Ροχάλα

Πέρασε εντελώς στο ντούκου μια δήλωση του λατρεμένου Μανώλη Γλέζου: «Σήμερα είμαι Ιρλανδός». Καλό είναι να το ακούσεις από μένα, γιατί φοβάμαι ότι προσεχώς η δήλωση θα πέσει στα χέρια των Λάκηδων. Οπότε καταλαβαίνεις.
Δεν ξέρω αν εσύ νιώθεις Ιρλανδός, εγώ τη μόνη εμπειρία που είχα ήταν δύο καλοκαίρια στην Ίο. Η μπίρα ήταν προέκταση του χεριού τους. Όσο πιο πολύ έπιναν, τόσο αυξάνονταν οι φακίδες. Και τα βράδια περνούσες από τα δρομάκια της Χώρας (η δεύτερη ωραιότερη Χώρα των Κυκλάδων μετά την Αμοργό) και σου την έπεφταν κάτι ημι-ανήλικα Ιρλανδά για να μπεις μέσα στα bar να ακούσεις τη Samantha Fox (version 2006) να αναστενάζει. Δες τα αρχικά: Ireland Over Seas, αποκαλούσαν το νησί. Ωραίες στιγμές είχαμε ζήσει, Samantha μου.
Δυστυχώς, ελάχιστα νιώθω Ιρλανδός. Μην με παρεξηγήσεις, απλά δεν χωράνε άλλες εθνικότητες στο DNA μου. Αλλά την αλήθεια τη λέω. Ζήλεψα τις εικόνες που είδα με αφορμή τις εξελίξεις.
Πρώτη εικόνα: Ο Ιρλανδός Καραμανλής παρέα με τον υπουργό Οικονομικών βγήκαν σε συνέντευξη Τύπου να ανακοινώσουν ότι το πλοίο έπεσε στα βράχια και βουρ να πάρουμε τα φράγκα του Μηχανισμού Στήριξης και μετά να κάνουμε εκλογές. Και οι δημοσιογράφοι τους έκραξαν live. «Είστε ψεύτες και απατεώνες» τους είπαν ξερά και το ντουετάκι άκουγε με τα μούτρα κατεβασμένα.
Θυμάσαι εδώ; Το αντίστοιχο ντουετάκι που έριξε το πλοίο στα βράχια, απλά προκήρυξε εκλογές, τράβηξε το καζανάκι να πάει κάτω το έλλειμμα-φαρμάκι και σηκώθηκε και έφυγε. Γιατί, μην γελιέσαι: το πλοίο από πέρυσι είχε πέσει στα βράχια, απλά καιγόταν η Ελλάδα, οπότε σου λέει η κυβέρνηση, μην τους δώσουμε και το τελειωτικό χτύπημα ότι χρεοκοπήσαμε. Ασε δηλαδή που λείπαμε και διακοπές. Προσωπικά είχα το σόι από Argentina και έκανα περιοδεία. Αλλά ούτε εγώ γελιέμαι: δεκαετίες τώρα είχε μπατάρει το πλοίο, αλλά διάολε, τα τελευταία χρόνια ένας με το όνομα Καραμανλής κυβερνούσε. Έτσι έλεγε το όνομα στο κουδούνι, τι να κάνουμε τώρα; Και ο υπουργός Οικονομικών επαναλάμβανε μονότονα ότι «η Ελλάδα είναι θωρακισμένη από την παγκόσμια κρίση, διότι καθόμαστε σε μια ακρούλα, τρώμε το φαγάκι μας και δεν ενοχλούμε κανέναν». Και δεν βγήκε ΕΝΑΣ από τους «δημοσιογράφους» που σήμερα θαυμάζουν τους Ιρλανδούς συναδέλφους τους, να τους πει είστε ψεύτες και απατεώνες. Σούζα έκατσαν όλοι. Και στο καπάκι θαύμασαν την υπευθυνότητά τους, επειδή -λέει- «είπαν την αλήθεια στον λαό και ζήτησαν εκλογές». Η κάλπη ως άλλοθι των αποτυχημένων. Πού να τα πεις αυτά και να σε πιστέψουν; Εξαιρώ κάτι αστείους «γαλάζιους» πολιτικούς, που μόλις υποψιαστούν ότι κάποιος είπε κακή κουβέντα για τον κολοσσό υπευθυνότητας τέως πρωθυπουργό, πετάγονται επάνω σαν να τους έπιασες τον κώλο, για να τον υπερασπιστούν.
Δεύτερη εικόνα: την ημέρα που η Ιρλανδία πήρε τα φράγκα, το κρατικό κανάλι μίλησε για την «μελανότερη σελίδα στην ιστορία της χώρας». Εδώ την ημέρα που πήραμε τα φράγκα, μόνο που δεν χτύπησαν οι καμπάνες. Ασε δηλαδή που κανείς δεν μπήκε στον κόπο -για την τιμή των όπλων βρε αδελφέ- να ρωτήσει τον νέο πρωθυπουργό: excuse me, καλέ, εσείς δεν μας λέγατε μέχρι χτες ότι είμαστε υπεράνω και θα τα καταφέρουμε; Μήπως έχω πάθει Alzheimer?
Τρίτη εικόνα: Μια χούφτα άνθρωποι με την ιρλανδική σημαία στα χέρια την είχαν στήσει στον πρωθυπουργό τους και μόλις είδαν την κουρσάρα να φεύγει, του έριξαν μια μεγαλοπρεπέστατη ροχάλα.
Θυμάσαι εδώ τις αντιδράσεις; Οι γνωστές διαδηλώσεις, «ντυμένες» με τη φράση-κλισέ: «Παραλύει ο δημόσιος και ιδιωτικός τομέας». Πες μου τι ώρα θα παραλύσει να ανάψω θερμοσίφωνα και να ειδοποιήσω τον Αλέκο με τους νέους που εξεγείρονται.
Θυμήσου όμως και το χειρότερο: στην πρώτη γραμμή των εδώ διαδηλώσεων, οι γνωστοί εργατοπατέρες και οι Μαυρογιαλούροι επαγγελματίες ευαίσθητοι. Γιατί να σου πω κάτι; Φυσικά και δεν φταίει σε τίποτα ο οδηγός του τρόλεϊ επειδή -λέει- παίρνει επίδομα για να βάζει τις τρολέτες. Γιατί όμως εσύ ο «έγκυρος» δημοσιογράφος λοιδωρείς τώρα τον εργαζόμενο και δεν ψάχνεις να βρεις τον εργατοπατέρα που τότε τα έκανε πλακάκια με έναν υπουργό για τέτοιες αθλιότητες;
Τώρα που το σκέφτομαι: φαντάσου να πήγαινα εγώ στον διευθυντή μου να ζητήσω επίδομα κάθε φορά που έβγαινε ο υπολογιστής από την πρίζα. Θα μου έλεγε, σκύψε κάτω από το γραφείο να βάλεις την πρίζα και όπως είσαι σκυμένος, θα σου φέρω και το επίδομα.

Μια χούφτα ανθρώπων στην Ιρλανδία είχε πολύ πιο δυνατό μήνυμα να στείλει. Και ο λατρεμένος Μανώλης Γλέζος, ο τελευταίος σοβαρός Αριστερός που έχει μείνει σε αυτή τη χώρα, ένιωσε την ανάγκη να ενώσει τη φωνή του. Χίλια χρόνια να ζήσει.
Η ροχάλα των Ιρλανδών πήγε στη σωστή μούρη. Χαλάλι οι μπίρες, χαλάλι οι φακίδες, χαλάλι τα ημι-ανήλικα που τρίβονταν επάνω μου στην Ίο. Xαλάλι και σε σένα Samantha μου. Αγέραστη είσαι.
Θα στήσω, όμως, καραούλι. Γιατί έρχονται και νέες ροχάλες. Ιβηρικές.

Το τελευταίο που θυμήθηκα: Κάποτε, ο γνωστός curator της Ρηγίλλης, νικητής του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών και πρόεδρος (still) της Πολιτικής Ανοιξης, Antonio Talabartero* είχε πει: «Να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ιρλανδίας». Για τελείως άλλους λόγους από αυτούς που φανταζόταν, είχε δίκιο.

*Σαμαράς