Κάστρο

Έπεσε στα χέρια μου τις προάλλες και έκατσα να την δω. Μεξικάνικη ταινία του 1973 με τίτλο El Castillo de la pureza (Το Κάστρο της Αγνότητας).
Πρόσεξε τώρα σκηνικό, αγαπημένη πενταμελής οικογένεια ζει σε αυτό το «Κάστρο». Μην φανταστείς, ένα τυπικό μεξικάνικο σπίτι από αυτά που δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Ή για είμαι πιο ειλικρινής, είχα δει άλλο ένα τέτοιο στη Frida: Διώροφο με μεγάλα δωμάτια και ένα υπέροχο patio (αυλή). Πισίνα δεν είχε, αλλά έβρεχε σε όλη την ταινία, οπότε το ίδιο ήταν.
Η οικογένεια λοιπόν ζει μέσα στο σπίτι και ασχολείται με την παρασκευή ποντικοφαρμάκων. Τα παιδιά (o Porvenir, η Voluntad και η Utopia) γεμίζουν σακουλάκια δηλητήριο και ο πατέρας (Gabriel) βγαίνει να τα πουλήσει. Η μητέρα (Beatriz) είναι λίγο femme fatale, τύπου «για δούλα σου με έχεις και δεν με αγαπάς». Αν είχε γυριστεί η ταινία λίγα χρόνια αργότερα, η μάνα έκανε χαλαρά καριέρα με τον Φοίβο, αλλά έτσι είναι η ζωή.
Πάμε παρακάτω: τα παιδιά λοιπόν και η μητέρα ζουν ως τρόφιμοι σε αυτό το «Κάστρο». Μέσα μαθαίνουν γράμματα, μέσα παίζουν, μέσα κάνουν γυμναστική, μέσα σκίζουν ο ένας τις σάρκες του άλλου. Και αν κάνουν καμιά κουτσουκέλα, ο πατέρας τα ρίχνει σε μια απομόνωση, τύφλα να έχει το Alcatraz. Όλα μέσα. Έξω κόσμος δεν υπάρχει. Και η βρόχα να πέφτει στρέιτ θρου.
Κάποια στιγμή ο πατέρας, εκεί που πουλά τα ποντικοφάρμακα και ψιλοφλερτάρει και μια άσχημη, του την πέφτει η αστυνομία. Μπορεί και το ΣΔΟΕ, θα σε γελάσω. Υποτίθεται ότι δεν είχε άδεια πώλησης φαρμάκων, δεν έκοβε αποδείξεις και στήριζε και το Μνημόνιο. Τρία κακουργήματα, όχι αστεία.
Αποτέλεσμα; Να καεί να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή. Δηλαδή, το «Κάστρο». Η αστυνομία του χτυπά την πόρτα και το «Κάστρο της Αγνότητας» γεμίζει φλόγες, κόσμο, υστερίες, περίεργους γείτονες, αστυνομία, περιπολικά.
Και εκεί που λες ότι η οικογένεια θα λυτρωθεί που θα δει -επιτέλους- τον έξω κόσμο, πέφτουν επάνω να τον στηρίξουν. Λογικό το βρίσκεις. Τι ήξεραν από τον έξω κόσμο; Ποιος θα πάει να πουλήσει τα ποντικοφάρμακα; Ποιος θα τους τιμωρεί; Ποιος θα τους αντιμετωπίζει ως τρόφιμους; Ποιος θα τους διδάσκει αυτή την αλλόκοτη ζωή; Είμαστε τώρα για να κάνουμε αντίσταση στο Μνημόνιο με τον γραφικό Αλέκο του 2,16%;
Έτσι που λες, τον μάζεψαν οι Αρχές τον πατέρα Gabriel. Και την ώρα που εκείνος ετοιμάζεται να μπει στο περιπολικό, αναφωνεί: «Αχ Κούλα, ο Κυνόδοντας μετά από 38 χρόνια θα χάσει το Όσκαρ».
Λόγω τιμής.