Αλλιώς

Στην TV παίζει μόνο επαναλήψεις. Σειρές από 90's μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Τις παρακολουθείς και νοσταλγείς αυτό το κοντινό χθες που όλα ήταν αλλιώς. Μεγάλη κουβέντα αυτή η τελευταία: ένας άλλος κόσμος χωρίς «χρεοκοπία» και «τρόικα». Υπήρχαν βέβαια έκτακτα μέτρα. Αυτά ποτέ δεν έλειπαν, γιατί ακόμα και σε εκείνο το αλλιώς, χρειάζονταν λεφτά. Τα ίδια λεφτά που χρειάζονται και σήμερα και κανείς δεν θέλει να δανείσει.
Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά αυτός ο κόσμος της TV σε επανάληψη χλωμό το βλέπω να ξανάρχεται. Ακουσα σήμερα στο λεωφορείο συζήτηση δύο συνταξιούχων και παραξενεύτηκα: «το παιδί σου δουλεύει στο Δημόσιο;» ρώτησε ο ένας, για να εισπράξει βέβαια αρνητική απάντηση. Είδες τι κάνει η δύναμη της συνήθειας;
Και σε αυτό το τέρας που φτιάξαμε πριν και μετά το αλλιώς, παίζουμε όλοι με τις λέξεις. Πρώτοι και καλύτεροι οι πολιτικοί: «λεφτά υπάρχουν», «να σηκώσουμε τα μανίκια», «το πατριωτικό καθήκον», οι «μεγάλες αλλαγές». Μονότονα τα επαναλαμβάνει κάθε μέρα ο trendy και fit Γιώργος. Διαπιστώσεις και εξαγγελίες που μένουν στα χαρτιά. Πολύ γελάω -για παράδειγμα- με την ίδρυση επιχείρησης fast track: την ιδρύεις τη Δευτέρα και από την Τρίτη πέφτεις πάλι στα νύχια του παλιού καλού Δημοσίου, της Εφορίας, των ασφαλιστικών Ταμείων και πάει λέγοντας. Σαν τη Γέφυρα του Ρίου, που φτιάχτηκε για να ενώνει δύο καρόδρομους. Τέτοιου επιπέδου αλλαγές.
Οι υπόλοιπες «μεταρρυθμίσεις» δεν περπατάνε, γιατί προφανέστατα είναι πολύ δύσκολο να γκρεμίσεις ό,τι με τόσο κόπο έφτιαξες, στερούμενος την εκλογική σου πελατεία. Τη Δευτέρα εξαγγέλονται οι αλλαγές και την Τρίτη οι υπουργοί χαϊδεύουν τα αφτιά των νταβατζήδων της εκλογικής τους πελατείας. Και παίζουν με τις λέξεις: η απόλυση που γνωρίζεις εσύ και εγώ αποκαλείται «εφεδρεία», τα επιδόματα που δεν γνωρίζεις εσύ και εγώ αποκαλούνται «προσωπική διαφορά» και άλλα τέτοια εξωτικά.
Και όταν πάλι τα νούμερα δεν βγαίνουν, έρχονται οι έκτακτες εισφορές με νέες λέξεις: το χαράτσι αποκαλείται «εισφορά αλληλεγγύης» ή «τέλος ακίνητης περιουσίας». Υποθέτω ότι το επόμενο χαράτσι θα ονομαστεί «εξαγωγή χρυσού από όδοντες». Τι να πω...
Είμαστε κοντά στο τέλος, διαβεβαιώνει εξίσου μονότονα ο trendy και fit Γιώργος, όταν όλοι το έχουν τούμπανο ότι με τίποτα δεν τραβάει το κάρο. Ήδη οι Γερμανοί σκέπτονται και πάλι μιας μορφής «τελική λύση» υπό τους ήχους Βάγκνερ.
Μην φανταστείς. Και οι άλλοι παίζουν με τις λέξεις και κοροϊδεύουν τον κόσμο. Ο Αντωνάκης της Νέας Αριστεράς κουνάει το δάχτυλο λέγοντας i told you so, διαπιστώνει τα προβλήματα όπως ο κυρ-Θανάσης ο περιπτεράς και μιλάει για «ανάπτυξη». Σαν το κουμπί από το καζανάκι που το πατάς, στέλνει στην αποχέτευση τη μιαρή ύφεση και σου αποκαλύπτει την ανάπτυξη με άρωμα λεβάντας.
Και το αστείο είναι ότι έχει πείσει τον απελπισμένο κόσμο. Ειλικρινά απορώ: τι υπάρχει στο μυαλό του ψηφοφόρου; Ότι ο Αντωνάκης θα σηκώσει το φρύδι του και θα τρομάξει η Μέρκελ, οι Οίκοι Αξιολόγησης, η τρόικα, οι δύσπιστοι Φινλανδοί και η μαϊμού ο Τρισέ; Υπάρχει ΕΝΑΣ στοιχειωδώς σοβαρός άνθρωπος που να μην ξέρει πώς θα εξελιχθεί το έργο; Οι επόμενοι θα επικαλεστούν το χάος που παρέλαβαν από τους προηγούμενους, για να επινοήσουν αντίστοιχα χαράτσια. Αντε στο πολύ τσακίρ-κέφι να σου κάνουν δώρο τον Τρελλαντώνη της Πηνελόπης Δέλτα.
Στις παρυφές της Στρατόσφαιρας υπάρχουν και οι προτάσεις της Allou Fun Park Αριστεράς: Να χρεοκοπήσει η πλουτοκρατία (που έβγαλε ήδη τα λεφτά στην Ελβετία και ανανέωσε και διαβατήριο), να φύγουμε από το ευρώ ή να φτιάξουμε ένα -να δεις πώς το λένε- «αντιμνημονιακό μέτωπο». Ενδεχομένως και «άρμα», που ταιριάζει με τις Απόκριες.
Στην εποχή της κρίσης, ο καθένας έχει το δικαίωμα στην ατάκα, στην ψεύτικη ελπίδα. Κάτι σαν τα 15' δημοσιότητας που έλεγε και ο Γουόρχολ. Είδες άλλωστε πώς οι Λάκηδες έκαναν τρελά συμβόλαια.
Αλλά εγώ σου λέω ότι το φτιάξαμε το «άρμα», έτσι για να είμαι καλοπροαίρετος μια φορά στη ζωή μου με όλους αυτούς. Εξήγησε όμως πρώτα στον κόσμο ότι αν φύγουμε από το ευρώ και φτιάξουμε αυτό το «μέτωπο»-«άρμα» whatever, πρώτα θα πέσει χειρότερη πείνα και ανεργία. Και μετά, σε κανά 2-3 γενιές, το συζητάμε. Εξήγησέ το πρώτα και θα έρθω εγώ πρώτος να σε ψηφίσω. Μην παίζουμε με τις λέξεις.
Και μιλώντας για παιχνίδι, τι θυμήθηκα: ο αρχι-εργατοπατέρας της χώρας δεν πήγε -λέει- στην ομιλία του trendy και fit Γιώργου στη ΔΕΘ εις ένδειξιν διαμαρτυρίας και αγανακτήσεως. Και του έκανες τα μούτρα κρέας, φουκαρά. Όσο του τα έκαναν και οι γνωστοί performers του ΠΑΜΕ με το πανό. Μήπως, μανίτσες μου, να φτιάχνατε πρώτα ένα πανό για τους απολυμένους από την εργοδότρια Αλέκα; Ντροπή -το λιγότερο- να τους βρίζετε.
Όλος αυτός ο θίασος υπήρχε και πριν. Στο αλλιώς. Αλλοτε κρυμμένος, άλλοτε μασκαρεμένος, άλλοτε ολοζώντανος μπροστά σου. Αλλά τότε είχες άλλες δουλειές για να ασχοληθείς σοβαρά μαζί τους. Είχες μετοχές, διακοποδάνειο και πιστωτικές με άτοκες δόσεις.
Τότε τα δανεικά ήταν ενδεχομένως φθηνότερα και η ερώτηση του συνταξιούχου «το παίδι σου δουλεύει στο Δημόσιο», είχε απάντηση.
Αυτός λοιπόν ο θίασος υποτίθεται ότι πασχίζει ή φιλοδοξεί να σε βγάλει από την κρίση. Το έχουμε συζητήσει πολλές φορές, αλλά είμαστε λίγοι: δεν μπορούν και δεν θα σε βγάλουν.
Όσο χαϊδεύουν αφτιά, όσο παίζουν με τις λέξεις και υπόσχονται ανέξοδα παραδείσους, λύση δεν θα έρθει.
Αν δεν το πάρουν απόφαση -πρώτοι εκείνοι και μετά και εμείς- ότι το αλλιώς που βλέπουμε στις επαναλήψεις της TV έχει περάσει οριστικά, όπως η Αθήνα του μπακαλόγατου Ζήκου και της Βλαχοπούλου στη «40άρα», δεν υπάρχει διέξοδος.
Στα έχω πει πολλές φορές: στην Argentina χρεοκόπησαν, πείνασαν κυριολεκτικά, αλλά βρέθηκε ένας πολιτικός που αρνήθηκε να χαϊδέψει αφτιά και έκανε το αυτονόητο: εκμεταλλεύθηκε τον πλούτο της χώρας. Και σήμερα, όταν πηγαίνεις σε ένα σούπερ μάρκετ, σχεδόν όλα τα προϊόντα είναι ντόπια.
Θα πάρεις και iPAD, αλλά δεν είναι δυνατόν τα μισά υλικά της χωριάτικης σαλάτας να είναι εισαγόμενα. Από εκεί να ξεκινήσεις να δεις το πρόβλημα και άσε το «πατριωτικό καθήκον», την «κακιά τρόικα» και τα «άρματα».
Αν είχαμε κάνει το ίδιο, από το 2008 τότε που ξέσπασε η κρίση αλλά εμείς ασχολούμασταν με τους τράγους, τα Βατοπαίδια, τις «γαλάζιες» βίλες και τα «πράσινα» σκάνδαλα, σήμερα μπορεί και να την είχαμε σκαπουλάρει.
Μπορεί να ήταν αλλιώς.