Moderator

Είχα ξεχάσει το σημαντικότερο να σου πω προχθές που γιορτάζαμε τα 30 χρόνια ΠΑΣΟΚ: ο Ανδρέας ήταν ο πολιτικός που «κούρεψε» τις εξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Που λες, μια φορά και έναν καιρό, φτιάχτηκε ένα Σύνταγμα για να γιορτάσουμε τη Μεταπολίτευση. Περιττό να σου πω ότι αν είχες μόλις προσγειωθεί από τον Αρη, θα έλεγες ότι το Σύνταγμα εκείνο δεν ήταν της Ελλάδας, αλλά της αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ. Όλα κρατικά. Από τράπουλες μέχρι χαρτί τουαλέτας.
Με εκείνο το Σύνταγμα ο Πρόεδρος ήταν «ρυθμιστής» του πολιτεύματος. Σήμερα θα τον αποκαλούσαμε moderator. Μπορούσε να διαλύσει τη Βουλή αν διαπίστωνε «δυσαρμονία» μεταξύ της σύνθεσής της (δηλαδή της κυβέρνησης) και του λαϊκού αισθήματος. Μπορούσε ακόμα και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές.
Ο μέγας Ανδρέας όμως είχε άλλο σχέδιο. Το 1985, αφού έστειλε στη σύνταξη τον «εθνάρχη», κάνοντας Πρόεδρο εκείνο τον ανεκδιήγητο δημόσιο υπάλληλο, κατήργησε οριστικά τις εξουσίες του Προέδρου. Και περάσαμε στην «πρωθυπουργική δημοκρατία», όπου όλοι οι υπόλοιποι απλά παρακολουθούν ως θεατές έναν παντοδύναμο πρωθυπουργό.
Έκτοτε, ο moderator Πρόεδρος έγινε τελετάρχης. Πάει ταξίδια, κόβει κορδέλες, ανεβαίνει στις εξέδρες. Ή ανοίγει το γραφείο του για να πηγαίνουν να τον βλέπουν οι Καρατζαφέρηδες και οι Τσίπρες, προφανέστατα γιατί δεν έχουν και τίποτα καλύτερο να κάνουν. Το έχουν αυτό οι εύποροι: βαριούνται και βαράνε κουδούνια για να τους κεράσεις καφέ. Διότι εκτός από εύποροι είναι και ταληρο-φονιάδες. Αλλωστε τα χρήματα τα υπολογίζουν μόνον όσοι τα έχουν.
Εξαίρεση αποτέλεσε ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, ο οποίος σφύριξε και δύο φωνήεντα στον «πλανητάρχη» Κλίντον, τότε που βομβάρδιζε τους Σέρβους. Ο Στεφανόπουλος έγινε αρχικά Πρόεδρος με την ψήφο του ΠΑΣΟΚ και της Πολιτικής Ανοιξης του Σαμαρά. Όχι της σημερινής Πολιτικής Ανοιξης του Σαμαρά. Της τότε Πολιτικής Ανοιξης του Σαμαρά. Ήταν δε ο ένας και μοναδικός τίμιος που βρέθηκε το 1995 για να αναλάβει. Καταλαβαίνεις τι θα γινόταν σήμερα αν ψάχναμε τίμιο για Πρόεδρο. Μάλλον σε κάποια persona από τα «Παρατράγουδα» της Αννίτας θα καταλήγαμε.
Υπόψη ότι ο Στεφανόπουλος είναι ο μοναδικός Έλλην πολιτικός που επέστρεψε την κρατική επιχορήγηση για το κόμμα του, όταν αυτό δεν εξέλεξε ευρωβουλευτή το 1999. Ξανά υπόψη ότι οι κρατικές επιχορηγήσεις (εκατομμύρια ευρώ) καταβάλονται κανονικότατα σε όλα τα κόμματα, υποθέτω εν γνώσει τους ότι πρόκειται για τα χρήματα του Μνημονίου και της τρόικας.
Πέραν του Στεφανόπουλου δεν έχω κάτι άλλο αξιόλογο να θυμηθώ. Ο «εθνάρχης» της β' περιόδου (1990-1995) βασικά επειδή είχε καβατζώσει και τα 80, καθόταν σε μια καρέκλα και τακτοποιούσε τη μασέλα του. Όσο για τον νυν Πρόεδρο, αυτόν τον επέλεξε ο πρώην καταλληλότερος και νυν βουβό πρόσωπο, προκειμένου (υποτίθεται) να αναγκάσει και το ΠΑΣΟΚ να τον ψηφίσει. Τέτοια πολιτική οξυδέρκεια από έναν άνθρωπο που βαριόταν τόσο πολύ να είναι πρωθυπουργός, δεν του την είχα. Ίσως βοηθά και η πρωτεΐνη που έχουν τα σουβλάκια.
Και φτάσαμε αισίως στο 2011 να βρίζουμε έναν Θεσμό (εξαιρώ το πρόσωπο) επειδή απλά κόβει κορδέλες όπως η λατρεμένη μου Ελισάβετ.
Όταν ο Πρόεδρος είχε εξουσίες, αυτές που σήμερα θα ήταν τόσο μα τόσο επίκαιρες, τις «κουρέψαμε» γιατί ήταν αντιδημοκρατικές. Υποθέτω ότι σε ορισμένους θύμιζαν παλαιότερες εποχές, τότε που ο βασιλεύς της Ελλάδος διόριζε πρωθυπουργό ακόμα και τον κηπουρό του. Ενώ σήμερα δεν μας πειράζει ιδιαίτερα που ο πρωθυπουργός της Ελλάδος διορίζει υπουργούς τους κηπουρούς του. Τότε θεωρήθηκε αντιδημοκρατικό ένας Πρόεδρος να καταργεί την ίδια την Βουλή που τον εξέλεξε και να προκηρύσσει πρόωρες εκλογές. Ενώ σήμερα δεν μας πειράζει, όταν το ίδιο κάνουν οι προϊστάμενοι της κάθε Όλγας και του (χυδαίου) παρεακίου της.
Ξανά υπόψη ότι από τότε που «κουρεύτηκαν» οι εξουσίες του Προέδρου, ουδέποτε τα κόμματα στη Βουλή συμφώνησαν σε συνταγματική αναθεώρηση για την επαναφορά τους ή έστω για την ενίσχυση του Θεσμού, μήπως βρε αδερφέ, κάποτε χρειαστεί. Παράδειγμα: να εκλέγεται άμεσα από τους πολίτες, οπότε να δικαιολογούνται και οι όποιες εξουσίες του. Θα μου πεις, εδώ δεν συμφώνησαν σε άλλα.
Αυτό το τελευταίο το αφιερώνω στους ρομαντικούς (ή και ανόητους) που προπαγανδίζουν την απλή αναλογική. Σε μια χώρα που τα κόμματα δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε για το πώς θα μαζευτούν τα σκουπίδια, υπάρχει περίπτωση να συμφωνήσουν να κυβερνήσουν; Εκτός και αν ήμασταν Βέλγιο, όπου έμειναν 1,5 χρόνο χωρίς κυβέρνηση και κανείς δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι χρειάζεται κυβέρνηση για να λειτουργήσει η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων...
Και να λοιπόν που τώρα χρειάστηκε ένας Θεσμός-αντίβαρο στην «πρωθυπουργική δημοκρατία» και όχι ένας άνθρωπος για να κόβει κορδέλες ή να ανεβο-κατεβαίνει σε εξέδρες επισήμων.
Χρειαζόταν τώρα ένας moderator, έστω και για να υπηρετήσει την πλέον καχεκτική εκδοχή Δημοκρατίας στην Ευρώπη. Ίσως να είχε λειτουργήσει και ως moderator στον τρόπο εκδήλωσης της διαμαρτυρίας μας.
Το έχεις καταλάβει και εσύ υποθέτω: το πολιτικό κουστουμάκι που φοριέται non stop τα τελευταία 30 χρόνια (με την ψήφο μας, μην το ξεχνάς), το έφαγε ο σκώρος. Δεν χρειάζεται καν να μπει στο πατάρι. Το πολύ σε ένα Μουσείο με το ταμπελάκι «ποτέ ξανά»: κόμματα εξουσίας, κόμματα διαμαρτυρίας της πλάκας, εργατοπατέρες, διορισμοί, Δημόσια, αυθαίρετα, φακελάκια, διαφθορά.
Κρίμα που ο μοναδικός Θεσμός που είχε έναν σεβασμό, κινδυνεύει και αυτός να μπει στο ίδιο Μουσείο. Δυστυχώς, όχι για να κόψει την κορδέλα...