Rompecabezas

Rompecabezas στα ισπανικά σημαίνει ό,τι και στα ελληνικά: σπαζοκεφαλιά. Σε μια πιο τραβηγμένη μορφή σημαίνει και παζλ, καθότι και αυτό μια σπαζοκεφαλιά είναι. «Rompecabezas» είναι και ο τίτλος μιας σχετικά νέας ταινίας από την Argentina που διακρίθηκε σε διεθνή φεστιβάλ.
Η πρωταγωνίστρια Μaría del Carmen είναι μια γυναίκα που μόλις έκλεισε τα 50. Κλασσική νοικοκυρά, κυριολεκτικά δούλα και κυρά. Περισσότερο δούλα, παρά κυρά. Μαγειρεύει, φροντίζει, τρέχει πάνω-κάτω για να τα προλάβει όλα. Στο σπίτι ένας σύζυγος και δύο συμπαθητικοί μαντράχαλοι, την θεωρούν δεδομένη. Αυτός ήταν και είναι ο ρόλος της: να γίνεται χίλια κομμάτια. Σε μια ατμόσφαιρα που δημιουργεί έναν μόνιμο εκνευρισμό σε σένα που την παρακολουθείς. Μια γυναίκα καταπιέζεται από το καθήκον με έναν τρόπο... οικογενειακό, αλλά εκνευριστικά οικογενειακό. Σχεδόν αρρωστημένο.  
Κάποια στιγμή, εντελώς τυχαία, η María ανακαλύπτει ένα ταλέντο. Έτσι και πέσει στα χέρια της παζλ θα το «δέσει» (όπως λέμε και στα ισπανικά) σε χρόνο-ρεκόρ. Την παρατηρείς να το κάνει με τρόπο ανορθόδοξο. Εσύ και εγώ συνήθως ξεκινάμε από το περίγραμμα και το κυκλώνουμε. Εκείνη το κάνει αλλιώς, σχεδόν σαν τελετουργία: αγγίζει τα κομμάτια, ακόμα και αν δεν έχει την εικόνα από το κουτί, και αυτά της ψιθυρίζουν τη σειρά. Και μετά μπαίνουν στη θέση τους.
Μην στα πολυλογώ, κάποια στιγμή ανακαλύπτει και έναν τύπο που ζητά συμπαίκτρια για τουρνούα παζλ. Ένας ευκατάστατος κύριος που «έδενε» παζλ ως χόμπι ή αντίδοτο στη μοναξιά. Ενδεχομένως και για τα δύο.  
Και για να γίνει μια επάξια συμπαίκτρια, η María θα κάνει τρεις φορές την εβδομάδα ένα μεγάλο ταξίδι από τα προάστια του Buenos Aires στην πιο αριστοκρατική συνοικία της πρωτεύουσας, μυστικά από την οικογένειά της. Όπως σχεδόν μυστικό κρατούσε και το πάθος της για τα παζλ. Ένα πάθος τόσο αντισυμβατικό με τις υποχρεώσεις μιας full time νοικοκυράς.
Το πολύωρο ταξίδι στην πρωτεύουσα είναι παράλληλα και το προσωπικό της ταξίδι σε έναν διαφορετικό κόσμο. Σε έναν άλλο εαυτό.
Η νεαρή σκηνοθέτις της ταινίας με την κάμερα στο χέρι, καταφέρνει να σε κάνει κομμάτι της καθημερινότητας της πρωταγωνίστριας. Η ατμόσφαιρα στο σπίτι σε εκνευρίζει, σε αγχώνει, σε τρομάζει. Βρίσκεις όμως χρόνο να κατανοήσεις τον μικρόκοσμο της υπόλοιπης οικογένειας, όπως βρίσκεις και χρόνο να θαυμάσεις το ταλέντο της, να χαζέψεις τα δάκτυλά της και πώς αυτά «δένουν» παζλ αμέτρητων κομματιών.
Η δημιουργός της ταινίας δεν βιάζεται να δώσει καμία απάντηση στις πολλές απορίες σου: πόσο μακριά θα πάει το χόμπι της πρωταγωνίστριας και η σχέση με τον συμπαίκτη της; Πόσο θα το αποδεχθεί η οικογένειά της; Θα υπάρχει τελικά οικογένεια; Θα αλλάξουν όλα ή απλά δεν γίνεται να αλλάξουν; Μήπως τα χόμπι για τους πλούσιους του Buenos Aires δεν είναι για νοικοκυρές που ζουν στα άγνωστα και άσημα περίχωρα; 
Πολλές ερωτήσεις. Σαν τα κομμάτια ενός παζλ. Σαν τη μεγαλύτερη «σπαζοκεφαλιά».

Παλούκια

Τελικά δεν ξέρω εσύ τι κατάλαβες για τις εκλογές, αλλά έχω τη φρικτή υποψία ότι το μήνυμα των εκλογών ήταν ότι κάπου έκανες λάθος. Θυμάσαι ποιος ήταν ο σκοπός σου; Να δεις τον αυτοδύναμο Αντωνάκη με μια φάτσα σαν να είχε καταπιεί ένα μαγκάλι κάρβουνα. Τι άλλο ήθελες να δεις; Τον θιασώτη της «αυτοδύναμης Ελλάδας» να νιώθει στο πετσί του τι θα πει να ζεις κλεισμένος στο μικρόκοσμό σου και να μην βλέπεις ότι σε φτύνουν. Τι άλλο; Τη φάτσα της φίλης μου της Αλέκας, όμοια με εκείνη τη φάτσα που είχε όταν, σοκαρισμένη, άκουσε ότι έπεσε το Τείχος του Βερολίνου και ότι ο Φλωράκης θα κάνει κυβέρνηση με τον Επίτιμο, επειδή τα ξεροτήγανα της μακαρίτισσας της Μαρίκας ήταν ποτισμένα με μανόγαλο. Τι άλλο; Τον μέχρι χθες άεργο Αλέξη σε ρόλο πρωταγωνιστή. Δεν ξέρω αν ήθελες να δεις και τον Καιάδα στη Βουλή, αλλά αυτό ερχόταν έτσι κι αλλιώς.
Όλα αυτά την Κυριακή. Γιατί από Δευτέρα, άρχισαν τα παρατράγουδα. Να τα πάρουμε από την αρχή;

Παρατράγουδο, number one: Ο εκλογικός νόμος. Δεν αναφέρομαι στο μπόνους του +50, γιατί αυτή η συζήτηση είναι υποκριτική. Την κάνει συνήθως ο δεύτερος που δεν πήρε αυτό που τσέπωσε ο πρώτος. Και καλό θα ήταν να μην εκτίθεται. Μιλάω για το 20% που έμεινε εκτός Βουλής. Φωνές της λογικής ή μιας διαφορετικής αντίστασης, που δεν ζει από την κρατική επιχορήγηση: το φαινόμενο Τζήμερος, η ντάνα Ιωάννα Κοντούλη, τα μωρά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σε κάθε περίπτωση, 1 στους 5 δεν εκπροσωπείται.
Παρατράγουδο, number two: Οι περίφημες «λίγες χιλιάδες ψήφοι» που δεν χαρίσαμε στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως ανερυθρίαστα μας είπαν. Τι να κάνουμε, μανίτσες μου; Έτσι ψηφίσαμε. Αν ζούσαμε στη Βόρειο Κορέα θα τραβάγαμε ένα 97%, θα χειροκροτούσαμε ο ένας τον άλλον και θα πηγαίναμε για ύπνο. Αλλά εμείς έτσι γουστάραμε. Να κοντύνουμε τους θρασείς και να μαυρίσουμε όσους πιστεύουν ότι έχουμε μνήμη χρυσόψαρου. Αλλά για να μην πάρει κανενός ο κώλος αέρα, όλοι από ένα 15αράκι -πάνω κάτω- και vaya con diós που λένε και στο χωριό μου. Έλεος δηλαδή: ο Αλέξης ήθελε «λίγες χιλιάδες ψήφους», η άλλη να κοιμηθεί με τον Brad Pitt, o άλλος με την Angelina Jolie, o τρίτος και με τον Brad και με την Angelina. Χαιρετίσματα. Όπως λένε και στα Τρίκαλα Κορινθίας, life sux.
Παρατράγουδο number three: Το υφάκι των ΣΥΡΙΖέων στα κανάλια. Θα μου πεις, ανθρώπινο. Κάπως έτσι συμπεριφέρονταν και οι ψωμόλυσσες ΠΑΣόκοι το 1981, θυμάσαι Ακη μου; Να τους δώσω και ένα δίκιο, καθαρά από άμυνα: όταν έχεις απέναντί σου την Όλγα και το (χυδαίο) παρεάκι της ή την άλλη την Στάη, η οποία μάλλον πίνει τρία Red Bull πριν βγει στον αέρα, πώς να τους αντιμετωπίσεις; Αλλά βρε αγάπες, λίγο μέτρο. Με 16% και τόση αλαζονεία; Και από κάτι μουτσούνες που ανάθεμα αν έχουν πάει μέχρι τη Λαμία με το ΚΤΕΛ;
Παρατράγουδο number four: οι εμμονές των στραπατσαρισμένων να κάνουν κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκείνος ο Αρης Σπηλιωτόπουλος, τον είδα και δάκρυσα. Έτοιμος να σκίσει το μπουρνούζι του ήταν προκειμένου να θυσιάσει τα πάντα για να γίνει ο Τσίπρας πρωθυπουργός. Αμ εκείνη η Εύη Χριστοφιλοπούλου; Χτυπιόταν για να πείσει ότι θα στηρίξει κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όσες μπαρούφες και αν έλεγε την ίδια ώρα ο Στρατούλης. Όσο πιο πολύ κρατικοποιούσε τα πάντα ο Στρατούλης -μέχρι και το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς του- τόσο περισσότερο έκοβε τις φλέβες της η Εύη ότι θα τον στηρίξει.
Παρατράγουδο number five: η αντίστοιχη εμμονή του 3% του ΣΥΡΙΖΑ να πρέπει ο Κουβέλης να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ. Αυτό πρέπει να είναι κάτι σαν συλλογική ονείρωξη: ο Φώτης στα πράσινα. Κάτι ήξερε ο άνθρωπος που σηκώθηκε και έφυγε από την Κουμουνδούρου και πήρε και 6%, δηλαδή παραπάνω από όσο έπαιρνε ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι χθες. Κατά τα άλλα, θέλουν και «κυβέρνηση της Αριστεράς». Μου θυμίζει κάτι πολιτικάντηδες που φώναζαν «λαέ των Αθηνών» και από κάτω είχε τρία άτομα. Ποια «κυβέρνηση της Αριστεράς», μανίτσα μου; Πες κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να τελειώνουμε. Και μετά μας φταίει ο Σαμαράς που έλιωσε τα λουστρίνια στο Ζάππειο για την αυτοδυναμία.
Παρατράγουδο number six: Η επωδός «κάναμε ό,τι ήταν δυνατόν για να γίνει κυβέρνηση». Γιατί δεν λέτε ότι ψηφίσαμε λάθος και πρέπει να ξαναπάμε; Όχι εσείς, όχι εμείς, όχι οι άλλοι, πέντε σημεία ο ένας, έξι σημεία ο άλλος, επτά σελίδες ο τρίτος. Δεν γίνεται, δεν σας μπορώ, βρωμάει το χνώτο σας, δεν σας εμπιστεύομαι, παίζει το μάτι σας, ξύνετε τη μύτη σας. Σαν τις γκόμενες, που άνοιξαν το δωράκι, αλλά δεν είναι και ακριβώς του γούστου τους, λείπει και η κάρτα αλλαγής και άρχισε το νιαούρισμα για να πάει ο μαλάκας και πάλι στο μαγαζί να πάρει άλλο. Τουλάχιστον, η φίλη μου η Αλέκα από το πηγάδι μάς το είπε καθαρά: πάρτε το αλλιώς, γιατί η ψήφος δεν μας άρεσε και θα σας κατεβάσουμε κανένα ΠΑΜΕ στα λιμάνια και δεν σας βλέπω το καλοκαίρι να πηγαίνετε ούτε μέχρι τα Παλούκια της Σαλαμίνας για μπάνιο.
Και ερχόμαστε στο ψητό: τα Παλούκια. Αν τελικά το κατάλαβες, το Μάιο ψηφίσαμε για την Κυριακή. Για να αράξουμε και να χαζέψουμε τις φάτσες τους. Και τώρα μας τραβολογάνε για να ψηφίσουμε για τη Δευτέρα. Για το παρακάτω. Εκεί που πάει μόνο ένας στο Προεδρικό και ορκίζεται.
Προφανώς, θα υπάρξουν «διορθώσεις», γιατί ο θυμός έχει εκτονωθεί σε ένα βαθμό. Καμία κάλπη δεν είναι ίδια με την προηγούμενη. Εξαιρώ το τι έχει να πει το στόμα της Όλγας με το (χυδαίο) παρεάκι της και της άλλης που πίνει τα Red Bull: έρχεται η καταστροφή, έρχονται οι εξωγήινοι, θα σκάσει η Αίτνα, το Pinatumbo στις Φιλιππίνες και η Αγία Ελένη στις δυτικές ΗΠΑ. Ξύπνησε και η Νεφερτίτη με τον Φαραώ Ακενατών και θα μας μετατρέψουν σε αποικία της Αιγύπτου. Για αυτό, προσέξτε.  
Τα Παλούκια όμως παραμονεύουν. Δεν ξέρω πώς ακριβώς δουλεύει το μυαλό ενός Έλληνα αριστερού, ευτυχώς το γλίτωσα. Φοβάμαι όμως ότι ζουν με εκείνη τη γνωστή ανόητη αντίληψη ότι μια «κυβέρνηση Αριστεράς» είναι πάντα αρεστή.
Μακάρι -αν τελικά κερδίσουν- να καταλάβουν γρήγορα και έγκαιρα τι θέλουν αυτοί που τους ψήφισαν, πώς και γιατί δεν δουλεύει το ρημάδι το κράτος, τι θα πει άνεργος στον ιδιωτικό τομέα και πόσο βασανιστικά αργά αλλάζουν οι συσχετισμοί στην Ευρωζώνη 16 λαών, κυβερνήσεων και ψηφοφόρων. Δεν θέλω να τους στεναχωρήσω, αλλά η Ελλάδα δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Ούτε της Ευρώπης. Και αν δεν παράγει τίποτα, η Ελλάδα δεν είναι στο μυαλό ούτε καν των κατοίκων της που την εγκαταλείπουν. Μακάρι όλα αυτά να τα καταλάβει όποιος και αν κερδίσει. 
Ελπίζω να είσαι εσύ αισιόδοξος, γιατί εγώ δεν είμαι. Το μέτρο έχει προ πολλού χαθεί και η κοινή λογική έφυγε μετανάστρια.
Στο μυαλό μου γυρίζουν ιστορικά παραδείγματα σωτήρων που βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Και κατέληξαν, είτε στο Γουδί για εκτέλεση, είτε στην ταράτσα ενός Προεδρικού Μεγάρου για να την κάνουν με το ελικόπτερο.
Αυτό το περίφημο ελικόπτερο.

Όνειρο

Ήταν όνειρο και έγινε πραγματικότητα στις εκλογές. Δεν σου μιλώ για το αποτέλεσμα, ποιος ενδιαφέρεται; Σου μιλάω για αληθινά όνειρα: τακτικό μέλος Εφορευτικής Επιτροπής.
Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι προτιμούν να λάβουν χαρτί για (τέως) χαράτσι, παρά χαρτί για Εφορευτική. Το κατάλαβα όταν βρέθηκα στο Εκλογικό Τμήμα παρέα με τη νεαρή δικηγόρο και μια φιλενάδα της που έκανε τη γραμματέα. Οι υπόλοιποι της Εφορευτικής δεν εμφανίστηκαν. Ή μάλλον εμφανίστηκε μια κυρία με ένα πάκο χαρτιά ότι έχει γάγγραινα-καταρράκτη-κολίτιδα-έμπολα-υψοφοβία και έφυγε. Στην πορεία ήρθε και ένας άλλος, ο οποίος δήλωσε ότι είχε γενέθλια και «είχε κανονίσει». Υποθέτω σε σκυλάδικο. Τον χάσαμε και αυτόν, αλλά χαλάλι. Μέρες που είναι να δουλέψει και η νύχτα.
Και έτσι μείναμε η δικαστική αντιπρόσωπος, η φιλενάδα της και εγώ να κρατήσουμε όρθιο το ύψιστο αγαθό της Δημοκρατίας. Από κοντά και ένας από τους δεκάδες Μάρτυρες του Ιεχωβά της Αλέκας, που από νωρίς είχαν κατακλύσει το σχολείο. Τι καημός και αυτός! Να περιφρουρήσουν τη Δημοκρατία της αστικής τάξης.
Μη στα πολυλογώ, όλα τα λεφτά είναι ο εκλογικός κατάλογος. Αν ποτέ σου τύχει, χάζεψε ημερομηνίες γέννησης. Στον δικό μου βρήκα ψηφοφόρους που γεννήθηκαν πριν το ταξίδι του Τιτανικού (1912), δεκάδες πριν το Δημοψήφισμα που έφερε πίσω τον βασιλέα Κωνσταντίνο Α' (1920), αρκετές δεκάδες πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922) και δύο που ήρθαν στον κόσμο  πριν γεννηθεί η λατρεμένη μου Φρειδερίκη (1917).
Καταλαβαίνεις την ανυπομονησία μου να εμφανιστούν όλοι αυτοί, αλλά και τα στοιχήματα με κωδικό που σκαρώσαμε με την φιλενάδα της δικαστικής αντιπροσώπου: «έρχεται ο Τιτανικός», «μπαίνει η Παλινόρθωσις», «μπουκάρει η Φρειδερίκη».
Πάντως, ας το έχουν υπόψη στη Νέα Δημοκρατία. Δεν μιλάω για το ΠΑΣΟΚ, εντάξει ο Γιώργος γιος του ιδρυτού ήταν, δικαίωμά του να καταστρέψει την οικογενειακή επιχείρηση. Αλλά ο Σαμαράς; Ξένο σώμα να πάρει στο λαιμό του κοτζάμ παράταξη; Αντιλαμβάνεσαι το πρόβλημα που προκάλεσε με την αλλαγή του παραδοσιακού πυρσού από εκείνη τη μουτζούρα; Πού πας, μανίτσα μου και αποσύρεις τον πυρσό; Ο «Τιτανικός» θα σε ψηφίσει, πώς θέλεις να σε αναγνωρίσει;
Έμπαιναν μέσα στο παραβάν και δεν έβγαιναν ποτέ.
«Θέλετε βοήθεια;» φώναζε απελπισμένη η δικαστική αντιπρόσωπος.
«Τρέχα μέσα, δεν έχει επιστροφή ο ήχος και ψάχνει τον πυρσό» της έλεγα.
Και είχα δίκιο. Δεν μου το έλεγε μετά, γιατί παραμόνευε και ο Μάρτυρας του Ιεχωβά, αλλά μιλούσαν τα μάτια.
Υπήρχαν βέβαια και πιο πρακτικά περιστατικά. Δύο-τρεις με τον κωδικό «Φρειδερίκη» έστεκαν έξω από το παραβάν και ξεφύλλιζαν τα ψηφοδέλτια.
«Περάστε μέσα, παρακαλώ, δεν επιτρέπεται» έλεγε η γνωστή αντιπρόσωπος.
«Δεν έχει επιστροφή ο ήχος» τής επαναλάμβανα μονότονα και εκείνη έσπευδε να σπρώξει τα περιστατικά στο παραβάν.
Λάτρεψα όμως ζευγάρι «Τιτανικού». Μπήκαν στα διπλανά παραβάν και έπιασαν συζήτηση. Και η ένταση του ήχου, στο τέρμα.
«Να και ο Μηταράκης, στη μέση είναι» λέει ο σύζυγος, δίνοντας γραμμή. Προφανώς είχε εντοπίσει το γαλάζιο ψηφοδέλτιο. Ούρλιαζε η δικαστική αντιπρόσωπος να μην μιλάνε μεταξύ τους.
«Ο Αβραμόπουλος είναι πάνω» συνέχιζε απτόητος ο σύζυγος.
 Έτσι και ήταν ο Luis Buñuel θα γύριζε την ταινία «το παραβάν που μιλάει».
«Σταμάτα πια! Μας έκαναν παρατήρηση!» απάντησε η άλλη εντός του ετέρου ομιλούντος παραβάν. Καταλαβαίνεις παντόφλα που θα πέφτει σπίτι.
Ήρθε και μία που -μεταξύ μας- χαλαρά προκαλούσε πολιτειακό ζήτημα. Μου σκάει στη μούρη ένα διαβατήριο με εθνόσημο το πουλί της Χούντας. Στη φωτό μια μαντάμ, ίδια η Ζωζώ πριν 40 χρόνια.
«Έχω και αυτό, αν δεν σας κάνει» μου λέει. Ξέρεις ποιο ήταν το Plan B? Μια φωτοτυπία ταυτότητας με το στέμμα της Φρειδερίκης. Δηλαδή πριν το πουλί της Χούντας. Ιστορία ξέρω. Στη φωτό, πάλι η Ζωζώ πριν 40 χρόνια.
«Μήπως έχετε κάτι πιο πρόσφατο;» τη ρώτησα. Κουβέντα να γίνεται.
«Γιατί παλικάρι μου; Αυτά δεν σου κάνουν;» με αποστόμωσε. Για αυτό σου λέω κουβέντα να γίνεται.
Τελικά, το deal έκλεισε να πάει σπίτι και να μας φέρει το βιβλιάριο του ΙΚΑ, που είναι και απολιτίκ. Σου ορκίζομαι ότι αν δεν ήταν ο Ιεχωβάς της Αλέκας, θα της φιλούσα τα χέρια που διατηρεί τέτοια κειμήλια. Και έχει και τόσο χιούμορ.
Λάτρεψα επίσης μια ταυτότητα «Βασίλειον της Ελλάδος» με σκαλωσιές. Εξηγώ: η κυρία είχε βάλει τέσσερις συνδετήρες γύρω-γύρω να την κρατάνε. Έτσι ήταν μια ζωή η Μοναρχία. Με συνδετήρες στεκόταν.
Ήρθε και ένας με ταυτότητα, όπου επάνω είχε βάλει ένα τεράστιο αυτοκόλλητο, που έγραφε: «ΤΑΥΤΟΤΙΤΑ». Να υποθέσω ότι στο μπάνιο του σπιτιού του έχει βάλει αυτοκόλλητο που λέει «ΤΟΥΑΛΛΑΙΝΤΑ»;
«Χθες μού δηλητηριάσαν δύο σκυλιά και θα ψηφίσω Χρυσή Αυγή» μου είπε ένα βαρύ περιστατικό με το που μπήκε μέσα. Θα έπαιρνα όρκο ότι την είχα δει στα «Παρατράγουδα» της κυρίας Αννίτας να τραγουδά το «Έξω απ' τα δόντια» της Μαλαμώς. Κρατήθηκα να της πω ότι η φόλα για σένα πήγαινε και άδικα χάσαμε τα σκυλάκια, αλλά παραμόνευε ο γνωστός Ιεχωβάς.
Ήρθε και μια 30άρα κοπελίτσα που ρώταγε τι ακριβώς πρέπει να κάνει. Τι να της απαντήσεις; Ήρθε και ένας λαχειοπώλης, ένας με σκύλο και ένας μπαμπάς με το βουβαλόπαιδο γιο του -ετών 19. Τον έβγαλε και φωτογραφία με φόντο την κάλπη. Μετά γύρισαν σπίτι να συνεχίσουν να τρώνε μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Μη στα πολυλογώ. Οι εκπρόσωποι των κομμάτων ήταν όλα τα λεφτά. Πλην του Ιεχωβά, έσκασε μύτη ένας της ΝΔ με blazer του Αβραμόπουλου, ένας trendy της Δράσης με iphone, μια ντάνα της Δημοκρατικής Συμμαχίας, μια δυστυχισμένη της ΔΗΜΑΡ, ένας λατρεμένος με κομπολόι του πρωθυπουργού-in-waiting Αλέξη και δύο μωρά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τύπου «το καλοκαίρι σε περιμένω Ικαρία».
Δεν σου συζητώ τους εκπροσώπους του «Κοινωνία-Συνεχιστές του Καποδίστρια». Ατελείωτοι. Ήξερες εσύ ότι έχει τόσους συνεχιστές ο σιορ Κυβερνήτης; Πού κυκλοφορούν άραγε όταν δεν είναι συνεχιστές του Καποδίστρια;
Κρίμα, πάντως, που δεν μου έκατσε ο συμβολαιογράφος του «Χαρίζω Οικόπεδα» να μου γράψει ένα τεμάχιο. Τον πέτυχε άραγε κανείς;
Στην καταμέτρηση δεν μπόρεσα να μείνω. Ίσως τον Ιούνιο.

Έφυγα λυπημένος. Ακόμα και τώρα με διαπερνά το κενό, αλλά πολύ γοητευτικό βλέμμα μιας ανήμπορης ηλικιωμένης. Στεκόταν μπροστά μου με απορία και πόνο. Προφανώς δεν καταλάβαινε ούτε πού είναι, ούτε τι πρέπει να κάνει, ούτε γιατί πρέπει να το κάνει. Την κουβάλησε (και ταλαιπώρησε) ένας συγγενής για να ψηφίσει.
Για περίπου δέκα λεπτά, μέχρι να τραβήξω τη γραμμή στον κατάλογο, να της δώσω τα ψηφοδέλτια, να μπει, να βγει και να το ρίξει μέσα, είχε γίνει χρήσιμη.

Με τρόπο απάνθρωπο.
Για τον οποίο κανείς δεν έκανε ένσταση.  

Στροφή

Έλα κουράγιο. Μπήκαμε στην τελευταία στροφή. Μπροστά σου είναι η Κυριακή. Η πρώτη Κυριακή, διότι δεν θα γλιτώσεις τόσο εύκολα. Καλοκαίρι στα παραβάν θα κάνεις και ας μην το ομολογεί κανείς. Εμένα να ακούς.
Αλλά για να σε βοηθήσω να αποφασίσεις τι θα ψηφίσεις, ιδού μια μικρή περίληψη. Για τα κυριότερα παρατράγουδα. Δεν βγαίνω, μανίτσα μου, να στα πω και όλα. Προτίμησα αυτά που έκαναν προεκλογική εκστρατεία με τα εκατομμύρια ευρώ της τρόικας. Της κακιάς τρόικας και των ανεπιθύμητων -κατά τα άλλα- δανεικών της. Μην το ξεχάσεις αυτό την ώρα που θα μπεις στο παραβάν. Γιατί  και η υποκρισία έχει τα όριά της.

ΠΑΣΟΚ (με σήμα τον ήλιο, ακόμα): αχ σόρρυ, σόρρυ, σόρρυ που τσακίσαμε τον ιδιωτικό τομέα και δεν απολύσαμε τα πελατάκια μας στο Δημόσιο. Αλλά ψηφίστε μας να βγούμε πρώτοι, γιατί αν βγούμε δεύτεροι θα αναγκαστούμε να παριστάνουμε ότι θέλουμε το καλό του τόπου, συνεργασίες και τέτοια χαζά. Και θα πάρουμε και μια παράτα, τόση με το συμπάθειο, για να πληρώνετε χαράτσια με την ησυχία σας μέχρι το 2015. Και σε τρία χρόνια θα τρώμε όλοι με χρυσά κουτάλια. Σόρρυ, σόρρυ, σόρρυ, για όσα έγιναν. Ο άλλος έφταιγε για όλα. Που να του σπάσει το κουπί από το κανό στη μέση του Αμαζονίου.
Kεντρικό σύνθημα: ΕΓΩ, ο Βαγγέλης Βενιζέλος. ΕΓΩ.

ΝΔ (με σήμα τη μουτζούρα): ζητάμε αυτοδυναμία... εεε... σόρρυ, ανάπτυξη. Θα τα κάνουμε όλα τέλεια. Κουκούλες τέλος, περιττά κιλά τέλος, ραγάδες τέλος, απεργίες τέλος, λαθρομετανάστες τέλος, μαύροι στα πανεπιστήμια και άσυλα τέλος. Βαγγελίστρα μου, δώσε μου αυτοδυναμία. Αλλιώς θα μου έρθει ο διάολος καβάλα, θα τους τρελάνω στις κάλπες, στα Ζάππεια και στις παρεμβάσεις Καραμανλή μέχρι να την πάρω. Και αν δεν μου λύσουν αυτοί οι αχάριστοι οι ψηφοφόροι τα χέρια, θα πάω σε Κινέζο χειροπρακτικό. Και αν δεν έχει χαρτιά, απέλαση ο κερατάς.
Κεντρικό σύνθημα: Ο Καραμανλής θα τα καταφέρει.

ΚΚΕ (με σήμα τον Στάλιν): όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, έξω από την ΕΕ, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, έξω από το Ευρώ, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, είστε όλοι προβοκάτορες και αντικομμουνιστές και θα σας στείλουμε στα γκούλαγκ, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, να γίνει η Ελλάδα Τσεχοσλοβακία, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, πριν ή μετά την εισβολή των τανκς, Αλέκα μου; όχι, όχι, όχι, όχι. Kαι όχι. Τελεία.
Κεντρικό σύνθημα: Δεν σας είπαμε ποτέ ψέματα. Μόνο μπαρούφες.

ΣΥΡΙΖΑ (με σήμα τον Τσίπρα): στόχος να βγούμε τρίτο κόμμα και να πάρουμε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Ασχετα με το ποιος θα σχηματίσει κυβέρνηση, εμείς θα κρατήσουμε την εντολή γιατί αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν κάθε μέρα. Στη συνέχεια θα σχηματίσουμε κυβέρνηση με τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου. Και αν δεν υπάρχουν τέτοιες δυνάμεις, αλλά ούτε και τόπος, εμείς πάλι θα σχηματίσουμε κυβέρνηση, διότι όπως λέει ο λαός «έκανε και η μύγα κώλο και έχεσε τον κόσμο όλο». Και μόλις σχηματίσουμε κυβέρνηση, θα καταγγείλουμε το Μνημόνιο, θα κηρύξουμε στάση πληρωμών, θα φορολογήσουμε τους πλούσιους, τις πλούσιες και τα πλουσιόπαιδα, θα πατάξουμε τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, την παχυσαρκία και τις εννέα πληγές του Φαραώ. Και θα στείλουμε τον Λαφαζάνη με το τριμένο πουλόβερ να χαστουκίσει την Μέρκελ.
Κεντρικό σύνθημα: Εκατό συνιστώσες ζητούν εντολή.

ΔΗΜΑΡ (με σήμα ένα βέλος, παραδόξως κόκκινο): βασικά είμαστε κατά του Μνημονίου, αλλά υπέρ του ευρώ και της Ευρωζώνης. Η οποία είναι μια ζώνη με πολλά ευρώ γύρω-γύρω, σαν φλουριά. Αλλά εμείς δεν θέλουμε τα φλουριά, αλλά μόνο το ευρώ. Και προτείνουμε και ισοδύναμα μέτρα, τα οποία είναι κάτι μέτρα που -όπως λέει και η λέξη- είναι ισοδύναμα. Δηλαδή, κρατάς το ευρώ, μένεις στην Ευρωζώνη, αλλά δεν παίρνεις σκληρά μέτρα, γιατί έχεις πάρει τα ισοδύναμα. Το καταλάβατε ή να συνεργαστώ με το ΠΑΣΟΚ;
Κεντρικό σύνθημα: Ζzzzzzzzzzzzzzzzz

ΛΑΟΣ (με σήμα το Μεγαλόσταυρο): το Μνημόνιο δεν βγαίνει λέμεεεε. Το δεύτερο, όχι το πρώτο. Εμείς προτείνουμε συμμαχία του Νότου με Ισπανία-Πορτογαλία-Μάλτα αρχικά για τα 12άρια της Eurovision, Και στη συνέχεια, στη συμμαχία θα προσχωρήσουν και οι νότιες Πολιτείες δηλαδή Λουιζιάνα, Καρολίνα και Κεντάκι Fried Chicken. Θα ζαλωθούμε μια εικόνα της Μεγαλόχαρης και μαζί με ένα γκρουπάκι gospel από μαύρες χοντρές, θα πάμε να χτυπήσουμε το χέρι στο τραπέζι της Μέρκελ. Η οποία -ως σοβαρή προτεστάντισσα- με το που θα αντικρύσει αυτό το θλιβερό θέαμα, θα μας χαρίσει και χρέη και οικόπεδα. Ειδική προσφορά για τους γέρους στον Αγ.Παντελεήμονα: μαζί με σεκιούριτι για είσπραξη της «σύνταξης», δωρεάν προσκλήσεις για την εκπομπή της Μαρίας Μπεκατώρου στο Τηλε-something, ενώ οι 100 πρώτοι ψηφοφόροι κερδίζουν μία δωρεάν συνεδρία με τον σεξολόγο Βαΐτση Αποστολάτο και ένα δείπνο με την Βάνα Μπάρμπα. Προλάβετε. Οι άλλοι οι ακροδεξιοί σάς κάνουν τέτοιες προσφορές; Ε; Ε;
Kεντρικό σύνθημα: Εγώ σας γλίτωσα από τον Πετσάλνικο.

Ανεξάρτητοι Έλληνες (με σήμα μοντέρνες μουτζούρες): ουστ ρε τοκογλύφοι με τα Μνημόνιά σας ρε μπιιιιπ, μπιπ, μπιιιπ, μπιιιπ, ρε κερατάδες αμερικανοεβραιο-γερμανοτσολιάδες της Goldman Sachs ρε λαμόγια ρε. Στη συνέχεια θα πάρουμε άτοκα δάνεια από τη Ρωσία, την Κίνα και το Ανατολικό Τιμόρ, θα κηρύξουμε την ΑΟΖ και θα βάλουμε μια ταμπέλα που θα λέει: ΟΙΚΟΠΕΔΑ ΜΕ ΦΩΣ, ΝΕΡΟ, ΤΗΛΕΦΩΝΟ, 100 ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ. Με αυτό το σατανικά έξυπνο κόλπο που έφερε ίσα με 3.500 likes στο Facebook, θα πήξουμε στα φράγκα. Και θα αγοράσουμε σε όλους από μία Cayenne και θα περνάμε τα μεσημέρια από τη βίλα Τσίπρα στα βόρεια προάστια και θα του φωνάζουμε: «πάρτα ρε μπιιπ, μπιιιιπ, μπιιιπ, που ήθελες και 4-5 ψήφους να κάνεις κυβέρνηση».
Κεντρικό σύνθημα: Πάνος Καμμένος ρε, μπιιιιιπ.

Οικολόγοι-Πράσινοι (με σήμα έναν άλλο ήλιο): βασικά ούτε εμείς γουστάρουμε το Μνημόνιο, αλλά πιο πολύ από όλα θέλουμε να μας ψηφίσετε γιατί η Ιωάννα Κοντούλη είναι και πολύ ντάνα. Κρίμα που δεν έγινε ντιμπέιτ να σας κεράσουμε και νερατζάκι παραγωγής μας. Τώρα θα μου πεις, τι σχέση έχει η οικολογία σε μια χώρα που βλέπει κάδο ανακύκλωσης και τον κοιτάει με έκπληξη είναι άλλο θέμα. Ο ΣΚΑΙ να είναι καλά.
Κεντρικό σύνθημα: Μια ωραία πεταλούδα.

Κοινωνική Συμφωνία (με σήμα δύο τεντόπανα): «παρακαλώ πολύ κυρίες μου και κύριοι παρακαλώ. Με συγχωρείτε για την ενόχληση που θα σας κάνω. Εμένα που με βλέπετε κυρίες μου και κύριοι παρακαλώ, ήμουν με το ΠΑΣΟΚ του κυρίου Ανδρέα μέχρι που τελειώσαν τα φθηνά δανεικά και η ανάγκη με έριξε στο Μνημόνιο. Στην αρχή τα ψήφισα, αλλά μετά δεν άντεξα και έφυγα, παρακαλώ. Και τώρα μαζί με τον μικρό μου αδελφό, πουλάμε δύο στυλούς ένα ευρώ για να βγάλουμε τα οικονομικά μας έξοδα. Σας εύχομαι καλή υγεία και συγγνώμη για την ενόχληση.»
Κεντρικό σύνθημα: Σήκω Ανδρέα να τους δεις.

Δημοκρατική Συμμαχία (με σήμα την κρητική Ελιά): μάγκες, τα πράγματα είναι απλά. Καθαρίζει ο daddy Επίτιμος: Και στη Βουλή θα μπούμε, και την αυτοδυναμία του ακατανόμαστου θα κόψουμε και το βράδυ που θα πάει στο Ζάππειο θα του πέσουν δύο κολώνες στο κεφάλι.
Κεντρικό σύνθημα: Don't fuck with The Family.

May the Force be with you.