Λεξικό

Δεν είναι όμως φοβερό; Δύο χρόνια τώρα σωζόμαστε κάθε τρίμηνο με νέα μέτρα. Έξι δόσεις, έξι πακέτα, έξι πατριωτικά καθήκοντα, έξι i told you so, έξι wannabe επαναστάσεις -τηλεοπτικές και μη. Και όλοι νιώθουν δικαιωμένοι, σίγουροι ότι η δική τους αλήθεια, προσπάθεια, προειδοποίηση- ουρλιαχτό- τηλεοπτικό show ήταν το εγκυρότερο.
Και πού καταλήξαμε; Ότι κινδυνεύουμε να γίνουμε Argentina. Έπεσες στην ανάγκη μου, με λίγα λόγια, αν και η αλήθεια είναι ότι δύο χρόνια τώρα στα έχω πει χαρτί και καλαμάρι. Ξέρεις ακριβώς τι θα πει να «γίνουμε Argentina».
Και επειδή θα μπουν και νέες λέξεις στην καθημερινότητά σου, πάρε να έχεις:

• default (προφέρεται «ντεφόλ» ή «ντεφάουλ»): καλά αυτό δεν είναι δικό μας, το κλέψαμε. Είναι η λέξη που τρόμαζε εκείνο το μακρινό 2001 περισσότερο από όλες τις υπόλοιπες: «παύση πληρωμών». Αυτό δηλαδή που συμβαίνει εδώ και καιρό στην Ελλάδα: εκτός από τις (κουτσουρεμένες) συντάξεις, τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και τις επιχορηγήσεις των κομμάτων (ακόμα και αυτών που είναι κατά του Μνημονίου) τίποτε άλλο δεν πληρώνεται. Ούτε το κωλόχαρτο, που λέει ο λόγος.
  
• canje (προφέρεται «κάνχε»): ανταλλαγή χρέους ή αλλιώς «κούρεμα». Χρόνια ολόκληρα βασάνιζε την πατρίδα η συγκεκριμένη λέξη. Το ποσοστό «κουρέματος» εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, αντικειμενικούς και μη. Κυρίως από το μέγεθος των cojones του εκάστοτε υπουργού.
• corralito: κατά λέξη σημαίνει «παρκοκρέβατο». Εκεί που αμολάς το μικρό και κάνει περιορισμένες κινήσεις. Το ίδιο έγινε και με τις καταθέσεις. Σου λέει, για να μην τρέξετε όλοι και τα σηκώσετε να τα βάλετε κάτω από το στρώμα της γριάς (όπως σας είπε ο Αυτιάς), θα μπορείτε να σηκώνετε λίγα pesos -200 ή 300 αν θυμάμαι καλά- την εβδομάδα. Σαν μωρό στο παρκοκρέβατο έγιναν οι καταθέτες. Οι μικροί. Γιατί οι μεγάλοι τα είχαν ήδη βγάλει εκτός. Και με τα 200 pesos την εβδομάδα αγόραζες τα χάπια σου, τα slipad της γριάς, χαρτάκια για τα στριφτά, άντε και μακαρόνια. Μέχρι εκεί. Ζωάρα...
• corralón: η μετεξέλιξη του προηγούμενου με τη διαφορά ότι τα λεφτουδάκια σου ανταλλάσσονταν με λίαν υποτιμημένα ομόλογα σε pesos. Αυτό -λέγεται- ότι ωφέλησε μεγάλες επιχειρήσεις, που έβγαλαν τα δολαριάκια τους στο εξωτερικό και ξεπλήρωσαν τα χρέη τους με υποτίμηση. Καρα-ζωάρα. Αυτά να τα βλέπουν όσοι ονειρεύονται επιστροφή στη δραχμή: με μια δεκάρα στου Κωσταντάρα θα αγοράσουν την Ελλάδα, οι «πατριώτες» που φρόντισαν να στείλουν τα λεφτά στην Ελβετία.
• patacón: «παράλληλο νόμισμα» που κυκλοφορούσε στο Buenos Aires και χρησιμοποιείτο για πληρωμές ή αγορές. Μέχρι και την Εφορία πλήρωνες! Καταπληκτικό σχέδιο. Προτείνω να το τυπώσουμε ήδη να πληρώνουμε τα μέτρα που λαμβάνει ο Βαγγέλης, αυτοσχεδιάζοντας. Και παίζουμε και μια Monopoly βρε αδελφέ. Στην Argentina ήταν «αναγκαίο κακό», αφού τα άλλα νομίσματα δεν κυκλοφορούσαν. Κάθε επαρχία είχε τα δικά της. Μέχρι και το όνομα άλλαζε: patacón, lecor, quebracho, bocade, cecacor, federal, lecop...
  
• Domingo Cavallo: καταπληκτικός υπουργός Οικονομικών, που μπροστά του οι Αλογοσκούφης, Παπαθανασίου, Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος μοιάζουν με τους σοφούς που συνεδρίαζαν στο Riverdale για να αποφασίσουν ποιος θα πάει το Δαχτυλίδι στη Mordor. Ο Cavallo είχε την ιδέα να συνδέσει το peso σε απόλυτη ισοτιμία με το δολάριο, πράγμα που αρχικά έφερε φράγκα στην πατρίδα για να αγοραστούν τα πάντα. Όνειρο όμως ήταν και πέταξε. Πέταξε και ο ίδιος από υπουργός, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, για να επανέλθει το 2000, προκειμένου να «σώσει» τη χώρα με το corralito και τις διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ. Σου θυμίζει κάτι; Τουλάχιστον ο συγκεκριμένος πήγε και λίγη φυλακή. Για άλλο λόγο, αλλά πήγε. Πρόσφατα τον είδα να φιγουράρει σε κάτι ελληνικές εκπομπές και να καταγγέλλει τα πάντα όλα. Σαν Έλληνας πρώην υπουργός.
  
• trueque (προφέρεται «τρουέκε»): επιστροφή στις ρίζες. Αφού λεφτά δεν υπάρχουν, ούτε τίποτα να φάμε, πιάνουμε τις ανταλλαγές. Τι σου λείπει εσένα Όλγα μου σήμερα; Ένα χρυσό κολιέ; Έλα πάρε της μακαρίτισσας της θείας της Φυστικούλας που τα τίναξε στα 99 και δώσε μου εκείνο το πακέτο με τα βιολογικά μακαρόνια που είχες αγοράσει προ κρίσης από το ακριβό σούπερ μάρκετ. Εσένα τι σου λείπει, μούμια καλής θελήσεως; Τρία μέτρα σάβανο; Έλα να σου δώσω το σάβανο της θείας της Βερυκοκούλας που έδωσε ο θεός και τα τίναξε προχτές και δώσε μου εκείνη τη βιολογική σάλτσα να βάλω στα μακαρόνια. Μυζήθρα δεν θα χρειαστεί. Μας άφησε η θεία Βερυκοκούλα πριν βγάλει τον επιθανάτιο ρόγχο.
• helicóptero: αυτό δεν χρειάζεται μετάφραση. Έγινε σήμα-κατατεθέν της αποτυχίας μιας ολόκληρης παράταξης στην Αrgentina. Mιας ιστορικής παράταξης που γέννησε σπουδαίους πολιτικούς. Πλέον αποτελεί αντικείμενο του πόθου για ντόπιους «θυμωμένους» πάσης φύσεως. Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά ακόμα και στην Argentina αυτός που έφυγε με το ελικόπτερο έφταιγε λιγότερο από όλους. Απλά στα χέρια του έσκασε η βόμβα. Οι υπόλοιποι την είχαν ήδη κάνει. Σου θυμίζει κάτι;
• cacerolazo (προφέρεται «κασερολάσο»): ο γνωστός τρόπος διαμαρτυρίας με τις άδειες κατσαρόλες. Πολύ διάσημος στη διάρκεια της κρίσης. Είναι όμως εισαγωγή από τη Χιλή, τη χώρα που γέννησε αυτή τη διαμαρτυρία. Ειρωνία της τύχης: οι πρώτες διαδηλώσεις αυτού του είδους έγιναν το 1971 από γυναικείες οργανώσεις της μεσαίας και ανώτερης τάξης που ήθελαν να δείξουν πόσο χάλια ήταν τα πράγματα στη Χιλή του αριστερού προέδρου Allende. Δηλαδή αυτοί που δεν πείναγαν, έκαναν τον περισσότερο θόρυβο. Όπως άλλωστε συμβαίνει και στην παράγκα μας με τους «Λάκηδες» και τις όψιμες κομμουνίστριες που ανεμίζουν καρβέλια για να συγκινήσουν τα πλήθη. Επειδή πιστεύουν ότι όλοι έχουμε τόσο κοντή μνήμη. Οι αχρείοι.
  
• Que se vayan todos (=να φύγουν όλοι): Το σλόγκαν ενός ολόκληρου λαού που είδε ξαφνικά τον κόσμο να χάνεται κάτω από τα πόδια του.
• Εl pueblo nos quería comer a todos (=ο λαός ήθελε να μας φάει όλους): διάσημη φράση που αποδίδεται στο Cristinάκι. Tο υπενθύμισε πρόσφατα κατάμουτρα στους βουλευτές της χώρας, κυρίως σε διάφορους που ποντάρουν στην αποτυχία. Και είχε απόλυτο δίκιο. Τη στιγμή της κατάρρευσης, κανείς δεν γλιτώνει. Ούτε οι πραγματικά ένοχοι, ούτε οι πάσης φύσεως καταγγέλοντες και επαγγελματίες ευαίσθητοι.
• Los muertos no pagan (=οι νεκροί δεν πληρώνουν): εξίσου διάσημη φράση που εκφώνησε ο πρόεδρος Néstor Kirchner από το βήμα του ΟΗΕ, αναφερόμενος στο πώς είναι δυνατόν ένας λαός πεινασμένος να πληρώσει τα σπασμένα. Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά αυτή τη φράση την ακούς εδώ απλά ως ατάκα, συνοδευόμενη συνήθως από γελοιότητες τύπου «ουστ», «δεν πληρώνω», «να πτωχεύσει η πλουτοκρατία», «να σώσουμε τη χώρα» και άλλα τέτοια. Στην περίπτωση, όμως, του Don Néstor και του υπουργού Οικονομικών υπήρχε σχέδιο. Που δεν έχει καμία σχέση με τα ευρωπαϊκά. Σχέδιο με προβλήματα και ενστάσεις, καμία αντίρρηση. Και εγώ ο ίδιος -που ξέρω λίγα από οικονομία- έχω πολλές. Αλλά εκείνο το σχέδιο δούλεψε. Και δουλεύει ακόμα.
• Bicentenario (τα 200 χρόνια): στην Argentina γιορτάστηκαν το 2010. Υπολογίζεται ότι πάνω από 7 εκατομμύρια πολίτες βγήκαν στους δρόμους να γιορτάσουν την επέτειο της 25ης Μαΐου 1810. Πρωτοφανές νούμερο που φανερώνει μια αλήθεια: οι άνθρωποι που μέχρι πριν από δέκα χρόνια δεν είχαν απολύτως τίποτα να γιορτάσουν και απλά πέταγαν πέτρες, ένιωσαν ότι η χώρα πάει πάει κάπου καλύτερα. Τα ακούς Αντωνάκη μου της Νέας Αριστεράς που θέλεις να μου γιορτάσεις bicentenario το 2021; Πού πας ξεβράκωτος στα δάνεια, μανίτσα μου; Λες να έχει μείνει τίποτα να γιορτάσουμε; Θα σε καλέσω σπίτι να δούμε στο youtube την Λασκαρίνα με την Μιμή Ντενίση. Γεια σου, ωρέ Τζέσυ Παπουτσή με την ερμηνεία σου.
• Violencia es mentir: η μεγαλύτερη και σκληρότερη αλήθεια που έχω ποτέ ακούσει: «βία είναι το να λες ψέματα». Χωρίς άλλα σχόλια.

Είναι και πολλά άλλα που τώρα δεν θυμάμαι. Θα τα θυμηθώ όμως και θα στα πω. Αφού βάλθηκες να γίνεις ένας από εμάς.