Latin

Καμάρωσε δίπλα τον «ωραίο σαν Έλληνα», Simón Bolívar, πρόεδρο της Βενεζουέλας, της Βολιβίας, του Περού και της Μεγάλης Κολομβίας. Αιωνία της η μνήμη.
Αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να σκέφτεται μετά τη νέα νίκη του Hugo Chávez, ο οποίος πίνει νερό στο όνομά του.
H αλήθεια είναι ότι ο Bolívar ελάχιστα κοινά έχει με τον λατρεμένο Chávez. O ίδιος υπήρξε θαυμαστής του αγώνα των Αμερικανών για ανεξαρτησία, μελετητής του Διαφωτισμού και των φιλελεύθερων ιδεών. Έλεγε μάλιστα ότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τη μακρόχρονη παραμονή ενός ανδρός στην εξουσία, γιατί οι πολίτες συνηθίζουν να τον υπακούν και εκείνος να τους διατάζει. Κοινώς, γίνεται τύραννος.
Αυτά όλα ειπώθηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα. Από τότε κύλησε πολύ νερό στον Αμαζόνιο και τον Ορινόκο, ήρθαν ανεξαρτησίες, δικτάτορες, αντάρτικα, πολιτικές ελίτ λίγων και εκλεκτών και μπόλικη εκμετάλλευση. Ήρθε και ο Fidel.
Μέχρι που σε πολλές χώρες εμφανίστηκαν τύποι σαν τον Chávez για να καλύψουν ένα κενό. Και μπορεί ο Hugo Chávez να ήρθε στην εξουσία ανατρέποντας εκλεγμένο πρόεδρο, σε άλλες χώρες όμως το κενό καλύφθηκε δημοκρατικά. Δες στη Βολιβία ή τον Ισημερινό. Ακόμα και στη Βραζιλία. Ή στην Argentina, όπου χορτάσαμε δικτάτορες και φιλελεύθερους lifestyle σωτήρες.
Σε όλες τις περιπτώσεις ο παρονομαστής ήταν κοινός: μια χώρα μπανανία, την οποία κυβερνούσε μια πριβέ πολιτική ελίτ, άλλαζε ρότα. Εκατομμύρια αποκλεισμένοι αποκτούσαν πρόσβαση στα αυτονόητα όπως η εκπαίδευση και η υγεία. Σκέψου ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, οι «αποκλεισμένοι» δεν ήταν απλά... φτωχοί, αλλά ινδιάνοι. Είχαν δηλαδή την «ατυχία» να έχουν γεννηθεί εκεί προτού τους ανακαλύψουν οι... αγαθοί conquistadores. Στη Βολιβία, ας πούμε.
Αλλά και στην περισσότερο ευρωπαϊκή Βραζιλία, χρειάστηκε να έρθει στην εξουσία ο «Λούλα», ένας φτωχός εργάτης-συνδικαλιστής με όραμα, για να αλλάξει η ζωή εκατομμυρίων. Ας το έχουν αυτό υπόψη όσοι σπεύδουν να θαυμάσουν (ή να υιοθετήσουν) τις γραφικές εκδοχές «συνδικαλισμού» επιπέδου Φωτόπουλου.
Θα με ρωτήσεις: πώς έβγαλαν από τη φτώχεια και τον αποκλεισμό τους λαούς οι διάφοροι Chávez; Εδώ σε θέλω κάβουρα, εδώ είναι το ζουμί σου. Ειδικά αν έχεις υπόψη την ελληνική «αριστερή» πατέντα τύπου να τα πάρουμε από τους πλούσιους. Κάπου δηλαδή υπάρχουν κάτι πλούσιοι, οπότε ο Έλλην σοσιαλιστής πάει ως άλλος Ρομπέν να του πάρει τα λεφτά και να τα μοιράσει στους φτωχούς. Φυσικά το πιο πιθανό είναι να μην βρει ούτε την ασημένια αυγουλιέρα. Αντε στο τσακίρ κέφι να πέσει σε καμιά «λίστα Λαγκάρντ», οπότε αρχίζει να μοιράζει στους φτωχούς τα λεφτά από τις λίστες. Έναντι λογαριασμού.
Όμως, επειδή με τα έναντι κανείς ποτέ δεν χόρτασε την πείνα του, αναγκαστικά επιστρατεύει την πρακτική των δανεικών, την οποία εγκαινίασε ο Ανδρέας τη δεκαετία του 1980 και έκαναν θρησκεία οι υπόλοιποι. Με αποκορύφωμα την ατάκα «λεφτά υπάρχουν» του πανηλίθιου υιού και κερασάκι στην τούρτα το παγκάλειο αξίωμα «μαζί τα φάγαμε».
Εκτός όμως από αυτή την πατέντα, που εσχάτως έχουν λατρέψει νέοι πανηλίθιοι επιπέδου Στρατούλη, υπάρχει και μια άλλη. Το ζουμί του κάβουρα που λέγαμε και την οποία εφάρμοσε με επιτυχία ο λατρεμένος Hugo: τι στο διάολο παράγω σε αυτή τη χώρα; Δώστου να καταλάβει. Διότι ο πλούτος έρχεται από τα φράγκα που μπαίνουν στο μαγαζί σου, όταν ο άλλος έχει ανάγκη και κόψιμο το προϊόν σου. Φτιάχνεις ωραίους λαχανοκεφτέδες; Ουρές θα κάνουν από έξω. Και επειδή στη Βενεζουέλα δεν φτιάχνουν ωραίους λαχανοκεφτέδες, προτίμησαν το πετρέλαιο. Ομοίως και στον Ισημερινό. Στη Βολιβία πάλι έχουν μπόλικο αέριο. Ενώ το Cristinάκι στη δική μου πατρίδα βολεύεται με τη σόγια.
Και κάπως έτσι αρχίζεις να βγάζεις τους φτωχούς από τη μοίρα τους και να κλείνεις μια τεράστια ψαλίδα ανισότητας. Από τα λεφτά που φέρνουν οι εκάστοτε λαχανοκεφτέδες. Όχι τα δανεικά.
Πρόσφατα είδα στον Guardian ένα γράφημα για τα 10 χρόνια Chávez: μειώθηκε η παιδική θνησιμότητα, διπλασιάστηκε το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, ενώ η φτώχεια από 25% του πληθυσμού το 1999 έπεσε στο 8,5% το 2011. Και οι εξαγωγές πετρελαίου το 2011 έφτασαν τα 60 δισ. δολάρια. Όσο δηλαδή δύο δόσεις που περιμένει ο Σαμαράς από την τρόικα και τη φιλενάδα Μέρκελ.
Και τις στατιστικές τις διάβασα σε αγγλική εφημερίδα, να εξηγούμαστε. Και άσε τον Στρατούλη και τους ομοίους του να ψάχνουν τους πλούσιους να τους πάρουν τα λεφτά. Και τις καλοζωισμένες γλωσσούδες επιπέδου Δούρου και Κωνσταντοπούλου να περιμένουν στο τζιπ με αναμμένη μηχανή για να τραπούν σε φυγή και να μοιράσουν τα λεφτά στους φτωχούς.
Θα με ρωτήσεις, δηλαδή είχε άδικο ο «ωραίος σαν Έλληνας» Simón Bolívar που φοβόταν τους ισόβιους ηγεμόνες; Καταρχήν, για να είναι «ωραίος σαν Έλληνας», αποκλείεται να είχε άδικο.
Διότι σούπερ αισιόδοξα είναι όλα τα παραπάνω, αλλά οι νέοι ηγέτες που ήρθαν στην εξουσία, ουσιαστικά δημιούργησαν και μια νέα πολιτική ελίτ. Μαζί με οργανώσεις βάσης, που λέει και η φίλη μου η Αλέκα, μπόλικη προπαγάνδα, πελατειακό κράτος και διαφθορά. Καλώς ή κακώς, πάνε πακέτο. Και όλα αυτά πού; Σε μια περιοχή, όπου το χάρισμα ενός ηγέτη ανέκαθεν συνάρπαζε πλήθη. Αρκεί να ακούσεις λίγη ώρα τον Hugo να μιλά και θα τον λατρέψεις.
Εδώ λοιπόν είναι το κόλπο: Άμα έχεις βγάλει τους πολλούς από τη φτώχεια, τους έχτισες σπίτι, σχολείο και νοσοκομείο, θα σου πουν, χαλάλι.
Και αυτές οι νέες πολιτικές ελίτ ασφαλώς ενόχλησαν τις παλιές, ενδεχομένως και όσους δεν είναι πολύ φαν αυτού του... latin τρόπου πολιτικής ενσωμάτωσης. Λογικό και ανθρώπινο. Έτσι εξηγείται -τουλάχιστον στην Βενεζουέλα- το υψηλότατο ποσοστό που έλαβε ο νεαρός συμπαθέστατος αντίπαλος του Chávez.
Ενοχλούν ασφαλώς και τη δική μας «δυτική» αντίληψη κοινωνίας, δημοκρατίας και οικονομίας που συνήθως διακωμωδεί τους Chávez αυτής της ζωής. Και όταν λέω δική μας, μην το πάρεις τοις μετρητοίς, διότι εμείς μια βαλκανική μπανανία είμαστε που απλά έζησε λίγο ένα όνειρο με δανεικά. Λέμε τώρα αν είσαι κανένας Νορβηγός ή Φινλανδός, οπότε τρίβεις τα μάτια σου. Αλλά να είσαι πχ Ισπανός και να επικρίνεις, είναι αστείο. Την ώρα που η δική σου εκδοχή περί δημοκρατίας και οικονομίας εξαντλείται στα πακέτα μέτρων, για να γλιτώσεις την «ολική διάσωση». Για να μην πω Αμερικανός, που κατακεραυνώνεις τις χαιρετούρες Chávez με τους Αχμαντινετζάντ αυτού του πλανήτη, ενώ οι δικοί σου ηγέτες έβγαιναν φωτογραφίες με τους Σαντάμ του ίδιου πλανήτη μέχρι να τους πετάξουν στα σκουπίδια.
Γίνονται πράγματα στη Νότιο Αμερική, αγαπημένε και «ωραίε σαν Έλληνα» Simón Bolívar, απλά γίνονται με... latin τρόπο. Και οδηγό τη θεωρία των λαχανοκεφτέδων που αναλύσαμε παραπάνω. Η Ιστορία θα κρίνει. Μπορεί και να είσαι τυχερός που έζησες τον 19ο αιώνα, έστω και αν πέθανες τόσο νέος.
Στην τελική, όλοι υποτίθεται ότι για ένα πράγμα κόπτονται: την ανάπτυξη.
Για ρώτα και τον Σαμαρά που κυκλοφορεί αγκαζέ με τη φιλενάδα Μέρκελ.