Καλή όρεξη

Αγαπημένα μου blogόπαιδα: Ολόψυχα σας εύχομαι Καλή Όρεξη. Δεν υπάρχει άλλη ευχή. Ούτε καν Χριστός Ανέστη. Την Ανάσταση τη βιώνει ο καθένας με τον τρόπο του, αυτό πιστεύω εγώ.
Επομένως, Καλή Όρεξη. Ολόψυχα. Από έναν άνθρωπο που κυριολεκτικά σιχαίνεται το θέαμα.
Εμείς που μείναμε πίσω χορτάσαμε άπλα. Μόνο τα φανάρια ήταν κόκκινα συνέχεια, για να σπάνε νεύρα.
Επίσης, γίναμε και πάλι ξεφτέρια στις Ιστορίες της Βίβλου. Ο εφιάλτης του Δημοτικού όλη μέρα στην οθόνη: Μωυσήδες, Αβράαμ, Ισαάκ, Τελώνες, Φαρισαίοι, Αιγύπτιοι, ραβίνοι όλο αμφιβολία και Ρωμαίοι με μούσκουλα και καυτά παντελονάκια. Και ο Ιησούς σε διάφορες εκδοχές, αλλά πάντα trendy. Όπως πρέπει άλλωστε.
Α, και πολύ γενειάδα αδερφάκι μου. Έτσι και φόραγαν και καμιά κουκούλα, είχαν πάει όλοι για Γολγοθά.
Πάντως, στο δίλημμα «Μαρία Μαγδαληνή: Αν Μπάνκροφτ ή Μόνικα Μπελούτσι;» απαντώ ευθέως: Αν Μπάκροφτ. Διότι μπορεί η Μόνικα να είναι Μόνικα, αλλά η Αν είχε τσαγανό. Εκεί που δεν την πιστεύουν οι αχαΐρευτοι ότι ο Master αναστήθηκε, λίγο ήθελε να τους αρχίσει στα χαστούκια...
Και επειδή δεν γίνεται post χωρίς γκρίνια: Την αγάπη μου και στη σκέψη μου στον Panos, που έχει την ατυχία να είναι είναι φαντάρος το Πάσχα. Και ζει το absolut εμετικό circo Medrano, όπου ο στρατιώτης μετατρέπεται σε γκαρσόνι-λατζέρη-υπηρέτη-θαλαμηπόλο γ' κατηγορίας, προκειμένου να χλαπακιάσει δωρεάν το χακί και το σόι του. Αντε στην καλύτερη περίπτωση να εμφανιστούν και τα γαλαζό-πρασινό-κόκκινα ανθρωπάκια να «τσουγκρίσουν αβγά».
Θλιβερό θέαμα. Ίσως πιο θλιβερό και από τον οβελία.
Μην δίνετε σημασία. Συνεχίστε.