Νόμισμα

Ξέρεις τη μανία μου: στους δρόμους με τη νέα φωτογραφική μηχανή. Τις προάλλες τράκαρα μια πολύχρωμη οικογένεια. Από τη Σομαλία, είμαι βέβαιος. Η δεσποινίς ήταν φτυστή εκείνη η άσχημη που παντρεύτηκε ο λατρεμένος David Bowie. Πώς την έλεγαν; Δεν θυμάμαι όνομα, παρά μόνο ότι ήταν άσχημη και μανεκέν. Οξύμωρο.
Τη Σομαλή που είδα με σύζυγο και δύο παιδιά δεν τους έβγαλα φωτογραφία.
Ασε καλύτερα, σκέφτηκα. Κυκλοφορεί και ο Παπουτσής με ιδέες πιο ξεθωριασμένες και από τη σημαία του πολυτεχνείου που έχει σπίτι του.
Υπέθεσα απλά ότι είναι μια ακόμα περίπτωση αιτούντων άσυλο. Και σκέφτηκα (αφού έβαλα τη μηχανή στο off να μην καίει μπαταρία) ότι η μετανάστευση είναι ένα ακόμα νόμισμα με δύο όψεις: στη μία, φάτσες σαν αυτές που είδα. Πολλές φάτσες, σε βαθμό που πλέον υπάρχει πρόβλημα. Κάποτε ήταν ευλογία, κόσμος ήρθε και ενσωματώθηκε, έκανε δουλειές που κανείς δεν ήθελε, πρόκοψε. Και καλά έκανε. Τώρα πια, υπάρχει πρόβλημα. Αντικειμενικά. Πρέπει να είσαι ηλίθιος για να μην αναγνωρίζεις ότι υπάρχει πρόβλημα. Ή απλά κάτοικος των καλών προαστίων, που περνά πολλές ώρες στο Golden Hall.
Αυτή την όψη του νομίσματος βλέπουμε όλοι. Τους ανθρώπους. Εγώ τους βλέπω καλοπροαίρετα με τη μηχανή στο χέρι, εσύ με φόβο, η γριά στην Κυψέλη με τρόμο, η Σούλα στην τάδε γειτονιά με μίσος, ο Μήτσος παρακάτω με ολίγη από κατανόηση, ο άλλος στη γωνία με κατάρες για τους φονιάδες των λαών που έστειλαν τόσο κόσμο στην προσφυγιά και πάει λέγοντας.
Στην άλλη όψη, τι υπάρχει; Κάθε νόμισμα που θέλει να σέβεται τον εαυτό του έχει ρεζερβέ τη μία όψη για το σήμα του χρήματος. Θες το ευρώ; Ή μήπως το δολάριο; Το ίδιο είναι. Στην άλλη όψη, λοιπόν, υπάρχει το χρήμα. Δηλαδή, ένα τεράστιο κύκλωμα: διακινητές, δουλέμποροι, πωλητές ονείρων, ταξιτζήδες, εργοδότες, έμποροι ναρκωτικών, νταβατζήδες, παραεμπόριο.
Ακόμα και ο (Έλληνας) ιδιοκτήτης του υπογείου στην Κυψέλη, το οποίο νοικιάζει σε 30 Πακιστανούς, κομμάτι του κυκλώματος είναι. Και ας μην το παραδέχεται. Το ίδιο ισχύει και για τον αστυνόμο που κάνει τα στραβά μάτια, στέλνοντας sms στην αγαπητικιά του. Εγώ πάλι θεωρώ κομμάτι του κυκλώματος και τους γνωστούς «επαγγελματίες ευαίσθητους» που υπερασπίζονται τους μετανάστες, αλλά μόνο τους μετανάστες. Ή τους τύπους στην απέναντι όχθη, που υπερασπίζονται την πατρίδα. Γενικώς και αορίστως. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.
Σου έχω και πιο δυσάρεστα νέα: το αληθινό πρόβλημα έχει να κάνει με το χέρι που κρατά αυτό το νόμισμα. Στη δική μας περίπτωση είναι η «φίλη» Τουρκία. Περάστε κόσμε, όλο ευθεία θα δείτε μια ταμπέλα που λέει Hellas. Ρωτήστε στο πρώτο περίπτερο που θα βρείτε να σας πουν πώς θα βγείτε Γερμανία. Εν ανάγκη πάρτε ταξί. Και μην ξεχάσετε να ζητήσετε απόδειξη.
Και όλοι τους έρχονται εδώ, αλλά Γερμανία δεν βλέπουν. Ο ταξιτζής μέχρι Αθήνα Κέντρο πάει, γιατί μετά έχει να τρέξει μια γρια στην Παμμακάριστο να πεθάνει. Απαγορεύεται, γλυκιά μου Σομαλή να φύγεις. Το λένε οι κανονισμοί της ΕΕ. Δεν στο είχαν πει αυτό; Και τώρα το μόνο που σου μένει είναι να κάνεις αίτηση ασύλου και να περιμένεις. Μόνο, κοίτα να δεις, θα πάρει χρόνο να εξεταστεί. Όχι, δεν φταίει το «νομικό πλαίσιο». Φταίει ότι εδώ είναι Ελλάδα. Σκέψου ότι για να βγει μια σύνταξη θέλει πάνω από 7 μήνες. Τι φανταζόσουν; Ότι το δικό σου θα το εξέταζαν πιο γρήγορα;
Και μετά; Μετά μπαίνει στη μέση ο κάθε υπουργός και πετάει ιδέες για φράχτες και στρατόπεδα. Υπάρχει ένας άνθρωπος που να πιστεύει ειλικρινά ότι έτσι θα λυθεί το πρόβλημα;
Προφανώς, γλυκιά μου Σομαλή, η λύση είναι αυτό που είχε πει στα Καλλιστεία η συμπατριώτισσά σου, το άσχημο μανεκέν που παντρεύτηκε τον David Bowie: World peace. Να μην φεύγεις από τη χώρα σου. Αλλά τώρα τι το ψάχνεις; Πολύ αργά. Ο κόσμος θα καταστραφεί το 2012, άρα δεν θα μπορέσεις να δεις τα «καλά» της Δημοκρατίας, χάρη στις προσπάθειες των Συμμάχων.
Μέχρι όμως ο κόσμος να καταστραφεί, υπάρχει μια πιο απλή λύση: θέλεις trendy και fit Γιώργο μου να προασπίσεις τα συμφέροντα της πατρίδος; Όπως πήγες προχθές στην Τουρκία και τους τα έχωσες με τις υπερπτήσεις (και έκανες και πολύ proud τη μανούλα), πήγαινε και σε αυτούς τους αχώνευτους της ΕΕ και πέστο καθαρά: μάγκες, καλορίζικοι οι μετανάστες. Ούτε Συνθήκες ούτε τίποτα. Εσάς θέλουν όχι εμάς. Δεν τους συγκίνησε το αρχαιοελληνικό μεγαλείο, ούτε ο «Καλλικράτης», ούτε η βλαχομπαρόκ τραγο-ορθοδοξία. Καλορίζικοι ή βρείτε εσείς τη λύση με την Τουρκία, που τόσο πολύ θεωρείτε υπόδειγμα δημοκρατίας σε μουσουλμανική χώρα. Τρεχάτε στο «υπόδειγμα» να βρείτε άκρη.
Και μην ακούσω ανοησίες, ότι αυτά δεν γίνονται. Γίνονται. Το είπε και ο trendy και fit Γιώργος: να πάψουμε να ζούμε στη λογική του «αυτό δεν γίνεται». Αλλωστε, στην ΕΕ υπάρχουν χώρες που στύλωσαν τα ποδάρια για πιο ασήμαντα θέματα. Και εισακούστηκαν. Ή τουλάχιστον έγινε προσπάθεια να βρεθεί λύση. Λύση όμως, όχι Frontex και ανοησίες για φράχτες.
Στην τελική, ας βρουν λύση οι Γερμανοί, που έχουν το know-how σε Τείχος και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είμαι βέβαιος ότι στον Αγιο Παντελεήμονα της Στοκχόλμης ή της Κοπεγχάγης οι άνθρωποι μπορούν να συνυπάρξουν καλύτερα, χωρίς συναυλίες. Εδώ ούτε τα σκουπίδια δεν μπορούμε να μαζέψουμε.
Μέχρι τότε, όσες φορές και να στρίψεις το νόμισμα, χαμένος θα βγεις. Ξέρεις σε ποια όψη θα κάτσει. Δίκιο δεν έχω, γλυκιά μου Σομαλή;