Ουρανός

Υπάρχει μια ατάκα σε ταινία με τον αθάνατο Ντίνο Ηλιόπουλο: «Ε λοιπόν παιδιά δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά είμαστε μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα». Τη θυμήθηκα (και μάλλον θα την έχω για πολύ καιρό στο μυαλό μου) βλέποντας τα όσα συμβαίνουν στη ΝΔ μετά τη χλαπάτσα.

Έχω την εντύπωση ότι η ένταση των αντιδράσεων από την ήττα αντανακλά την αλαζονεία-μακαριότητα με την οποία κυβερνούσε η ΝΔ τα τελευταία έξι χρόνια.

Το σχέδιο ήταν απλό: ερχόμαστε στην εξουσία με σύνθημα «πνεύμα και ηθική», τα φορτώνουμε όλα στους προηγούμενους, περιγράφουμε μονίμως τα προβλήματα προσπαθώντας να τα αντιμετωπίσουμε μόνο επικοινωνιακά and last but not least (που λέμε και στα Τρίκαλα Κορινθίας), υιοθετούμε τη θεωρία ότι αντίπαλός μας δεν είναι το ΠΑΣΟΚ, αλλά ο «Γιωργάκης».

Καλά είναι όλα αυτά, αλλά πόσο μακριά να σε πάνε; Πόσο μακριά πήγε τον Αυλωνίτη το «πνεύμα και ηθική»; Μέχρι εκείνο το ξενοδοχείο με το όνομα «Τα πιτσούνια», όπου του έσκασε μύτη στο δωμάτιο η Γεωργία Βασιλειάδου.

Και άντε να τα φορτώσεις όλα στον προηγούμενο, πού θα σε φτάσει αυτό; Να το δεχθώ ως εγκυκλοπαιδική γνώση που θα την καταχωρίσω στην Wikipedia. Εκεί που λέει «κυβέρνηση 2004-2009», θα γράψω δίπλα: «παρακαλώ βλέπε 1996-2004». Και μετά;

Ασε το άλλο το χειρότερο: η επικοινωνιακή περιγραφή των προβλημάτων εξαγριώνει τον κόσμο που δεν βλέπει κανένα πρόβλημα να λύνεται. Το έχουν αυτό τα άτιμα τα προβλήματα: εκεί που δεν το περιμένεις ξεφυτρώνουν από όλες τις πλευρές και σε κυνηγούν: μια φωτίτσα εδώ, μια ανεργία εκεί, μια ανασφάλεια παραπέρα, μια off-shore παραδίπλα, ένας κωλο-χαρακτήρας απέναντι... Κυρίως όμως παίρνουν στο κυνήγι αυτούς που δεν μπορούν να τα αντιμετωπίσουν.

Όσο για τη θεωρία περί «Γιωργάκη», αυτή και αν είναι ολέθρια. Ποτέ μην υποτιμάς τον αντίπαλό σου. Γενικά το είχε αυτό η ΝΔ: εμείς έχουμε το σούπερ ατομάκι και εσείς τον «Γιωργάκη». Υπάρχει ένας οπαδός της ΝΔ που να ξέρει πώς ακριβώς λέγεται ο Παπανδρέου; Όλοι τον «Γιωργάκη» έχουν ακούσει. Είδαν και το 2007 ότι ο κόσμος τους ξαναψήφισε και πείστηκαν.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο 2009, όπου δεν έμεινε ούτε γούρνα στην οποία να μην κολλήσουν μια γαλάζια αφίσα με την μουτσούνα. Νόμιζαν ότι είχαν τη συνταγή.

Κάπως έτσι δεν κορόιδευαν κάποτε και τον Σημίτη; Παρέα με τους γνωστούς (τηλεοπτικούς, κυρίως) τιμητές των πάντων;

Και τώρα είναι όλοι τους «μια ωραία ατμόσφαιρα». Εκεί που νόμιζαν ότι υπάρχει ένας πάτος στο βαρέλι –το λεγόμενο κατώτερο ποσοστό οπαδών που πάντα θα τους ψηφίζει- ο πάτος βγήκε από το βαρέλι και πήγε στο Λονδίνο για ψώνια.

Ακόμα και ο Ράλλης (σχεδόν 36% το 1981) χαλαρά θα διεκδικούσε και πάλι την εξουσία.

Τελικά αυτό ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που πήραν στη ΝΔ: κανείς δεν είναι στο τσεπάκι. Το ξέρουν και στην Αριστερά, άλλο αν σφυρίζουν αδιάφορα. Αν και η αλήθεια είναι ότι εκεί μοιάζουν σαν κάτι να κατάλαβαν. Μοιάζουν.

Θα την βρουν βέβαια την άκρη στη ΝΔ, γιατί είναι καταδικασμένοι να την βρουν. Χρήσιμο θα ήταν βέβαια να βρουν και μια συγκεκριμένη πολιτική πρόταση, όποια και να είναι αυτή, και να πάψουν να πιστεύουν ότι έχασαν επειδή έγιναν πρόωρες εκλογές. Αν μάλιστα απομακρύνουν από κοντά τους όσους ζουν σε αυτό το συννεφάκι, ακόμα καλύτερα.

Τουλάχιστον τώρα ξέρουν τι ΔΕΝ πρέπει να κάνουν.

ΥΓ Στη φωτό ο αρχηγός του χωριού με τους τρελούς Γαλάτες. Νομίζω ότι πλέον μπορεί να κοιμάται ήσυχος: ο (γάλαζιος) ουρανός τελικώς έπεσε σε άλλα κεφάλια.