Τάξη

Ασχετο, αλλά δεν σε έχω ποτέ ρωτήσει: Τι νιώθεις όταν βγαίνει στην οθόνη η Όλγα και το παρεάκι της; Εμένα με πιάνει μια νοσταλγία. Τους βλέπω και θυμάμαι εκείνα τα μαθητικά χρόνια που έμπαινε η δασκάλα στην τάξη και έβγαζε κατάλογο.

Στην τηλεοπτική τάξη κατάλογος δεν βγαίνει, γιατί ο αυτοματισμός δουλεύει άψογα. Ένα-ένα τα μαθητούδια θα πουν το ποίημα τους, μέχρι που η δασκάλα θα ρίξει το σύνθημα: δυστυχώς δεν έχουμε άλλο χρόνο.

Κάπου εκεί χτυπά το κουδούνι και οι μαθητές ξεχύνονται σε διαδρόμους, σε τουαλέτες για τσιγάρο και καντίνες για τυρόπιτα. Οι μόνοι που θα μείνουν στην τάξη είναι τα γνωστά φυτά του πρώτου θρανίου, προκειμένου να ακούσουν τις καταπληκτικές τηλεοπτικές ιστορίες της κάργα φιλάνθρωπης. Tι ρώτησες; Αν ενημερώθηκες στη διάρκεια του τηλε-μαθήματος; Σοβαρέψου! Αυτός ήταν ο σκοπός;

Μέσα σε αυτήν ακριβώς τη «λογική», απόψε στην τάξη εμφανίστηκε guest ένα από τα υπουργικά μπουμπούκια της προηγούμενης περιόδου. Είχε να παρουσιάσει θεατρικό σκετς για τον ορισμό του φαύλου.

Προηγήθηκε ο vicepresidente del gobierno, ο οποίος διάβασε μια λίστα με ατομάκια που διορίστηκαν κυριολεκτικά στο παρά πέντε των εκλογών σε μια εντελώς δημόσια επιχείρηση για να κάνουν ψηφιοποίηση της αγροτικής γης.

Εμένα αν με ρωτήσεις, δεν έχω ιδέα τι είναι η ψηφιοποίηση της γης, αλλά με τον ελάχιστο νου που διαθέτω καταλαβαίνω ότι μια κομμώτρια δεν μπορεί να τον κάνει. Εκτός και αν η γη θέλει ντεκαπάζ, που ούτε αυτό ξέρω τι είναι, αλλά υποψιάζομαι ότι η κομμώτρια ξέρει.

Βγήκε λοιπόν το μπουμπούκι να ερμηνεύσει το σκετσάκι: Ναι, τους διόρισα. Κακό είναι; Εννοείται ότι το σκετσάκι ήταν copy/paste από άλλο υπουργικό μπουμπούκι παλαιότερης περιόδου, το οποίο πρόσφατα είχε πει «Ναι πήρα μια χορηγία από τη Siemens. Κακό είναι;»
Μην φανταστείς ότι πρόλαβε να πει και πολλά άλλα, γιατί ακούστηκε το σύνθημα «δυστυχώς δεν έχουμε άλλο χρόνο», χτύπησε το κουδούνι, άδειασε η τάξη, έμειναν τα φυτά και εμφανίστηκε η κάργα φιλάνθρωπη. Τα κλασικά.

Απλά σου θυμίζω ότι το συγκεκριμένο guest περιστατικό, ως υπουργός Δικαιοσύνης στην πρώτη κυβέρνηση του «εξαφανισμένου», είχε αποφανθεί ότι η κοινωνία (δηλαδή, η συμβολαιογράφος της γειτονιάς) δεν είναι ώριμη για να δεχθεί την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια.

Αλλά προφανώς η κοινωνία είναι ωραιότατα ώριμη για να δεχθεί η ψηφιοποίηση της αγροτικής γης να γίνεται από ειδικές στο ντεκαπάζ κομμώτριες.

Και ακόμα πιο ώριμη είναι η κοινωνία να βλέπει τον ευεργέτη της κομμώτριας να εμφανίζεται με ύφος οργίλο στην τάξη της Όλγας και να ζητά και τα ρέστα, καταγγέλλοντας τη δίωξη της βασίλισσας του ντεκαπάζ ως πολιτική.

Αυτή είναι η Νέα -χωρίς Ντόρα και χωρίς τσίπα- Αριστερά (δηλαδή η ΝΔ). Προσωπικά, τη βρίσκω πιο διασκεδαστική από την Παλαιά, καθότι έχει μεγαλύτερη γκάμα ηθοποιών για τα σκετσάκια που παίζονται στην τάξη της Όλγας.

Και επειδή είσαι σε mood τάξης με θρανία, αμφισβήτηση, Αριστερές και άλλα τέτοια χαριτωμένα, σου θυμίζω αυτό που έγραψε πρόσφατα ένας καθηγητής της νεότερης ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας:

«Η συντηρητική ιδεολογία στην Ελλάδα τείνει να γίνει ενιαία, καλύπτοντας έναν μεγάλο χώρο που αρχίζει από ένα μέρος της Αριστεράς και φτάνει ως τη Δεξιά. Συνεκτικό της στοιχείο είναι η διατήρηση ενός κράτους-τροφού, ενός κράτους που θα ταΐζει τους πολίτες.»

Αν με ρωτήσεις με τι λεφτά θα ταΐζει τους πολίτες, μείνε στην αίθουσα μετά το κουδούνι να σου εξηγήσω.
Και να προλάβω να σου πω και ένα τελευταίο πριν χτυπήσει το κουδούνι: Μην πεις τη γνωστή φράση «μα και οι άλλοι τα ίδια έκαναν και χειρότερα». Στη γωνία σε περιμένουν. Τα αφτιά τους λαχταρούν να την ακούσουν. Είναι το τέλειο άλλοθί τους. Το τέλειο άλλοθί μας.
Κουδούνι.