Χήρες

«Oι χήρες της Πέμπτης». Περίεργος τίτλος που σου δημιουργεί την αίσθηση ότι οι κυρίες κάτω έχουν θάψει τους κυρίους επάνω. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Πρόκειται για αργεντινό best seller, το οποίο έγινε ταινία πριν από δύο χρόνια. Με πολλές φιλοδοξίες, αλλά όχι την αναμενόμενη εισπρακτική επιτυχία. Το στόρυ κάνει λίγο αμερικανιά, γιατί μας μεταφέρει σε ένα ιδιωτικό συγκρότημα κατοικιών, έξω από το Buenos Aires. Αν πάρεις ένα αυτοκίνητο, όπως κάνω εγώ, και αρχίσεις να οδηγείς στην απέραντη και βαρετά επίπεδη επαρχία του Buenos Aires, θα αντικρύσεις πολλά τέτοια συγκροτήματα, γνωστά με το όνομα countries.
Όταν λέω «αντικρύσεις», εννοώ ότι απλά θα δεις την ταμπέλα. Γιατί τίποτε άλλο δεν είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Εκτός και αν πιάσεις το google earth και ακολουθήσεις τον αυτοκινητόδρομο που πηγαίνει από το Buenos Aires προς Mar del Plata. Με λίγο ζουμ, σκάνε μύτη οι βίλες.
Η ταινία λοιπόν μας μεταφέρει σε ένα τέτοιο country το σωτήριο έτος 2001. Για την ακρίβεια, το Δεκέμβριο του 2001, μήνα-ορόσημο στη σύγχρονη ιστορία της πατρίδας, αφού τότε έσκασε το κανόνι της χρεοκοπίας.
Πριν όμως σκάσει, οι Αrgentos ζούσαν το αμερικανικό όνειρο: το peso είχε την απόλυτη ισοτιμία με το δολάριο, η visa για ταξίδια στις ΗΠΑ είχε καταργηθεί και ο κόσμος είχε κάνει τη διαδρομή Buenos-Miami κάτι σαν Κολιάτσου-Παγκράτι. Και κάπου στο ενδιάμεσο, όσοι γούσταραν, έπιαναν και ένα σπίτι στα countries για να ζήσουν όπως στις αμερικανικές ταινίες: βίλες με πισίνα, πάρτυ, τένις, κάμερες και φύλακες για προστασία. Η τέλεια ζωή για τις τέλειες οικογένειες.
Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Κλασσική αμερικανιά, η οποία όμως αποκτά άλλο νόημα, όταν ξέρεις ότι ένα κανόνι ετοιμάζεται να βαρέσει και να γκρεμίσει το όνειρο. Αν υποτεθεί ότι ήταν και ποτέ σωστά δομημένο.
Ήταν 19 Δεκεμβρίου 2001. Πριν από δέκα ακριβώς χρόνια, όταν η λεγόμενη «μεσαία τάξη» έχανε τον κόσμο κάτω από τα πόδια της. Μέσα και έξω από countries. Έχει πλάκα η ατάκα που λέει ένας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας μπροστά στη χρεοκοπία: «να τα πουλήσουμε όλα και να πάμε να ζήσουμε σε μια σοβαρή χώρα με σταθερότητα και μέλλον». Προφανώς εννοούσε την Ισπανία. Ίσως γενικότερα την Ευρώπη. Και σήμερα βλέπεις αυτή τη «σοβαρή» Ευρώπη και γελάς που κατάντησε να κάνει διαγωνισμό ποια χώρα θα πάρει τα πιο σκληρά μέτρα λιτότητας.
Πριν από δέκα ακριβώς χρόνια ξεσπούσαν οι διήμερες ταραχές στο Buenos Aires και το Rosario, την πόλη που γεννήθηκε ο Lionel Messi. Πάνω από 40 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τη χρήση βίας, ένας πρόεδρος εγκατέλειψε το προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο και η χώρα έμπαινε σε μια διετή περιπέτεια μέχρι τελικά να βρεθεί κάποιος να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα την κατάσταση.
Πέτρα του σκανδάλου και ο τότε υπουργός Οικονομικών Domingo Cavallo, ο οποίος κανονικά θα έπρεπε να είναι φυλακή. Αντ΄αυτού κάνει καριέρα σε κανάλια και εφημερίδες, ασκώντας κριτική στο «κακό» ΔΝΤ (του οποίου υπήρξε ο ίδιος προσωπικά ο καλύτερος πελάτης), και δίνοντας συμβουλές σε ταλαίπωρους σαν εμάς.
Σε κάποια συνέντευξη είχε και το θράσος να ασκήσει κριτική στον Néstor Kirchner και στο Cristinάκι. Σαν να λέμε σηκώθηκαν τα αγγουράκια να πηδήξουν τον καταναλωτή. Θα μου πεις, τα ίδια δεν κάνουν και οι Αλογοσκούφηδες, Παπαθανασίου και τα άλλα ανθρωπάκια;
Έτσι αδιάφορα θα περνούσαν «Οι χήρες της Πέμπτης», αν δεν ήταν όλα αυτά στη μέση και αν δεν το έφερνε η ζωή να πέσει στα χέρια μου στην επέτειο της χρεοκοπίας.
Ακόμα και να θέλεις να το αποφύγεις, βλέπεις μπροστά σου όσα συμβαίνουν εδώ τα τελευταία δύο χρόνια, που αργά και βασανιστικά «απολαμβάνουμε» τη σωτηρία της πατρίδας από τη χρεοκοπία.
Το καστ της ταινίας, είναι εξαιρετικό. Η dream team των 40άρηδων ηθοποιών σε ρόλους που τους ταιριάζουν γάντι. Και γιατί ονομάζεται «Οι χήρες της Πέμπτης»; Όλα εγώ θα στα πω;