Αποχή

Μην σε μπερδέψει η εικόνα. Δεν είναι χιόνι. Είναι μάρμαρα. Στην Πατησίων, λίγο μετά τις 7 το βράδυ της Τετάρτης. Για μια ακόμα φορά στήθηκε η γνωστή παιδική χαρά με πρωταγωνιστές νεαρούς με κουκούλα των ΜΑΤ και νεαρούς με κουκούλα του H&M. Oι μεν πετάνε δακρυγόνα και πνίγουν μια ολόκληρη πόλη, οι δε πετάνε μολότοφ, καίνε κάδους, σπάνε μάρμαρα.
Και όταν το παιχνίδι τελειώσει, εσύ θα περάσεις από πάνω, θα κρατήσεις τη μύτη σου, θα απολαύσεις για μια ακόμα φορά το απερίγραπτο χάλι αυτής της ταλαίπωρης πόλης. Η οποία από τότε που έχασε τις εκλογές ο δημοτικός της άρχοντας, ξεχάστηκε προκλητικά: δύο μήνες οι κάδοι είναι γεμάτοι σκουπίδια, κανείς δεν ενδιαφέρεται να καθαρίσει τα μάρμαρα -βλέπεις πώς περνούν από πάνω τα αυτοκίνητα, κανένα συνεργείο του δήμου δεν εμφανίζεται να ρίξει νερό, ώστε να φύγει η βρώμα του δακρυγόνου. Λυπάμαι, αλλά και χαίρομαι παράλληλα: ο απερχόμενος δήμαρχος έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε για να μην θέλει κανείς να τον θυμάται μετά την 1η Ιανουαρίου. Το όνομά του θα συνδεθεί (και δικαίως) με την αθλιότερη εκδοχή της Αθήνας. Αξιος.
Εν τω μεταξύ, παραλίγο να το ξεχάσω: σήμερα ήταν ημέρα γενικής απεργίας. Από αυτές που διαφημίζονται με το γνωστό σλόγκαν «παραλύει η χώρα». Φυσικά, παραλύει ο Δημόσιος τομέας, οι ΔΕΚΟ και ορισμένοι άλλοι κλάδοι, όπου δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι δουλεύουν κανονικά. Εγώ παραλύω και διαδηλώνω, με ξέρεις. Επιπλέον, σήμερα γέλασα με σένα που ήσουν δίπλα μου, επειδή ανακάλυψες ένα νέο τρόπο επανάστασης: το twitter. Εκεί που μέχρι χθες με ενημέρωνες τι ώρα έκλασες, σήμερα μετέδιδες live μπουνιές, κλωτσιές, πόσα ml δακρυγόνων έπεσαν στη Σίνα και πόσα στην Ομήρου. Παράλληλα, μπινελίκωνες και το εκδοτικό κατεστημένο που σε χρησιμοποιούσε, λες και ήταν κρυφό αυτό που έκανες! Και από αύριο θα με ενημερώνεις πάλι για τι ώρα έκλασες. Εξαιρώ που το εργαλείο της επανάστασής σου κοστίζει καμιά 500αριά ευρώ.
Υπάρχεις όμως και εσύ που δεν παραλύεις, γιατί είσαι στον ιδιωτικό τομέα. Δύο αλήθειες βλέπω εδώ: 1. Εμείς που παραλύουμε δυστυχώς είμαστε λίγοι μπροστά σε εσάς που πήγατε να δουλέψετε, πήγατε για καφέ, στο ΙΚΕΑ, στο Mall ή απλά χουζουρέψατε κάτω από ζεστό πάπλωμα. 2. Εσύ που πας να δουλέψεις μού θυμίζεις αυτούς που δεν πάνε να ψηφίσουν.
Για σκέψου το: Το δικαίωμα στην ψήφο και η αποχή, «γιατί είναι όλοι τους λαμόγια». Το δικαίωμα στην απεργία και η αποχή, «γιατί οι εργατοπατέρες είναι λαμόγια». Επαγγελματίες ευαίσθητοι, που θα βγάλουν ένα δεκάρικο λόγο, θα κάνουν και την πορεία τους -χωριστά ασφαλώς, αφού κάποιοι είναι πιο ευαίσθητοι από τους υπόλοιπους- και θα πάνε σπίτια τους.
Σήμερα, εγώ ο κυνικός και ισοπεδωτικός τύπος σκεφτόμουν το εξής: το περίεργο δεν είναι ότι καταργήθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις. Το περίεργο είναι ότι με τέτοιο ελεεινό επίπεδο συνδικαλισμού άργησαν τόσο πολύ να καταργηθούν.
Πάλι καλά που κατέβηκε τόσος κόσμος. Αυτό μόνο κρατώ. Ας το κρατήσουμε σφιχτά όλοι μαζί και ας μην επιτρέψουμε στους επαγγελματίες εργατοπατέρες να πέσει στα δικά τους χέρια. Δεν το αξίζουν, όπως περίτρανα αποδεικνύεται. Μόνοι μας είμαστε τελικά.
Υπάρχει και το θέμα της ενημέρωσης: το παρεάκι των δημοσιογράφων ήταν σε απεργία. Ακουγα αρκετούς να λένε ότι είναι αίσχος να μην καλύπτεται η κινητοποίηση.
Εντελώς μεταξύ μας: καλύτερα που απεργούσαν. Όπως θα διαπιστώσεις αύριο από τα δελτία «ειδήσεων», κανείς δεν θα σου πει πόσο μεγάλη ήταν η πορεία. Θα ασχοληθούν όλοι με τα αγόρια που έπαιζαν στην παιδική χαρά, πετώντας πέτρες και δακρυγόνα. Θα δεις και λίγο αίμα βουλευτικό και κάπου εκεί θα τελειώσει η ιστορία με μια από τις γνωστές φράσεις: «Δυστυχώς δεν έχουμε άλλο χρόνο», «γυρίζουμε σελίδα στο δελτίο μας», «ας αλλάξουμε κλίμα». Θες να το παίξουμε στοίχημα;

Και να μην το ξεχάσω: αύριο θα σου στείλω μια ωραία φωτό του συμπατριώτη μου Ernesto «Che» Guevara να την βάλεις wall paper στο τηλέφωνο των 500 ευρώ. Για την επόμενη επανάσταση από το twitter.