. Και τα υπόλοιπα έρχονται. Το βλέπεις.

Μάθημα 1.0

Ε λοιπόν, ήταν να μην πάρω φόρα να γράφω για ντιμπέιτ. Έκατσα να δω και το χθεσινό, το οποίο το λες και πιο σύντομο.
Είναι που δεν έβρισκαν ποτήρι με αλατισμένο νερό για την ορθοστατική υπόταση, οπότε σου λέει πόσο να αντέξουν;
Καταρχήν, τα θερμά μου συγχαρητήρια στον εικονολήπτη της ΕΡΤ που είχε αναλάβει τον Καραμανλή. Τόσο πήγαινε-έλα, με τίποτα δεν μπορούσε να κεντράρει. Αν ο άνθρωπος δεν πήρε χάπι για τον ίλιγγο στο τέλος, μάλλον δεν θα πάρει ποτέ στη ζωή του και χαλαρά θα φτάσει τα 90, ώστε να δει τα εγγόνια του να ψηφίζουν κάποιον Καραμανλή ή Παπανδρέου.
Αντίθετα, ο εικονολήπτης του Γιώργου, το κόβω να τον πήρε ο ύπνος. Ακίνητος ο πρόεδρος. Έβαλε ο εικονολήπτης την κάμερα στον αυτόματο και πήγε στο ΚΨΜ της ΕΡΤ να πάρει τυρόπιτα. Αυτά κάνουν και μετά λένε γιατί η χοληστερίνη φτάνει τα 300. Por favor, μην ρωτάνε τα κοριτσάκια τι είναι ΚΨΜ, να ρωτήσουν κανένα αγοράκι.

Πάντως, ειλικρινά στεναχωρήθηκα: Ο Καραμανλής προσπαθούσε με τη γνωστή υπερκινητικότητα να με πείσει. Πού πας βρε αγάπη μου; Θέλεις να το πάρουμε από την αρχή; Πήρες ένα ξεγυρισμένο ποσοστό το 2004, το θυμάσαι; Βέβαια ποιος σε ψήφισε, δεν έχω ιδέα, αφού όποιον και να ρώταγες σου έλεγε κατηγορηματικά «εγώ δεν ψήφισα ΝΔ». Όλοι στα κόκκαλα της γιαγιάς τους ορκίζονταν. Έτσι και είχαν στόμα να μιλήσουν τα κόκκαλα, θα τους βρίσκαμε τους ψηφοφόρους.
Τέλος πάντων, ο Έλληνας μπορεί να μην είναι ειλικρινής, αλλά γαλαντόμος είναι. Σου χάρισε και 165 έδρες να έχουν να πορεύονται οι μουτζούρηδες στα έδρανα. Και εσύ ειλικρινά το χάρηκες. Θα ξεχάσω εγώ εκείνα τα γέλια στο Euro 2004; (απλά δεν τα είδε ο λαός, γιατί το πλάνο έδειχνε την Γκαγκάτσαινα).
Θα ξεχάσω ύστερα τα πλατιά χαμόγελα στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών; Καλά, όχι όσο και η Γιάννα, αλλά τουλάχιστον το δικό σου χαμόγελο ήταν χωρίς συντηρητικά.
Μετά όμως ψιλοβαρέθηκες. Και ξύπνησες το 2007 και μου ζήτησες πάλι «νωπή εντολή».
Και τον ξέρεις τον Έλληνα. Και γαλαντόμος και καψούρης. Θα ξεχάσω εγώ τα τρία τραγούδια που εκλήθη να εκτελέσει το Αnna Vissi για τη Eurovision? Δύο χαρούμενα και ένα καψούρικο. Ταυτίστηκε ο λαός και ψήφισε το καψούρικο και το Vissi τραβιόταν μετά στις εθνικές και στις νταλίκες.
Έτσι και με σένα: καψουρεύτηκε το 2007 και σου έδωσε πάλι «νωπή εντολή». Και μου έρχεσαι τώρα να ζητήσεις «πιο νωπή εντολή». Πόσο πιο νωπή, βρε μανίτσα μου; Δεν πάει άλλο. Κρέας να ήταν, θα έβγαζε γλώσσα να μιλήσει.
Ενώ τον είδες τον Γιώργο: Αγαλμα στο πλάνο και ο εικονολήπτης δώστου να κατεβάζει τις ζαμπονο-τυρόπιτες.
Αλλά κοιτά να δεις, η αλήθεια είναι ότι έμαθε και πέντε πράγματα: τόσες σφαλιάρες έφαγε από το ΠΑΣΟΚ, τα συγκροτήματα του Τύπου, τους καλοθελητές και τους διαφόρους αγωνιστές. Κάτι μαθαίνεις στο τέλος. Και το σύνθημά του είναι ένα: μάγκες, πάμε για άλλα. Πέντε πάνω, πέντε κάτω, θα τα βρούμε.
Αυτό είναι το δίλημμα που σου θέτουν οι δύο: «νέα νωπή εντολή» ή «πάμε για άλλα»;
Για τους άλλους, τα γνωστά: Αν θέλεις μπαμπούλα, ψηφίζεις Αλέκα. Που εγώ αν ήταν μόνο η Αλέκα, θα την ψήφιζα. Είναι που δεν μπορώ να βλέπω τους άλλους τους δυσοίωνους.
Αν πάλι θέλεις να το κάνεις το ψυχικό ψηφίζεις Αλέξη. Και μην παρεξηγούνται ορισμένοι, έτσι όπως τα έκαναν, μόνο για τη φουκαριάρα την Αριστερά τον ρίχνεις τον ψήφο.
Για τον ΛΑΟπρόεδρο δεν έχω καμία απολύτως άποψη και για τους Οικολόγους, δεν έχω καμία απολύτως όρεξη. Το καθήκον μου το κάνω για το περιβάλλον, thank you very much.
Επιπλέον, μην κοροϊδευόμαστε: το περιβάλλον και να πεθάνει, θα βρει τον τρόπο του να αναγεννηθεί. Εμείς δεν θα τον βρούμε.

Καλή ψήφο σε όλους.

Μάθημα

Πολύ το χάρηκα το ντιμπέιτ. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσα έμαθα:

* Ο Οικολογο-πράσινος μου είπε ότι η Θεσσαλονίκη θα συρρινωθεί τα επόμενα χρόνια. Αυτό το ξέρουν επάνω τα καρντάσια; Και αν συρρικνωθεί, ποιος θα την πληρώσει; Το Χαριλάου ή το Καυτατζόγλειο; Πάντως, εμένα εκείνο το βαζάκι με νερό από τον Ασωπό μού θύμισε το μέλι που αγόρασα το πρωί. Σόρρυ κιόλας.
* Ο ΛΑΟπρόεδρος Γιώργος είπε ότι όπως ξέρει να διοικεί ένα κανάλι και κάτι άλλα, έτσι ξέρει να διοικήσει και την Ελλάδα. Βρε μανίτσα μου, αυτό είναι το καλύτερο επιχείρημα για να μην σε ψηφίσω! Περιπτερά ψάχνω για το πολυκατάστημα; Να μου κρεμάσει απέξω τις αθλητικές; Να πηγαίνω να ανοίξω το ψυγείο και να μου κουδουνάει στο αφτί ο συναγερμός; Και να μου κρεμάει το ταμπελάκι «δεν πουλάω εισιτήρια και ούτε ξέρω πού πουλάνε»;
* Ο Τσίπρας ήταν σαν Αλαβάνος χωρίς εκείνη την εκνευριστικά διαπεραστική-μελό φωνή. Νόμιζα ότι γλίτωσα για πάντα και την βρήκα και πάλι μπροστά μου. Σαν να διάβαζε ποίημα: οι νέοι που εξεγείρονται μπλα μπλα μπλα μπλα. Και η κλασική απάντηση στα δύσκολα: δεν είναι αυτό το θέμα. Whatever χρυσό μου.
* Θεά η Αλέκα. Είπε ότι όλοι δικαιούνται δύο σπίτια. Μήπως γίνεται να διαλέξω πού θέλω το δεύτερο;
* Ο Γιώργος με τρέλανε με εκείνο το «πρώτα από όλα». Αλλη φράση δεν παίζει; Δεν σου πάει, αγάπη μου, το ντιμπέιτ, πάει τελείωσε. Πάλι καλά που είσαι 10% μπροστά, ώστε 1,5% έχασες σήμερα και 1,5% αύριο, θα σου μείνει ένα +7%. Εικόνισμα θα σου κάνει ο άλλος, που θα χάσει με μονοψήφιο. Που δεν το αξίζει, αλλά λέμε.
* Ο (τέως) καταλληλότερος: με ζάλισε με το πάνω-κάτω τα χέρια. Τόση προσπάθεια να με πείσεις, ούτε tupper να πούλαγες. Θα τα πάρω όλα, ειδικά εκείνο με το καπάκι το διπλό, ώστε στο ένα να βάλω τη γαλοπούλα τη βραστή και στο άλλο το τυρί. Αλλά εκεί που με πέθανε ήταν στο πλέον απαράδεκτο (για να μην πω κάτι χειρότερο) επιχείρημα: μην κοιτάτε πόσα στρέμματα κάηκαν, κοιτάτε πόσα σώσαμε. Μισό να ρίξω μια ματιά σε αυτά που σώσατε. Σαν δεν ντρεπόμαστε λίγο.

Αλλά πιο πολύ μου άρεσε που οι «δημοσιογράφοι» χάρηκαν με το κομμάτι του ζωντανού διαλόγου μεταξύ των πολιτικών αρχηγών. Πολύ τους άρεσε που βρέθηκε επιτέλους μια φόρμουλα να ακυρωθεί η ύπαρξή τους. Σούπερ ιδέα. Διότι όταν το θέμα είναι η δημόσια διοίκηση και εσύ ρωτάς αν η Χαμένη Ατλαντίδα είναι στον πάτο της Λίμνης της Βουλιαγμένης... ε καλύτερα σπίτι σου. Που θα έπρεπε και να ντρέπεσαι κιόλας, αν σκεφτείς ότι πριν από λίγες μέρες είχες και ενστάσεις επί του διαδικαστικού.

Συμπέρασμα; Όπως το είπε η Αλέκα: στα Τρίκαλα στα δυο στενά. Οι «μικροί» απλώς περιφέρουν την μπαρούφα τους (εκ του ασφαλούς) και οι «μεγάλοι» απλώς δεν τολμούν να αγγίξουν τα προβλήματα. Τα διαπιστώνουν, τα περιγράφουν και μετά πάμε για πρόωρες εκλογές.
Αλλωστε, αν εφάρμοζαν αυτά που πραγματικά έπρεπε, οι εκλογές θα προκηρύσσονταν μόνες τους.
Τι να μου ρίξω στο κεφάλι; Το tupper ή το βάζο με το μέλι;

Συμβάν

Ε βέβαια, τι περίμενες; Έλαβες sms από το Dorabak και θα την γλίτωνες έτσι εύκολα; Καλά μου τα είπε το γνήσιο τέκνο της IKEA (ο γνωστός Polse): κάνε ευχέλαιο. Αλλά εγώ δεν έκανα.
Ξεκινάς λοιπόν να πας δουλειά με το iPOD στο αφτί και την τσάντα στον ώμο. Και φτάνεις στο γνωστό καφέ για τα δέοντα, βγάζεις το iPOD (στο οποίο εκείνη τη στιγμή έπαιζε Γαλάνη-Κ.Βήτα), κάνεις να βγάλεις πορτοφόλι, αλλά πουθενά. Αχ Δήμητρα Γαλάνη και Κ.Βήτα. Καλά μου το λέγατε στο αφτί: «Η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει» που θα έκανε φτερά και το δικό μου πορτοφόλι. O Παπαθανασίου μου το βούτηξε, είμαι βέβαιος.
Και μένεις κάγκελο αρχικά με τον καφέ στο χέρι απλήρωτο. Αλλά σιγά μωρέ. Τζάμπα τα κάνω τόσο καιρό τα κονέ στο καφέ; Διότι την ξανθιά εργαζόμενη εκ Λευκορωσίας την είχα πρήξει με την Αrgentina. Δύο λεπτά έκανε να φτιάξει καφέ, μισή ώρα πλύση εγκεφάλου για την πατρίδα. Κάτι πήγαινε και εκείνη να ψελλίσει για τη χώρα της, αλλά δεν προλάβαινε. Για να μην σου τα πολυλογώ, ο καφές και το κρουασάν δωρεάν. Σπασίμπα, μανίτσα μου, και πάμε παρακάτω.
Κάτι κάρτες τις ακύρωσα. Τι μου έμενε; Η ταυτότητα. Κρίμα, σου λέω, γιατί είχα βγάλει πρόσφατα καινούργια και με το Photoshop στη φωτό είχα βγει πιο όμορφος και από την Πετραλιά στο προεκλογικό της φυλλάδιο, όπου την βλέπεις και λες, δεν μπορεί η κόρη της θα είναι. Που λογικό το κόβεις, διότι κληρονομική είναι η έδρα, στην κόρη θα πάει.
Σου λέω, τόσο όμορφος που λάτρευα να μου ζητάνε ταυτότητα. Είχα φτάσει να δίνω πιστωτική για αγορές €5. Παρακάλαγα να μου στέλνουν συστημένα να πηγαίνω ΕΛΤΑ (που δεν θέλω και πολύ) για να δίνω ταυτότητα. Μανιακός. Κυρίως όμως, ψώνιο.
Πας λοιπόν στην Ασφάλεια να δηλώσεις. Μπαίνεις μέσα και στην είσοδο έχει καμιά 10αριά αστυνομικά ομορφόπαιδα με κόκκινα μάγουλα. Σε ένα καναπεδάκι ένας φουκαράς, τον έλεγες και συλληφθέντα. Σαν σε ελληνική ταινία, όπου στη σκηνή με το Αστυνομικό Τμήμα κάθεται σε μια γωνιά ένας φουκαράς να παριστάνει τον κλέφτη. Και στο κάδρο πίσω από τον αστυνομικό διευθυντή, η φωτογραφία της Φρειδερίκης. Λογικά θα περίμενες να βγει και η Βλαχοπούλου να στήσουν ένα ψιλούλι «εδώ παπάς, εκεί παπάς», αλλά πάνε εκείνες οι ωραίες εποχές. Τώρα στο κάδρο άντε να δεις καμιά ξεθωριασμένη αφίσα της Εθνικής Ελλάδος από το Euro 2004, άντε και τον Ζακ Ρογκ να λέει «efkaristoume athina». Και δίπλα η πρώην εκδότης και νυν πλουσία Γιάννα να χαμογελά.
Να μην στα πολυλογώ, πάω να δηλώσω απώλεια-κλοπή και έχεις τώρα το παρεάκι από τέσσερις μαντράχαλους μπροστά στην τηλεόραση plasma.
Πάρε εδώ να γράψεις το συμβάν, μου λέει ένα ομορφόπαιδο, και μου δίνει εκείνη την αθάνατη ελληνική δήλωση, την οποία είχε πληκτρολογήσει σε γραφομηχανή μια φουκαριάρα το βράδυ που πέθανε η Δεξιά (το 1981) και από τότε την έχουν βγάλει 3,5 εκατομμύρια φωτοτυπίες. Και ξεκινάς να γράψεις το συμβάν με ανατριχιαστική λεπτομέρεια: ξύπνησα το πρωί, έπλυνα τα δόντια, έφαγα το κρουασάν, πήρα το τρένο και βγήκα στον αγρό να μαζέψω παπαρούνες. Παραπομπές δεν έβαλα, ούτε χώρο για σχόλια. Η αλήθεια όμως είναι ότι τόσο κείμενο με στυλό είχα να γράψω από τις Πανελλήνιες που το θέμα της έκθεσης είχε να κάνει με την αλλοτρίωση, αν θυμάμαι καλά. Ξέρεις, το γνωστό SOS που μας είχε κάνει στο φροντιστήριο ο εκθεσάς.
Και αφού τελειώνει το συμβάν σηκώνεται το ομορφόπαιδο και παίρνει τη δήλωση. Νομίζω πως τη διάβασε κιόλας, αλλά ανάθεμα και αν κατάλαβε τίποτα. Με το χέρι άμα γράφω, η γραμματοσειρά είναι «asta na pane sans serif» με μέγεθος γραμμάτων 14.
Και μετά με πλησιάζει έτερο αστυνομικό τεμάχιο με τυρόπιτα στο χέρι (και στο στόμα). Σφολιάτα ήταν αν κρίνω από την ποσότητα του φύλλου που έκανε ηλιοθεραπεία στο μπλουζάκι του.
Θέλετε και βεβαίωση απώλειας; με ρωτά. Το λες και tricky question αυτό, διότι η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν πήγα να πάρω βεβαίωση. Ένα πέρασμα έκανα να κόψω φάτσες, επειδή είχα ακούσει για τους ένστολους. Για τη σφολιάτα δεν μου είχαν πει, αλλά οι φαντασιώσεις σπάνια έχουν σχέση με την πραγματικότητα.
Για να μην σε κουράζω, μου πλασάρει ετέρα αίτηση-mini, η οποία πρέπει να είχε δακτυλογραφηθεί την ημέρα που ορκιζόταν η πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα (το 1981) και έβλεπες εκείνες τις απίστευτα πεινασμένες μουτσούνες επί της οθόνης της κρατικής ΥΕΝΕΔ. Από τότε, άλλαξαν κυβερνήσεις και κόμματα του ευρωμονόδρομου, αλλά η αίτηση ίδια και απαράλλαχτη.
Και τη συμπληρώνεις και ξεμπερδεύεις. Βέβαια, για να μην ξεχνιέσαι ότι ζεις στη Δημόσια Διοίκηση που έφτιαξε ο Πάκης (πρώην Προκόπης) Παυλόπουλος: για να βγάλεις νέα ταυτότητα θέλεις και νέο πιστοποιητικό γεννήσεως. Το περσινό δεν κάνει, έληξε. Σαν γιαούρτι ένα πράγμα. Σου λέει, πού ξέρω εγώ αν όντως ζεις; Και αν, εν τω μεταξύ, έχεις πεθάνει και κυκλοφορείς ανάμεσά μας; Μην μου ζητάς παραδείγματα, ψάξε στα ψηφοδέλτια μερικών κομμάτων.

Τώρα που το σκέφτομαι, πάλι καλά που δεν μου πήραν το iPOD. Χωρίς ταυτότητα ζεις, χωρίς μουσική πεθαίνεις. Και η απόλυτη θεραπεία μετά από τέτοιο συμβάν: ακούς 30 φορές απανωτές: Η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει. Αθάνατε Λοΐζο!

Μπλέξιμο

Ντιμπέιτ: Για κάτσε να δεις πού τον είχα βρει τον ορισμό. Νάτος. Γεια σου ρε Μπαμπινιώτη με τα ωραία σου. Σελίδα 1.211: «διαλογική αντιπαράθεση μεταξύ πολιτικών στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα».

Ώστε για αυτή τη ρημάδα τη «διαλογική αντιπαράθεση» γίνεται όλη η φασαρία.

Εντελώς μεταξύ μας, πού κολλάμε εμείς με όλο αυτό; Πώς μπλέξαμε έτσι; Αφού το βλέπεις το επίπεδό μας. Ξεκίνα από το σπίτι σου, μπες σε ένα καφενείο, κάνε λίγο ζάπινγκ στα τηλεοπτικά παράθυρα και πέρνα στο τέλος και μια βόλτα από τη Βουλή.

Η εικόνα ίδια και απαράλλακτη. Συγκλονιστικοί παράλληλοι μονόλογοι. Στην κακόγουστη ελληνική βουλή, για όλα υπάρχει η φράση-κλισέ: «Κάναμε πολλά, θα κάνουμε περισσότερα», «δεν κάνατε τίποτα, θα τα κάνουμε εμείς καλύτερα», «είστε υπεύθυνοι τα μεγάλα κόμματα», «η νεολαία είναι μαζί μας», «δόξα εν υψίστοις θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία». Ξέρεις με ανατριχιαστική ακρίβεια από ποιο στόμα θα βγει ποια φράση.

Πού πάμε να μπλέξουμε; Και μπαίνουμε και δυνατά στο παιχνίδι τύπου «να μην κάνουμε άλλο ένα βαρετό και ανούσιο ντιμπέιτ». Γιατί βρε μανίτσα μου; Γιατί πρέπει να έχει κάτι άλλο να σου πει; Πώς θα έχει κάτι άλλο να σου πει; Ποιος θα έχει κάτι άλλο να σου πει; Έτσι αλλάζει ο άνθρωπος από τη μία μέρα στην άλλη;

Επειδή θα κάνει απευθείας ερώτηση; Επειδή θα είναι όρθιος, καθιστός, γονατιστός, σε ανάκλιντρο; Επειδή απέναντί του θα έχει το κοινό του «Αξίζει να το δεις», των ΕΛΤΑ της γειτονιάς μου ή της Oprah Winfrey;

Αντε και εγώ σου λέω να στο φέρω το ανάκλιντρο. Θέλεις όρθιος; Όρθιος. Με ένα ποτηράκι αλατισμένο νερό μην σου έρθει εκείνη η ορθοστατική υπόταση. Αντε να σου φέρω και ένα πούλμαν με κοινό Τατιάνας και ολίγη από γριές ΕΛΤΑ. Και σου πετάγεται η γριά, την οποία έχει από πριν ντοπάρει ο Αφτιάς, με την αθάνατη απορία για τη σύνταξη. Και στο καπάκι, η πλατινέ ξανθιά που μόλις έχει παρακολουθήσει το ενημερωτικό του STAR σε ρωτά για την ανεργία.

Τι θα απαντήσεις από το ανάκλιντρο; Πόσο διαφορετική θα είναι η απάντησή σου από τα τσιτάτα της Βουλής, του καφενείου ή του τηλεοπτικού παραθύρου στο οποίο είχες εν τω μεταξύ ξεκαλοκαιριάσει;

Μήπως πιστεύεις ότι θα με πείσεις με μια χειρονομία και ένα τσιτάτο; Να θαυμάσω άνεση; Τον είδα και τον Αλέκο. Είπε μερικά χαριτωμένα την προηγούμενη φορά και πήρε 1% παραπάνω. Πήρε 1% και έχασε 10%. Τέτοια χασούρα, ούτε η Βλαχοπούλου με τη Λέλε και τον Μπάρδακα.

Πού πάμε να μπλέξουμε; Εν τω μεταξύ, θυμήθηκα ότι στην Αμερική κάνουν ντιμπέιτ ακόμα και για τις εσωκομματικές εκλογές. Αμ σε εκείνη την Πορτογαλία; Σου λέει έκαναν δέκα μεταξύ όλων των αρχηγών. Ανατριχίλα.

Δεν βαριέσαι. Μια χαρά είμαστε. Ό,τι πει η Όλγα με το παρεάκι της. Υπάρχει πιο καλή άποψη από αυτή που θα αντιγράψω και θα πιστέψω για δική μου;

ΥΓ Η φωτό από την καταπληκτική ταινία El Laberinto del Fauno.

Dorabak

Λίγο πριν αποχωρήσει το σόι από την Αργεντινή, χτυπάει μήνυμα στο κινητό. Αποστολέας: Dorabak. Το κείμενο δεν το διάβασα όλο, αλλά ξεκινούσε κάπως έτσι: «Έχουμε εκλογές και χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Αν μπορείς να βοηθήσεις, πάρε με τηλέφωνο να λύσουμε τα μεγάλα προβλήματα του τόπου.»

Στο περίπου τώρα, μην μου ζητάς λεπτομέρειες. Έτσι κι αλλιώς, εγώ το Dorabak δεν το ξέρω.

Πώς μου τη σπάει όμως όταν έρχεται το κάθε Dorabak και μου διαπιστώνει τα προβλήματα του τόπου. Βουρλίζομαι όμως.

Βρε, μανίτσα μου, δεν μου είπες να μην πάω στις παραλίες και να τρέξω να ψηφίσω; Δεν πήγα εγώ με 40 βαθμούς και 80 γριές στην ουρά να ψηφίσω; Δεν την έφαγα στη μάπα την ξυνή τη δικαστική αντιπρόσωπο που μόλις έβλεπε ταυτότητα «Βασίλειον της Ελλάδος» ξύπναγε μέσα της ο Βαγγέλας ο Γιαννόπουλος; Δεν το έριξα εγώ δαγκωτό στην polyester κάλπη; Τι μου τα διαπιστώνεις τώρα τα προβλήματα; Σήκωσε το μανίκι και βρες λύσεις.

Και έχεις και το σόι από την Αργεντινή να σε ρωτά έκπληκτο «γιατί έχει παπά στην πρώτη μέρα του σχολείου;» Ακου τώρα να δεις πού κόλλησε ο άνθρωπος. Και τι να του εξηγήσεις; Αστο καλύτερα, μπες στο αεροπλάνο να πας στο καλό.

Εξαιρώ την απορία τύπου: «καλά 500 δημοσκοπήσεις δίνουν προβάδισμα στο Partido Socialista, αυτός ο κύριος δίπλα στην κοπέλα με το ξασμένο μαλλί, γιατί ακόμα λέει ότι δεν έχει κριθεί τίποτα;» Βρε άκου με που σου λέω: μπες στο ρημάδι το αεροπλάνο να πας πίσω στο Cristinάκι μας, γιατί έσκασαν μύτη και οι κομμένοι της Ρηγίλλης και δεν θα τελειώσουμε ποτέ.

Αμ και εσύ κυρ ΤσιτουριδοΜαγγίνα μου, δεν ήξερες ότι θα σε πετάξουν στο δρόμο; Αλλο και αυτό που βουρλίζομαι. Μια ζωή χαραμίζουν για το κάθε κόμμα και μετά τους κάνει εντύπωση που το κόμμα τους αντιμετωπίζει σαν την μελανοταινία του printer.

Δεν το ήξερες χρυσέ μου; Όσο καιρό πήγαινε και ερχότανε η μελανοταινία, καλά ήταν. Τώρα που τελείωσε, τέλειωσες. Χρόνια τώρα έτσι λειτουργούν τα printer. Το λέει και στο ράφι: Αναλώσιμα.

Μοναδική εξαίρεση όμως ο Γιωργάκης. Εκεί που είχε σβήσει τελείως η μελανοταινία, ξαφνικά έκανε auto-refill. Γέμισε μόνη της. Ό,τι κάνει του βγαίνει. Τζόκερ να παίξει αύριο χαλαρά τινάζει το τζακ ποτ. Αλλά έτσι είναι: Αμα ο κόσμος ψάχνει κάπου ελπίδα, μέχρι και εκεί που πριν κορόιδευε είναι ικανός να κοιτάξει. Όχι λοξό βλέμμα. Κανονικό.

Και άσε τα Dorabak να σου στέλνουν μηνύματα ότι χρειάζονται βοήθεια.

Όπως στρώσεις θα κοιμηθείς. Εγώ το βάζω στο αθόρυβο και στέλνε όσα sms θέλεις.

H άλλη 11η Σεπτεμβρίου

Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την 11η Σεπτεμβρίου 2001 -προφανέστατα δεν ανήκω σε εκείνη τη μερίδα Ελλήνων που υποστήριξαν το αθάνατο «καλά να πάθουν»- υπενθυμίζω και τιμώ εξίσου μια άλλη 11η Σεπτεμβρίου: αυτή του 1973, όταν ο χασαπο-δικτάτορας Augusto Pinochet ανέτρεπε τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο της Χιλής Salvador Allende.
Ασχετα από το αν συμφωνεί κανείς με τις πολιτικές του -πολλές ήταν εξ' αρχής καταδικασμένες να αποτύχουν για διάφορους λόγους- ο Allende ήταν η προσωποποίηση της αξιοπρέπειας. Αριστερός, όχι επειδή το έλεγαν τα βιβλία που είχε διαβάσει ή οι ταμπέλες, αλλά κυρίως γιατί το έλεγε η καρδιά του.
Δεν θέλω να μιζεριάσω με την κατάντια της ντόπιας αριστεράς -μέρες που είναι- αλλά μακάρι να είχαν πάρει ένα μάθημα από αυτόν τον τόσο σεμνό άνθρωπο. Αλλά τι να το κάνεις; Όταν πας στη Λατινική Αμερική για να θαυμάσεις λάθος τεμάχια, πάντα γυρνάς με το ίδιο κενό και στενό κεφάλι. Και μετά βάζεις το κασετόφωνο και λες μπαρούφες.
Πριν από λίγους μήνες πέθανε σε προχωρημένη ηλικία η Hortencia (Tencha) Bussi, σύζυγος του Allende. Με αφορμή το θάνατό της, ο προσωπικός γιατρός του προέδρου είχε μιλήσει στην El Paίs:
«Στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, όταν οι πραξικοπηματίες βομβάρδισαν και την προεδρική κατοικία του Tomás Moro, όπου βρισκόταν η Bussi, όλοι εμείς που ήμασταν με τον Allende στο προεδρικό μέγαρο της La Moneda, είδαμε να φεύγει ένα δάκρυ από την αγωνία για το τι απέγινε η σύζυγός του.»
Η μεγαλύτερη κληρονομιά που άφησε ο Allende στη Χιλή είναι η πεποίθηση ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ανασάνει χωρίς δημοκρατία και ελευθερία. Το πίστεψε και το έκανε πράξη. Θυσιάζοντας τον εαυτό του. Όχι με μπαρούφες, γελοίες κορώνες, επαναστατικά τσιτάτα και χαριτωμενιές.
Η Χιλή δεν το ξεχνά ποτέ, για αυτό και σήμερα έχει την καλύτερη δημοκρατία στη Νότιο Αμερική.
Kαι για να το λέω εγώ, κάτι παραπάνω σημαίνει...

Τρυπάκι

Κοίτα να δεις τώρα σε τι τρυπάκι μπήκες με τις εκλογές. Έφτασες στο σημείο να χαρακτηρίζεις πρωτοφανές το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός μίλησε -λέει- με τη γλώσσα της αλήθειας για την κατάσταση. Το αυτονόητο σε αυτή τη χώρα αποκαλείται πρωτοφανές και μετά αποθεώνεται.
Σου είπε: Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά για κανά δύο χρόνια θα τρως νερό με ζωμό knorr και γιαούρτι με λίγα λιπαρά, προκειμένου να καταπολεμήσω τη φοροδιαφυγή και να μειώσω τις κρατικές δαπάνες. Και τώρα παλαμάκια που σου είπα την αλήθεια και δεν σου πούλησα καθρεφτάκια και χάντρες. Και ρίξε και μια ψήφο.
Δεν θέλω να σας χαλάσω το πάρτι μανίτσες μου, αλλά λάθος πόρτα χτυπήσατε. Εμένα έτσι κι αλλιώς με έχετε ταράξει στον έμμεσο φόρο, οπότε μια χαρά την είδα την αλήθεια. Και για το σπάταλο κράτος, πάλι λάθος πόρτα χτυπήσατε: Εγώ στον ιδιωτικό τομέα δουλεύω που έτσι και κάνω κανά δυο τηλεφωνηματάκια παραπάνω, ικανοί είναι να μου τα χρεώσουν. Μην σας πω να μου ζητήσουν να φέρνω και χαρτί τουαλέτας από το σπίτι.
Και απέναντι έχεις τον άλλο να σου λέει ότι έχει λύσεις. Τόσα χρόνια πέρασε στις Ευρώπες και τις Αμερικές και ακόμα πιστεύει ότι η φοροδιαφυγή και η σπατάλη είναι τεχνικά ζητήματα. Για την περίφημη ελληνική νοοτροπία (γνωστή και ως ελληνική ιδιαιτερότητα) δεν άκουσε τίποτα. Σου λέει ο άλλος, «γιατί να πληρώνω τους κλέφτες;». Και άντε εσύ μετά να τον πείσεις με διαφημιστικά σποτ ότι είναι αντικοινωνική συμπεριφορά. Μωρέ δεν πα να είναι και αγοραφοβική.
Και το βασικό του επιχείρημα είναι εκείνο το γνωστό το Αριστερό: λεφτά υπάρχουν. Εγώ πάλι που είμαι και άσχετος, πρώτη φορά ακούω ότι υπάρχουν λεφτά σε μια χώρα που δεν παράγει απολύτως τίποτα. Αλλά δεν βαριέσαι. Στο συλλογικό (ελληνικό) υποσυνείδητο, τρία πράγματα δεν πρόκειται ποτέ να κλονιστούν: η πεποίθηση ότι κάπου υπάρχουν λεφτά, ότι οι Αμερικάνοι είναι φονιάδες των λαών και ότι οι σιωνιστές έχουν βάλει στο μάτι την ορθοδοξία. Ίσως και ένα τέταρτο: ότι ο Ολυμπιακός κλέβει τα πρωταθλήματα.
Για την Αριστερά να μην το συζητήσουμε καλύτερα: οι ίδιες δυσοίωνες φάτσες, που όσο περνά ο καιρός γίνονται όλο και πιο μίζερες. Θέλει, πάντως, τέχνη να καταφέρεις να γίνεσαι όλο και πιο deplorable. Σε αυτό τους βγάζω το καπέλο. Και να φανταστείς ότι όλοι αυτοί μάς ζητούσαν να «τιμωρήσουμε το δικομματισμό». Βρε κάτι φάτσες...
Και μιλώντας για φάτσες: αναμένω με αγωνία τα προεκλογικά φυλλάδια των υποψηφίων. Να θαυμάσω βιογραφικά, φωτογραφίες πήχτρα στο Photoshop και πόζες δίπλα στον πρόεδρο, τον Εθνάρχη, τον πρώην Εθνάρχη, τον στρατάρχη Παπάγο, την Tina Turner, τη Φρειδερίκη, τον Δαλάι Λάμα, τον παπά της ενορίας, τον Γιάννη Πλούταρχο και τον Fidel. Περάστε κόσμε.
Hasta el 4 de Octubre. Siempre.

Χιλιόμετρα

Πώς τα φέρνει όμως η ζωή. Σου έρχεται το σόι από την Argentina και λες να το πάρω να το πάω να δει ολίγη από ηπειρωτική Hellas. Όταν λέμε ολίγη, μην φανταστείς: μέσα σε μία βδομάδα το κοντέρ έγραψε 1.600 χιλιόμετρα.

Και έχουμε και λέμε: καταρχήν ο λαός της Argentina έπρεπε να θαυμάσει Μετέωρα: δώσε στο λαό βράχο και Μονές, ρίξε από κοντά και ένα γκρουπάκι προσκυνήτριες εκ Βαλκανίας (το τσεμπέρι μέχρι το αφτί) και ασφαλώς έναν ξεναγό σαν εκείνο τον σπασίκλα στο σχολείο που το είχε μάθει παπαγαλία το μάθημα από τη σελίδα 34 μέχρι την 48, αρκεί να του έλεγες πώς ξεκίναγε η πρώτη φράση της σελίδας 34. Κάπως έτσι τα έλεγε. Και το σόι, μαγεμένο.

Εκεί δε στη Μονή του δεν-θυμάμαι-τώρα, ήταν ένα Μουσείο. Καλά, μην φανταστείς ότι φώναξαν και τον Μπαρόζο στα εγκαίνια να τσακίσει τον μπουφέ. Κάτι στολές και αφίσες είχε, δηλαδή τη γνωστή δόξα του έθνους και της Ορθοδοξίας. Θα μου πεις, στα Μετέωρα πήγες. Τι ήθελες να έχει; Πώς λειτουργεί ένας πυρηνικός αντιδραστήρας;

Τέλος πάντων, εκεί στην είσοδο του Ορθοδοξο-μουσείου έχεις έναν absolut δυσοίωνο τύπο να επαναλαμβάνει μονότονα σε όποιον έμπαινε: «νο φώτο μπίτε». Και αν ο τουρίστας δεν καταλάβαινε τη γλώσσα του Johann Wolfgang von Goethe, o δυσοίωνος απαντούσε: «θα στα κόψω τα χέρια αν βγάλεις φωτό». Στη γλώσσα του Johann Wolfgang von Λεχρίτη.

Εμένα πάλι δεν μου είπε τίποτα με την Cannon περασμένη στο λαιμό, προφανώς με έκοψε από το ξυνό μου το ύφος. Ίσως πάλι και από τα ισπανικά, προσπαθώντας να προειδοποιήσω το σόι από Argentina να κρύψει τις κάμερες μην έχουμε τίποτα ακρωτηριασμούς και αίματα.

Και ξεκινάς να πας λίγο παρακάτω και την βλέπεις στο δρόμο την ταμπέλα «Καρδιτσομαγούλα». Και σκάει η ερώτηση: «Che, ¿qué queré decir esto?» Τι να σου πω τώρα βρε μανίτσα μου; Μπελά που βρήκα με την Καρδιτσομαγούλα.

Μετά λες να πας το σόι στο Μαντείο. Διότι, καλή η Ορθοδοξία, αλλά οι Δελφοί έχουν τη χάρη τους. Ασε που θα περάσεις και από Αράχωβα και θα αγοράσεις και λίγη φορμαέλα μόνο 3.500 ευρώ το γραμμάριο. Live your myth.

Ρημαδοφτάνεις λοιπόν στους Δελφοί, όπου οι αναθυμιάσεις από το χόρτο της Πυθίας, το πατσουλί της Γαλλίδας τουρίστριας, τη φορμαέλα που (δυστυχώς) άνοιξε το σόι και τις τιμές στα ξενοδοχεία, σε στέλνουν αδιάβαστο. Myth εντελώς.

Και γυρίσεις κατάκοπος στο ξενοδοχείο και κάνεις το μοιραίο -μετά από πολλές μέρες- λάθος: Ανοίγεις την τηλεόραση και πέφτεις επάνω στο διάγγελμα: Και αρχίζει ο άλλος να σου εξηγεί τους λόγους που θα σε τρέχει για εκλογές. Και πάνω που πας να πάρεις μια ανάσα, τελειώνει το διάγγελμα και σου σκάει στην οθόνη η Όλγα με το παρεάκι της. Και το σόι από δίπλα έχει μαζέψει απορίες. Σε μπλοκάκι, σαν εκείνο τον Σημίτη:

1. τι είπε ο presidente del gobierno;
2. ποια είναι αυτή η κοπελίτσα με το ξασμένο μαλλί (το ξασμένο δεν θέλεις να ξέρεις πώς το λένε. Ούτε την κοπελίτσα.)
3. γιατί φωνάζει έτσι εκείνος ο morocho με τη γενειάδα;
4. αυτό είναι δελτίο ειδήσεων;
5. γιατί μιλάνε όλοι μαζί;

Ακου να δεις, αγαπημένο μου σόι: ο presidente del gobierno θέλει εκλογές, γιατί ο άνθρωπος είναι ένα κινούμενο fracaso*. Φρακάσο τοτάλ.

Η άλλη με το ξασμένο μαλλί και τον morocho με τη γενειάδα είναι ένα naufragio**. Ναουφράχιο τοτάλ.

Ανακάτεψε ένα φρακάσο με ένα ναουφράχιο και βγάλε συμπέρασμα. Και ναι. Αυτό είναι ένα δελτίο ειδήσεων. Και όχι. Δεν μιλάνε όλοι μαζί. Η κοπέλα με το ξασμένο μαλλί επιτρέπεται να μιλάει. Οι άλλοι απλά διακόπτουν.

Και μετά από τέτοιο σοκ, τι να σου κάνουν και οι Ατρείδες με τους Θόλους και οι Πύλες των Λεόντων και η Ναύπακτος με τον Miguel de Cervantes και το Ναύπλιο με την ωραία καρυδόπιτα, η Επίδαυρος με τη χοντρή που προσπαθούσε επί ώρες να ανέβει στην κορυφή, οι Ύδρες, οι Σπέτσες και τα Ψαρά.

Την κάτσαμε, αγαπημένο μου σόι. Ξυνά μας βγήκαν τα 1.600 ξασμένα χιλιόμετρα. Και δεν σου εξήγησα και για την Καρδιτσομαγούλα.

*αποτυχία

**ναυάγιο