Παντεσπάνι

Βρε καλώς τα παιδιά. Κάπου το πήρε το αφτί μου, αλλά είμαι σίγουρος ότι το άκουσες. Ο Γιάννης μας ο Ραγκούσης μας αποφάσισε να κάνει ίσως το πιο σωστό πράγμα που έχει κάνει η κυβέρνηση: απογραφή δημοσίων υπαλλήλων.

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου, αυτό θα είχε γίνει εδώ και δεκαετίες, ως αυτονόητο. Εδώ όμως στη χειροποίητη παράγκα-αναψυκτήριο που ζούμε, το αυτονόητο δεν είναι και τόσο αυτονόητο. Ασε δηλαδή που κανείς δεν ήθελε να ξέρει πόσοι ακριβώς είναι. Κυρίως οι διάφοροι φαύλοι πολιτικοί, δήμαρχοι και συνδικαλιστές, που διορίζουν όσους μπορούν. Και μην ρωτάς ποιος θα τους πληρώσει. Ασφαλώς το Δημόσιο γενικώς. Δηλαδή εσύ και εγώ.

Ασχετο τώρα: έπρεπε στο Μνημόνιο να υπάρχει ένας όρος που να λέει: «δεν επιτρέπεται να ξαναχρησιμοποιήσετε τον όρο 'Δημόσιο'. Στο εξής θα λέτε 'ο μαλάκας ο Έλληνας φορολογούμενος'.» Κρίμα. Χάσαμε ίσως την πρώτη και τελευταία ευκαιρία να πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και να μάθουμε (επιτέλους) να θυμώνουμε για σωστό λόγο.

Ξεκίνησε λοιπόν η απογραφή και άρχισαν τα παρατράγουδα. Οι δικαστές που είναι και πολύ Μαρίες Αντουανέτες (μέρα που είναι σήμερα), δεν ήθελαν να κάνουν κλικ στο κουτάκι που έλεγε δημόσιοι υπάλληλοι. Τι δουλειά έχουμε εμείς με το πόπολο; Με τους ψωριάρηδες και εμείς; Σας παρακαλώ, βάλτε μας ειδικό κουτάκι. Και να είναι φτιαγμένο από μαόνι και από κάτω να ανοίγει και ένα κόκκινο χαλί. Και μόλις κάνουμε κλικ, στην υπόλοιπη φόρμα να μας μιλάει το σύστημα στον πληθυντικό. Πώς το έλεγε σε εκείνη την ελληνική ταινία: «Μιλάτε μου στον πληθυντικό, είμαι κόρη ναυάρχου».

Φυσικά, οι «λειτουργοί» δεν έχουν τίποτα να πουν για το γεγονός ότι δεν έχουν ενημερώσει τον Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης για τις 450 διώξεις επίορκων συναδέλφων τους. Ακου νούμερο! Ούτε για τη βραδύτητα στην απονομή δικαιοσύνης, η οποία φέρνει τη διαφθορά. Προφανώς για όλα αυτά φταίει γενικώς το σύστημα. Κάποιο κουτάκι δεν δουλεύει καλά, αλλά δεν βαριέσαι. Πάρε ένα τηλέφωνο τους τεχνικούς να έρθουν να το φτιάξουν. Αν έρθουν, ήρθαν. Αν φτιάξει, έφτιαξε.

Και μετά τους «λειτουργούς» δικαστικούς, ξεσηκώθηκαν και άλλες Μαρίες Αντουανέτες και κόρες ναυάρχων, που δεν θέλουν το κουτάκι.

Ο γιατρός για παράδειγμα, δεν είναι δημόσιος υπάλληλος. Λειτουργός είναι. Απλά αν δεν του δώσεις φακελάκι θα σε στείλει αλειτούργητο. Κλασικά εικονογραφημένα.

Το γνωστό άθλημα σε αυτή τη χειροποίητη παράγκα είναι να ανακαλύπτουμε παντού θεωρίες συνωμοσίας. Κατά ένα περίεργο τρόπο, τις θεωρίες διακινούν όσοι βγάζουν φράγκα από αυτές (κοροϊδεύοντας τους αδαείς) και όσοι κινδυνεύουν να χάσουν τη βολή τους.

Θα μου πεις, το ζητούμενο είναι να γίνουμε όλοι ΙΚΑ; Όχι βέβαια! Δεν ξέρω εσύ, αλλά εγώ ποτέ δεν συμπάθησα αυτή την αρλουμπο-αριστερίστικη θεωρία, όσο χειρότερα τόσο καλύτερα. Απλά, αν μου θέλεις να είσαι Μαρία Αντουανέτα ή να σου μιλάω στον πληθυντικό (ως άλλη κόρη ναυάρχου), κάπως πρέπει να το κερδίσεις. Αν μου θέλεις παντεσπάνι, την ώρα που το πόπολο τρώει παξιμάδι, μην μου αποφασίζεις μόνος σου πόση αύξηση θα πάρεις ούτε το ύψος των αναδρομικών σου. Που εντελώς τυχαία, πιο πολύ θυμίζουν δημόσιο υπάλληλο παρά λειτουργό. Έτσι ξέρω και εγώ.
Και μην το ξεχάσω: αυτά τα «θα παραιτηθούμε, αν μας πειράξετε» δεν τα πιστεύει ούτε η κεραμιδόγατα της γειτονιάς. Έχεις εσύ δει ποτέ κανέναν δημόσιο υπάλληλο-λειτουργό να παραιτείται;
Αχ κύριε Γιάννη μας Ραγκούση μας. Δύο λάθη έχεις κάνει μέχρι στιγμής. Το ένα ήταν που τον είπες «Καλλικράτη» και όχι «Θέμις» να βάλει φυλακή τους μισούς δημάρχους της χώρας. Και το δεύτερο, που κάθεσαι και συνδιαλέγεσαι με Μαρίες Αντουανέτες. Πιστεύεις ότι τους βαστάει να παραιτηθούν; Χα!