Ξεσκόνισμα

Πότε φτάσαμε Μάρτιο. Προχθές βγήκε ο θεός-μετεωρολόγος-Salvador Dali του ΑΝΤ1 και ανακοίνωσε ότι ήρθε η Ανοιξη. Είπε και κάτι για πρελούδια, αλλά τα έχασα. Με απορροφά τόσο πολύ το hand-language και το πονηρό μάτι του, που δεν προσέχω τι λέει.
Καθαρή Τρίτη με έναν κόσμο αφιονισμένο στα λεωφορεία. Όλοι με ένα τηλέφωνο στο χέρι να εύχονται «καλή σαρακοστή». Θέλεις τώρα εσύ μανίτσα μου να σε πιστέψω ότι δεν θα φας κοψίδι για 40 μέρες; Για τόσο ανόητο με περνάς;
Εν τω μεταξύ, έπεσα και στο λεωφορείο του τρόμου: χαλασμένα τα ακυρωτικά, οπότε όσοι έμπαιναν έτρεχαν μπροστά στον οδηγό «να το υπογράψει».
Αυτό τουλάχιστον ισχυριζόταν μια γριά με τέσσερις σακούλες Jumbo που καθόταν δίπλα μου. Εργολαβία το είχε πάρει: όποιος έμπαινε, τον άφηνε σαδιστικά να προσπαθεί να ακυρώσει το εισιτήριο στο μηχάνημα και μετά του έδινε παραπεμπτικό για τον οδηγό. «Να το υπογράψει». Ήθελα να ήξερα, τι κουβάλαγε στις τέσσερις σακούλες.
Πάντως, στο λεωφορείο γλιτώνω τους περίεργους με τις ερωτήσεις. Οι περισσότεροι επιβάτες θυμίζουν θαμώνες καφενείου (πολλοί είναι), οπότε μόλις πέσει ερώτηση τύπου «σε πόσες στάσεις είναι το Υγεία», θα πεταχτούν τουλάχιστον δέκα άτομα με έξι διαφορετικές απαντήσεις.
Αντε βρες άκρη. Και μετά μας φταίνε όσοι ψηφίζουν καταλληλότερο τον Καραμανλή και Μεγάλο Έλληνα τον Καραμανλή.
Πότε ήρθε ο Μάρτιος. Αντε να αρχίσω να ξεσκονίζω τα all starάκια.