Blogoπαίχνιδο Νο7

Ο αγαπημένος φίλος Αχαλίνωτος, μου έκανε πάσα blogoπαίχνιδο. Καιρό είχα να παίξω, οπότε ήρθε η ώρα. Πέντε μικρά πραγματάκια που μου σπάνε τα νεύρα. Μόνο πέντε; Τέλος πάντων:

* Η δυσκολία των ανθρώπων να πουν «ευχαριστώ» και «καλημέρα». Δήθεν ψάχνουν την τσάντα ή κοιτάνε το κινητό, ώστε η διασταύρωση στο δρόμο, στο διάδρομο, στην ουρά να είναι ανώδυνη. Κρίμα.
* Μιλώντας για ουρά. Η εντύπωση που έχουν ορισμένοι άνθρωποι ότι θα σε γελάσουν και θα περάσουν μπροστά. Συνήθως είναι ηλικιωμένοι με την αιώνια δικαιολογία «δεν είδα, δεν κατάλαβα, δεν ξέρω εγώ από αυτά, δεν αναπνέω, δεν επικοινωνώ με τον έξω κόσμο, έχασα και την Ουκρανή που μου άλλαζε τον καθετήρα». Έτσι θα γίνω όταν μεγαλώσω;
* Η συμπεριφορά στην κυλιόμενη του Μετρό. Όχι δεν μιλάω για αυτούς που δεν στέκονται δεξιά. Το ξεπέρασα αυτό. Δεν θέλουν, τέλος. Μπορείς να εξηγήσεις στην αγελάδα να μην πατάει τη χλόη; Όχι. Μιλάω για κάτι πιο ενοχλητικό: ο τρόπος που ορισμένοι «μπαίνουν» στην κυλιόμενη. Την κοιτούν με δέος -εννοείται ότι αδιαφορούν αν ακολουθεί λεφούσι- αφήνουν και μερικά σκαλιά να περάσουν, ώστε να έρθουν τα επόμενα που είναι πιο γλυκά και ανεβαίνουν.
Φοβερή σκηνή προχτές στον Κεραμικό: μπροστά μια ηλικιωμένη με δύο σακούλες σούπερ μάρκετ. Φτάνει στην κυλιόμενη, σταματά κόκκαλο, κοιτά τα σκαλοπάτια και πετά μέσα τις σακούλες. Μετά βουτάει και η ίδια. Βούτηξα και εγώ από πίσω. Ξεκινάμε το ταξίδι προς τα πάνω. Εννοείται ότι κάποια στιγμή θα φτάναμε: έτσι είναι η ζωή μανδάμ, όλα κάποτε τελειώνουν. Τελείωσε και η σκάλα, οι σακούλες τερμάτισαν πρώτες με καλό χρόνο, για να ακολουθήσει η μανδάμ. Η οποία όλο αυτό δεν το περίμενε. Μα να φτάσουν πρώτες οι σακούλες; Απαράδεκτον. Οπότε μόλις έφτασε, μπουρδουκλώθηκε. Μπουρδουκλώθηκα και εγώ από πίσω... Συγγνώμη δεν ζήτησε. Είπαμε, αγελάδα πάνω στη χλόη.
* Η φράση «για το καλό». Πάμε εκεί «για το καλό», φάε τον άμπακο «για το καλό», ψώνισε αυτό «για το καλό», κάνε το κορόιδο «για το καλό». Ποιο ακριβώς είναι αυτό το καλό; Ξέρει κάποιος πού μένει; Εισπράττει τίποτα δικαιώματα; Το πληρώνω με τη ΔΕΗ;
* Οι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν ότι δεν έχουμε τίποτε άλλο να πούμε. Αλλες πορείες, άλλες ζωές, άλλα ενδιαφέροντα. Τέλος διαδρομής, τι να κάνουμε; Φίλιες για ιστορικούς λόγους; Πού ακούστηκε;

Κάποτε με ενοχλούσε η ματαιοδοξία των ανθρώπων. Το «είμαι ένα τίποτα, τα στερήθηκα όλα και τώρα θέλω να βγάλω τα απωθημένα μου». Τελικά, το συνήθισα. Δεν το καταλαβαίνω, αλλά το συνήθισα.
Δεν θέλω να υποχρεώσω κανέναν να παίξει. Τριήμερο έρχεται, είναι και ο αετός στη μέση. Όποιος θέλει, είναι μια καλή αφορμή.