Υπογραφές

Νάτο πάλι το Cristinάκι. Έχει βαλθεί να γράψει ιστορία η πρόεδρος, πάει και τελείωσε. Τελευταίο μας σουξέ η υπογραφή μιας πραγματικά ιστορικής συμφωνίας: Βολιβία και Παραγουάη αποφάσισαν να υπογράψουν οριστική ειρήνη.

Tα βλέπουμε εδώ τα χαμόγελα του γνωστού Έβο Μοράλες παρέα με τον πρόεδρο της Παραγουάης Φερνάντο Λούγο. Ο οποίος Λούγο μας βγήκε πολύ μπερμπάντης. Μέχρι τη στιγμή που έγραφα το post, τρεις γυναίκες είχαν βγει να πουν ότι έχουν εξώγαμο μαζί του. Μέχρι το τέλος του post τα εξώγαμα μπορεί να έχουν γίνει και πέντε, τι να σας πω. Και ήταν και επίσκοπος τρομάρα του. Τουλάχιστον αυτός έκανε παιδιά, δεν αγόραζε οικόπεδα…

Τέλος πάντων, το Cristinάκι τα έβαλε όλα αυτά στην άκρη και ανέλαβε το ρόλο της εγγυήτριας δύναμης στην υπογραφή οριστικής ειρήνης μεταξύ Βολιβίας και Παραγουάης. Οριστική μετά τον πόλεμο του Chaco του 1932-35. Τόσο παλιά.

Γιατί τσακώθηκαν; Αν δει κανείς το χάρτη, η Βολιβία και η Παραγουάη έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι οι μόνες χώρες της Ν.Αμερικής που δεν έχουν θάλασσα. Η Βολιβία την έχασε από τη Χιλή και η Παραγουάη... χμμμ... η Παραγουάη δεν είχε ποτέ, αλλά κάποτε ήταν πιο μεγάλη σε έκταση γεγονός που της εξασφάλιζε μεγαλύτερη πρόσβαση στον ποταμό Paraná που οδηγεί στη θάλασσα.

Έχασε όμως πολύ μεγάλο μέρος του εδάφους της στον πόλεμο του 1864 κατά της Τριπλής Συμμαχίας (Αργεντινή, Ουρουγουάη, Βραζιλία). Και δεν έχασε μόνο εδάφη, έχασε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της και αυτό ήταν χειρότερο.

Τέλος πάντων, αφού έχασε τεράστια εδάφη, σου λέει μην χάσω και φυσικούς πόρους. Το ίδιο σκέφτηκε και η Βολιβία που ήδη είχε χάσει τη θάλασσα.

Έτσι όταν εκεί στα κοινά σύνορα βρέθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου, οι δύο χώρες έμπλεξαν σε αυτόν τον περίφημο πόλεμο του Chaco. Ας είναι καλά οι ξένες εταιρείες πετρελαίου που έβαλαν το χεράκι τους.

Σαν τον Τρωικό Πόλεμο ένα πράγμα που η Αθηνά ξερογλειφόταν για τον Οδυσσέα και ο Ποσειδώνας κόζαρε την Ωραία Ελένη (λέμε τώρα).

Έτσι και εδώ: η Standard Oil είχε κατέβει με το συνδυασμό Βολιβία και η Shell με το συνδυασμό Παραγουάη.

Τον πόλεμο τον κέρδισε το ψηφοδέλτιο Παραγουάη. Ήταν λιγότεροι αριθμητικά, αλλά πιο μάγκες και επιπλέον μόνοι αυτοί μιλάνε και μια δεύτερη γλώσσα (τη Guaraní), οπότε είχαν ένα πολεμικό πλεονέκτημα σε μια εποχή που ο ασύρματος ήταν το βασικό μέσο επικοινωνίας. Χώρια που τα Παραγουανάκια τον είχαν στην πόρτα τους τον πόλεμο, ενώ τα Βολιβιανάκια είχαν κάνει ένα σκασμό δρόμο για να φτάσουν στο μέτωπο, οπότε έμειναν από λάστιχο (logistics, που λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας).

Και όταν ο πόλεμος τελείωσε, άφησε πίσω του 100 χιλιάδες νεκρούς σε μάχες, ελονοσίες, πείνες και δίψες (κυριολεκτικά). Oι νικητές Παραγουανοί πήραν τη μερίδα του λέοντος από την περιοχή, για να ανακαλύψουν τελικά ότι δεν υπήρχε σταγόνα πετρέλαιο. Βρέθηκε βέβαια φυσικό αέριο, το οποίο ακόμα ρέει. Πάλι καλά...
Ωστόσο, για 74 χρόνια οι δύο χώρες δεν έλεγαν να αναγνωρίσουν τα κοινά τους σύνορα. Μέχρι σήμερα που έπεσαν οι υπογραφές και τα χαμόγελα.

Γεια σου ρε Cristinάκι με τα ωραία σου. Γεια σου και σένα Έβο με το πείσμα σου. Γεια σου και σένα Λούγο με τα εξώγαμά σου.

Otros Aires

Οι αγαπημένοι μου Otros Aires: γκρουπ που ανήκει στην κατηγορία του tango arqueológico με την έννοια ότι συνδυάζει το tango των αρχών του 20ού αιώνα με την ηλεκτρονική μουσική του 21ου αιώνα, αλλά και μεσογειακούς ήχους. Λογικό αφού τα μέλη του είναι Αργεντινοί και καταλανοί.

Έχουν έρθει και στην Ελλάδα και ελπίζω να ξαναέρθουν.

Αγαπημένο τραγούδι: Milonga Sentimental (1931). Χιλιοτραγουδισμένο, πασίγνωστο, πάνσοφο και ευλογημένο επειδή το τραγούδησε ο Carlos Gardel.

Κορυφαίος στίχος:

Otros se quejan llorando, yo canto por no llorar

(άλλοι γκρινιάζουν κλαίγοντας, εγώ τραγουδώ για να μην κλαίω)

Εδώ οι Otros Aires το τραγουδούν παρέα με τον Gardel. Και πολύ καλά κάνουν.

Παγώνα

Στη Wikipedia έχει κάθε μέρα ένα μίνι αλμανάκ γεγονότων. Παρατίθενται τα βασικότερα και μετά ένα link σε στέλνει στα περαιτέρω.
Μπαίνω και χαζεύω τα γεγονότα της 21ης Απριλίου: Βλέπω διάφορα περίεργα και μη, βλέπω και για τα εγκαίνια της Brasilia -της πόλης που φτιάχτηκε από το μηδέν για να γίνει πρωτεύουσα της Βραζιλίας- αλλά πουθενά δεν βλέπω για το πραξικόπημα στην Ελλάδα. Χρειάζεται να πας στα περαιτέρω για να το δεις.
Προσωπικά δεν έζησα τη δικτατορία· στο τέλος της γεννήθηκα. Την έχω συνδυάσει με τις εμετικές γιορτές που κάναμε στο σχολείο. Εννοείται πως στα θρανία δεν μάθαμε τίποτα. Ό,τι έμαθα, το έμαθα από προσωπικό διάβασμα. Ας όψεται και η Αργεντινή, όπου τις χούντες (ισπανική λέξη η ρημάδα) τις έχουμε και πρόχειρες...
Μετά τη δικτατορία την είδα σε ταινίες και βίντεο στο youtube. Όλος ο θίασος επί σκηνής: το πουλί, ο φαντάρος, ο Στελλάρας με το μυστρί, ο Γιώργος με τον ασθενή επί της κλίνης και η Παγώνα Ζωιτάκη να παριστάνει την αντιβασίλισσα…
«Φαντάσου πόσο χάλια ήταν όλοι οι υπόλοιποι για να κυβερνούν αυτοί» σκέφτηκα μια φορά.
Εμάς τώρα μας πειράζει που δεν το έχει η Wikipedia? Έτσι κι αλλιώς ξεχάστηκε η Επέτειος. Τα κόμματα εξουσίας δεν έβγαλαν καν ανακοίνωση. Μόνο η Αριστερά και αυτή από υποχρέωση.
Εξαίρεση η Αλέκα, που βρήκε την ευκαιρία να μας πει ότι τότε -όπως και τώρα- το βασικό σύνθημα ήταν ο αντικομμουνισμός. Μην ανησυχείς καλή μου. Δεν κινδυνεύεις σήμερα να σε στείλουν στη Μακρόνησο. Ποιος θα ασχοληθεί σοβαρά μαζί σου; Χώρια δηλαδή που δεν έχει πλοίο, γιατί το νησί είναι εκτός άγονης, άρα ούτε διαπλεκόμενος εφοπλιστής δεν ασχολείται.
Σχεδόν την ξέχασαν και τα κανάλια. Λογικό το βρίσκω. Τι να σου κάνει και ο Πατακός μπροστά σε κοτζάμ Τελάκη; Τι να πιάσει η Παγώνα μπροστά στην Καγιά που είχε και πρεμιέρα με τον καφέ της… Να είμαστε και σοβαροί.

Κάπως έτσι ξεχάστηκε και το αντιτορπιλικό «Βέλος», το οποίο σαπίζει ελλείψει κονδυλίων. Ενώ αν του είχαν βάλει τέσσερις ρόδες, τώρα θα είχε μειωμένα τέλη ταξινόμησης και θα ήταν πρώτη μούρη παντού...

(Και μετά μας έφταιγε εκείνος ο παπάς που έλεγε «διάβαζα στη Χούντα και δεν είχα ιδέα»).

Μεταξύ μας, την Εθνοσωτήριο καλύτερα να την ξεχάσεις, παρά να τη θυμάσαι από υποχρέωση.
Έτσι κι αλλιώς, αυτοί που έφαγαν ξύλο έζησαν στην ανωνυμία. Ενδεχομένως να παλεύουν ακόμα και σήμερα για τα τελευταία ένσημα.
Οι άλλοι που βγήκαν να εξαργυρώσουν «αγώνες», είναι απλά χυδαίοι. Το ίδιο δικτάτορες με τον κάθε Στελλάρα και την κάθε Παγώνα.
Γιατί ο δικτάτορας ζει μέσα μας. Και τρέφεται από το ναρκισσισμό μας.

Καλή όρεξη

Αγαπημένα μου blogόπαιδα: Ολόψυχα σας εύχομαι Καλή Όρεξη. Δεν υπάρχει άλλη ευχή. Ούτε καν Χριστός Ανέστη. Την Ανάσταση τη βιώνει ο καθένας με τον τρόπο του, αυτό πιστεύω εγώ.
Επομένως, Καλή Όρεξη. Ολόψυχα. Από έναν άνθρωπο που κυριολεκτικά σιχαίνεται το θέαμα.
Εμείς που μείναμε πίσω χορτάσαμε άπλα. Μόνο τα φανάρια ήταν κόκκινα συνέχεια, για να σπάνε νεύρα.
Επίσης, γίναμε και πάλι ξεφτέρια στις Ιστορίες της Βίβλου. Ο εφιάλτης του Δημοτικού όλη μέρα στην οθόνη: Μωυσήδες, Αβράαμ, Ισαάκ, Τελώνες, Φαρισαίοι, Αιγύπτιοι, ραβίνοι όλο αμφιβολία και Ρωμαίοι με μούσκουλα και καυτά παντελονάκια. Και ο Ιησούς σε διάφορες εκδοχές, αλλά πάντα trendy. Όπως πρέπει άλλωστε.
Α, και πολύ γενειάδα αδερφάκι μου. Έτσι και φόραγαν και καμιά κουκούλα, είχαν πάει όλοι για Γολγοθά.
Πάντως, στο δίλημμα «Μαρία Μαγδαληνή: Αν Μπάνκροφτ ή Μόνικα Μπελούτσι;» απαντώ ευθέως: Αν Μπάκροφτ. Διότι μπορεί η Μόνικα να είναι Μόνικα, αλλά η Αν είχε τσαγανό. Εκεί που δεν την πιστεύουν οι αχαΐρευτοι ότι ο Master αναστήθηκε, λίγο ήθελε να τους αρχίσει στα χαστούκια...
Και επειδή δεν γίνεται post χωρίς γκρίνια: Την αγάπη μου και στη σκέψη μου στον Panos, που έχει την ατυχία να είναι είναι φαντάρος το Πάσχα. Και ζει το absolut εμετικό circo Medrano, όπου ο στρατιώτης μετατρέπεται σε γκαρσόνι-λατζέρη-υπηρέτη-θαλαμηπόλο γ' κατηγορίας, προκειμένου να χλαπακιάσει δωρεάν το χακί και το σόι του. Αντε στην καλύτερη περίπτωση να εμφανιστούν και τα γαλαζό-πρασινό-κόκκινα ανθρωπάκια να «τσουγκρίσουν αβγά».
Θλιβερό θέαμα. Ίσως πιο θλιβερό και από τον οβελία.
Μην δίνετε σημασία. Συνεχίστε.

Interactive

Υπάρχουν καλοί και κακοί στις φαρσοκωμωδίες; Κανονικά θα διατηρούσα μια επιφύλαξη, αλλά έχω αρχίσει να πιστεύω ότι υπάρχουν μόνον πονηροί. Οι οποίοι πιστεύουν ότι όλοι οι υπόλοιποι είμαστε τόσο ηλίθιοι που θα πιστέψουμε ότι πράγματι υπάρχουν καλοί και κακοί.
Πάρτε για παράδειγμα τη φαρσοκωμωδία: «Αμάρτησα για το παιδί μου» με πρωταγωνιστή τον Τελάκη Παυλίδη.

Σκηνή πρώτη:
Ένας καραβοκύρης κάνει την εξής συνταρακτική δήλωση: Ζούγκλα η άγονη γραμμή. Αν δεν δώσεις, γραμμή δεν παίρνεις.

Καλώς τα παιδιά τα δικά μας, σου απαντώ εγώ ο θεατής από κάτω, γιατί το έργο είναι interactive. Bρε μανίτσα μου, πότε ακριβώς έφτασες Ελλάδα; Χθες ε; Αχού τι κακό σε βρήκε που πήγες να κάνεις μπίζνα με το ελληνικό δημόσιο και σε κοιτάγανε κατευθείαν στην τσέπη. Δεν το ήξερες ε; Εντάξει θα συνηθίσεις. Για ρώτα και εμάς. Και στον ΙΚΑ ζούγκλα, και στην Πολεοδομία ζουγκλάρα και στην Εφορία σε δαγκώνουν έχιδνες. Τι να κάνεις; Live your myth, που λέμε.
Αλλά τώρα κοίτα να δεις, επειδή εμείς το έχουμε και πετροπαράδοτο να πηγαίνουμε σε νησιά της άγονης, εντελώς μεταξύ μας δεν είναι ότι έφερες και εσύ τίποτε κρουαζιερόπλοια.
Όλοι ξέρουμε τι σαπάκια κυκλοφορούν στην άγονη. Μην κοιτάς τώρα που η Κατερίνα και εγώ έχουμε ζήσει δέκα ζωές πάνω στη «Ρομίλντα» και την αγαπάμε. Ασε μας εμάς.
Το χωριουδακι είναι μικρό και όλοι γνωριζόμαστε. Και επειδή ακριβώς γνωριζόμαστε, ξέρουμε ότι το Αιγαίο είναι κλαμπ πριβέ, ο ξένος καραβοκύρης τρώει πόρτα και τα δρομολόγια μοιράζονται. Πέντε πάνω, πέντε κάτω, θα τα βρείτε βρε αδελφέ. Γιατί τόσος ντόρος;

Σκηνή δεύτερη:
Oργή και στεναχώρια έπεσε στο γαλάζιο βασίλειο, γιατί ο Τελάκης κούνησε το δάχτυλο και δεν τους «διευκόλυνε» να πάει στο καλό. Σου λέει η πρώτη επιλαχούσα για το έδρανο είχε ράψει και το φόρεμα της ορκωμοσίας και μετά το έσκισε σε χίλια κομμάτια και το έφαγε. Η δε στρουμφίτα Φωτεινή Πιπιλή, πολύ στεναχωρήθηκε.

Και σου απαντά, στρουμφίτα μου, ο interactive θεατής: Τι ήθελες να κάνει o Τελάκης; Να ανεξαρτητοποιηθεί και να παριστάνει τον σοβαρό; Μήπως ήθελες να φτιάξει και blog;
Και εσύ, μανίτσα μου, χτες προσγειώθηκες στην Ελλάδα; Ακου να μαθαίνεις: ο βουλευτής είναι σαν τον συμβολαιογράφο. Το μαγαζί γωνία, ισόβιο και κληρονομητέο. Αμα καβατζώσει και υπουργείο (να δεις πώς το λένε: «ο πρωθυπουργός με τίμησε με την εμπιστοσύνη του») τότε το μαγαζί απογειώνεται. Μπίζνες, off shore και βόλτες στην εκλογική περιφέρεια με κουρσάρα. Πώς θα πείσεις την εκλεκτή πελατεία αν δεν έχεις πρόσωπο;

Σκηνή τρίτη (εμβόλιμη):
Ο Τελάκης δίνει εξηγήσεις: Έλλην πατέρας είμαι και αγόρασα ένα διαμερισματάκι στην κόρη μου. Έχω και αδελφό κιμπάρη και τσίφτη και μόρτη που τσόνταρε το κατιτίς για να μην μπλέξει το παιδί με δάνεια.

Και εγώ ο θεατής γίνομαι ένα ράκος. Να το χέσω το interactive, που το μόνο που σκέφτομαι είναι την ατυχία μου, που ο δικός μου αδελφός, 20 χρόνια στα εξωτερικά, ούτε ένα διαμέρισμα δεν μου πήρε.

Επίλογος:
Ο θρίαμβος της λογικής με την επικράτηση του δόγματος «Μεταξύ κατεργαραίων ειλικρίνεια». Όλοι δίνουν τα χέρια, η παρεξήγηση λύνεται και επιστρέφουν στις δουλειές τους.
Η παράσταση έλαβε τέλος και η έξοδος εμπρός δεξιά.

Duracell

Θαυμάστε λεβεντιά στη φωτογραφία. Και αν δυσκολεύεστε με τα πρόσωπα, ευθύς αμέσως λύνω την απορία: Ο μπαρμπά υπουργός Χατζηγάκης -ούτε καν θυμάμαι τι χαρτοφυλάκιο έχει- και ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Σουφλιάς σε ονειρεμένες στιγμές χορευτικού οίστρου.

Ο λόγος; Εγκαίνια ενός ακόμα τμήματος της Εγνατίας Οδού, εκεί κάπου στην Ήπειρο. Και για να είμαστε ασορτί με το couleur local, βαράμε και έναν ηπειρώτικο για το καλορίζικο του πράγματος.

Διότι μπορεί ο πρωθυπουργός να δηλώνει κουρασμένος, όμως οι υπουργοί του είναι ακμαίοι.

Σαν τα λαγουδάκια της Duracell: εκεί που το ένα κλατάρει στα σκαλιά του Μαξίμου, τα υπόλοιπα συνεχίζουν. Και συνεχίζουν. Και συνεχίζουν...

Δεν ξέρω τι μπαρούφα λέει η κάθε Αλέκα και ο κάθε Αλέκος, αλλά για μένα η βασικότερη διαφορά μεταξύ Δεξιάς και οποιασδήποτε άλλης κυβέρνησης ήταν πάντοτε διαφορά αισθητικής.

Θυμηθείτε τον Σημίτη σε αντίστοιχα εγκαίνια. Ωκεανός πλήξης. Αμηχανία, ξυνίλα, μαγκωμένα χαμόγελα και ξύλινος -γεμάτος σαρδάμ- λόγος. Αντε στο πολύ κέφι να έπαιζε καμιά άρια του Carl Orff. Τρελή διασκέδαση δηλαδή. Να σου έρχεται να πάρεις την κορδέλα των εγκαινίων να την περάσεις στο λαιμό να αυτοκτονήσεις.

Ενώ εδώ το βλέπεις: Ανέβα στο τραπέζι μας κούκλα μου γλυκιά.

Και για όσους έχουν ακόμα απορίες: ο γενειοφόρος στη μέση της φωτογραφίας δεν είναι άλλος από τον επικεφαλής της κατασκευαστικής εταιρείας Ακτωρ.

Πραγματικά του βγάζω το καπέλο. Και δρόμο έφτιαξε και τελετή οργάνωσε. Να υποθέσω ότι το catering ήταν από του Μπαϊρακτάρη;

Lila Downs

Η λατρεμένη Lila Downs επέστρεψε. Το νέο της άλμπουμ λέγεται Ojo de culebra και είναι πολυσυλλεκτικό. Συνεργασίες με σπουδαία ονόματα όπως την τραγουδίστρια των Chambao, συνεργασίες περίεργες όπως με τον ροκά Ισπανό Εnrique Bunbury (ναι, Ισπανός είναι. To Bunbury το δανείστηκε από τον Oscar Wilde), μια καταπληκτική διασκευή του Black Magic Woman, μια άλλη διασκευή του country I envy the world και πολλά πολλά άλλα.

Η Lila Downs γεννήθηκε στην Oaxaca του Μεξικού από indίgena μητέρα και Βρετανό πατέρα. Tραγουδά ισπανικά, αγγλικά και σε αρκετές διαλέκτους του Μεξικού, προσπαθώντας να κρατήσει ζωντανή τη μουσική παράδοση και την κουλτούρα ενός καταπληκτικού λαού και μιας μαγικής χώρας.

Ξεχωρίζω το τραγούδι Justicia. Περίεργη συνεργασία με τον Ισπανό Enrique Bunbury, που όμως μιλά για τη (μονίμως απούσα από το Μεξικό) Δικαιοσύνη:



Justicia. Te busqué en la calle, te busqué en el diario, la televisión, en las voces sordas de los tribunales. Justicia. Te busqué en las caras, te busqué en las bocas, te busqué en las mentes,
te busque en los ojos de nuestras ciudades.

(Δικαιοσύνη. Σε αναζήτησα στο δρόμο, στην εφημερίδα, την τηλεόραση, στις κουφές φωνές των δικαστηρίων. Δικαιοσύνη. Σε αναζήτησα στα πρόσωπα, στα στόματα, στα μυαλά, στα μάτια των πόλεών μας)

Kαι η Lila Downs αισιόδοξη τραγουδά:
Sigo creyendo, que lo malo acaba, que lo bueno viene, la conciencia te llama.
(Εξακολουθώ να πιστεύω ότι το κακό τελειώνει και ότι το καλό έρχεται, η συνείδηση σε καλεί)

Αφιερωμένο στη Juanita la Quejica: che, Juanita. Esta Lila es para vos!

Aντιπερισπασμός

Δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστο το ραντεβού του Ομπάμα με την Ελισάβετ την Βου. Είναι άλλωστε γνωστό, ότι η Ελισάβετ η Βου είναι η δεύτερη αγαπημένη μου μετά τη Φρειδερίκη.
Όποιος δεν είδε το σχετικό βίντεο, έχασε.
Μπαίνει μέσα ο Μπαράκ και η Μπαράκαινα και παθαίνουν καταρχήν ένα πολιτισμικό σοκ. Βαρύ το σαλόνι, φουλ στον Βαράγκη, χαλιά χειροποίητα, λαμπατέρ να ντρέπεσαι να αγγίξεις, τεράστιες πορσελάνες και αγάλματα. Κλεμμένα όλα από τις αποικίες, τα ξέρουμε τώρα μην τα λέμε.
Τέλος πάντων, προχωράει ο πρόεδρος, βλέπει μια γνωστή φυσιογνωμία στα ροζ (με ύποπτη ΜΑΥΡΗ τσάντα στο χέρι) και χαιρετάει. Αυτή θα είναι η βασίλισσα, σκέφτηκε.
Σιγά το δύσκολο δηλαδή: 500 χρόνια βασίλισσα είναι, συναντά Αμερικανούς προέδρους από την εποχή που η Χιροσίμα ήταν καθαρή από ατομική ενέργεια.
Από κοντά και η Μπαράκαινα, ενώ στο πλάι ο βασιλικός σύζυγος -γνωστός για τα ρατσιστικά του σχόλια- προχώραγε διστακτικά να δώσει το χέρι του.
Σκέφτηκε, πώς μου έτυχε εμένα στα στερνά να χαιρετήσω μαύρους. Τέλος πάντων χαιρέτησε και ο πρίγκιπας και μετά σταύρωσε τα χέρια πίσω από τη μέση. Πονηρός ο βλάχος. Σου λέει, μην τυχόν και μου ζητήσουν και δεύτερη χειραψία, γιατί θα παραιτηθώ επί τόπου και θα γυρίσω στην Ελλάδα να διεκδικήσω το Τατόι.
Είπανε μερικές τυπικούρες: «Είχατε καλό ταξίδι;» ρώτησε η Μεγαλειότατη.
- «Ναι αμέ, πέσαμε και σε άδεια πτήση δεν μας καθυστέρησαν και στο check in» απάντησε το Μπαρακοζεύγος, για να περάσει στην αντεπίθεση:
- «Νice place you got here. Δεν το νοικιάζετε να έρθετε να μείνετε στη Φλόριντα που μαζεύουμε όλους τους γέρους για να μην ενοχλούν τον κόσμο;»
Η Ελισάβετ η Βου δεν απάντησε. Ας είναι καλά το stiff upper lip των Βρετανών, αλλιώς θα σου έλεγα εγώ τι θα της είχε σούρει της μαύρης.
Κορυφαία στιγμή: ο κυρ Μπαράκ έκανε δώρο στη βασίλισσα ένα ipod. Αν είναι δυνατόν: βρε μανίτσα μου, iPOD στην Ελισάβετ την Βου? Μήπως της είχες βάλει και καμιά 1000άρα τραγούδια μέσα? Beyonce, Dead Kennedys και Tone Lock? Έλεος δηλαδή..
Καλά, η βασίλισσα δεν το συζητώ. Ξοδεύτηκε πάλι. Έκανε δώρο σε κοτζαμάν πρόεδρο ένα πορτρέτο με αφιέρωση. Μεγάλη επιτυχία. Σε καμιά κουζίνα στο Ιλινόι θα καταλήξει το πορτρέτο δίπλα στο αυτόγραφο του Michael Jordan και του Eminem...
Και κάπου εκεί σχόλασε το ραντεβού. Ησύχασε και ο πρίγκιπας-σύζυγος που είχε πιαστεί να κρατά τα χέρια σταυρωμένα και τράβηξε για το τσάι του. Τι ανάγκη έχει αυτός...

ΥΓ Το παρόν post αποτελεί μια (απέλπιδα) προσπάθεια να ξεχαστεί η συντριβή της albiceleste από τη Βολιβία με σκορ... άσε δεν γράφω το σκορ.
Αντιπερισπασμός.

Hasta siempre, Sr Presidente

Raúl Ricardo Alfonsín

(1927-2009)

49o Presidente de La Naciόn.

Αποκάλυψη

Αγαπημένα blogόπαιδα, συγγνώμη που δεν απάντησα πολύ αναλυτικά στο προηγούμενο post, αλλά πώς να απαντήσεις σε σχόλια ενός post που δεν είναι δικό σου;

Εξηγούμαι: Η Συμμορία των Τεσσάρων δεν έδρασε μόνο στην Κίνα μετά τον Μάο, έδρασε και στην blogόσφαιρα.

Κατερίνα, Cindy, VK και η αφεντιά μου αποφασίσαμε να γράψουμε ένα κείμενο με θέμα την ΑΠΑΤΗ και να κάνουμε ανταλλαγή. Έτσι για το Πρωταπριλιάτικο του πράγματος.

Στα ισπανικά το λέμε pescado de abril (ψαριά του Απρίλη). Είπαμε λοιπόν και εμείς να ρίξουμε άδεια να δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε.

Εγώ δημοσίευσα το κείμενο της Κατερίνας και μεγάλη μου τιμή. Πώς να γράψω εγώ τέτοιο διαμάντι; Φώναζε ότι δεν είναι δικό μου.Σχεδόν πελάγωσα με τα άγνωστα σε μένα σχόλια...

Το δικό μου κείμενο εμφανίστηκε στο blog της Κατερίνας, η οποία για ένα 24ωρο έζησε στο μαγικό μου κόσμο παρέα με μπόλικες εμμονές, περίεργο χιούμορ και μουσική στα αφτιά.

Αγαπημένα μέλη της Συμμορίας: χάρηκα που έκανα business μαζί σας. Του χρόνου κάποια άλλη ΑΠΑΤΗ θα σκαρώσουμε. Καλό μήνα σε όλους. Και όπως είπε και η Κατερίνα, με απάτες και αυταπάτες.

Απάτη

Η καθαρή, απλή αλήθεια

Γιατί να είναι όλα τα φανάρια πράσινα;

Πως μπορώ να αποφασίσω για την ζωή μου, μέσα σε μια διαδρομή μισής ώρας; Σκατά με αυτήν την κίνηση, δεν θα είναι ούτε εικοσάλεπτο....

«Θα με ξαναπάρεις τηλέφωνο μόνο για να μου πεις τι ώρα να έρθω να σε πάρω με την βαλίτσα σου. Δεν υπάρχει περιθώριο για άλλες δικαιολογίες. Θα του πεις την καθαρή, απλή αλήθεια. Δεν το αντέχω άλλο... Απόψε…. Τώρα…. Πήγαινε...»

Πρέπει να του το πω, μόλις μπω μέσα, δεν θα βγάλω την καπαρντίνα, θα είναι στο γραφείο του, θα του πω ...φεύγω, μην ρωτήσεις, θα σου γράψω...όχι τώρα...είμαι καλά... πρέπει να φύγω....δεν φταις εσύ... σκατά....

Διάολε τόσο καιρό ...λέω να αλλάξω την μπαταρία στο κοντρόλ της γκαραζόπορτας...γαμώτο...άνοιξε....έλα ...επιτέλους.....αύριο θα διπλοπαρκάρω έξω από τον Γερμανό, δύο λεπτά θα μου πάρει......όχι....γιατί να την αλλάξω, δεν χρειάζεται πια, θα του αφήσω το κοντρόλ στο πάσο....

Το κλειδί στην πόρτα, βαθιά ανάσα... τώρα....

- Ήρθες, μόλις σε έπαιρνα τηλέφωνο να περάσεις να πάρεις τα γυαλιά μου, μου τηλεφώνησαν ότι είναι έτοιμα.....

- ........

- Έχεις κάτι, γιατί στέκεσαι στην πόρτα;

- Πρέπει να σου μιλήσω

-Τι έγινε; Μπες μέσα, γιατί στέκεσαι στη πόρτα;

- Πρέπει να σου μιλήσω....... Είμαι ...έγκυος...

- Αγάπη μου....αγάπη μου ...αγάπη μου....πότε, ...που; ...θα τρελαθώ...

Με κλείνει στην αγκαλιά του.... Θεέ μου τι έκανα.... ξεσφίγγει τα χέρια του.... θα του το πω.... μου αρπάζει την τσάντα από τον ώμο...μου βγάζει την καπαρντίνα....με ξανασφίγγει δυνατά ...ασφυκτικά.... περιφράζομαι από ένα γαλάζιο, μόνο γαλάζιο, ένα γαλάζιο πουκάμισο που μυρίζει απορρυπαντικό πλυντηρίου... μήλο....

-Μην πεις τίποτα....είμαι ευτυχισμένος....είμαι ευτυχισμένος.....μην πεις τίποτα.... μην πεις τίποτα....είμαι τόσο ευτυχισμένος, καρδιά μου.... τι δώρο ήταν αυτό.... μην πεις τίποτα.....

...........................................................................................................................................

Με το τεράστιο γαλάζιο μπουρνούζι του να σέρνεται στα πόδια μου - κι αυτό μυρίζει μήλο- ψάχνω το κινητό με την αφή μέσα στην τσάντα μου, κρυφοκοιτώντας την πόρτα. Πληκτρολογώ το sms,....

«Δεν του είπα τίποτα. Αποφάσισα να μην το κρατήσω. Είναι οριστικό. Δεν θα σε ξαναδώ ποτέ. Αντίο»

Αποστολή....

Έφυγε... παραδόθηκε.... απενεργοποίηση

- Μια χαρά είμαι αγάπη μου, μισό λεπτό να βάλω τις πυζάμες μου, και ....έρχομαι....

“The pure and simple truth is rarely pure and never simple” Oscar Wilde.