Θηλυκά

Μπήκε ο Νοέμβριος με μια ευχάριστη είδηση: Να σου παρουσιάσω την τρίτη γυναίκα που αυτή τη στιγμή κυβερνά στη Νότια-Κεντρική Αμερική (Λατινική, δεν λέμε ποτέ): Dilma Vana Rousseff. Aπό προφορά δεν είμαι ειδικός, αλλά το όνομα είναι κάτι σαν «Ντζιούλμα» με τετραπλό «λ» και χωρίς κουλούρι Θεσσαλονίκης. Πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση, αν με ρωτήσεις, για δύο λόγους: 1. Δεν είναι η κλασική περίπτωση Βραζιλιάνας. 2. Είναι ολίγον ξυνή. Αυτοί βέβαια θα μπορούσαν να είναι οι βασικοί λόγοι να μην την ψηφίσει κανείς. Εκείνη όμως βρήκε τη λύση. Πήγε σε ένα βιβλιοπωλείο και αγόρασε το εξαιρετικό έργο: «Πώς να κερδίσετε τις προεδρικές εκλογές αν δεν σας λένε Lula Da Silva». Πληρώνει το βιβλίο, βγαίνει από το μαγαζί, το ανοίγει και τι βλέπει: Είχε 300 σελίδες με την ίδια φράση: «Απλά θα είστε από το πρωί μέχρι το βράδυ αγκαλιά με τον νυν πρόεδρο Lula, για να δείξετε ότι είστε η συνέχεια». Και αυτό έκανε. Ο καημένος ο Lula θα χρειαστεί φυσιοθεραπεία για να συνέλθει μετά από τόση αγκαλιά με την Dilma. Τουλάχιστον της έμαθε να χαμογελά. Σε μια χώρα που αν δεν γελάς, δεν είσαι αρκετά Ronaldinho.
Χωρίς πλάκα τώρα: η νέα πρόεδρος είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίπτωση. Κόρη Βούλγαρου μετανάστη (το λέει και το επίθετο), υπήρξε αντάρτισσα στα νιάτα της. Και μπήκε και φυλακή. Μπορεί να σου φαίνεται περίεργο, αλλά και στη Βραζιλία γνώρισαν δικτατορίες και αντάρτικο πόλεων.
Μετά το 2002 ανέλαβε προσωπάρχης του προέδρου Lula. Τόση ξυνίλα, μην πάει χαμένη. Βασικά η δουλειά της ήταν να συντονίζει το πολιτικό με το οικονομικό. Αυτό που στην παράγκα εδώ λέμε «πρωινός καφές στο Μαξίμου» και άλλες τέτοιες πίπες. Με λίγα λόγια, η Dilma ήταν η ικανή, η εργατική, η σοβαρή, που έκανε τη δουλειά της. Και πού όλα αυτά; Στη Βραζιλία, που πλέον είναι υπολογίσιμη υπερδύναμη. Που κατάφερε να βρει δουλειά σε πολλούς (από τους πάρα πολλούς) πεινασμένους.
Τα είπαμε όμως. Με ένα τέτοιο προφίλ, η Dilma δεν ήταν το καλύτερο πρόσωπο για να σου κερδίσει εκλογές. Ασε που είχε και ένα «θεματάκι» που κανείς δεν την είχε δει ποτέ να βγαίνει από εκκλησία. Αμαρτία μεγάλη στη Βραζιλία των Ευαγγελιστών και των Καθολικών (αιρετικοί όλοι, αν ρωτήσεις κανέναν Έλληνα τράγο) να μην είσαι πιστός. Ξέρεις τώρα πώς πάει: βάζεις γκολ, μετά κοιτάς λίγο τον ουρανό και μετά βγάζεις την μπλούζα, ώστε τα πλήθη να διαβάζουν «ο Ιησούς είναι ο σωτήρας μας και ο πρόεδρος Πατέρας ο ευεργέτης μας». Τελικά, βρήκαν μια φωτογραφία της Dilma από μια βάφτιση, την τύπωσαν σε τρία δισεκατομμύρια αντίτυπα και την έριχναν από αεροπλάνο. Μέχρι τη Γη του Πυρός έφτασαν τα χαρτάκια. Να δει το πλήθος ότι είναι πιστή.
Η Dilma ήταν το φαβορί να κερδίσει από τον πρώτο γύρο (50% συν ένα), αλλά όταν είσαι τόσο φαβορί αρχίζουν όλοι να ψηφίζουν χαλαρά, να πηγαίνουν για μπάλα ή για μπάνιο στην Copa Cabana, να χαζέψουν κώλους με μπικίνι, γυμνασμένα αγόρια ή να ψηφίζουν όσους ονειρεύονται σοσιαλιστικούς παραδείσους και κάνουν αντίσταση στο Μνημόνιο από τον καναπέ. Με τούτα και με εκείνα, βγήκε με τη δεύτερη. Όχι γιατί μαζεύτηκε ο Ronaldinho και σταμάτησε να κλωτσάει τη μπάλα ή γιατί δεν είχε κώλους με μπικίνι στην παραλία. Θα έβγαινε γιατί διάβασε το βιβλίο με τις 300 σελίδες.
Αν με ρωτήσεις, υποψιάζομαι ότι άλλος είναι ο λόγος: μία φορά αντάρτης, always αντάρτης. Δεν εννοώ να περάσουν τα χρόνια και εσύ να λες τα ίδια και τα ίδια (αν σου θυμίζει κάτι). Το θέμα είναι να έχεις το DNA του μαχητή μέσα σου. Καλή ώρα σαν τον άλλο τον αντάρτη στην Uruguay που είναι τώρα πρόεδρος της χώρας. Η Dilma είχε και έχει το DNA του αντάρτη μέσα της, τόσο δυνατό που νίκησε και τον καρκίνο.
Και σε λίγες εβδομάδες θα περνά μπροστά από την παραλία της Copa Cabana με την κορδέλα του προέδρου στο στήθος και θα χαιρετά τους λουόμενους. Με ή χωρίς μπικίνι.
Είπαμε ότι είναι η τρίτη γυναίκα που κυβερνά αυτή τη στιγμή. Προφανώς ξέρεις ήδη άλλη μία: το Cristinάκι μας (χωρίς περισσότερα λόγια), το οποίο και αυτό στα νιάτα του ήταν αντάρτης. Δεν στα έχω πει, επιφυλάσσομαι του χρόνου που θα επανεκλεγεί και εγώ κλαίγοντας από συγκίνηση θα σου γράφω το post από το Buenos Aires σε greeklish. Υπάρχει άλλη μία κυρία στην Costa Rica, η Laura Chinchilla. Δεν ξέρω πολλά, εκτός του ότι μου θυμίζει μία ξυνή που έπαιζε κάποτε στη Δυναστεία. Αμα είναι ξυνή, καλή θα είναι.
Είναι σημαντικό που στη Νότια και Κεντρική Αμερική υπάρχουν γυναίκες στην πολιτική. Οι περισσότερες χώρες γεννήθηκαν και πορεύθηκαν στην ιδέα ότι η εξουσία είναι συνώνυμη του «άντρα του πολλά βαρύ», του macho, του caudillo, του στρατιωτικού (milico). Ευτυχώς οι τελευταίοι βρίσκονται, είτε στα γραφεία τους είτε στη φυλακή. Caudillos υπάρχουν ακόμα, δυστυχώς. Machos, ευτυχώς, δεν βλέπω πουθενά. Σε καμία περίπτωση δεν λες macho τον πρόεδρο της Χιλής, ο οποίος έχει ένα μόνιμο χαμόγελο, πιο ενοχλητικό και από του Σαμαρά μεταμφιεσμένου σε Αβραμόπουλο. Από τότε δε που έβγαλε στην επιφάνεια τους 33 μεταλλωρύχους, του έμεινε κουσούρι. Γελάει σαν Ντόρα μεταμφιεσμένη σε Επίτιμο.
Καλορίζικη λοιπόν η Dilma, αγόρια και κορίτσια της Βραζιλίας. Μπορείτε τώρα να κοιτάτε ελεύθερα προς τον ουρανό ή προς το μπικίνι.

YΓ Dilma, κάνε μου μια χάρη μανίτσα μου: βγάλε αυτό το κόκκινο ρούχο. Κάτι τέτοια μόνο η γαϊδάρα η Μέρκελ φοράει.