Αυλή

Κοίτα τώρα διαστροφή που μου ήρθε: Ξέρεις πώς φαντάζομαι την «κεντροδεξιά»; Όχι σαν πολυκατοικία, αλλά σαν την αυλή μιας παλιάς κατοικίας, όπου μαζεύονται διάφορα παιδάκια και παίζουν. Λογικά, ο Αντωνάκης πρέπει να είναι το αστέρι της αυλής. Με τα σιδερωμένα ρούχα, τα γυαλισμένα παπούτσια, τα περιποιημένα μαλλιά. Κρατά στο χέρι, όλο καμάρι, ένα παγωτό χωνάκι με δύο μπάλες. Φυστίκι και φράουλα. Και εκεί που πιστεύει ότι όλα πάνε πρίμα, ότι η αυλή είναι εξ ορισμού δική του, εμφανίζεται ο Μπόμπος με την Παγώνα και του κάνουν μια χαψιά το παγωτό. Ο Μπόμπος το φυστίκι, η Παγώνα τη φράουλα. Και μένει με το άδειο χωνάκι. Και εγώ, εντελώς τυχαία, περνάω από έξω και βλέπω το περιστατικό. Λογικά, καλούμαι να ανοίξω την πόρτα της αυλής και να επιπλήξω τον Μπόμπο με την Παγώνα που δεν σέβονται τους γονείς τους και κάνουν τέτοιες αηδίες.
Φοβερή φαντασία; Σχεδόν σαν όνειρο. Μέχρι που πέφτει στα χέρια σου η ομιλία του Αντωνάκη στους βουλευτές που δεν βρήκαν τραπέζι στη Νατάσα Θεοδωρίδου και ξέμειναν στο κόμμα και συνειδητοποίησα ότι κακώς ήθελα να μπω στην αυλή να μαλώσω τον Μπόμπο και την Παγώνα. Γιατί; Επειδή ήταν μια σπάνια -σχεδόν συλλεκτική- περίπτωση ομιλίας όπου το σοβαρό ύφος με το σηκωμένο φρύδι του ομιλητή έρχονταν σε απόλυτη αντίθεση με τις αρλούμπες του κειμένου. Μέτρησα τουλάχιστον δέκα. Θα σου πω τις πιο χτυπητές.
Αρλούμπα 1:«Η ΝΔ πρεσβεύει τον κοινωνικό φιλελευθερισμό». Εγώ αν ήμουν στη θέση του κοινωνικού φιλελευθερισμού, θα είχα κάνει ασφαλιστικά μέτρα. Διότι -μεταξύ άλλων- πρεσβεύει τον χωρισμό Εκκλησίας-Κράτους. Μην σου πω και τη νομιμοποίηση των μαλακών ουσιών ή τους gay γάμους. Χρειάζεται να συνεχίσω ή έχει έρθει ήδη ο δικηγόρος να συντάξουμε τα ασφαλιστικά μέτρα;
Αρλούμπα 2: «Είμαστε αντίθετοι με τις απολύσεις στο Δημόσιο». Εγώ αν πάλι ήμουν ο φιλελευθερισμός, θα του είχα κάνει και μήνυση. Διότι -μεταξύ άλλων- ο φιλελευθερισμός σε καμία περίπτωση δεν θα δεχόταν να μην γίνουν απολύσεις σε ΑΥΤΟ το Δημόσιο. Εξαιρώ την περίφημη σαχλαμάρα των μετατάξεων. Διότι η Σούλα που λιμάρει τα νύχια στην πολεοδομία, ακόμα και να την μετατάξεις αλλού, πάλι τα νύχια θα λιμάρει. Χρειάζεται να συνεχίσω ή έχει έρθει ήδη ο δικηγόρος να συντάξουμε και τη μήνυση;
Αρλούμπα 3: «Η ΝΔ νίκησε στις αυτοδιοικητικές εκλογές». Εγώ αν ήμουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα του είχα κάνει και αγωγή. Εκτός και αν είναι νίκη να μου βγάλεις το χάρτη της Ελλάδας επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για να μου αποδείξεις ότι τα βιλαέτια βάφτηκαν γαλάζια. Τον Αλη Πασά στα Ιωάννινα τον ρωτήσατε; Γιατί είχε δηλώσει ότι κατεβαίνει αντάρτης. Ακόμα και η φίλη μου η Αλέκα που πραγματικά νίκησε στις εκλογές, κράτησε χαμηλούς τόνους. Διότι ξέρει ότι υπό αυτές τις συνθήκες, δεν βγαίνει καθαρό συμπέρασμα. Χρειάζεται να συνεχίσω ή έχει έρθει ήδη ο δικηγόρος να συντάξουμε και την αγωγή;
Αρλούμπα 4: «Το αλήστου μνήμης Σχέδιο Ανάν». Δεν θα φωνάξω δικηγόρο, διότι δεν ξέρω και πολλά για την Κύπρο. Η ζωή όμως έδειξε τα παρακάτω: οι ίδιοι οι ελληνοκύπριοι μαύρισαν στις εκλογές τον Τάσσο Παπαδόπουλο, τον πρόεδρο που τους είπε να μην ψηφίσουν το «αλήστου μνήμης Σχέδιο Ανάν». Διότι στην πορεία κατάλαβαν ότι μπαίνουν στην άκρη. Η ζωή επίσης, έχει αποδείξει ότι κάθε επόμενο σχέδιο για την Κύπρο είναι δέκα φορές χειρότερο από το προηγούμενο. Αποτέλεσμα; Όλοι σήμερα ζητούν έναν «έντιμο συμβιβασμό», ώστε να κλείσει το θέμα. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, από την ημέρα που θεωρήθηκε δεδομένο ότι θα δημιουργηθεί μια «δικοινοτική-διζωνική» χώρα, είχε γίνει αυτός ο «έντιμος συμβιβασμός». Τα υπόλοιπα είναι απλά τεχνικά ζητήματα.

Πόση αξία έχουν οι αρλούμπες του Αντωνάκη; Όση αξία έχει και η περίφημη υπο-αρλούμπα ότι σε 1 χρόνο θα μηδενίσει το έλλειμμα. Πάλι καλά που το ξέχασε και ο ίδιος, διότι εγώ αν ήμουν έλλειμμα θα του είχα κάνει και ασφαλιστικά μέτρα, και αγωγή, και μήνυση και εξώδικο.
Μόνο τις περίφημες προτάσεις του για την ανάπτυξη λάτρεψα. Μου θύμισαν τον εκθεσά σε εκείνα τα ένδοξα χρόνια των Πανελληνίων: «Καρά-SOS θέμα η αλλοτρίωση. Αν πέσει, θα γράψεις αυτά» μου έλεγε.
Έτσι και ο Αντωνάκης. Απλά άκουσε τον εκθεσά: «Καρά-SOS η κρίση. Αν πέσει, θα γράψεις τη γνωστή παπαγαλία για τη φοροδιαφυγή και τη γραφειοκρατία. Και θα μπεις στο Πανεπιστήμιο με τα τσαρούχια.»
Και ξαναγυρίζουμε στην αυλή. Εκεί που εγώ άλλαζα γνώμη και δεν έμπαινα τελικά μέσα. Από έξω τον παρατηρώ να στέκεται με το άδειο χωνάκι στο χέρι και -έκπληξη!- να χαμογελά. Τι κι αν ο Μπόμπος με την Παγώνα του έφαγαν το φυστίκι και τη φράουλα; Όταν τα κορόιδα θα βαρεθούν τον trendy και fit Γιώργο, εκείνος θα πάρει τη θέση του. Και τότε ο Μπόμπος με την Παγώνα θα μείνουν να ροκανίζουν το άδειο χωνάκι. Στην άδεια αυλή.
Διαστροφικό δεν ακούγεται;