Όνειρο

Ήταν όνειρο και έγινε πραγματικότητα στις εκλογές. Δεν σου μιλώ για το αποτέλεσμα, ποιος ενδιαφέρεται; Σου μιλάω για αληθινά όνειρα: τακτικό μέλος Εφορευτικής Επιτροπής.
Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι προτιμούν να λάβουν χαρτί για (τέως) χαράτσι, παρά χαρτί για Εφορευτική. Το κατάλαβα όταν βρέθηκα στο Εκλογικό Τμήμα παρέα με τη νεαρή δικηγόρο και μια φιλενάδα της που έκανε τη γραμματέα. Οι υπόλοιποι της Εφορευτικής δεν εμφανίστηκαν. Ή μάλλον εμφανίστηκε μια κυρία με ένα πάκο χαρτιά ότι έχει γάγγραινα-καταρράκτη-κολίτιδα-έμπολα-υψοφοβία και έφυγε. Στην πορεία ήρθε και ένας άλλος, ο οποίος δήλωσε ότι είχε γενέθλια και «είχε κανονίσει». Υποθέτω σε σκυλάδικο. Τον χάσαμε και αυτόν, αλλά χαλάλι. Μέρες που είναι να δουλέψει και η νύχτα.
Και έτσι μείναμε η δικαστική αντιπρόσωπος, η φιλενάδα της και εγώ να κρατήσουμε όρθιο το ύψιστο αγαθό της Δημοκρατίας. Από κοντά και ένας από τους δεκάδες Μάρτυρες του Ιεχωβά της Αλέκας, που από νωρίς είχαν κατακλύσει το σχολείο. Τι καημός και αυτός! Να περιφρουρήσουν τη Δημοκρατία της αστικής τάξης.
Μη στα πολυλογώ, όλα τα λεφτά είναι ο εκλογικός κατάλογος. Αν ποτέ σου τύχει, χάζεψε ημερομηνίες γέννησης. Στον δικό μου βρήκα ψηφοφόρους που γεννήθηκαν πριν το ταξίδι του Τιτανικού (1912), δεκάδες πριν το Δημοψήφισμα που έφερε πίσω τον βασιλέα Κωνσταντίνο Α' (1920), αρκετές δεκάδες πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922) και δύο που ήρθαν στον κόσμο  πριν γεννηθεί η λατρεμένη μου Φρειδερίκη (1917).
Καταλαβαίνεις την ανυπομονησία μου να εμφανιστούν όλοι αυτοί, αλλά και τα στοιχήματα με κωδικό που σκαρώσαμε με την φιλενάδα της δικαστικής αντιπροσώπου: «έρχεται ο Τιτανικός», «μπαίνει η Παλινόρθωσις», «μπουκάρει η Φρειδερίκη».
Πάντως, ας το έχουν υπόψη στη Νέα Δημοκρατία. Δεν μιλάω για το ΠΑΣΟΚ, εντάξει ο Γιώργος γιος του ιδρυτού ήταν, δικαίωμά του να καταστρέψει την οικογενειακή επιχείρηση. Αλλά ο Σαμαράς; Ξένο σώμα να πάρει στο λαιμό του κοτζάμ παράταξη; Αντιλαμβάνεσαι το πρόβλημα που προκάλεσε με την αλλαγή του παραδοσιακού πυρσού από εκείνη τη μουτζούρα; Πού πας, μανίτσα μου και αποσύρεις τον πυρσό; Ο «Τιτανικός» θα σε ψηφίσει, πώς θέλεις να σε αναγνωρίσει;
Έμπαιναν μέσα στο παραβάν και δεν έβγαιναν ποτέ.
«Θέλετε βοήθεια;» φώναζε απελπισμένη η δικαστική αντιπρόσωπος.
«Τρέχα μέσα, δεν έχει επιστροφή ο ήχος και ψάχνει τον πυρσό» της έλεγα.
Και είχα δίκιο. Δεν μου το έλεγε μετά, γιατί παραμόνευε και ο Μάρτυρας του Ιεχωβά, αλλά μιλούσαν τα μάτια.
Υπήρχαν βέβαια και πιο πρακτικά περιστατικά. Δύο-τρεις με τον κωδικό «Φρειδερίκη» έστεκαν έξω από το παραβάν και ξεφύλλιζαν τα ψηφοδέλτια.
«Περάστε μέσα, παρακαλώ, δεν επιτρέπεται» έλεγε η γνωστή αντιπρόσωπος.
«Δεν έχει επιστροφή ο ήχος» τής επαναλάμβανα μονότονα και εκείνη έσπευδε να σπρώξει τα περιστατικά στο παραβάν.
Λάτρεψα όμως ζευγάρι «Τιτανικού». Μπήκαν στα διπλανά παραβάν και έπιασαν συζήτηση. Και η ένταση του ήχου, στο τέρμα.
«Να και ο Μηταράκης, στη μέση είναι» λέει ο σύζυγος, δίνοντας γραμμή. Προφανώς είχε εντοπίσει το γαλάζιο ψηφοδέλτιο. Ούρλιαζε η δικαστική αντιπρόσωπος να μην μιλάνε μεταξύ τους.
«Ο Αβραμόπουλος είναι πάνω» συνέχιζε απτόητος ο σύζυγος.
 Έτσι και ήταν ο Luis Buñuel θα γύριζε την ταινία «το παραβάν που μιλάει».
«Σταμάτα πια! Μας έκαναν παρατήρηση!» απάντησε η άλλη εντός του ετέρου ομιλούντος παραβάν. Καταλαβαίνεις παντόφλα που θα πέφτει σπίτι.
Ήρθε και μία που -μεταξύ μας- χαλαρά προκαλούσε πολιτειακό ζήτημα. Μου σκάει στη μούρη ένα διαβατήριο με εθνόσημο το πουλί της Χούντας. Στη φωτό μια μαντάμ, ίδια η Ζωζώ πριν 40 χρόνια.
«Έχω και αυτό, αν δεν σας κάνει» μου λέει. Ξέρεις ποιο ήταν το Plan B? Μια φωτοτυπία ταυτότητας με το στέμμα της Φρειδερίκης. Δηλαδή πριν το πουλί της Χούντας. Ιστορία ξέρω. Στη φωτό, πάλι η Ζωζώ πριν 40 χρόνια.
«Μήπως έχετε κάτι πιο πρόσφατο;» τη ρώτησα. Κουβέντα να γίνεται.
«Γιατί παλικάρι μου; Αυτά δεν σου κάνουν;» με αποστόμωσε. Για αυτό σου λέω κουβέντα να γίνεται.
Τελικά, το deal έκλεισε να πάει σπίτι και να μας φέρει το βιβλιάριο του ΙΚΑ, που είναι και απολιτίκ. Σου ορκίζομαι ότι αν δεν ήταν ο Ιεχωβάς της Αλέκας, θα της φιλούσα τα χέρια που διατηρεί τέτοια κειμήλια. Και έχει και τόσο χιούμορ.
Λάτρεψα επίσης μια ταυτότητα «Βασίλειον της Ελλάδος» με σκαλωσιές. Εξηγώ: η κυρία είχε βάλει τέσσερις συνδετήρες γύρω-γύρω να την κρατάνε. Έτσι ήταν μια ζωή η Μοναρχία. Με συνδετήρες στεκόταν.
Ήρθε και ένας με ταυτότητα, όπου επάνω είχε βάλει ένα τεράστιο αυτοκόλλητο, που έγραφε: «ΤΑΥΤΟΤΙΤΑ». Να υποθέσω ότι στο μπάνιο του σπιτιού του έχει βάλει αυτοκόλλητο που λέει «ΤΟΥΑΛΛΑΙΝΤΑ»;
«Χθες μού δηλητηριάσαν δύο σκυλιά και θα ψηφίσω Χρυσή Αυγή» μου είπε ένα βαρύ περιστατικό με το που μπήκε μέσα. Θα έπαιρνα όρκο ότι την είχα δει στα «Παρατράγουδα» της κυρίας Αννίτας να τραγουδά το «Έξω απ' τα δόντια» της Μαλαμώς. Κρατήθηκα να της πω ότι η φόλα για σένα πήγαινε και άδικα χάσαμε τα σκυλάκια, αλλά παραμόνευε ο γνωστός Ιεχωβάς.
Ήρθε και μια 30άρα κοπελίτσα που ρώταγε τι ακριβώς πρέπει να κάνει. Τι να της απαντήσεις; Ήρθε και ένας λαχειοπώλης, ένας με σκύλο και ένας μπαμπάς με το βουβαλόπαιδο γιο του -ετών 19. Τον έβγαλε και φωτογραφία με φόντο την κάλπη. Μετά γύρισαν σπίτι να συνεχίσουν να τρώνε μέχρι τις επόμενες εκλογές.
Μη στα πολυλογώ. Οι εκπρόσωποι των κομμάτων ήταν όλα τα λεφτά. Πλην του Ιεχωβά, έσκασε μύτη ένας της ΝΔ με blazer του Αβραμόπουλου, ένας trendy της Δράσης με iphone, μια ντάνα της Δημοκρατικής Συμμαχίας, μια δυστυχισμένη της ΔΗΜΑΡ, ένας λατρεμένος με κομπολόι του πρωθυπουργού-in-waiting Αλέξη και δύο μωρά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τύπου «το καλοκαίρι σε περιμένω Ικαρία».
Δεν σου συζητώ τους εκπροσώπους του «Κοινωνία-Συνεχιστές του Καποδίστρια». Ατελείωτοι. Ήξερες εσύ ότι έχει τόσους συνεχιστές ο σιορ Κυβερνήτης; Πού κυκλοφορούν άραγε όταν δεν είναι συνεχιστές του Καποδίστρια;
Κρίμα, πάντως, που δεν μου έκατσε ο συμβολαιογράφος του «Χαρίζω Οικόπεδα» να μου γράψει ένα τεμάχιο. Τον πέτυχε άραγε κανείς;
Στην καταμέτρηση δεν μπόρεσα να μείνω. Ίσως τον Ιούνιο.

Έφυγα λυπημένος. Ακόμα και τώρα με διαπερνά το κενό, αλλά πολύ γοητευτικό βλέμμα μιας ανήμπορης ηλικιωμένης. Στεκόταν μπροστά μου με απορία και πόνο. Προφανώς δεν καταλάβαινε ούτε πού είναι, ούτε τι πρέπει να κάνει, ούτε γιατί πρέπει να το κάνει. Την κουβάλησε (και ταλαιπώρησε) ένας συγγενής για να ψηφίσει.
Για περίπου δέκα λεπτά, μέχρι να τραβήξω τη γραμμή στον κατάλογο, να της δώσω τα ψηφοδέλτια, να μπει, να βγει και να το ρίξει μέσα, είχε γίνει χρήσιμη.

Με τρόπο απάνθρωπο.
Για τον οποίο κανείς δεν έκανε ένσταση.