Τι ξέρεις για το Naranjo en Flor? Αν έπαιζες «trivial pursuit classic edition», θα απαντούσες ότι πρόκειται για ένα tango του 1944 των Virgilio Expósito (μουσική) και Homero Expósito (στίχοι). Δεν υπάρχει καλλιτέχνης που να μην το έχει τραγουδήσει. Μια ιστορία αγάπης και πόνου, όπως σχεδόν όλες στο tango, με έναν χαριτωμένο τίτλο: Ανθισμένη Πορτοκαλιά.
Αν όμως έπαιζες «trivial genius edition», θα απαντούσες ότι πρόκειται για ένα ποίημα, βγαλμένο από τη ζωή. Δες το ρεφρέν (και στα ελληνικά, για να μην παιδεύεσαι) και αν δεν αναγνωρίσεις κάτι και από τη δική σου ζωή, εγώ το κλείνω το μαγαζί πριν γιορτάσω το Bicentenario:
Primero hay que saber sufrir, después amar, después partir y al fin andar sin pensamiento. Perfume de naranjo en flor, promesas vanas de un amor que se escaparon con el viento. Después...¿qué importa el después? Toda mi vida es el ayer que me detiene en el pasado, eterna y vieja juventud que me ha dejado acobardado como un pájaro sin luz.
«Πρώτα πρέπει να μάθεις να υποφέρεις, μετά να αγαπάς, μετά να φεύγεις και τελικά να πορεύεσαι χωρίς σκέψη. Αρωμα ανθισμένης πορτοκαλιάς, υποσχέσεις μάταιες ενός έρωτα που σκόρπισαν με τον άνεμο. Και μετά; Τι σημασία έχει το μετά; Όλη μου η ζωή ένα χθες που με κρατά στο παρελθόν.
Αιώνια και γερασμένη νιότη που με εγκατέλειψε φοβισμένο, σαν πουλί στο σκοτάδι.»
Και αν σε πήρε πολύ από κάτω με την αλήθεια του, άκου και μια νεότερη διασκευή των Bajofondo. Με περισσότερο beat, αλλά μην σε ξεγελάσει. Με το που αρχίζει, σε προειδοποιεί: Preparen sus pañuelos (ετοιμάστε τα χαρτομάντηλά σας):
«...Πρώτα πρέπει να μάθεις να υποφέρεις, μετά να αγαπάς, μετά να φεύγεις και τελικά να πορεύεσαι χωρίς σκέψη...». Πειράζει να τα πάρω με άλλη σειρά; Γιατί όπως και να το κάνουμε πρώτα αγαπάς και μετά υποφέρεις!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕγώ τα beatια τα σιχαίνομαι, αλλά αυτή η εκδοχή μου άρεσε περισσότερο!
Καλό βράδυ Apo μου!
Εγώ πάλι νομίζω ότι η σειρά είναι ολόσωστη. Αν δεν υποφέρεις πρώτα στη ζωή σου, δεν μπορείς να μάθεις να αγαπάς.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓενικά, αν δεν υποφέρεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα σωστά.
Σπουδαίοι οι στίχοι μέχρι τον τελευταίο.
Διαλέγω κι εγώ τη δεύτερη εκδοχή στα τραγούδια.
Και φεύγω μελαγχολική.
Το κέρδισες το στοίχημα!
ΑπάντησηΔιαγραφή(Και να το είχες χάσει θα σου έλεγα ότι το κέρδισες. Τέτοια μαγαζιά δεν είναι για κλείσιμο ;-)
σα πουλι στο σκοταδι,,,"
ΑπάντησηΔιαγραφήΑν δεν μάθεις πρώτα να υποφέρεις δεν θα μπορείς να αντέξεις τον πόνο της αγάπης , ούτε τον πόνο του φευγιού!
ΑπάντησηΔιαγραφήΩραίο το πρώτο, αλλά το δεύτερο ακόμα καλύτερο!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλημέρα...
Τρισμέγιστος. Άψογα το έθεσες το θέμα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕγώ που προτιμώ το "Σ' έχω κάνει θεό" από την Μαζωνάκη;
ΑπάντησηΔιαγραφή(όλη μου η ζωή μια κουλτούρα... να φύγουμε!)
Μούμπλε, μούμπλε... νομίζω ότι το πάθος προϋποθέτει πόνο. Η αγάπη, πάλι, όχι (πάντα).
ΑπάντησηΔιαγραφήΕγώ πάλι, μειοψηφώντας προφανώς, προτιμώ τον Goyeneche (τον οποίο τώρα πρωτογνωρίζω)...και παρ'όλο που υποκλίνομαι και μαζεύω διακριτικά τις κομμένες φλέβες μου, νομίζω πως συμφωνώ με την άποψη της pastaflora.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή σου μέρα από το Λονδίνο.
Νίνα
. Εγώ πάλι τάσσομαι αναφανδόν υπέρ τής πρώτης ερμηνείας από τον Goyeneche ! Η φωνή του από το SUR, ηχεί συχνά στο μοναχικό δέντρο στο δάσος "μου".
ΑπάντησηΔιαγραφή. το δεύτερο μού φαίνεται πολύ επίπεδο και κουραστικό... Ίσως δεν μπορώ να συμβιβαστώ με αυτά τα τραγούδια που βγαίνουν από γεννήτριες ήχων, τα μονότονα "πιατίνια" κλπ.
@ όλα τα αγαπημένα μου παιδάκια:
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ Goyeneche υπήρξε φαινόμενο στην πατρίδα: Απίστευτη φωνή, τρομερές δυνατότητες, χρώμα και ερμηνείες. Αξίζει λίγο ψάξιμο για όσους και όσες δεν τον γνώριζαν.
Μακάρι να είχε ζήσει 1.000 χρόνια. Μακάρι όπου και να είναι τώρα να τραγουδά αιώνια.
Όσο για τη σειρά, νομίζω ότι ο στιχουργός το πέτυχε. Δυστυχώς (ή ευτυχώς) έτσι είναι. Μάλλον έτσι πρέπει να είναι. Σε αυτό καταλήγω.
κι αν παίζεις τρίβιαλ και δεν ξέρεις την απάντηση...?
ΑπάντησηΔιαγραφήUS, και εγώ γιατί είμαι εδώ;
ΑπάντησηΔιαγραφή