Πυρίμαχοι

Δεν ξέρω πώς σου φαίνεται εσένα, αλλά εγώ το βρίσκω αστείο. Που όλοι εδώ ανακάλυψαν την πατρίδα. Ούτε που μπορούσα να φανταστώ ότι ζούσαν ανάμεσά μου τόσοι Αργεντινολόγοι. Αλλά και στην πατρίδα μου, όλοι ανακάλυψαν την παράγκα μας. Να ήξερες πόσοι με ρωτούν: «Γίνατε σαν εμάς;»

Βλέπει ο άλλος στο Canal Siete πενήντα κάφρους να σπάνε πεζοδρόμια για να πετάξουνε πετρούλες και δίπλα οι αστυνομικοί να τους κοιτάνε, σου λέει, πάει η χώρα διαλύθηκε. Ούτε η Αστυνομία δεν μπορεί να επέμβει. Και στο καπάκι ακούει και το Cristinάκι (την πρόεδρο, στη φωτό) να κάνει τη σύγκριση με τα γεγονότα του 2001 και το δένει ο Argentino: «Έγιναν σαν εμάς».

Ναι, αλλά αυτό μου τη σπάει με εσάς τους αντι-περονιστές εκεί κάτω: 364,5 μέρες το χρόνο βρίζετε το Cristinάκι και για ένα 20λεπτο την πιστέψατε. Και με πεθάνατε στα μηνύματα…

Και άντε τώρα να εξηγείς. Ακου αυθεντικούς διαλόγους για να καταλάβεις πόσο έγκυροι είναι αυτοί που βρήκαν ομοιότητες.

Του τραβάς ένα συνδικαλιστικό λογίδριο για τις περικοπές στους μισθούς και σε στέλνει αδιάβαστο: «Ας έπαιρνα και εγώ 1.000 ευρώ το μήνα και ας μου έκοβαν 13ο και 14ο μισθό» μου είπε ο Martín που είναι δάσκαλος μουσικής στο Neuquén. Όταν ξεκινάμε από άλλη αφετηρία, τι περιμένεις να σου απαντήσει; Μήπως θέλεις και να σε λυπηθεί;

Μετά σκάει μύτη ο Gustavo από τη Mendoza και θέλει να μάθει για τον τρόπο που γίνονται οι διαδηλώσεις, τα μπλοκ, τους κουκουλοφόρους που πετάγονται, τους ανθρώπους που καίγονται, τα μαγαζιά που λεηλατούνται. «Εδώ ο κόσμος έσπαγε σούπερ μάρκετ, γιατί πείναγε. Εκεί γιατί σπάτε τράπεζες; Σας δέσμευσαν τα λεφτά;» Τι να σου πω, μανίτσα μου. Ίσως φταίει το σούπερ μάρκετ που δεν είχε βάλει προσφορά το λιθρίνι. Ίσως φταίει και η τράπεζα που δεν είχε πυρασφάλεια. Ενδεχομένως αν κυκλοφορούσαν χελωνονιντζάκια στη Σταδίου και δεινόσαυροι στην πλατεία Συντάγματος, να υπήρχε ηρεμία. Ειλικρινά, δεν έχω σοβαρή απάντηση. Πήγαινε στους ειδικούς.

Και ο Μario από τη La Plata ξέρω πόσο απογοητευμένος θα νιώθει όταν θα ακούει το σύνθημα «να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Θυμάμαι μια φορά που ήμασταν μαζί Buenos Aires. Ήταν Οκτώβριος του 2007, μόλις είχα φτάσει και παρά τις 17 ώρες ταξίδι είχαμε βγει να φάμε γλυκά. Ήμασταν σε ένα καφέ κοντά στον Οβελίσκο και του έλεγα για ένα βιβλίο που διάβαζα στο αεροπλάνο για τα γεγονότα του 2001. Είχε μια ατάκα: στην Argentina είχαν επιβεβαιωθεί όλοι οι Νόμοι του Μέρφι, αλλά κυρίως ένας: αν κάτι φαίνεται εύκολο, στην πραγματικότητα είναι δύσκολο. Και αν κάτι φαίνεται δύσκολο στην πραγματικότητα είναι αδύνατο. Αναφερόταν στο πώς είναι δυνατόν μια χώρα που έχει βρεθεί εκατό φορές στο χείλος της οικονομικής καταστροφής με υπερπληθωρισμό και πείνα, να παριστάνει την υπερδύναμη και να συνδέει το νόμισμά της με το αμερικάνικο: 1 peso= 1 dollar. Πρόσεξε λίγο: άλλο πράγμα η πείνα και άλλο αυτό που λέμε «κάτω από το όριο της φτώχειας». Να έρθεις να πάμε παρέα την επόμενη φορά να το δεις. Να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε.
Θα μου πεις και θα έχεις δίκιο: και εμείς εδώ φτιάξαμε την ευρωζώνη. Αφεντικά και δούλοι παριστάνουμε την υπερδύναμη και μόλις πλακώσανε τα δύσκολα έτρεξαν όλοι να κρυφτούν. Και σου πέταξαν στη μούρη την ατάκα: «τώρα είσαι μόνος σου». Η διαφορά όμως είναι τεράστια: εμείς χρεοκοπήσαμε κυρίως από έναν συνδυασμό βλακείας και λαμογιάς: ορισμένοι κυβερνώντες έκαναν τις λαμογιές και οι περισσότεροι από εμάς κλείναμε τα μάτια, νομίζοντας ότι το «Δημόσιο» είναι η θεία μου η Αμερσούδα με τις χρυσές λίρες στο σεντούκι. Αχ καημένε! Το δικό σου και το δικό μου όνομα είχε στον πάτο το σεντούκι της Αμερσούδας.

Ο Μario ασφαλώς θα θυμήθηκε το δικό τους σύνθημα: que se vayan todos («Να φύγουν όλοι»). Φυσικά με τέτοια συνθήματα δεν φεύγει ποτέ κανένας. Είναι η γνωστή θεωρία του ανθρώπου-κατσαρίδα, που θα επιβιώσει και θα τρέξει και πάλι να πιάσει τα πόστα. Και στην Argentina αυτοί που έπρεπε να φύγουν, απλά επέστρεψαν. Και με άποψη! Έτσι δεν είναι Mario? Martín? Gustavo?

Αυτό θα λέμε και εμείς μεθαύριο που θα έχουμε κάψει το «μπουρδέλο τη Βουλή» και στη θέση της θα υπάρχει ένα άλλο μαγαζί, ενδεχομένως με λιγότερα μέλη.

Ίσως να έχει και κάγκελα μπροστά, ώστε να μην πλησιάζουν οι προβοκάτορες και να μην μπαίνουν στον κόπο να ξεκατινιάζονται μετά στα δελτία.

Και όλοι εμείς που το κάψαμε έτσι γενικώς και αορίστως το «μπουρδέλο τη Βουλή» θα τρίβουμε τα μάτια μας: από τις στάχτες θα έχουν προκύψει οι ίδιοι δεξιοί και αριστεροί. Πυρίμαχοι πλέον. Απόλυτοι. Θρασείς.

Αλλά για να σοβαρευτούμε. Πέντε είναι οι ομοιότητες με την Argentina: το άσπρο χρώμα στη σημαία, οι ατελείωτες στροφές στους εθνικούς ύμνους («ιερά κόκκαλα» εδώ, «ιερή κραυγή» εκεί), η εντύπωση ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου, η absolut σαβούρα στην ιδιωτική TV και η απαράμιλλη ομορφιά των Carlitos Tévez και Γιώργου Καραγκούνη. By far οι ωραιότεροι άνδρες στον πλανήτη. By far και ακόμα παραπέρα.

Και οι διαφορές; Μα τα ακούς εδώ και δύο χρόνια! Κάθε φορά που μπαίνεις στον κόπο να έρθεις λίγο δίπλα μου και να με αφήσεις στα να διηγηθώ. Τι παραπάνω θέλεις να σου πουν οι Αργεντινολόγοι;

Και αν έχεις ξεχάσει τη σημαντικότερη διαφορά, δεν σταματώ να στην υπενθυμίζω: Έχεις εσύ εδώ αυτή την ΚΟΥΚΛΑΡΑ για πρόεδρο; Δεν λέω και ο ΓΑΠ καλός είναι, με τους κοιλιακούς του, το χαμόγελό του, τις απλωτές του. Αλλά μπορείς να συγκρίνεις;