Ατομάκι

Το βλέπεις το ατομάκι δίπλα. Σκέψου τώρα να ήταν στην Ελλάδα αυτή η φωτό και τι θα ακολουθούσε: ουτιδανοί τηλεκάφροι θα άφριζαν για την «ταλαιπωρία του κόσμου» στις ουρές του ΙΚΑ, ενώ σε διπλανά παράθυρα «αριστεροί» επαγγελματίες και λαϊκοδεξιοί πατριώτες θα κατήγγειλαν μνημόνια και άλλα τέτοια χαριτωμένα.
Για καλή του τύχη όμως ο κύριος δίπλα δεν είναι στην Ελλάδα, αλλά στην μακρινή «Ανατολική Δημοκρατία της Ουρουγουάης». Μην με ρωτήσεις γιατί την λένε «Ανατολική», διότι το έχουμε ξαναπεί.
Η μικροσκοπική αυτή χώρα, η «παρεξηγημένη συγγένισσα της Argentina», όπως μου την είχε πει ένας uruguayo, βρίσκεται ανατολικά του Río de la Plata, του λασπωμένου ποταμού που χωρίζει την Argentina από την Ουρουγουάη. Και που όταν τον διασχίζεις με το πλοίο, εντυπωσιάζεσαι για το πόσο κοντά τελικά βρίσκονται. Πάνω που έχεις αρχίσει να χάνεις από τον οπτικό σου ορίζοντα τους ουρανοξύστες του Buenos Aires, εμφανίζεται η απέναντι ακτή. Το μόνο που μένει σταθερό είναι το mate που με πάθος καταναλώνουμε αμφότεροι σε όλη τη διαδρομή. Εκεί δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση.
Όπως επίσης δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση αν πας στα εξωτερικά ιατρεία και ξαφνικά δεις τον πρόεδρο της χώρας σου να κάθεται στην διπλανή καρέκλα με το πέδιλο να περιμένει τη σειρά του. Αυτός ήταν ανέκαθεν ο Pepe Mujica και τίποτα δεν μπόρεσε να τον αλλάξει. Αυτή άλλωστε είναι και η διαφορά του Αριστερού στον τρόπο ζωής από τον «αριστερό» ελληνικής κοπής, αυτή την άθλια κατηγορία ανθρώπου που περιφέρεται ανάμεσά μας.
O Pepe ολοκλήρωσε την προεδρική του θητεία και ετοιμάζεται να παραδώσει τη γνωστή προεδρική κορδέλα στον άνθρωπο από τον οποίο την παρέλαβε, το 2010. Αν βέβαια βρει πού την έχει βάλει τη ρημάδα την κορδέλα. Διότι ο Pepe το πρωί ήταν πρόεδρος και το απόγευμα αγρότης. Και έκοβε και τσάρκες με Ι.Χ. φίνο και στυλάτο, γαλάζιο και συλλεκτικό. Σκαραβαίος πρώτης τάξης, αγορασμένος σχεδόν με ρεφενέ από φίλους. Και το ραδιόφωνο με κόκκινη βελόνα, ξέρεις από εκείνα τα παλιά -δεν ξέρω αν τα πρόλαβες- που κέντραρες να πετύχεις στη συχνότητα του ΣΚΑΙ να σου εξηγεί ο Μπάμπης γιατί οι δανειστές είναι καλοί άνθρωποι, έστω και αν πεθάνετε όλοι.
Θα μου πεις, ωραία τυπάκια και στην Ουρουγουάη. Ο νυν παραδίδει στον τέως πρόεδρο. Κοίτα να δεις, δέκα νοματαίοι είναι όλοι και όλοι στην χώρα. Τρία εκατομμύρια ψυχές. Πού να τρέχουν τώρα να βρούνε άλλους; Εν τω μεταξύ, σκέψου να έκανε εκεί καριέρα η οικογένεια του Επιτίμου. Θα είχαν πιάσει όλα τα πόστα τόσοι που είναι. Σαν κάτι νησιά στην άγονη γραμμή που βλέπεις παντού το ίδιο επίθετο: Μητσοτάκης το ξενοδοχείο, το rooms to let, το μπακάλικο, το πρακτορείο εφημερίδων, το βενζινάδιο, το rent a car (το ένα και μοναδικό Ι.Χ. που έχει το νησί), το πρακτορείο για τα εισιτήρια, το καΐκι που σε πάει απέναντι και πάει λέγοντας.
Προεδράρα που λες ο Pepe. Αριστερός με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα, με ανοικτό μυαλό. Χωρίς γελοίες αγκυλώσεις για το πώς νοείται η «ανάπτυξη», χωρίς υπερβολές, χωρίς κόμπλεξ ακόμα και να περάσει την πόρτα του Λευκού Οίκου, που λέει ο λόγος. Και αθυρόστομος. Δεν σου λέω για την Argentina, εντάξει τα είπαμε αυτά. Άμα είσαι η «παρεξηγημένη συγγένισσα», θα πεις και μια κουβέντα παραπάνω. Δηλαδή, τι μία; Εκατοντάδες. Σκέψου ότι κάποτε στα χρόνια της χρεοκοπίας του 2001 είχε βγει ένας προκάτοχος του Pepe και είχε πει ότι όλοι οι argentos είμαστε κλέφτες. Το μαθαίνουν τα πατριωτάκια μου και γίνονται έξαλλα. Να μας πει κλέφτες; Και δεν μας έλεγε καλύτερα φίλους του ΓΑΠ; Μια και δυο, πήρε το καΐκι ο πρόεδρος και διέσχισε τον Río de la Plata, φτάνει στο προεδρικό μέγαρο του Buenos Aires (ένα τσιγάρο δρόμος από εκεί που σε αφήνει το  καράβι, ΤΥΧΑΙΟ;) και ζητά ταπεινά συγγνώμη. Με δάκρυα στα μάτια.
Η αλήθεια είναι ότι και ο Pepe πέταξε κάτι χοντράδες, αλλά μετά ζήτησε συγγνώμη. Δεν βαριέσαι. Το θέμα είναι να μην το πεις, άπαξ και το πεις τι να την κάνω τη συγγνώμη. Είναι σαν τον ΕΝΦΙΑ, άπαξ και τον έβαλες, πάει θα σε μισήσει ο νοικοκυραίος. Τόσο πολύ, που μέχρι και Χρυσούλα Τζάκρη Γιαταγάνα ψηφίζει.
Μόνο για ένα πράγμα δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη ο Pepe. Που στόλισε κανονικά την FIFA για την τιμωρία που έριξε στον Suárez στο Mundial που διοργάνωσε η φίλη μου η «Ντζιούλμα» στη Βραζιλία. Θυμάσαι: που δάγκωσε έναν άσχημο Ιταλό στον λαιμό, αν θυμάμαι καλά. Ασχολίαστο αφήνω που και εκείνος κοτζάμ άντρας έκανε ολόκληρο ζήτημα για μια δαγκωματιά. Αλλά τι να περιμένεις από δαύτους; Από τον Μπερλουσκόνι ψήφισαν Γκρίλο και τελικά τούς έκατσε Ρέντσι.
Διότι στην Ουρουγουάη ο Suárez είναι θεσμός. Κάτι σαν την μούμια καλής θελήσεως της UNESCO που έχουμε και εμείς και μαθαίνουμε καθημερινά τα νέα της. Για να σου δώσω να καταλάβεις.
Και πώς ακριβώς την στόλισε την FIFA;  Την αποκάλεσε mafia και hijos de puta. On camera όλο αυτό. Και δεν πήρε τίποτα πίσω.
Τέτοιο ατομάκι ήταν ο πρόεδρος Pepe και σε όλους θα λείψει. Τυχεροί οι orientales που θα τον πετυχαίνουν σε ουρές, καβάλα στο τρακτέρ ή παρέα με τα ζώα του και το mate ανά χείρας.
Αλί σε εμάς που μείναμε με τους επαγγελματίες «αριστερούς» και τις αντισυστημικές πλούσιες να απειλούν να μας σώσουν από τους άλλους σωτήρες. Όταν δεν μπορούν να σώσουν ούτε το τομάρι τους.

«Ντζιούλμα»

Kαμάρωσέ την δίπλα την φίλη μου την «Ντζιούλμα». Την ημέρα της εθνικής εορτής της Βραζιλίας, καβαλάει μια κούρσα από την εποχή της ποτοαπαγόρευσης και βγαίνει να χαιρετήσει τα πλήθη. Φοράει και την προεδρική κορδέλα, το απόλυτο φετίχ στις χώρες της Νοτίου Αμερικής, μην τυχόν και την μπερδέψει κανείς με υποψηφία καλλιστείων.
Και ξέρεις, εκεί έτσι και σου περάσουν την κορδέλα, δεν έχει νάζια και μούτες, τύπου δεν μου αρέσει και την πετάω να κάνω καριέρα πορνοστάρ. Σε ψήφισα, φόρα τώρα την κορδέλα και προχώρα. Σε άλλες χώρες δίνουν και αξεσουάρ μαζί. Στην πατρίδα μου, για παράδειγμα, κονομάς και μια ράβδο. Στη Χιλή, σου πετάνε και μια αγκράφα στη μέση για τα κλειδιά και το κινητό.
Τώρα που το σκέφτομαι, στην παράγκα τη βαλκάνια που ζούμε, θα έπρεπε όποιος ορκίζεται πρωθυπουργός να παίρνει δώρο εκείνο το μαραφέτι από το Men in Black, που άστραφτε και όλοι όσοι είδαν εξωγήινους το ξέχναγαν οριστικά. Ορκίστηκες εσύ ανόητε ΓΑΠ; Βάρα μία στον κόσμο να ξεχάσει το «λεφτά υπάρχουν 1». Ανέλαβες Αντώνη μου Σαμαρά μου; Δώσε μία να ξεχάσει ο κόσμος τα Ζάππεια. Ετοιμάζεται ο άλλος ο «αριστερός» ο τέως πρόεδρος 15μελούς; Βουρ με το μηχανάκι να ξεχάσει ο κόσμος το «λεφτά υπάρχουν 2». Απλά πράγματα.
Για την «Ντζιούλμα» όμως λέγαμε που ετοιμάζεται να πάει σε εκλογές για να ξαναγίνει πρόεδρος. Κανονικά όλο αυτό θα ήταν μια τυπική διαδικασία. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι είναι καλύτερη από όποιον άλλον διεκδικεί την ηγεσία της μεγαλύτερης οικονομίας της Νοτίου Αμερικής.
Όμως το πράγμα στράβωσε ξαφνικά, διότι παρουσιάστηκε στο δρόμο της μια παλιά γνώριμη. Πρόκειται για μια λεπτοκαμωμένη συμπαθέστατη οικολόγο πολιτικό εν ονόματι Μαρίνα Σίλβα. Αυτή και η «Ντζιούλμα» κάθονταν κάποτε στο ίδιο Υπουργικό Συμβούλιο με πρόεδρο τον αξεπέραστο Ινάσιο ντα Σίλβα, πιο γνωστό ως «Λούλα». Το Μαρινάκι ήταν υπουργός Περιβάλλοντος και η «Ντζιούλμα» υπουργός Ενέργειας. Εκ πρώτης όψεως καταλαβαίνεις ότι αυτά τα δύο υπουργεία έχουν ένα ζήτημα μεταξύ τους. Ο ένας τρέχει να σώσει το περιβάλλον και ο άλλος σκέφτεται τις επενδύσεις στην ενέργεια. Και μην φανταστείς ότι το Μαρινάκι ήταν σαν να λέμε υπουργός Περιβάλλοντος, τύπου Μπιρμπίλη και λοιποί κηπουροί ΓΑΠ. Φτώχεια καταραμένη το φουκαριάρικο. Αγώνας τρελός να μεγαλώσει τα χιλιάδες αδέλφια της και -μην απορείς- να μάθει να διαβάζει. Πρόκοψε όμως, βρήκε στο δρόμο της τον «Λούλα» που την πίστεψε και την βοήθησε.
Όμως, το Μαρινάκι δεν μακροημέρευσε στο υπουργείο Περιβάλλοντος. Την έφαγαν τα κυκλώματα που λένε και στην Ελλάδα οι ανθυπο-celebrities. Κατέβηκε όμως μόνη της στις εκλογές του 2010 και κατάφερε να πάρει ένα 20%. Δεν το λες και λίγο. Εδώ στην παράγκα μας άλλοι με 20% συμπεριφέρονται σαν να πήραν 80%.
Τελικά σε εκείνες τις εκλογές, η «Ντζιούλμα» εξελέγη πρόεδρος και η ζωή συνεχίστηκε.
Έλα όμως που από σπόντα την βρίσκει και πάλι μπροστά της. Και διεκδικεί την προεδρία κανονικά και με τον νόμο. Μάλιστα, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στον β' γύρο μπορεί και να κερδίσει. Πώς λέμε ΔΗΜΑΡ; Το ακριβώς αντίθετο.
Φυσικά, μην φανταστείς ότι η «Ντζιούλμα» κάθεται με σταυρωμένα χέρια να χάσει μέσα από τα χέρια της την κορδέλα. Έχει βάλει και αυτή τα διλήμματά της στο εκλογικό σώμα: θέτε εμένα που είναι σαν να έχετε τον «Λούλα» που τόσο λατρεύετε ή το Μαρινάκι που καλό είναι, δεν λέω, αλλά κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει να κάνει, πώς να το κάνει, γιατί να το κάνει.
Το Μαρινάκι από την πλευρά του ποντάρει στην ανερχόμενη μεσαία τάξη της χώρας, τον κόσμο που ζει στα μεγάλα αστικά κέντρα, που είδε τη ζωή του να βελτιώνεται, αλλά ζητά περισσότερα και καλύτερα. Το είδαμε στις διαδηλώσεις που έγιναν πέρυσι. Τι να τα κάνουμε τα γήπεδα για το Mundial όταν οι υπηρεσίες υγείας και παιδείας είναι μέτριες προς κακές; Άδικο είχαν; Για μέτρα πόσα γκολ έφαγαν από τους Γερμανούς στον ημιτελικό. Και δώστου να κλαίνε τα φουκαριάρικα, και έκλαιγαν και άσχημα.
Τι τα θες; Έτσι έχει η κατάσταση σε αρκετές χώρες της Νοτίου Αμερικής. Ο κόσμος που είδε τη ζωή του να βελτιώνεται, έγινε πιο απαιτητικός. Το ίδιο πάει να γίνει και στην Ουρουγουάη τον άλλο μήνα που τελειώνει η θητεία του λατρεμένου Jose Mujica. Το ίδιο ίσως γίνει σε λίγους μήνες και στην Argentina που τελειώνει η 8ετία του Cristinakίου.
Ενώ εδώ στην παράγκα, ο κόσμος που έχει τρελαθεί να πληρώνει φόρους (για να σωθούν τα φτωχοποιημένα πελατάκια των κομμάτων) είναι έτοιμος να πιστέψει ακόμα και έναν άεργο, ημιμαθή τέως πρόεδρο 15μελούς που τους υπόσχεται χρυσά κουτάλια και πορσελάνες limoge. Λογικό δεν είναι;
Εγώ πάντως, έχω εμπιστοσύνη στους λατρεμένους brazucas. Όπως ξεπέρασαν το 7-1 από την Μέρκελ, έτσι θα κάνουν την καρδιά τους πέτρα και θα βγάλουν πάλι πρόεδρο «Ντζιούλμα».
Και να σου πω και ένα μυστικό; Το μεσαίο της όνομα είναι Βάνα. Για αυτό σου λέω, πρέπει να γίνουν πράγματα.

Τσάρος

To ατομάκι που βλέπεις δίπλα ήταν Τσάρος. Καταρχήν τρελό respect για το μαλλί. Σκέψου ότι μιλάμε για μέσα 18ου αιώνα. Ο Τρύφων Σαμαράς δεν είχε γεννηθεί, ούτε το πιστολάκι για να φτιάξει αυτό το έπος στο κεφάλι. Υποψιάζομαι ότι κανένας δουλοπάροικος την πλήρωνε την νύφη για να πετύχει η στυλιστική τρικυμία. Να συμπληρώσω στο σημείο αυτό ότι ελπίζω ο ζωγράφος που έφτιαξε το διπλανό πορτρέτο να εκτελέστηκε αμέσως μετά. Διότι δεν είναι λαιμός αυτός 46 νούμερο. Ρωτάτε και καμιά μούμια καλής θελήσεως της UNESCO να σας πει πώς γίνονται τα καλά πορτρέτα.
Θα μου πεις, πού θυμήθηκα τον Τσάρο Νικόλαο Α'. Όπως ξέρεις, η Ιστορία ενίοτε επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Βέβαια στην παράγκα που ζούμε εμείς, η φάρσα είναι μόνιμη, οπότε δεν ξέρω αν μπορεί να επαναληφθεί η Ιστορία ή έστω να υπάρξει Ιστορία. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.
Στη Ρωσία όμως η Ιστορία επαναλαμβάνεται και αφορά την Κριμαία. Έχεις εσύ την εντύπωση ότι τώρα ξεκίνησε το πανηγύρι με την Χερσόνησο; Αμ δε! Εδώ σου λέει κοτζάμ Μεγάλη Αικατερίνη το 1785 φόραγε το κρινολίνο και ένα σκασμό μπιζού και έκοβε βόλτες στην Χερσόνησο, φωνάζοντας απέναντι στους Οθωμανούς του τηλε-Σουλεϊμάν 'πάρτε τα τρία μου'. Διότι η Τσαρίνα είχε cojones, όχι αστεία. Και σκέψου ότι δεν έπαιρνε καν επίδομα άγαμης θυγατέρας. Πάλι καλά που δεν υπήρχαν πρωινάδικα τότε, διότι η Αικατερίνη θα ήταν όλη μέρα στα παράθυρα να διαψεύδει φήμες για σχέσεις. Ούτε ο Άδωνις τόσες εμφανίσεις.
Και μετά ήρθε ο Τσάρος Νικόλαος Α', ο οποίος το 1854 αποφάσισε να τα βάλει με τους Οθωμανούς για να προστατέψει και καλά τους χριστιανικούς πληθυσμούς της βαλκανικής. Ξέρεις τώρα, εκείνες οι παπάτζες ότι και καλά οι ορθόδοξοι Ρώσοι θα σώσουν τα αδέλφια τους και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Και μετά μας φταίει ο Νίκος Δήμου που λέει τα δικά του για την Επανάσταση του 1821 και η Ρεπούση με τις θεωρίες της.
Μην στα πολυλογώ, ο Τσάρος αποφάσισε να τα βάλει με τους Οθωμανούς, οι οποίοι τότε βρίσκονταν σε χειρότερη κατάσταση και από το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου. Ούτε 2% δεν έπιαναν οι σουλτάνοι και ο Τσάρος μυρίστηκε ψητό. Σου λέει, αν δεν κατέβω τώρα να κάνω βόλτες στη Μεσόγειο, πότε θα βγω; Όταν θα έρθει ο Δραγασάκης με τον Μηλιό να σκίσουν το Μνημόνιο;
Σε περίπτωση που είχες απορία, εννοείται ότι πολύ ενοχλήθηκαν οι χώρες της Δύσης από τα κόλπα του Τσάρου. Και έσπευσαν όλοι (Αγγλοι, Γάλλοι και λοιπά παρτάλια εκείνης της εποχής) να σταθούν στο πλευρό του ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου -σόρρυ του σουλτάνου ήθελα να πω.
Κοινώς, έφτιαξαν μια Ελιά και πήγαν στον Πόλεμο της Κριμαίας κατά του Τσάρου. Διότι σου λέει, δεν είναι πράγματα αυτά κύριε Τέτοιε μου, να είστε ιμπεριαλιστής! Φονιάδες των λαών είναι μόνο οι Αμερικάνοι, οι οποίοι τότε απλώς καταπίεζαν τους μαύρους στις φυτείες.
Καταλαβαίνεις υποκρισία: οι Γάλλοι που ρήμαξαν την Αλγερία και οι Βρετανοί που ρήμαζαν τον μισό πλανήτη έσπευσαν να σταθούν στο πλευρό του τηλε-Σουλεϊμάν, διότι ο bad guy ήταν ο Τσάρος.
Μην στα πολυλογώ, ο Νικόλαος Α' έχασε τον πόλεμο της Κριμαίας, μετά πέθανε κιόλας, έμεινε άνεργος και ο δουλοπάροικος που έστρωνε αυτό το υπέροχο μαλλί και φυσικά η Οθωμανική Αυτοκρατορία πήρε παράταση ζωής. Σαν το ΠΑΣΟΚ του 2% που έγινε Ελιά για να σώσει τα προσχήματα.
Αυτή λοιπόν την Ιστορία την ξέρει καλά ο νυν Τσάρος Πούτιν, ο οποίος αποφάσισε να πάρει πίσω την Κριμαία, να ηρεμήσουν και τα κόκκαλα του Τσάρου, να κάτσει και στη θέση του το μαλλί της κεφαλής του.
Η διαφορά βέβαια είναι ότι ο Τσάρος του 1856 ήταν λίγο χαλβάς, η Ρωσία ήταν στα κάτω της και η Δύση στα πάνω της. Σήμερα η Δύση είναι στα κάτω της και δύσκολα μπορεί να αντισταθεί στις ορέξεις ενός αντιπαθητικού ανθρώπου σαν τον Πούτιν.
Ασε δηλαδή που έχει και ένα δίκιο ο Βλαντιμίρ: δεν γίνεται βαρώνη μου Αστον μου, να σου αρέσει το δημοψήφισμα στο Κοσσυφοπέδιο ή στο Νότιο Σουδάν ή στα Malvinas (για να πω και εγώ τον καημό μου) και ξαφνικά να σου ξυνίζει η άσχημη μούρη με το δημοψήφισμα στην Κριμαία. Όλα παρωδία είναι και η παρωδία δεν βγαίνει σε διαφορετικά νούμερα. One size fits all, που λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας. Επομένως, άσε με να κάνω τη δουλίτσα μου, όπως την κάνατε και εσείς.
Τώρα που το σκέφτομαι, μόνο εκείνος ο ανόητος ο ΓΑΠ δεν μπόρεσε να κάνει δημοψήφισμα, το πουλάκι μου.
Έτσι που λες την πάτησαν όλοι με την Κριμαία. Και τώρα κάθονται και κοιτάνε τον ουρανό με τα άστρα. Παρέα με το κρινολίνο της Αικατερίνης και το μαλλί-έπος του Νικολάου Α'.

Μόρφωμα

Aσφαλώς και αναγνώρισες την εικόνα από την ταινία. El laberinto del Fauno του Guillermo del Toro με πρωταγωνίστρια τη μικρή Ofelia. Ένα περίεργο παιδί που αφήνει τον σκληρό κόσμο του ισπανικού εμφυλίου και μπαίνει σε έναν Λαβύρινθο. Εκεί την περιμένει ο Fauno, ένα τρομακτικό πλάσμα, το οποίο την καλεί να ζωντανέψει έναν θρύλο. Αυτόν που ήθελε την Ofelia να είναι πριγκίπισσα.
Το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να περάσει τρεις δοκιμασίες: θάρρος, εγκράτεια, αυτοθυσία. Τρεις δοκιμασίες που μοιάζουν να είναι τα τέλεια αντίδοτα στο φόβο.
Όπως είχε πει και ο ίδιος ο Del Toro, o φόβος που φορά τη μάσκα του κάθε φασισμού είναι πάνω από όλα η διαστροφή της αθωότητας. Είναι ένα τέρας που σε καταβροχθίζει, κομμάτι-κομμάτι.
Πάντα επίκαιρη η ταινία του Del Toro και μια από τις αγαπημένες μου, το ξέρεις. 
Αξίζει να την ξαναδείς. Ειδικά τώρα που πέφτουν όλοι από τα σύννεφα. Που ανακαλύπτουν και πάλι την Αμερική, που σαστίζουν επειδή γύρω τους υπήρχε ένα «νεοναζιστικό μόρφωμα». Που υστεριάζουν στα κανάλια, που αναλαμβάνουν -λέει- θεσμικές πρωτοβουλίες.
Που συναγωνίζονται για το ποιος θα αρπάξει πιο γρήγορα τη ρομφαία του αγγέλου για να τσακίσει τους φασίστες.

Να με συμπαθάς, αλλά πότε προσγειώθηκαν όλοι στην παράγκα μας; Χθες; Είχανε καλή πτήση; Τους καθυστέρησαν στο Τελωνείο; Εκείνη την κρέμα max factor θυμήθηκαν να την φέρουν;
Because, last time I checked, το «μόρφωμα» αντιμετωπίζονταν ως καλαμπούρι με ολίγη από lifestyle: το δαχτυλίδι της κυρά τέτοιας, οι κοιλιακοί του κλαρινογαμπρού, ο κατρουλής, το τζέρτζελο στη Βουλή, ο έτσι και ο αλλιώς. Θέαμα με nachos τίγκα σε αυτό το απαίσιο τυρί, ανάθεμα τη χοληστερίνη του.
Κουτσοβολεύονταν όλοι, μην νομίζεις. Τάχα μου ξύπνησε μέσα τους ο Γλέζος στα 19 που κατέβαζε σβάστικες. Ο ένας επειδή έκοβε ψήφους από εδώ, ο άλλος επειδή έκοβε ψήφους από εκεί, ο τρίτος γιατί είχε να λέει. Η ώρα να περνάει, δεν έχει και ελληνικές σειρές στα κανάλια, είναι και ο κόσμος θυμωμένος, ας ξεσκάσει και λίγο.
Ξέρεις καλά ότι όλα είναι θέμα Παιδείας. Στην οικογένεια, στο σχολείο, στην παρέα, στη συναναστροφή, στα social media (τρομάρα τους), στα δελτία των 8, ακόμα και στα μπουζούκια φτιάχνονται συνειδήσεις και «μορφώματα». Καλοί, κακοί, δράκοι, άγγελοι, «σακάτηδες» σαν τον Σόιμπλε, «ευλογημένοι σαν Έλληνες» και άλλα χαριτωμένα. Κάπως έτσι γεννιέται (ή πέθαίνει) το τέρας που όλοι κρύβουμε μέσα μας.
Κάθε φορά που βλέπεις τον Fauno να αγγίζει την Ofelia, να θυμάσαι μια λεπτομέρεια: την αποκαλούσε alteza (υψηλοτάτη). Όσο τρομακτικός και αν ήταν, δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να τσαλαπατήσει την αθωότητά της. Δεν είχε ποτέ σκοπό να την κάνει να φοβηθεί, αλλά να την κάνει να νικήσει το φόβο.
Με κόπο. 

Πρόγραμμα

Ετοιμάζεται -λέει- η νέα δημόσια ραδιοτηλεόραση, την οποία δεν την λέμε ΕΡΤ, αλλά ΚΕΡΜΙΤ ή κάτι τέτοιο. Και όπως δήλωσε ο «αρμόδιος υφυπουργός», ακόμα και από το υπερπέραν θα εκπέμψει, προκειμένου να μην μας κράζει ο πλανήτης που ρίξαμε «μαύρο» σε μια νύχτα και αφήσαμε ως τελευταία live εικόνα τον Γιάννη Ζουγανέλη. Χωρίς να προλάβει να πέσει το κάδρο της λατρεμένης μου Φρειδερίκης. Και το χειρότερο που πετύχαμε: με όλο αυτό τον εμετικό συρφετό επαγγελματιών επαναστατών που έσπευσε στο Ραδιομέγαρο, ξεχάσαμε τη φαυλότητα, αυτούς που τη συν-δημιούργησαν ή την ανέχτηκαν και τώρα επιμελώς κρύβονται πίσω από το «μαύρο». Αναμένοντας την ημέρα που θα βγουν και πάλι μπροστά.

Έρχεται όμως νέο πρόγραμμα και είναι ώρα να ετοιμάζεσαι. Πάρε μια ιδέα:

07:00 Εγερτήριον. Έναρξις του προγράμματος με τον εθνικό ύμνο. Ερμηνεύει η χορωδία Καλαμών «τα γαλάζια πιτσούνια της Νέας Ελλάδος».
07:10-10:00 Κορίτσια για έδρανα. Πρωινό μαγκαζίνο με τις δημοσιογράφους Σοφία Βούλτεψη και Νατάσσα Ράγιου. Στα ζώδια, ο Γιάννης Χορταρέας. Μαγειρεύει η Βέφα Αλεξιάδου and friends. Μόδα, ο Λάκης Γαβαλάς. Φυσικά.
10:00-13:00 Γιατρός χωρίς σύνορα. Η παιδίατρος, πνευμονολόγος, παθολόγος, ουρολόγος και νευρολόγος Σάσα Παζαΐτου ταξιδεύει στην ακριτική Ελλάδα (δηλαδή, πέρα από τη Μεσσηνία) και ανακουφίζει τον πληθυσμό. Μαζί της ο Γρηγόρης Αρναούτογλου με το μικρόφωνό του.
13:00-15:00 Όταν συμβεί στα πέριξ, πιάσε δυο σόδες. Βήμα λόγου με τον Κώστα Καραμανλή. Σήμερα (αλλά και αύριο), ένα οδοιπορικό στα οβελιστήρια της Θεσσαλονίκης.
15:00-19:00 Τετ-α-τετ με την Αννα. Ριμέικ της παλιάς επιτυχημένης εκπομπής με την Αννα Παναρέα. Απέναντί της, η ακαδημαϊκός Αννα Παναρέα. Λοξά δίπλα όπως κοιτάς την οθόνη, η πανεπιστημιακός Αννα Παναρέα. Στην άλλη άκρη, η αρθρογράφος Αννα Παναρέα. Την εκπομπή προλογίζει η δημοσιογράφος Αννα Παναρέα.
19:00-20:00 Ομιλείτε ελληνικά; Συμπαραγωγή της ΚΕΡΜΙΤ και του Βουλή TV, βασισμένη σε μια ιδέα του Ηλία Κασιδιάρη. Παρουσιάζουν ο Βαγγέλας Μεϊμαράκης και ο Θόδωρος Πάγκαλος. Τα καντήλια και τις παναγίες που ρίχνουν οι παρουσιαστές θα επιμελείται ειδικός συνεργάτης-αρχιδιάκονος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.    
20:00-21:00 Ειδήσεις.  Με την Φωτεινή Πιπιλή. Σχολιάζουν η Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της. Τον καιρό θα παρουσιάζει η Ξανθή Περάκη.
21:00-21:30 Είσαι πιο γρήγορος από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου; Τηλεπαιχνίδι τρόμου, όπου ένας παίκτης προσπαθεί να πάρει το λόγο από τη Ζωή. Παρουσιάζει (αν δεν έχει μυρμηγκιάσει το κεφάλι του) ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης. Κριτής, η Κατερίνα Παπακώστα.
21:30-22:00 Φτιάξτο μόνος σου. Απίστευτα πρωτότυπη εκπομπή για το σπίτι. Η Μάρα και η Βίκη δίνουν ιδέες για ένα όμορφο σπίτι χωρίς να σηκώσετε δεκάρα από off-shore.
22:00-00:00 Ήρθες (ανάπτυξη) σαν όνειρο. Μουσικοχορευτικό πρόγραμμα με νοσταλγία 1970s. Παρεμβαίνει από τον άλλο κόσμο, ο στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης. Στο ρόλο της νοσταλγίας, η Ελίζα Βόζεμπεργκ. Θυμάται η Δέσποινα Παπαδοπούλου.
00:00-01:00 Ιστορίες από την κρύπτη. Παρουσιάζει ο Επίτιμος. Στο ρόλο της κρύπτης η Ντόρα Μπακογιάννη.
02:00 Τέλος κανονικής ροής. Βραδινή προσευχή, εθνικός ύμνος και «μαύρο».
02:30-07:00 Πανόραμα τηλεπωλήσεων. Ο κάθε πικραμένος θα σας πουλήσει ό,τι τραβάει η ψυχή σας: σόμπες, ψηστιέρες, ανεμιστήρες, φτερά, γενόσημα, προσυμπληρωμένες συνταγές ΕΟΠΥΥ, κλειδάριθμους για φορολογικές δηλώσεις, σερβίτσια, κουπόνια για μπάνια στο Αυλάκι, παστίλιες για τα κουνούπια, αριθμούς προτεραιότητας σε ΙΚΑ/ ΕΛΤΑ, βιβλία γραμμένα από εξωγήινους, αρχαία ελληνική γραμματεία, έτοιμα σφραγίσματα.
Συντονίζει ο πατριάρχης των τηλεπωλήσεων: Αδωνις Γεωργιάδης.

Latin

Καμάρωσε δίπλα τον «ωραίο σαν Έλληνα», Simón Bolívar, πρόεδρο της Βενεζουέλας, της Βολιβίας, του Περού και της Μεγάλης Κολομβίας. Αιωνία της η μνήμη.
Αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να σκέφτεται μετά τη νέα νίκη του Hugo Chávez, ο οποίος πίνει νερό στο όνομά του.
H αλήθεια είναι ότι ο Bolívar ελάχιστα κοινά έχει με τον λατρεμένο Chávez. O ίδιος υπήρξε θαυμαστής του αγώνα των Αμερικανών για ανεξαρτησία, μελετητής του Διαφωτισμού και των φιλελεύθερων ιδεών. Έλεγε μάλιστα ότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τη μακρόχρονη παραμονή ενός ανδρός στην εξουσία, γιατί οι πολίτες συνηθίζουν να τον υπακούν και εκείνος να τους διατάζει. Κοινώς, γίνεται τύραννος.
Αυτά όλα ειπώθηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα. Από τότε κύλησε πολύ νερό στον Αμαζόνιο και τον Ορινόκο, ήρθαν ανεξαρτησίες, δικτάτορες, αντάρτικα, πολιτικές ελίτ λίγων και εκλεκτών και μπόλικη εκμετάλλευση. Ήρθε και ο Fidel.
Μέχρι που σε πολλές χώρες εμφανίστηκαν τύποι σαν τον Chávez για να καλύψουν ένα κενό. Και μπορεί ο Hugo Chávez να ήρθε στην εξουσία ανατρέποντας εκλεγμένο πρόεδρο, σε άλλες χώρες όμως το κενό καλύφθηκε δημοκρατικά. Δες στη Βολιβία ή τον Ισημερινό. Ακόμα και στη Βραζιλία. Ή στην Argentina, όπου χορτάσαμε δικτάτορες και φιλελεύθερους lifestyle σωτήρες.
Σε όλες τις περιπτώσεις ο παρονομαστής ήταν κοινός: μια χώρα μπανανία, την οποία κυβερνούσε μια πριβέ πολιτική ελίτ, άλλαζε ρότα. Εκατομμύρια αποκλεισμένοι αποκτούσαν πρόσβαση στα αυτονόητα όπως η εκπαίδευση και η υγεία. Σκέψου ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, οι «αποκλεισμένοι» δεν ήταν απλά... φτωχοί, αλλά ινδιάνοι. Είχαν δηλαδή την «ατυχία» να έχουν γεννηθεί εκεί προτού τους ανακαλύψουν οι... αγαθοί conquistadores. Στη Βολιβία, ας πούμε.
Αλλά και στην περισσότερο ευρωπαϊκή Βραζιλία, χρειάστηκε να έρθει στην εξουσία ο «Λούλα», ένας φτωχός εργάτης-συνδικαλιστής με όραμα, για να αλλάξει η ζωή εκατομμυρίων. Ας το έχουν αυτό υπόψη όσοι σπεύδουν να θαυμάσουν (ή να υιοθετήσουν) τις γραφικές εκδοχές «συνδικαλισμού» επιπέδου Φωτόπουλου.
Θα με ρωτήσεις: πώς έβγαλαν από τη φτώχεια και τον αποκλεισμό τους λαούς οι διάφοροι Chávez; Εδώ σε θέλω κάβουρα, εδώ είναι το ζουμί σου. Ειδικά αν έχεις υπόψη την ελληνική «αριστερή» πατέντα τύπου να τα πάρουμε από τους πλούσιους. Κάπου δηλαδή υπάρχουν κάτι πλούσιοι, οπότε ο Έλλην σοσιαλιστής πάει ως άλλος Ρομπέν να του πάρει τα λεφτά και να τα μοιράσει στους φτωχούς. Φυσικά το πιο πιθανό είναι να μην βρει ούτε την ασημένια αυγουλιέρα. Αντε στο τσακίρ κέφι να πέσει σε καμιά «λίστα Λαγκάρντ», οπότε αρχίζει να μοιράζει στους φτωχούς τα λεφτά από τις λίστες. Έναντι λογαριασμού.
Όμως, επειδή με τα έναντι κανείς ποτέ δεν χόρτασε την πείνα του, αναγκαστικά επιστρατεύει την πρακτική των δανεικών, την οποία εγκαινίασε ο Ανδρέας τη δεκαετία του 1980 και έκαναν θρησκεία οι υπόλοιποι. Με αποκορύφωμα την ατάκα «λεφτά υπάρχουν» του πανηλίθιου υιού και κερασάκι στην τούρτα το παγκάλειο αξίωμα «μαζί τα φάγαμε».
Εκτός όμως από αυτή την πατέντα, που εσχάτως έχουν λατρέψει νέοι πανηλίθιοι επιπέδου Στρατούλη, υπάρχει και μια άλλη. Το ζουμί του κάβουρα που λέγαμε και την οποία εφάρμοσε με επιτυχία ο λατρεμένος Hugo: τι στο διάολο παράγω σε αυτή τη χώρα; Δώστου να καταλάβει. Διότι ο πλούτος έρχεται από τα φράγκα που μπαίνουν στο μαγαζί σου, όταν ο άλλος έχει ανάγκη και κόψιμο το προϊόν σου. Φτιάχνεις ωραίους λαχανοκεφτέδες; Ουρές θα κάνουν από έξω. Και επειδή στη Βενεζουέλα δεν φτιάχνουν ωραίους λαχανοκεφτέδες, προτίμησαν το πετρέλαιο. Ομοίως και στον Ισημερινό. Στη Βολιβία πάλι έχουν μπόλικο αέριο. Ενώ το Cristinάκι στη δική μου πατρίδα βολεύεται με τη σόγια.
Και κάπως έτσι αρχίζεις να βγάζεις τους φτωχούς από τη μοίρα τους και να κλείνεις μια τεράστια ψαλίδα ανισότητας. Από τα λεφτά που φέρνουν οι εκάστοτε λαχανοκεφτέδες. Όχι τα δανεικά.
Πρόσφατα είδα στον Guardian ένα γράφημα για τα 10 χρόνια Chávez: μειώθηκε η παιδική θνησιμότητα, διπλασιάστηκε το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, ενώ η φτώχεια από 25% του πληθυσμού το 1999 έπεσε στο 8,5% το 2011. Και οι εξαγωγές πετρελαίου το 2011 έφτασαν τα 60 δισ. δολάρια. Όσο δηλαδή δύο δόσεις που περιμένει ο Σαμαράς από την τρόικα και τη φιλενάδα Μέρκελ.
Και τις στατιστικές τις διάβασα σε αγγλική εφημερίδα, να εξηγούμαστε. Και άσε τον Στρατούλη και τους ομοίους του να ψάχνουν τους πλούσιους να τους πάρουν τα λεφτά. Και τις καλοζωισμένες γλωσσούδες επιπέδου Δούρου και Κωνσταντοπούλου να περιμένουν στο τζιπ με αναμμένη μηχανή για να τραπούν σε φυγή και να μοιράσουν τα λεφτά στους φτωχούς.
Θα με ρωτήσεις, δηλαδή είχε άδικο ο «ωραίος σαν Έλληνας» Simón Bolívar που φοβόταν τους ισόβιους ηγεμόνες; Καταρχήν, για να είναι «ωραίος σαν Έλληνας», αποκλείεται να είχε άδικο.
Διότι σούπερ αισιόδοξα είναι όλα τα παραπάνω, αλλά οι νέοι ηγέτες που ήρθαν στην εξουσία, ουσιαστικά δημιούργησαν και μια νέα πολιτική ελίτ. Μαζί με οργανώσεις βάσης, που λέει και η φίλη μου η Αλέκα, μπόλικη προπαγάνδα, πελατειακό κράτος και διαφθορά. Καλώς ή κακώς, πάνε πακέτο. Και όλα αυτά πού; Σε μια περιοχή, όπου το χάρισμα ενός ηγέτη ανέκαθεν συνάρπαζε πλήθη. Αρκεί να ακούσεις λίγη ώρα τον Hugo να μιλά και θα τον λατρέψεις.
Εδώ λοιπόν είναι το κόλπο: Άμα έχεις βγάλει τους πολλούς από τη φτώχεια, τους έχτισες σπίτι, σχολείο και νοσοκομείο, θα σου πουν, χαλάλι.
Και αυτές οι νέες πολιτικές ελίτ ασφαλώς ενόχλησαν τις παλιές, ενδεχομένως και όσους δεν είναι πολύ φαν αυτού του... latin τρόπου πολιτικής ενσωμάτωσης. Λογικό και ανθρώπινο. Έτσι εξηγείται -τουλάχιστον στην Βενεζουέλα- το υψηλότατο ποσοστό που έλαβε ο νεαρός συμπαθέστατος αντίπαλος του Chávez.
Ενοχλούν ασφαλώς και τη δική μας «δυτική» αντίληψη κοινωνίας, δημοκρατίας και οικονομίας που συνήθως διακωμωδεί τους Chávez αυτής της ζωής. Και όταν λέω δική μας, μην το πάρεις τοις μετρητοίς, διότι εμείς μια βαλκανική μπανανία είμαστε που απλά έζησε λίγο ένα όνειρο με δανεικά. Λέμε τώρα αν είσαι κανένας Νορβηγός ή Φινλανδός, οπότε τρίβεις τα μάτια σου. Αλλά να είσαι πχ Ισπανός και να επικρίνεις, είναι αστείο. Την ώρα που η δική σου εκδοχή περί δημοκρατίας και οικονομίας εξαντλείται στα πακέτα μέτρων, για να γλιτώσεις την «ολική διάσωση». Για να μην πω Αμερικανός, που κατακεραυνώνεις τις χαιρετούρες Chávez με τους Αχμαντινετζάντ αυτού του πλανήτη, ενώ οι δικοί σου ηγέτες έβγαιναν φωτογραφίες με τους Σαντάμ του ίδιου πλανήτη μέχρι να τους πετάξουν στα σκουπίδια.
Γίνονται πράγματα στη Νότιο Αμερική, αγαπημένε και «ωραίε σαν Έλληνα» Simón Bolívar, απλά γίνονται με... latin τρόπο. Και οδηγό τη θεωρία των λαχανοκεφτέδων που αναλύσαμε παραπάνω. Η Ιστορία θα κρίνει. Μπορεί και να είσαι τυχερός που έζησες τον 19ο αιώνα, έστω και αν πέθανες τόσο νέος.
Στην τελική, όλοι υποτίθεται ότι για ένα πράγμα κόπτονται: την ανάπτυξη.
Για ρώτα και τον Σαμαρά που κυκλοφορεί αγκαζέ με τη φιλενάδα Μέρκελ.

Παρένθεση

Σου είχα υποσχεθεί και νέα ενημέρωση από τη γνωστή γειτονιά όπου συμβαίνουν πολλά και ενδιαφέροντα. Ξεκινάμε από το τιμημένο Μεξικό, τη χώρα που όλοι λατρεύουμε παθολογικά. Νομίζω ότι ακόμα και αν δεν υπήρχε το Μεξικό στο χάρτη, κάπως θα έπρεπε να το ανακαλύψουμε για να ακούμε τη μουσική του, να διαβάζουμε τη λογοτεχνία του, να θαυμάζουμε την τέχνη του, να βλέπουμε τις ταινίες του, να δοκιμάζουμε τις γεύσεις του, να εμπνεόμαστε από την Ιστορία του.
Μοναδική ενδεχομένως παραφωνία σε όλα αυτά να είναι το κόμμα που εκπροσωπεί το παληκάρι στη φωτογραφία. Πρόκειται για το PRI, ένα «επαναστατικό-θεσμικό» κόμμα που γεννήθηκε από τα σπλάχνα της μεξικανικής επανάστασης στις αρχές του 20ού αιώνα, για να διαφυλάξει τις αξίες και τα ιδανικά της. Κυβέρνησε τη χώρα επί 71 συναπτά έτη με αξιοσημείωτη για τα δεδομένα της περιοχής σταθερότητα: κάθε έξι χρόνια και ένας νέος πρόεδρος. Με κάλπες. Και με συνυποψήφιους. Αλλά κέρδιζε συνέχεια ο υποψήφιος του PRI.

Όλα αυτά μέχρι το 2000, όταν έχασε τις εκλογές από ένα δεξιό κόμμα και έναν μάνατζερ της Coca Cola Mexico. Θα μου πεις, προκειμένου να ξεφορτωθούμε το καθεστώς PRI, ας έρθει και ο μάνατζερ της Coca Cola. Ας έρθει και ο κουακέρος Παπαδήμος, που λέει ο λόγος. Και ο Σαμαράς μην σου πω. Στη ζωή δεν μπορείς να τα έχεις όλα.
Και το 2006 ξανακέρδισε τις εκλογές το ίδιο δεξιό κόμμα. Τότε βέβαια με τα χίλια ζόρια, καθώς ένας άλλος τύπος που βγήκε δεύτερος, κατήγγειλε νοθεία. Και ξεκίνησε μια δικαστική μανούρα, τύφλα να έχει το σίριαλ με τις κουρτίνες της Βίκης Σταμάτη. Τελικά, οι καταγγελίες δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα και ο δεξιός υποψήφιος φόρεσε την προεδρική κορδέλα και ξελύσαξε. Ο αριστερός δεύτερος έμεινε δεύτερος και το «θεσμικό κόμμα» έπεσε στην τρίτη θέση. Τόση κατάντια. Σαν ΠΑΣΟΚ και χειρότερα.
Έλα όμως που τα τελευταία χρόνια όλα πάνε στραβά στο Μεξικό. Ένας ιδιότυπος πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη με τις συμμορίες των ναρκωτικών, οι οποίες σήκωσαν επικίνδυνα κεφάλι. Να φανταστείς, σε μια χώρα που ο Στρατός δεν είχε καμία απολύτως ανάμειξη, ξαφνικά βγήκε στους δρόμους να πολεμά συμμορίες. Και να μετρά απώλειες.
Πού θέλω να καταλήξω με τόση φλυαρία: Μέσα σε αυτό το κλίμα, το εξαφανισμένο «θεσμικό κόμμα» βρήκε την ευκαιρία που ήθελε. Διότι, μανίτσα μου, άμα είσαι καθεστώς 71 χρόνια, τα ξέρεις τα κατατόπια. Αυτό καλό είναι να το γνωρίζουν όσοι σπεύδουν να ξεγράψουν το ΠΑΣΟΚ του Ακη και των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων.
Έτσι εμφανίστηκε ο τύπος επάνω για να κερδίσει τις εκλογές και να φέρει το PRI πάλι στην εξουσία. Αυτός και αν ήταν ο oρισμός της «δεξιάς παρένθεσης». Μόνο που κράτησε 12 χρόνια.
Καμάρωσέ τον επάνω: Peña Nieto το όνομα του νέου προέδρου και μια ιστορία βγαλμένη από σαπουνόπερα: γάμοι, παιδιά, διαζύγια, πλούτη, πάθη, μπριγιαντίνη στο μαλλί και δεν συμμαζεύεται. Πουλάει αυτό στο Μεξικό, το έχεις δει τόσες φορές στην τηλεοπτική σου οθόνη, προτού σκάσουν μύτη ο Μουράτ, ο Οσμάν και οι φιλενάδες τους από τη γειτονική Τουρκία.
Κέρδισε λοιπόν, αλλά η πρώτη του σκοτούρα είναι ίδια με του κοντού προκατόχου του. Ο γνωστός αριστερός τύπος βγήκε πάλι δεύτερος και κατήγγειλε πάλι νοθεία. Πρόκειται για τον Manuel López Obrador, άλλοτε δήμαρχο της Πόλης του Μεξικού. Αυτή τη φορά η διαφορά ψήφων είναι πιο μεγάλη και δεν ξέρω πόση τύχη θα έχει η ένσταση. Ο Obrador κατήγγειλε ότι το PRI αγόρασε εκατομμύρια ψήφους, μοιράζοντας στον κοσμάκη πιστωτικές να πάρει Plasma TV τώρα που θα κοπεί το αναλογικό σήμα, ώστε να μην χάνει την Όλγα και το (χυδαίο, ακόμα) παρεάκι της. Μοίραζε -λέει- και δωροεπιταγές για καφέδες, chimichangas, tortillas και burritos. Θα μου πεις, πού το περίεργο; Και εδώ 30 χρόνια διόριζαν κοπρόσκυλα για να υπερασπίζονται το «δημόσιο χαρακτήρα». Και μόλις τελειώσαν τα δανεικά, άρχισαν να υπόσχονται «καταγγελία του Μνημονίου» για να πάρουν την ψήφο του απελπισμένου. Μια ζωή τα ίδια σε όλο τον πλανήτη. Στην τελική, με ένα burrito θα γεμίσεις και το στομάχι σου. Με την «καταγγελία»-«αναδιαπραγμάτευση», τι θα κερδίσεις. Τίποτα. Αν ανήκεις και στη μειοψηφία του μαλάκα φορολογούμενου, ακόμα πιο τίποτα. Για αυτό σου λέω, πάρε ολίγη από μπριγιαντίνη να έχεις να πορεύεσαι. Και τα ρέστα παγωτό. Και στον τοίχο μια Plasma TV.

Περνάμε στο επόμενο τεμάχιο. Ο κύριος που βλέπεις επάνω στο κέντρο της φωτό ήταν μέχρι πριν λίγες εβδομάδες ο πρόεδρος της Παραγουάης. Περίεργη χώρα η Παραγουάη, έχει περάσει τρελά βάσανα, πολέμους, δυστυχία. Σκέψου ότι στα τέλη του 19ου αιώνα έχασε έναν πόλεμο κατά των γειτόνων (και εμείς μέσα) και σκοτώθηκε το 90% των ανδρών σε παραγωγική ηλικία. Τι να κάνουν λοιπόν οι άνθρωποι, προκειμένου να μην εκλείψει το είδος, επέτρεψαν την πολυγυνία. Ένας άνδρας έπαιρνε όσες μπορούσε και όσες άντεχε. Καταλαβαίνεις από κρεβατομουρμούρα τι γινόταν. Χίλιες φορές να είχες σκοτωθεί στoν πόλεμο. Με τούτα και με κείνα, το μοντέλο της μητριαρχικής οικογένειας καλά κρατεί ακόμα και σήμερα.
Μετά βέβαια στον 20ό αιώνα ήρθε και ένας δικτάτορας με γερμανικό όνομα να τους κάτσει 700 χρόνια στο κεφάλι και έδεσε το πράγμα. Ή μάλλον, δεν έδεσε ακριβώς, αλλά δημιουργήθηκε ένα άλλο είδος μονοκομματικού καθεστώτος, δεξιάς κοπής. Μέχρι που το 2008 ήρθε ο κύριος Fernando Lugo που βλέπεις επάνω με την αθλητική περιβολή να γίνει πρόεδρος. Σημειωτέον ότι πριν το ρίξει στις φόρμες adidas, φορούσε ράσο. Είπε λοιπόν ο χριστιανός να το κρεμάσει μήπως και προσφέρει άλλες υπηρεσίες με τη λαϊκή ψήφο. Όχι σαν τους δικούς μας τους τράγους που σου κάθονται στο σβέρκο χωρίς να τους επιλέξεις, έχουν άποψη για όλα, υβρίζουν το σύμπαν και εσύ ο μαλάκας ο φορολογούμενος πληρώνεις το μισθό τους, τη λιμουζίνα τους και τα go-go boys που τoυς ζεσταίνουν τα βράδια.
Μη στα πολυλογώ, άμα σου κάτσει να γίνεις αριστερός πρόεδρος σε μια χώρα σαν την Παραγουάη, πόσο να αντέξεις; Το φάντασμα του δικτάτορα και της παρέας του θα σε κυνηγά, ακόμα και αν έχεις μέσον τον σαϊεντολόγο θεό του Τομ Κρουζ. Έτσι και ο φουκαράς ο Fernando Lugo μια ωραία πρωΐα έχασε την εξουσία με κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Ήταν αυτό που λέμε «αριστερή παρένθεση». Αυτά είναι καθεστώτα. Και μετά μου λες εμένα ότι ο Σαμαράς θα πουλήσει τα καθεστώτα της ΔΕΗ και του ΟΣΕ. Πιο πιθανό βρίσκω να πουλήσει σε φανάρι της λεωφόρου Κηφισίας κανένα αντίτυπο της γιαγιάς του της Πηνελόπης, παρά τη ΔΕΗ και τον ΟΣΕ. Aν θέλουμε να είμαστε στοιχειωδώς σοβαροί.

Κλείνοντας, σου παρουσιάζω σε αποκλειστικότητα εικόνες από το νέο σίριαλ που θα προβάλλει ο ΑΝΤ1 το χειμώνα. Πρόκειται για ριμέικ της αθάνατης σειράς la usurpadora (λα ουσουρπαδόρα= η σφετερίστρια). Πάθη, έρωτες, ίντριγκες και μάχες για την εξουσία με φόντο την Argentina του 19ου αιώνα. Στη φωτό το καστ της σειράς ποζάρει για τους ανά τον κόσμο τηλεθεατές. Επιτέλους μια όαση στην ελληνική τηλεόραση, που θα μας κάνει να ξεχάσουμε για λίγο τα τούρκικα τσεμπέρια και τις ανατολίτισσες femme fatale.
Σημείωση: οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πολιτικά πρόσωπα της σύγχρονης Argentina είναι εντελώς συμπτωματική. Στο ορκίζομαι στον φερετζέ που φορά η τριτο-ξαδέλφη του Ονούρ. Που δεν έχω πιο ιερό.  

Ενημέρωση

Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ είμαι βαθύτατα συγκινημένος. Αποκτήσαμε κυβέρνηση, η οποία θα θέτει στοχο-χρονοδιαγράμματα: τι έχει γίνει (τίποτα), γιατί δεν έγινε (γιατί εδώ είναι Ελλάδα) και πότε θα γίνει (ποτέ). Η κυβέρνηση επίσης έχει προγραμματική σύγκλιση, η οποία συμπυκνώνεται στο γνωστό: θα πληρώνουν φόρους τα γνωστά κορόιδα για να ταΐζουμε κυρίως τους δημόσιους υπαλλήλους και να δίνουμε τις γνωστές μη συντάξεις χωρίς φάρμακα. Και γάζες από το σπίτι σας. Παράλληλα, θα αναδιαπραγματευόμαστε. Mέχρι να αναλάβει υπηρεσιακή κυβέρνηση και να γίνουν εκλογές.

Υπό αυτή την έννοια, είμαι διπλά συγκινημένος, διότι -ακόμα και αν δεν το παραδέχεται κανείς- ουσιαστικά έχουμε και κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Κάτσε διάβασε την προγραμματική σύγκλιση της παρούσης κυβέρνησης και μετά κάνε μια σούμα από τις 45 συνιστώσες των άλλων για την οικονομία. Στο ίδιο αποτέλεσμα θα καταλήξεις, άντε τρία χαράτσια πάνω, δύο δημόσιους οργανισμούς κάτω. Τα υπόλοιπα είναι παιχνίδι με τις λέξεις. Αν θέλουμε να είμαστε στοιχειωδώς σοβαροί. Και μετά φταίει ο κάθε Σόιμπλε που λέει ότι τους κοροϊδεύουμε.

Αφού λοιπόν λύσαμε τα δικά μας και μπορούμε να απολαύσουμε, σαν παλιό σινεμά, την κατάρρευση της Ευρωζώνης, ας ασχοληθούμε και με όσα συμβαίνουν κάπου αλλού. Εκεί που δεν υπάρχει ενιαίο νόμισμα, απλά μια ενιαία λατρεία στο δολάριο.  

Για καμάρωσε την παρέα επάνω. Είναι το G20 στην πρόσφατη Σύνοδο στο Μεξικό. Μην κάνετε λάθος, που λέει και ο Σαμαράς: πρόκειται για καλλιστεία Ανάπτυξης, τα οποία σε άλλες εποχές θα τα είχε φέρει στην Ελλάδα ο ΑΝΤ1, θα τα παρουσίαζε μια ηλίθια ξανθιά και θα τα σχολίαζαν άλλες δύο ηλίθιες ξανθιές παρέα με την Βάνα Μπάρμπα. Που δεν είναι ούτε ξανθιά ούτε ηλίθια. Καλλιστεία ανάπτυξης λοιπόν, όπου ο καθένας έχει το μοντέλο του και ψάχνουν το καλύτερο. Κινέζοι πρώην κομμουνιστές και νυν καπιταλιστές, Ινδοί με αγελάδες, Αμερικανοί καπιταλιστές, το duo χλαπάτσα Μπαρόζο-Βαν Ρομπάι, η γνωστή Μέρκελ, η οποία φταίει πλέον και για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων, «διότι δεν τηρούσαν τις δεσμεύσεις τους» και ολίγη από Νότιο Αμερική. Μην λέμε ονόματα, θα τα δεις παρακάτω. Έχω να σου καταγγείλλω ότι ο Μπαρόζο πολύ θύμωσε που οι «άλλοι» κουνάνε το δάχτυλο στην Ευρώπη για την κρίση και της κάνουν μαθήματα Δημοκρατίας. Σωστός ο Πορτο-βλάχος. Τι μαθήματα να κάνεις για οικονομία στην Ευρώπη; Μια χαρά θα πάει στον πάτο και από μόνη της. Και τι μαθήματα Δημοκρατίας να κάνεις σε έναν Πορτο-βλάχο επιπέδου Μπαρόζο που είχε 50 χρόνια δικτατορία;

 

Καλώς τα δικά μας παιδιά. Το γνωστό Cristinάκι με τον πρωθυπουργό πασών των Ιωβηλαίων Ντέιβιντ. Πώς κατάφεραν και βγήκαν αυτοί οι δύο μαζί φωτογραφία, μόνο ο θεός της Ελλάδας το ξέρει. Μην κάνετε λάθος, που λέει και ο Σαμαράς: χάλια πήγε η συνάντηση, διότι η πρόεδρος είχε αυτό τον φάκελο στο χέρι και προσπάθησε να του τον δώσει. Η αλήθεια είναι πως αν περιείχε την καταγγελία του Μνημονίου, θα γέλαγε λίγο ο Ντέιβιντ, που τόσο χάλια μπάλα σε Euro είχε να παίξει η ομάδα του από τότε που η λατρεμένη γιόρταζε το Ασημένιο Ιωβηλαίο. Καταλαβαίνεις δηλαδή για πόσες δεκαετίες πίσω μιλάμε. Ο φάκελος όμως είχε κάτι ψηφίσματα του ΟΗΕ για τα Νησιά Μalvinas και ο άλλος έφυγε έξαλλος. Σιγά μωρέ Ντέιβιντ. Ψηφίσματα του ΟΗΕ ήταν, ποιος τα χέζει; Να μου πεις ότι είχε παραγγελίες ΕΟΠΥΥ για γριές, να πάω πάσο. Πρόσεξε δε πώς την κοιτάει. Αμ η άλλη πίσω η ποντικο-μαϊμού η μεταφράστρια;

Και περνάμε στο επόμενο παρατράγουδο. Ο Γάλλος πρόεδρος είδε γυναίκα και πήγε να χαιρετήσει. Κάτι τέτοια βλέπει και η σύντροφός του -Τρίβελερ ή κάτι τέτοιο- και γίνεται έξαλλη. Πολύ κατίνες τελικά η Γαλλίδες, το φανταζόσουν; Όαση για τον Φρανσουά η χειραψία, αν σκεφτείς ότι λίγες μέρες νωρίτερα είχε πάει στο Παρίσι ο Βενιζέλος και μετά ο Φρανσουά έφυγε για Βερολίνο, όπου έφαγε στη μάπα την Μέρκελ, η οποία χρεώνεται και την Ισπανική Γρίπη του 1912. Τώρα αν με ρωτήσεις σε ποια γλώσσα μίλησε ο Φρανσουά με το Cristinάκι, θα σε γελάσω. Εκτός και αν ξέρει ισπανικά. 

 

Εδώ είμαστε. Οι αδελφές Μπρόγιερ σε νέες περιπέτειες. Για το Cristinάκι, τι να λέμε, τα βλέπεις. Η άλλη, η γνωστή «Ντζιούλμα» της Βραζιλίας, το παλεύει να γίνει άνθρωπος, διότι έχει και Ολυμπιακούς σε τέσσερα χρόνια και Mundial σε δύο. Κάπως πρέπει να είναι στην τελετή έναρξης, διότι θα την βλέπουν και τρία δισεκατομμύρια ζευγάρια μάτια, συν το μάτι του Σαμαρά. Προς το παρόν, προσέλαβε μοδίστρα, της έραψε ΑΥΤΟ και βγήκε να μαζέψει εντυπώσεις και γνώμες. «Και για το μαλλί, ποιον να προσλάβω;» ρωτά την δική μου. «Σαμαρά δαγκωτό. Τρύφωνα» απάντησε η Cristina. Αναμένουμε κατόπιν τούτου την επόμενη εμφάνιση. Καλά για το μαλλί, δεν συζητώ, έκανε καλή επιλογή. Αμα σε λένε Σαμαρά, είσαι λίρα εκατό. Για τη μοδίστρα, έχω ακόμα ορισμένες ενστάσεις. Εκτός αν η μοδίστρα και ο Τρύφωνας κάνουν μια προγραμματική σύγκλιση.   

 

Τα ύστερα του κόσμου. Ήθελα να ήξερα ποιος σατανικός εγκέφαλος σκέφτηκε να ρίξει Κινέζο πρωθυπουργό σε αυτό το μπουντρούμι. Μην στα πολυλογώ, πήγε ο άνθρωπος στο Buenos Aires να κάνει καμιά εμπορική συμφωνία. Ξύπνιος ο Κινέζος, πού θα πάει; Στην Ελλάδα; Τον πήρε η άλλη και τον άρχισε στην ξενάγηση σε Μουσεία και ιστορίες. Μια σταλιά ο Κινέζος όμως. Του το έχεις ότι είναι κομμουνιστής-καπιταλιστής, Αλέκα μου; Αν με ακούς δηλαδή εκεί από την έβδομη θέση που σε έριξε το σύστημα. Που ούτε σε προ-Ολυμπιακό τουρνουά δεν περνάς, με το συμπάθειο κιόλας.

Να τον πάλι ο Κινέζος με το φως του ήλιου. Φράπα η μούρη και το μαλλί υποδειγματικό. Υποψιάζομαι ότι η βαφή είναι σετ με το βερνίκι για τα παπούτσια. Έκλεισε όμως και τις συμφωνίες του. Και επειδή στην Argentina της Cristina Fernández όταν ακούνε τη λέξη «εισαγωγές», βγάζουν σπυράκια -τα ακούς whoever υπουργέ Οικονομικών;- το deal είχε ως εξής: να πάρουμε chinese βαγόνια για το μετρό, αλλά και εσείς θα πάρετε καλαμποκάκι αργεντινό να τρώνε οι αντιφρονούντες πριν την εκτέλεση. Τίμια πράγματα. Γιατί άμα έχεις έλλειμμα, μετά έρχονται τα χαράτσια για τη σωτηρία της πατρίδας.
Το Cristinάκι γελάει στη φωτό. Μόλις πριν από λίγα δευτερόλεπτα τής είχε πει ο Κινέζος πρωθυπουργός-καπιταλιστής-κομμουνιστής, πόσα χαρτιά χρειάζεσαι για να κάνεις μια επένδυση στην Ελλάδα.

Θα επανέλθω. Γιατί στη γειτονιά έχουν συμβεί και άλλα. Πιο σημαντικά. Και πιο καθεστωτικά...

Chico

Καμάρι μου εσύ, rosarino. Που βαριέσαι να ανοίξεις το στόμα σου να μιλήσεις. Ασε, δεν λέω άλλα γιατί είναι και δύσκολη η θέση μου.
Πάντως ένα είναι σίγουρο: το μέγεθος δεν μετράει.

Hispaniola

Τι περίεργο νησί. Και πάντα κακότυχο. Πρώτος πάτησε το πόδι του ο Cristóbal Colón, o γνωστός Χριστόφορος Κολόμβος. Την ονόμασε La Española (Hispaniola) = η ισπανική (νήσος), αφού το λογαριασμό τον πλήρωναν οι Καθολικοί Βασιλείς της Ισπανίας. Αυτοί του έδωσαν τα φράγκα να σκυλοπνιγεί μέχρι να φτάσει όπου ήταν να φτάσει. Επομένως, κέρδισαν τη μάχη της μαρκίζας.

Εκεί στην Hispaniola ζούσαν όμορφα και ωραία οι Taínos. Οι ίδιοι αποκαλούσαν το νησί (ή τουλάχιστον ένα μέρος του) Haiti (=η γη με τα βουνά). Στην αρχή βοήθησαν τον Κολόμβο να φτιάξει την πρώτη ευρωπαϊκή αποικία στην αμερικανική ήπειρο, γνωστή με το όνομα Navidad. Σκέτο Navidad. Χωρίς το Φελίθ. Πού να ήξεραν οι φουκαράδες με τι μούτρα έμπλεκαν.

Σιγά-σιγά κουβαλήθηκαν και άλλα μούτρα από την Ισπανία για να πιάσουν την καλή. Προηγήθηκε το sms του Χριστόφορου «ελάτε γρήγορα. Το μέρος προσφέρεται για να γράφεις καλές (κλεμμένες) τηλεοπτικές σειρές.»

Φυσικά τα μούτρα που έσπευσαν, κουβάλησαν μαζί τους και όλα τα καλά του Παλαιού Κόσμου: σταυρούς, παγκάρια, βίους αγίων, θυμιατά, φτυάρια για το σκάψιμο και φυσικά ασθένειες. Στις οποίες οι ντόπιοι δεν είχαν ανοσία. Βλέπεις, δεν υπήρχε και υπουργείο Υγείας τότε να αγοράσει μερικά εκατομμύρια άχρηστα εμβόλια. Για αυτό και οι ντόπιοι άρχισαν να πέφτουν σαν τα κοτόπουλα.

Βέβαια, τα Ισπανά μούτρα με τα θυμιατά χρειάζονταν εργατικά χέρια. Και αφού οι ντόπιοι είχαν πέσει σαν τα κοτόπουλα, έφεραν σκλάβους από την Αφρική. Φρέσκο πράγμα, με κοιλιακούς φέτες και δικέφαλους τσιμέντο. Δουλίτσα να υπάρχει.

Οι Ισπανοί δεν έμειναν στην Hispaniola, αλλά προχώρησαν παραμέσα για να εξοντώσουν και τους υπόλοιπους λαούς της Αμερικής με τα θυμιατά και τις αρρώστιες. Έτσι το νησί άρχισε να δέχεται επιθέσεις από τους Πειρατές της Καραϊβικής. Και μπορεί στην ταινία ο Johnny Depp να μιλούσε αγγλικά, οι πειρατές εκείνης της εποχής μιλούσαν γαλλικά και ολλανδικά. Και για να μην στα πολυλογώ, οι Γάλλοι συμφώνησαν με τους Ισπανούς να μοιράσουν το Νησί: Το 2/3 έγιναν Zara και το 1/3 Carrefour. Από τη μία República Dominicana και από την άλλη Haiti. Ονομάστηκε δε το «Διαμάντι της Καραϊβικής», η πλουσιότερη γαλλική αποικία. Ας είναι καλά οι δικέφαλοι των σκλάβων.

Όταν όμως η φουκαριάρα η Μαρία Αντουανέτα έχασε το παντεσπάνι αρχικά και το κεφαλάκι της στη συνέχεια, τα παλληκάρια στην Αϊτή ξεσηκώθηκαν. Σου λέει, αφού θερίζει η γκιλοτίνα στα Παρίσια, με σταυρωμένα χέρια θα κάτσουμε; Και έτσι μετά από διάφορα επεισόδια, η Αϊτή έγινε το πρώτο ανεξάρτητο κράτος στη Λατινική Αμερική. Και με την επανάσταση να την έχουν κάνει σκλάβοι. Μην κοιτάς εμείς μετά στη Νότιο Αμερική με τα γαλάζια μάτια, τα ξανθιά μαλλιά και τα θεληματικά πηγούνια. Στην Αϊτή ξεσηκώθηκαν οι μαύροι. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μάλιστα, ο δεύτερος πρόεδρος της Αϊτής, Ζαν Κλοντ Τρισέ ή Ζαν Πολ Γκοτιέ ή κάτι τέτοιο αναγνώρισε την Επανάσταση του 1821 και έστειλε οικονομική βοήθεια. Αγνωστο πού πήγε η βοήθεια, αλλά εγώ ο κακός άνθρωπος εκτιμώ ότι αν δεν κατέληξε στον κόρφο της Λασκαρίνας, σίγουρα κάποιος τράγος θα την βούτηξε (μετά άρχισαν να βουτάνε οικόπεδα και Βιστωνίδες).

Όχι βέβαια ότι πρόκοψε η Αϊτή. Έδωσαν και ένα σκασμό λεφτά στους Γάλλοι για να τους αφήσουν ήσυχους και μετά άρχισαν τα πραξικοπήματα και οι φονιάδες των λαών Αμερικάνοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Βρετανοί. Το έλα να δεις γινόταν.

Μέχρι που πλάκωσε η αξιότιμος οικογένεια Duvalier, η οποία μετέτρεψε το νησί σε μονοπρόσωπη ΕΠΕ, που δεν κόβει αποδείξεις, σερβίρει μπόμπες ποτά και επιτρέπει φουλ το κάπνισμα. Και όποιος αντέξει. Και μετά μην απορείς γιατί οι περισσότεροι την έκαναν κατά ΗΠΑ μεριά ή Καναδά, λόγω γαλλικών. Ο θεός να τα κάνει γαλλικά δηλαδή.

Αλλά τι σημασία έχουν τα γαλλικά; Θέλεις και το Κατά Κεφαλήν ΑΕΠ; Περίπου 790 δολάρια, δηλαδή 545 ευρώ. Όσο κάνει το χερούλι της Louis Vuitton, που κρατούν οι διάφορες φιλάνθρωπες.

Kαι μετά ήρθε και ο σεισμός. Παλιοκατάσταση.

Ο Polse, το γνωστό τέκνο της πατρίδας των ΙΚΕΑ, έφτιαξε ένα post με το πώς μπορούμε να βοηθήσουμε την Αϊτή. Όχι τίποτε άλλο, αλλά επειδή κάποτε μας δάνεισαν λεφτά για να μπορούμε σήμερα να ζούμε ελεύθεροι (με δανεικά από τις πιστωτικές κάρτες).
Δες εδώ.

Eπίκαιρο

Αντιγράφω από το site του ΕΚΑΒ (με italics), επειδή είναι επίκαιρο:
Τις ημέρες του καύσωνα (δηλαδή από τον περασμένο Ιούλιο μέχρι τον ερχόμενο Ιούλιο):

1. να μην κυκλοφορείτε στον καυτό ήλιο (εκτός και αν γυρίζεις το ριμέικ του «Εκείνο το καλοκαίρι». Αυτές ήταν ταινίες, όχι τα «Αvatar» που γυρίζονται τώρα.)
2. να μην καταπονείστε σωματικά (πες ότι έχεις πονοκέφαλο. Ξέρεις πόσοι το χρησιμοποιούν και πιάνει πάντα;)
3. να παραμένετε σε σκιερό, δροσερό και αεριζόμενο με ανεμιστήρες ή κλιματιζόμενο μέρος (δηλαδή στα ΕΛΤΑ και σε κάθε περίπτωση, όχι στο γραφείο μου, όπου Αύγουστο μήνα κλαίνε από το κρύο.)
4. τα ρούχα θα πρέπει να είναι ελαφρά, ευρύχωρα και ανοιχτού χρώματος (εγώ ήξερα ότι τα σπίτια και τα αυτοκίνητα ήταν ευρύχωρα.)
5. το δε κεφάλι να είναι καλυμμένο με κατάλληλο καπέλο (θέλει με τρόπο να σου πει να πετάξεις εκείνο το φουλάρι του Παλαιστίνου, ψωνάρα. Ασε που η αλληλεγγύη σου τελικά δεν έφερε την πολυπόθητη ανεξαρτησία για τους Παλαιστίνιους.)
6. και τα μάτια να προστατεύονται με κατάλληλα γυαλιά από τις υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου (ποιες είναι οι υπεριώδεις; το ήξερα ότι αυτό θα ρωτούσες.)
7. η κατανάλωση άφθονου δροσερού ή κρύου νερού θεωρείται επιβεβλημένη (εκτός και αν είσαι περιπτωσάρα σαν εμένα που θέλει δίπλα μια τουαλέτα.)
8. απαιτείται η κατανάλωση πολλών υγρών (στο επόμενο, please...)
9. όχι όμως οινοπνευματωδών ποτών (το ζεϊμπέκικο στον καύσωνα είναι μπανάλ. Ιδρώνει εύκολα το πουκάμισο και γυαλίζει υπερβολικά η χρυσή αλυσίδα.)
10. τα φαγητά να είναι όσο γίνεται πιο ελαφρά (Τα ακούς; Κάτω τα χέρια από τα μελομακάρονα, πέρασαν οι γιορτές.)
11. Επίσης, καλό είναι να γίνονται συχνά ντους με δροσερό νερό (Επίσης, αυτό είναι καλό γενικώς.)
12. ενώ το κολύμπι στη θάλασσα πρέπει να γίνεται μόνο για τη δροσιά και όχι για άσκηση (κρύψε το ψαροντούφεκο, παράτα μας με τα scuba diving, είχες και στο χωριό σου, και ενημέρωσε τη γιαγιά ότι το πούλμαν για Λούτσα φεύγει νωρίς. Doors close at 06:00).

Τώρα

Και αφού έκατσε η σκόνη από τη φασαρία που δημιουργήθηκε λόγω του κλεισίματος της Βουλής (Parliament House στα Τρίκαλα Κορινθίας) και ο καθένας είπε την μπαρούφα του (διότι ξαφνικά τους έπιασε ο πόνος για το Κοινοβούλιο), ήρθε η ώρα για το μεγάλο βήμα: να κλείσει οριστικά η εξαιρετικά κακόγουστη αίθουσα της Ολομέλειας, να ξηλωθούν τα σκωροφαγωμένα έδρανα και η απαράδεκτη μοκέτα και να δημιουργηθεί ένα πελώριο Apple Store.
Το Apple Store της Μεγάλης Ελλάδας των Επτά Θαλασσών, των Πέντε Ηπείρων, των Μεγάλων Ελλήνων, των τριών Πρωινών Εκπομπών, των τεσσάρων Μεσημεριανών Πάνελ και των δύο Απογευματινών.
Με τιμές προσιτές στη λαϊκή οικογένεια, που θα έλεγε και η Αλέκα.
Τώρα είναι η ευκαιρία.

Do it Yourself

Προσπαθώ εδώ και μήνες να καταλάβω το στόρι με το Γήπεδο του Παναθηναϊκού και τη λεγόμενη Διπλή Ανάπλαση και το μόνο που κατάφερα ήταν να γεμίσω απορίες και να συνειδητοποιήσω ότι όλο γκρινιάζω...

Καταρχήν, καλά κάνει ο ΠΑΟ και θέλει να φτιάξει Γήπεδο. Αυτό στη Λεωφόρο είναι πλέον για τα μπάζα. Μπορείς να φέρεις παιχταρά στην Ελλάδα και να τον πας εκεί που στρογγυλοκαθότανε ο Πατακός με τη Δέσποινα Παπαδοπούλου; Και απέναντι να τον έχεις να βλέπει τη ΓΑΔΑ; Θα φύγει τρέχοντας ο άνθρωπος.

Γήπεδο, λοιπόν. Πλην όμως: γιατί σώνει και καλά να το συνδέσεις με την Ανάπλαση;

Να με συμπαθάτε, φίλοι ποδοσφαιρόφιλοι, αλλά στο θέμα των γηπέδων είμαι αιρετικός: Θέλεις Γήπεδο κυρία ΠΑΕ; Do it yourself, που λένε στα Τρίκαλα Κορινθίας. Φράγκα έχεις, μετόχους έχεις, άνοιξε το ρημάδι το πορτοφόλι και φτιάξτο. Όχι μόνο εσύ. Όλοι και όλες.

Kαι όπως βλέπεις, κύρια ΠΑΕ μου, ο Δήμος πάντα βρίσκει οικοπεδάκι να σου δώσει. Εδώ κοντέψανε να δώσουν όλο τον Υμηττό στην Εκκλησία του μακαριστού -τι θλιβερή ιστορία και εκείνη- στο γηπεδάκι σου θα κολλήσουν;

Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τον Δήμο. Θέλεις ανάπλαση, μανίτσα μου; Do it yourself. Από πότε, χρυσέ μου άνθρωπε, κάθε δεντράκι σε αυτή την πόλη «κοστίζει» δύο ορόφους τσιμέντο;

Και μην ακούσω δεν έχω λεφτά και τέτοια, γιατί για τις χριστουγεννιάτικες τζιριτζάντουλες, έχεις φράγκα. Όπως και για το site του Δήμου έχεις λεφτάκια. Και στην τελική, άμα δεν μπορείς να διεκδικήσεις έουρος, τι δήμαρχος είσαι; Για τα σκουπίδια και μετά βίας; Ε τότε, να μην ψηφίζουμε δήμαρχο, να κάνουμε εκλογές για Τελετάρχη και Απορριματάρχη.

Αλλη απορία: γιατί τους φάνηκε περίεργη η χλαπάτσα του ΣτΕ; Πού ζούνε; Δεν είχαν ακούσει ποτέ ότι στην Ελλάδα, είτε φτιάχνεις κάστρο στην άμμο είτε καλωδιωτή γέφυρα με τζιριτζάντζουλες, θα σου την πέσουν δέκα νοματαίοι, που θα προσφύγουν στο ΣτΕ;

Οι οποίοι νοματαίοι μπορεί να έχουν από απόλυτο δίκιο μέχρι απόλυτο άδικο. Μπορεί να είναι ηλίθιοι, μπορεί να είναι δεξιοί, αριστεροί, γέροι αργόσχολοι, νοικοκυρές σε απόγνωση, bloggers, φεμινίστριες, ακτιβιστές, μανιοκαταθλιπτικοί, η Όλγα Τρέμη με το παρεάκι της, το πάνελ του ΧΧΧ-Factor, η Μπεζαντάκου με την Μπίλιω Τσουκαλά, ο Αλέκος που τα παίρνει όλα προσωπικά, οτιδήποτε. Πάντως θα προσφύγουν. Νόμος.

Και τώρα έχουν βγει όλοι μαζί και φωνάζουν και χτυπιούνται ότι ο «λαός» του ΠΑΟ δεν θα το επιτρέψει και οι Αθηναίοι είναι ενωμένοι και οι Πλαταιείς είναι μαζί τους.

Σιγά, μανίτσα μου. Σε λίγο θα πάρουμε και τα λιανοτούφεκα να βγούμε στις ταράτσες να κάνουμε αντίσταση.

Δεν ξέρω τι θα γίνει με την υπόθεση, αλλά ο Δήμαρχος και η πράσινη ΠΑΕ μού θύμισαν την ατάκα της Σαπφούς Νοταρά στη Βλαχοπούλου-χαρτοπαίχτρα: «Πολύ τις μπέρδεψες τις δουλειές σου κυρά μου. Όλο θαλασσοδάνεια είσαι, όλο χασούρες.»

Τις μπερδέψατε τις δουλειές, κύριοι. Και τώρα είμαστε όλοι στη χασούρα.

Δημοκρατία με lexotanil

Σε ένα αργεντίνικο βιβλίο είχα διαβάσει κάτι που μου άρεσε για τη Δημοκρατία: Δημοκρατία είναι όταν καταφέρνεις να ανέχεσαι το διαφορετικό χωρίς να πάρεις lexotanil.

Το θυμήθηκα για δύο λόγους:
* Διάβασα μια ανακοίνωση του κόμματος του Αλέκου: Θυμωμένο, as usual, επειδή ένας Ισραηλινός πολιτικός θα συμμετείχε σε εκδήλωση-ομιλία στο Πάντειο. Το κόμμα του Αλέκου εμμέσως ζητούσε να μην γίνει η συζήτηση και προσωπικά είμαι βέβαιος ότι δεν θα γίνει, διότι δεν θα τον αφήσουν να μιλήσει. Έχει ξαναγίνει, άλλωστε, τέτοιο σκηνικό.
ΔΙΟΡΘΩΣΗ. Ο φίλος σκύλος της Βάλια Κάλντα μού έστειλε μια διευκρίνιση ότι η ομιλία θα γίνει απέναντι από το Πάντειο, στη Γενική Γραμματεία Τύπου. Κατά συνέπεια δεν τίθεται θέμα ασύλου. Βεβαίως, κατά τη γνώμη μου, δεν αλλάζει η ουσία. Γιατί σε μια συζήτηση δεν τίθεται θέμα face control. Συζήτηση. Λόγος-αντίλογος. Και ο καθένας θα βγάλει το συμπέρασμά του.
Επιπλέον, εγώ ο αφελής, θυμήθηκα ότι πέρυσι η προεδράρα του Ιράν είχε μιλήσει σε ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο. Εκεί όπου δεν ισχύει το άσυλο. Ο χώρος ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Δεν ξέρω αν πήραν lexotanil για να τον ακούσουν, πάντως, τον άκουσαν. Γκρίνιαξαν ορισμένοι, κοπανήθηκαν στα πλακάκια μερικοί, έκλαψαν και κάποιοι άλλοι, αλλά τον άκουσαν. Του έκαναν και ερωτήσεις και μετά ο Αχμαντινοτέτοιος πήγε στην ευχή του ενός και μοναδικού θεού και του προφήτη αυτού. Αμήν.

* Πάμε παρακάτω: διάβασα σε δύο λατρεμένους bloggers, τον Ιρλανδό και τον ΜΠΑΟΚτσή ndn εκ Λονδίνου τη διαφημιστική καμπάνια στη Βρετανία και άλλες χώρες με τίτλο the atheist campaign και σύνθημα: there’s probably no god, now stop worrying and enjoy your life. Ακόμα και θρησκευτικές ομάδες έδωσαν χρήματα για το σκοπό της καμπάνιας με το σκεπτικό ότι θα προάγει την συζήτηση για το αν υπάρχει τελικά θεός.

Δεν ξέρω αν αυτοί που έδωσαν χρήματα το έκαναν υπό την επήρεια lexotanil, όμως, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι στην Ελλάδα η καμπάνια αυτή θα είχε αντέξει, άντε ένα 24ωρο.
Το τι ράσο και γλάσο θα είχε παρελάσει από την TV, τα πρωινάδικα, τα μεσημεριανάδικα, τα απογευματινάδικα, την Όλγα με το παρεάκι της, τις βραδινές (σοβαρές πρωινές) εκπομπές και τους άμβωνες δεν λέγεται. Και όλοι με το lexotanil στο ένα χέρι και το ποτήρι νερό στο άλλο.

Και πάνω που θα το είχαν κατεβάσει το χαπάκι, θα είχε παρέμβει κατά πάσα πιθανότητα η κυβέρνηση για να σταματήσει την καμπάνια, να λήξει η Ιντιφάντα και να σωθεί η Ελλάς, η Δημοκρατία και τα lexotanil. Αμήν.