Pedrito

Τον Pedro Almodόvar τον έχω χωρίσει σε τρεις φάσεις.

Η πρώτη ήταν μέχρι το 1988, όταν σχεδόν κανείς δεν τον ήξερε εκτός Ισπανίας. Εξωφρενικές ταινίες με υπέροχους ηθοποιούς και καταπληκτική μουσική, ειδικά η instrumental. Ο Almodóvar είχε κατά κάποιο τρόπο πάρει από το χέρι μια ολόκληρη κοινωνία και προσπαθούσε να τις βγάλει τα απωθημένα (και τα άπλυτα) μετά από 40 χρόνια δικτατορίας.

Η δεύτερη φάση είχε ως αφετηρία το 1988 με την ταινία Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης (Mujeres al borde de un ataque de nervios). Πραγματική αποκάλυψη. Τα σύνορα έπεσαν, ο κόσμος τον έμαθε, οι συνάδελφοί τον αντέγραψαν.

Μαζί με αυτόν έγιναν γνωστοί δεκάδες Ισπανοί ηθοποιοί, αλλά και ισπανόφωνοι μουσικοί. Ποιος ήξερε την Carmen Maura, την Victoria Abril, τον Antonio Banderas ή την Penélope Cruz? Ποιος είχε ακούσει την Luz Casal ή ακόμα και την Chavela Vargas?

Λάτρευες την αισθητική, τα χρώματα, τον τρόπο αφήγησης, το εξωφρενικό με το οποίο έκλαιγες και γέλαγες μαζί. Προσωπικά λάτρευα και αυτά τα αψεγάδιαστα ισπανικά, που δεν έχουν καμία σχέση με τη «χαριτωμένη» προφορά των ισπανικών της Αργεντινής.

Η τρίτη φάση είναι αυτή της ωρίμανσης. Είναι οι ταινίες των τελευταίων 4-5 ετών με γνωστούς και δοκιμασμένους ηθοποιούς, τόσο από την Ισπανία όσο και από τον υπόλοιπο ισπανόφωνο κόσμο. Και μελό. Πολύ μελό.

Κάπως έτσι κυλά και η νέα ταινία του Los Abrazos Rotos: το γνωστό αψεγάδιαστο μοτίβο με τη σκηνοθεσία, την αφήγηση και την αισθητική, πλην όμως βαρέθηκα. Με δυσκολία κρατούσα το χέρι μου μακριά από το κουμπί του fast forward. Εντάξει, την αγαπάς την Penélope, αλλά έλεος. Ούτε ο Κωσταντάρας δεν έκανε έτσι στο Κάτι Κουρασμένα Παλληκάρια.

Φοβάμαι ότι πλέον ο Pedrito επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Μηδέν πρωτοτυπία, ακόμα πιο μηδέν έκπληξη.